Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

Με ποια αιτήματα;

Χρειάζονται αιτήματα για το ζήτημα που δημιουργήθηκε με τον Ν. Ρωμανό;

Βεβαίως και χρειάζονται. Στο συγκεκριμένο ζήτημα πρέπει να έχεις προτάσεις και να απαντάς, ανεξάρτητα απ' το άλλο σου καθήκον να οδηγήσεις το ζήτημα στην κατεύθυνση που αφορά εσένα και τη δική σου πάλη και να μην περιοριστείς στα στενά του όρια.

Και πού να τα βρούμε τα αιτήματα;

Δοσμένα είναι. Τα διατύπωσαν προ ημερών οι εργαζόμενοι στο Γ.Ν. Γεννηματάς (το ίδιο το εργατικό κίνημα, έλεγε ο Μαρξ, προσφέρει τις συγκεκριμένες μορφές του αγώνα, όχι τα έτοιμα προγράμματα· απ' την πάλη του μαθαίνουμε και εμπλουτίζουμε το οπλοστάσιό μας).


Ορίστε τα αιτήματα:

«μέρες τώρα το Νοσοκομείο ΓΝΑ 'Γ. Γεννηματάς' έχει μετατραπεί σε αστυνομοκρατούμενο χώρο, με δεκάδες αστυνομικούς -ένστολους και με πολιτικά- περιπολικά και κλούβες στον προαύλιο χώρο να θυμίζουν φυλακή και όχι νοσοκομείο. Αφορμή η συνεχιζόμενη απεργία πείνας τον νοσηλευόμενου προφυλακισμένου νεαρού Ν. Ρωμανού με αίτημα να συνεχίσει τις σπουδές και τις εξετάσεις του στο εκπαιδευτικό Ίδρυμα που φοιτά.

» Ήδη η κατάσταση της υγείας του είναι επιβαρημένη. Παράλληλα επιχειρούν με εισαγγελική παραγγελία να υποχρεώσουν τους θεράποντες γιατρούς του να τον σιτίσουν παρά τη θέλησή του και να σπάσουν έτσι την απεργία πείνας.

» Το Σωματείο μας εκφράζει έντονη διαμαρτυρία γι’ αυτή τη κατάσταση και απαιτεί:

» 1. Να ικανοποιηθούν τα αιτήματα του απεργού πείνας, για να μη συνεχιστεί να τίθεται σε κίνδυνο η ζωή του.

» 2. Να μην υπάρξει καμιά δίωξη εναντίον των γιατρών που τον περιθάλπουν.

» 3. Να λήξει η αστυνομοκρατία στους χώρους του Νοσοκομείου.

» Προχωράμε σε παρέμβαση προς τη Διοίκηση του Νοσοκομείου για την ικανοποίηση των αιτημάτων μας».

Να τα στηρίξουμε; Copy paste!

Και κάτι τελευταίο: Στην συγκεκριμένη συνθήκη ή κατάσταση, τι είναι οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου, τι είναι το σωματείο τους; 

Ο αδύναμος κρίκος της αλυσίδας της κρατικής οχύρωσης είναι, αυτό είναι. Το σημείο όπου παρουσίασε προ τριημέρου τριβές η αλλιώς παντοδύναμη αλυσίδα στραγγαλισμού του κράτους.

22 σχόλια:

  1. Τίποτε παραπάνω δεν χρειάζεται απ' αυτά τα τρία πράγματα μπροστά σε ό,τι αφορά το ειδικό του θέματος. Σε ό,τι αφορά το γενικό, τις πολιτικές διαστάσεις του, εκεί αναλαμβάνεις να θέσεις τα ζητήματα απ' τη δική σου σκοπιά, να καλέσεις σε συστράτευση με τη δική σου αντζέντα, να προβάλλεις τα δικά σου ζητήματα και αγώνες. Εκεί ΕΣΥ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ θα καθορίσεις το πλαίσιο του τι είναι "ανυπακοή" και "απειθαρχία" για το εργ. κίνημα, όπως φυσικά ήδη ξέρεις να το κάνεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Νομίζω το βασικό που προσπαθεί να κάνει το κόμμα προς το παρών, είναι να μην κατηγορηθεί για "καπέλωμα", πράγμα που δεν θα ήταν πολύ δύσκολο στην φάση που θα προσπαθούσε με αφορμή τον Ρωμανό να προβάλει δικά του αιτήματα χωρίς να μπερδέψει την σούπα με τον α/α χώρο...
    Τουλάχιστον αυτό καταλαβαίνω...

    Κώστας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν υπάρχει κανένα καπέλωμα στα συγκεκριμένα αιτήματα. Ούτε καν "αλληλεγγύη στο Ρωμανό" δεν λένε. Λένε ό,τι λέει το κόμμα, συν άλλα δύο κρίσιμα (απ' την κομμουνιστική σκοπιά) πραματάκια. Πολύ κρίσιμα όμως. Τα εξηγώ σε άλλο σχόλιο γιατί είναι κρίσιμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πάντως θα συμφωνήσω 100%, ότι η προσέγγιση στο θέμα, μπορεί και πρέπει να να διαφοροποιηθεί άμεσα από αυτή της σοσιαλδημοκρατίας, και νομίζω χοντρικά, εκεί περίπου θες να καταλήξεις και εσύ.
      Ότι μας ταυτίζει έστω και σε έναν ελάχιστο βαθμό με αυτούς, πρέπει να το αποβάλουμε.

      Κώστας

      Διαγραφή
  4. Το κείμενο αυτο και της προηγουμενης αναρτησης καλογραμμένο και δυνατό Αντώνη. Σε γενικοτερη αναλυση δημιουργούνται κάποιες εύλογες απορίες όταν απευθύνεται κυρίως σε νεαρους φίλους του κόμματος, οπως εμενα. θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος στο να τις προβάλω:

    /Εδώ και μερικά χρονια, με ορόσημο τον δεκεμβρη του 2008, ο λεγόμενος αναρχικός, εξωκοινοβουλευτικός, αντικαπιταλιστικός χώρος ομολογουμένως, παρα το ανομοιόμορφα και ετερόκλητα χαρακτηριστικά του, καταφερνει σε σημαδιακές στιγμές, να διαμορφώνει νέες πολιτικές κοινωνικές συνθήκες και πολλές φορες να καθορίζει και την πολιτική ατζέντα. Θυμίζω τα γεγονότα του 2008, τον φυσσα, τον μαζιωτη, τον σακκα και τώρα τον ρωμανό. Με κάποιον τρόπο, οι λεγομενοι αναρχικοί, επιβάλουν στα αστικά μέσα την προβολή θεμάτων τους, που σε άλλες περιπτώσεις, όπως καταδίκη κομμουνιστή εργαζομενου από αστικό δικαστήριο, δεν έχει συμβεί να πάρει τέτοια δημοσιότητα. Γιατί λες ότι συμβαίνει αυτό; Πιέζονται τόσο πολύ τα αστικά μέσα από τους "αριστεριστές", που δεν μπορούν παρα να καλύπτουν καθημερινά το θέμα των συντρόφων τους; Η απλά συμφέρει ένα μέρος της αστικής τάξης και προσβλέπει σε πολιτικά οφέλη (συντηρικοποιηση της κοινωνίας / ευκολη καταδικη / ταύτιση του συνόλου της αριστεράς με επεισόδια)Έχει σημασία η απάντηση που έχει άμεση σχέση με την επομενη απορία.

    /Γνωρίζουμε ότι ένα παιδι μάχεται για τα δικαιώματα του, μέσα από την κοσμοθεωρία του και ο ίδιος δηλώνει αναρχικός, έχοντας αρνητικά αισθήματα για τους δήθεν αριστερούς και συριζαιους. Αυτό όντως μας αφήνει μια ευκαιρία να μαζικοποιήσουμε τον αγώνα μας μέσα από το δικό του αγώνα. Με δεδομένο όμως την ιδεολογική του υπόσταση και γνωριζοντας τις εχθρικες τασεις του χωρου στο οργανωμενο αγωνα, πως είναι κάποιος σίγουρος ότι αύριο-μεθαύριο δεν θα αρνηθεί και την οποιοδήποτε συμπαράσταση από το ΚΚΕ και τοτε πιο πλανο θα ακολουθηθει;

    /Έπειτα, γυρνώντας στο παρελθόν,βλέπουμε ότι η μη συμμετοχη του κόμματος στα γεγονότα του 2008 και η καταδίκη των τότε επεισοδιων, έσωσε σε κάποιο βαθμό το οργανωμένο ταξικό κίνημα από την ταύτιση με τις ομάδες που δρούσαν στις διαδηλώσεις, μέρος των οποιων ήταν και αναρχικοί.Τις επόμενες μέρες υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να προκληθούν μεγάλες ταραχές στην πόλη με απρόβλεπτες συνέπειες αλλα και απρόβλεπτους κοινωνικούς μετασχηματισμούς.Πως θα ξεφύγουν τότε οι σύντροφοι από την γενίκευση και την ταύτιση τους με τους αποκαλούμενους απο το συστημα μπαχαλακηδες;

    Να καταλήξω. Η συμπόρευση με έναν χώρο που από την φύση του δεν έχει κάποια συγκεκριμένη στρατηγική και όπου μπορεί να παρεισφρούν εύκολα προβοκάτορες και παρακρατικοί, είναι νομιζω προβληματική. Επίσης, ο αγώνας του Ρωμανού προκαλεί μεγάλες συμπαθειες αλλα και μεγάλες αντιπάθειες από ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου που δεν ανήκει αναγκαστικά στην αντίπαλη ιδεολογία αλλα και σε κεντρωους. Θέλω να καταλήξω ότι το πλαίσιο συμπόρευσης που βάζει το κείμενο-εμαιλ, είναι μια τολμηρή κίνηση που όμως έχει ρίσκο και μπορεί να έχει αρνητικές επιδράσεις στο λαϊκό κίνημα και εγω προσωπικα, εχοντας γνωση απο τον αναρχικο χώρο, εχω τις επιφυλλάξεις μου.Θα ηθελα ομως και την δικη σας οπτικη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Εδώ και μερικά χρονια, με ορόσημο τον δεκεμβρη του 2008, ο λεγόμενος αναρχικός, εξωκοινοβουλευτικός, αντικαπιταλιστικός χώρος ομολογουμένως, παρα το ανομοιόμορφα και ετερόκλητα χαρακτηριστικά του, καταφερνει σε σημαδιακές στιγμές, να διαμορφώνει νέες πολιτικές κοινωνικές συνθήκες και πολλές φορες να καθορίζει και την πολιτική ατζέντα. Θυμίζω τα γεγονότα του 2008, τον φυσσα, τον μαζιωτη, τον σακκα και τώρα τον ρωμανό. Με κάποιον τρόπο, οι λεγομενοι αναρχικοί, επιβάλουν στα αστικά μέσα την προβολή θεμάτων τους, που σε άλλες περιπτώσεις, όπως καταδίκη κομμουνιστή εργαζομενου από αστικό δικαστήριο, δεν έχει συμβεί να πάρει τέτοια δημοσιότητα. Γιατί λες ότι συμβαίνει αυτό; Πιέζονται τόσο πολύ τα αστικά μέσα από τους "αριστεριστές", που δεν μπορούν παρα να καλύπτουν καθημερινά το θέμα των συντρόφων τους; Η απλά συμφέρει ένα μέρος της αστικής τάξης και προσβλέπει σε πολιτικά οφέλη (συντηρικοποιηση της κοινωνίας / ευκολη καταδικη / ταύτιση του συνόλου της αριστεράς με επεισόδια)Έχει σημασία η απάντηση που έχει άμεση σχέση με την επομενη απορία."

      Κατά κύριο λόγο, το χαμηλό επίπεδο ταξικής συνείδησης, η διείσδυση της "κουλτούρας του Μάη" σε πολλές και διάφορες μορφές αστικής και μικροαστικής ιδεολογίας, δίνει μεγάλη ευχέρεια σε τέτοιου είδους κινητοποιήσεις και αυτό είναι κάτι που δε φεύγει απ' τη μία μέρα στην άλλη, χρειάζεται πειστική αντιπρόταση και επιμονή στην πειστική αντιπρόταση. Χρειάζεται επίσης σωστή τακτική σε κρίσιμες στιγμές. Τη νεολαία πρέπει να την κερδίσεις, δεν πας πουθενά χωρίς μαζική επίδραση στη νεολαία. Και πρέπει να το κάνεις στη δική σου βάση βέβαια, και όχι αλά πανηγύρι πλατειών. Δύσκολο και αναπόδραστο. Όσο για τα ΜΜΕ, δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση ο Λάκης και ο Τζίμης να δουν το ΠΑΜΕ σαν ευκαιρία αυτοπροβολής ως μάγκες αντιεξουσιαστικοί τύποι, αλλά για αυτό δεν φταίει βέβαια ο Ρωμανός. Μόνος του δεν είναι σε θέση να αλλάξει τριάντα χρόνια καπηλείας του "αριστερότερος του ΚΚΕ."

      Διαγραφή
    2. "Γνωρίζουμε ότι ένα παιδι μάχεται για τα δικαιώματα του, μέσα από την κοσμοθεωρία του και ο ίδιος δηλώνει αναρχικός, έχοντας αρνητικά αισθήματα για τους δήθεν αριστερούς και συριζαιους. Αυτό όντως μας αφήνει μια ευκαιρία να μαζικοποιήσουμε τον αγώνα μας μέσα από το δικό του αγώνα. Με δεδομένο όμως την ιδεολογική του υπόσταση και γνωριζοντας τις εχθρικες τασεις του χωρου στο οργανωμενο αγωνα, πως είναι κάποιος σίγουρος ότι αύριο-μεθαύριο δεν θα αρνηθεί και την οποιοδήποτε συμπαράσταση από το ΚΚΕ και τοτε πιο πλανο θα ακολουθηθει;"

      Απλό είναι. Δεν κάνουμε αγώνα "συμπαράστασης στον Ρωμανό" και δεν εξαρτάται απ αυτόν και τη μελλοντική του στάση η δική μας στάση τώρα. Η δική μας στάση αφορά το πώς προχωράμε εμείς τη δική μας κοσμοθεωρία μέσω του φανερώματος της ηθικής της ανωτερότητας αλλά πιο σημαντικά, της πρακτικής της αποτελεσματικότητας. Αν κερδίσεις το δεύτερο σε αυτή την καμπή, έχεις βάλει πολύ σπουδαία παρακαταθήκη, πολύ σημαντικά αβαντάζ στη φαρέτρα σου. Σκέψου το να περάσει στην κοινωνία από μια πρακτική νίκη στη βάση των αιτημάτων του Σωματείου Εργαζομένων ότι τελικά τον Ρωμανό τον έσωσε η Ε.Τ και όχι "οι δικοί του." Εκεί αλλάζουν πολλά. Όπως και να εξελιχθεί όμως το πράμα, πρέπει να διαφυλάξεις το ηθικό σου κύρος απέναντι σε διάφορες παγίδες, που ελλοχεύουν και απ' την πλευρά του "μπάχαλου" αλλά το ίδιο επικίνδυνες απ την πλευρά του "νόμου και της τάξης." Ειδικά σε ό,τι αφορά το δεύτερο είναι εντελώς κρίσιμο να δείξεις τη διαφορά σου από τα ευχολόγια των άλλων για "δημοκρατία" γιατί μετά θα βρεις μεγάλα εμπόδια στην προπαγάνδα που πρέπει να κάνεις. Με τους πρώτους, τους μπάχαλους, σίγουρα δεν θα κατέβεις πουθενά μαζί. Αλλά τέτοιο κίνδυνο δεν διατρέχουμε έτσι κι αλλιώς, δεν υπάρχει περίπτωση να μπλεχτούμε σε κάτι τέτοιο. Το δόγμα της νομιμότητας είναι συνεπώς πιο επικίνδυνο για τις κινήσεις μας αυτή τη στιγμή, πρέπει να είναι σαφές ότι δεν ανήκουμε στους θιασώτες της "δημοκρατικότερης δημοκρατίας" (βλ. και σχόλιο για Μούτση).

      Διαγραφή
    3. "Έπειτα, γυρνώντας στο παρελθόν,βλέπουμε ότι η μη συμμετοχη του κόμματος στα γεγονότα του 2008 και η καταδίκη των τότε επεισοδιων, έσωσε σε κάποιο βαθμό το οργανωμένο ταξικό κίνημα από την ταύτιση με τις ομάδες που δρούσαν στις διαδηλώσεις, μέρος των οποιων ήταν και αναρχικοί.Τις επόμενες μέρες υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να προκληθούν μεγάλες ταραχές στην πόλη με απρόβλεπτες συνέπειες αλλα και απρόβλεπτους κοινωνικούς μετασχηματισμούς.Πως θα ξεφύγουν τότε οι σύντροφοι από την γενίκευση και την ταύτιση τους με τους αποκαλούμενους απο το συστημα μπαχαλακηδες;"

      Ούτε να το συζητάς να συμμετάσχουμε στα σκηνικά των μπάχαλων, όποια κι αν είναι αυτά. Δεν υπάρχει τέτοιο πράμα. Γι αυτό είναι σημαντικό να είσαι εντάξει εσύ, να χεις ξεκαθαρίσει τη θέση σου κι απ' τους δυο πόλους (νόμος/τάξη ούμπερ άλλες/μπάχαλο) αλλά και απ' το ψευτοενδιάμεσο ("δημοκρατικότερη δημοκρατία") εγκαίρως. Θα κάνεις τη δική σου προσπάθεια να λύσεις το ζήτημα (αφού την ξεκίνησες, τώρα πρέπει να την ακολουθήσεις) με τους δικούς σου όρους και λόγο -- ούτε νόμος και τάξη είσαι, ούτε μπάχαλος είσαι, ούτε αναζητητής της δημοκρατικότερης δημοκρατίας αλά Νορβηγία είσαι.

      Διαγραφή
    4. "Η συμπόρευση με έναν χώρο που από την φύση του δεν έχει κάποια συγκεκριμένη στρατηγική και όπου μπορεί να παρεισφρούν εύκολα προβοκάτορες και παρακρατικοί, είναι νομιζω προβληματική"

      Καμία "συμπόρευση."

      Διαγραφή
    5. "Επίσης, ο αγώνας του Ρωμανού προκαλεί μεγάλες συμπαθειες αλλα και μεγάλες αντιπάθειες από ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου που δεν ανήκει αναγκαστικά στην αντίπαλη ιδεολογία αλλα και σε κεντρωους."

      Εδώ δύσκολα. Όσοι παίρνουν ανοιχτή θέση "άντε με το κωλόπαιδο" μισούν εξίσου εσένα, το διαπίστωσα επανηλειμμένα. Ένας απ' τους επιθετικότερους κατά του Ρωμανού που παρακολουθώ, εντελώς ακροδεξιός, έχει άβαταρ τον Στάλιν και αυτοαποκαλείται "Σήφης" κοροϊδευτικά. Οι χλιαροί "ναι, αλλά", παλεύονται κι εκεί θέλει προσοχή, αλλά δεν ξέρω πόσοι τελικά είναι, δεν είμαι Ελλάδα.

      Διαγραφή
    6. "το πλαίσιο συμπόρευσης που βάζει το κείμενο-εμαιλ, είναι μια τολμηρή κίνηση που όμως έχει ρίσκο και μπορεί να έχει αρνητικές επιδράσεις στο λαϊκό κίνημα και εγω προσωπικα, εχοντας γνωση απο τον αναρχικο χώρο, εχω τις επιφυλλάξεις μου"

      Αν εννοείς τα αιτήματα του Σωματείου, 1 στα 3 είναι ήδη η κομματική θέση και τα άλλα 2 είναι αιτήματα εργαζομένων και δεν αφορούν απλώς τον Ρωμανό αλλά κατά κύριο λόγο τους ίδιους. Θυμίζω το εξαιρετικά απλό ότι το κράτος προσπάθησε να φορτώσει στους γιατρούς την ευθύνη της αναγκαστικής σίτισης (βασανιστήριο). Τι έπρεπε να πουν, ΟΚ; Και πώς είναι προβληματικό να τους πούμε "μαζί σας που δεν έχετε καμία διάθεση να μετατρέψετε το νοσοκομείο σε ΕΑΤ-ΕΣΑ";

      Διαγραφή
    7. "...Θυμίζω τα γεγονότα του 2008, τον φυσσα, τον μαζιωτη, τον σακκα και τώρα τον ρωμανό. Με κάποιον τρόπο, οι λεγομενοι αναρχικοί, επιβάλουν στα αστικά μέσα την προβολή θεμάτων τους, που σε άλλες περιπτώσεις, όπως καταδίκη κομμουνιστή εργαζομενου από αστικό δικαστήριο, δεν έχει συμβεί να πάρει τέτοια δημοσιότητα. Γιατί λες ότι συμβαίνει αυτό;..."

      Είναι πολλοί οι λόγοι για αυτό. Αν και η περίπτωση ρωμανού έχει πολλές ιδιαιτερότητες, μπορείς να πεις ότι δίνεται έτσι μια ευκαιρία στο ίδιο το σύστημα να εφαρμόσει αυταρχικά μέτρα προς παραδειγματισμό, και όταν παρατραβήξει το πράμα και αρχίσουν διάφορα (από εσωτερικές "διαφωνίες" έως μπάχαλα που θα βαφτιστούν από το ίδιο το σύστημα ως γνήσιες επαναστατικές κινήσεις) να κάνει λίγο πίσω ώστε να αποδείξει ότι η "δημοκρατία αυτορυθμίζεται".

      Απ'την άλλη όλες οι περιπτώσεις που αναφέρεις αφορούν άτομα και πράξεις όντως έξω από τα συνηθισμένα. Δεν μπαίνουν στην ίδια κατηγορία με την απόλυση, την τρομοκράτηση κτλ του ναυτεργάτη, του μεταλλεργάτη, του οικοδόμου, του εμπορουπαλλήλου, του εκπαιδευτικού κτλ. Εκεί ο καθένας μπορεί να δει τον εαυτό του και άμα αρχίσουν να μπαίνουν ιδέες στον καθένα άσ'τα κλάφ'τα. Αναλόγως εδώ οι όποιες από τα κάτω αντιδράσεις θα βαφτιστούν "χάπενινγκς", "εκβιασμοί συντεχνιών" κτλ, εν αντιθέση με τα μπάχαλα.

      Ijon Tichy

      Διαγραφή
  5. Νομίζω ότι έχει "χαθεί" κάτι στο δρόμο της επικαιρότητας.
    Στην παρούσα συγκυρία ΑΝ δεχτούμε ότι ο Ρωμανός έλαβε την πρωτοβουλία της "σύγκρουσης" και όχι το ίδιο το Κράτος (μη απαντώντας στις αιτήσεις του), κρίνω ότι το Κράτος, παρόλα αυτά, συμφώνησε με το πεδίο της σύγκρουσης.
    Με το χρονικό σημείο αυτής και με το επίδικό της ζήτημα.
    Με άλλα λόγια είναι ένα ζήτημα (η άδεια Ρωμανού), που δεν φοβίζει το Κράτος (των αστών) και ίσως ούτε καν την Κυβέρνηση, στο να αναμετρηθούν μαζί του.

    Ήδη έχουν πετύχει και μία "νίκη", καθώς επέρχεται νομοθετική κατοχύρωση της κατάργησης των αδειών (που στην πράξη χορηγούνται δύσκολα). Μόνη σχετική ήττα θα ήταν η υποχώρηση τους, που θα έδειχνε μια αδυναμία και μία πτώση "ηθικού" και χαλάρωσης της όποιας πυγμής και παντοδυναμίας. Τέτοιες όμως νίκες και πολύ σημαντικότερες πετυχαίνει το ταξικό κίνημα καθημερινά.

