Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2014

Χριστουγεννιάτικη διαλεκτική, ή τα χνώτα του σκύλου

"Άστεγος Ιησούς": Άγαλμα του Timothy Schmalz, Βόρεια Καρολίνα
Άστεγος και σκύλος, κάπου στον κόσμο
Τα Χριστούγεννα είναι χτισμένα πάνω σε ένα όμορφο και ενσυνείδητο παράδοξο: ότι η γέννηση του ανέστιου γιορτάζεται σε κάθε σπίτι.


Τάδε έφη "ο απόστολος της κοινής λογικής" G.K. Chesterton. Αλλά η διαλεκτική δεν είναι "κοινή λογική"· είναι μάλλον μια καταγγελία της κοινοτυπίας μιας λογικής που δεν έχει ακόμα γίνει αυθεντικά κοινή, της οποίας λοιπόν η "κοινότητα" είναι μάλλον συνώνυμη του αγοραίου χαρακτήρα, κατά πώς χρησιμοποιούσαν τη λέξη "κοινή" οι παλιότεροι για μια γυναίκα που εμπορεύεται τον έρωτα. Το παράδοξο των Χριστουγέννων, αν διάλεγε κανείς να διατηρήσει τους όρους του Chesterton, είναι μάλλον ότι αυτό που γιορτάζεται είναι η προστατευμένη ζωή της εστίας, που προϋποθέτει ως παραπλήρωμά της το φάσμα του ανέστιου. Παραπλήρωμα χωρίς το οποίο δεν έχουν νόημα ως γιορτή τα Χριστούγεννα, και ενώπιον του οποίου, εν τη περιλήψει του, το νόημά τους αποκαλύπτεται ως πολύ φτηνό, και πολύ ακριβά αγορασμένο συνάμα. Διαλεκτικά, τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή αυτών που δεν έχουν σπίτι για να γιορτάσουν, και άρα δεν είναι καμία γιορτή, παρά μόνο μια υπενθύμιση ότι ο ανέστιος παραμένει τέτοιος. Ακατάδεχτη προς την αποχαυνωτική ζεστασιά του οίκου της κοινής λογικής, η διαλεκτική είναι ο σκύλος στο πλάι του ανέστιου, και τα ζεστά, πικρά του χνώτα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου