Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2014

Τα ονόματα


Τα ονόματα τραβάνε τα χέρια αδιάφορων περαστικών σαν ορφανά παιδιά.

Ποιος θα τους δώσει μια κάμαρη να στοιβαχτούνε και να ξαποστάσουν, τα ονόματα;

Έρχονται από μακριά, με πόδια σκονισμένα. Διψούν με μια δίψα από πέτρα.

Τα άδεια στομάχια τους αδειάζουν το δωμάτιο, αδειάζουν το χέρι μου, αδειάζουν το ψωμί από ψίχα.


Βουβά με κοιτούν σε ό,τι αφορά τα κεντρικά ζητήματα

της συγχώρεσης και της εκδίκησης, ή πρακτικότερα

της τακτικής και της στρατηγικής

της παρούσης στιγμής.

Τους κλείνω την πόρτα, μα όλο εισέρχονται απρόσκλητα.

Τους την ανοίγω, μα ξεπορτίζουν πάλι για άλλο σπίτι, και απ' αλλουνού τον ώμο

ινχηλατούν με αόρατα μάτια απ' τ' αριστερά στα δεξιά τα γραμμένα.

Στην πρώτη της, τη μυστική αθωότητα, η ιστορία ήταν ένας μακρύς κατάλογος από ονόματα

και στην βαθύτερή της ενοχή το ίδιο. Αν τ' απομνημόνευα, ένα προς ένα, συλλαβή προς συλλαβή

αν εκπαίδευα τα χείλη μου να προφέρουν σωστά την ακολουθία τους, πρώτα εκατό,

μετά χίλια, μετά δέκα χιλιάδες ονόματα, ποιο ακριβώς στο χέρι θα 'βρισκα

κλειδί; Μιας μελωδίας ίσως άγνωστης τον τόνο να συλλάμβανα, ή πιθανώς την ιδιάζουσα

χροιά της σιωπής που έπεται ριπής πολυβόλου. Ποιο, αν ζύγιζα το σώμα μου,

θα ήταν το ακριβές τους βάρος όταν παρίστανται; Κι όταν εκλίπουν,

όταν χάνονται τα ονόματα, να 'μαι τάχα ελαφρύτερος;

Κατέληξα, ως υλιστής, ότι η ψυχή υπάρχει και δεν υπάρχει

γιατί ψυχή είναι αυτό που πονά όταν μιλούν

τα ονόματα, κι αυτό που πονά δεν είναι τίποτα, λιγότερο ακόμα

κι απ' το τίποτα, εικόνα και ομοίωση είναι των ονομάτων.

3 σχόλια:

  1. Ο στιχος:

    "την ιδιάζουσα

    χροιά της σιωπής που έπεται ριπής πολυβόλου"

    Μου εφερε στο νου τους παρακατω στιχους της "Σονατας του Σεληνοφωτος":

    "Η πολιτεια τσιμεντενια κι αερινη, ασβεστωμενη με φεγγαροφωτο,
    τοσο αδιαφορη και αυλη
    τοσο θετικη σαν μεταφυσικη
    που μπορεις επιτελους να πιστεψεις πως υπαρχεις και δεν υπαρχεις
    πως ποτε δεν υπηρξες,δεν υπηρξε ο χρονος και η φθορα του"

    Και τα δυο αποσπασματα ειναι πλεγμενα γυρω απο ζευγη αντιθετων: η σιωπη και η ριπη, το υλικο και το αυλο, το απτο και το πνευματικο, η υπαρξη και η ανυπαρξια, η φθορα και η αφθαρσια.Τα αντιθετα αλληλοπλεκονται, και οριζονται το ενα σε σχεση με το αλλο.

    Πολυ δυνατο ποιημα, οντως.

    Προλεκαλτ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σας ευχαριστώ αμφότερους. Είστε πολύ γενναιόδωροι.

      Διαγραφή