    Όμως, σύντροφοι, ακόμα και να επιδειχθεί ή/και να υπάρχει στην συγκυρία μια τέτοια αδυναμία (η οποία κρίνω δεν υπάρχει, αλλιώς το Κράτος δεν θα σήκωνε το γάντι) αυτή μπορεί να αξιοποιηθεί μόνο από ένα εργατικό οργανωμένο ταξικό κίνημα, που θα "κερδίσει θέσεις" και "οχυρώματα" στον ταξικό πόλεμο. Οι μάζες όμως που βγαίνουν μπροστά (σχετικά) και βρίσκονται σε κινητικότητα ήδη για την υπόθεση Ρωμανού, αποτελούνται δυστυχώς (εκτός από φοιτητές και μαθητές) από στρώματα, στα οποία το Κόμμα και το ταξικό κίνημα δεν ιεραρχεί (ορθότατα) και κινητοποιούνται σε μικροαστική βάση (τέτοια στρώματα είναι) με ουσιαστικά αιτήματα : 1) Την άδεια στον Ρωμανό, 2) Την υποχώρηση της Κυβέρνησης σε κάτι, οτιδήποτε 3) Την δημοκρατικοποίηση του αστικού κράτους, μέσω αλλαγής Κυβέρνησης.

    Οπότε, σε ότι αφορά τα προτάγματα περί ανυπακοής - αντεπίθεσης - ουσιαστικά σύγκρουσης στην παρούσα συγκυρία με το Κράτος και τους μηχανισμούς του σε ανώτερο επίπεδο από τον οικονομικό-συνδικαλιστικό αγώνα, αυτά είναι άκαιρα, αποπροσανατολιστικά και επικίνδυνα. Όπως σχολίασε ήδη κάποιος σύντροφος, στην παρούσα στιγμή π.χ. οι Οργανώσεις μας θέλουν Γ.Σ. στις σχολές, εναλλαγή μέσων πάλης, συσπείρωση φοιτητών στις επιτροπές. Αντίστοιχα στα Σωματεία, θέλουν κινητικότητα, ζύμωση, συμμετοχή, οργάνωση, πολιτικοποίηση, ριζοσπαστικοποίηση .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. " ή/και να υπάρχει στην συγκυρία μια τέτοια αδυναμία (η οποία κρίνω δεν υπάρχει, αλλιώς το Κράτος δεν θα σήκωνε το γάντι) αυτή μπορεί να αξιοποιηθεί μόνο από ένα εργατικό οργανωμένο ταξικό κίνημα, που θα "κερδίσει θέσεις" και "οχυρώματα" στον ταξικό πόλεμο"

      Συμφωνώ μαζί σου. Γι αυτό είπα ότι διαφωνώ με την ανάλυση Ρωμανού. Υπερεκτιμά κατά την κρίση μου τη δυνατότητα ρήγματος.

      Διαγραφή
  6. Με στοιχειώδη γνώση της πραγματικότητας της ταξικής πάλης στην Ελλάδα, δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή δυνατότητα πραγματικής και όχι συμβολικής σύγκρουσης με το Κράτος.
    Συνεπώς, την παρούσα στιγμή, πέραν του αιτήματος χορήγησης άδειας στον Ρωμανό και κατοχύρωσης καλύτερου νομοθετικού πλαισίου ως προς τούτο, η δράση μας σε ό,τι αφορά το ζήτημα πρέπει να κατευθύνεται στην αξιοποίησή του για να ανοίγει η κουβέντα στην αναγκαιότητα ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ σε ΤΑΞΙΚΗ κατεύθυνση του κινήματος και του καθενός από εμάς ως πραγματικής λύσης στο ζήτημα των ατομικών, ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της πραγματικής ελευθερίας. Στην κατακεραύνωση των αυταπατών της σοσιαλδημοκρατίας που υποστηρίζει δήθεν τους Ρωμανούς, αλλά θέλει να διαχειριστεί το Κράτος των αστών που τους βασανίζει, και τέλος, και εδώ είναι σημαντικό, απαιτείται σύγκρουση με την λογική της "καμπανιακής δράσης" και του επαγγελματικού ακτιβισμού που κινεί πίσω του μονίμως μία προοδευτική μερίδα της νεολαίας, γύρω από πυροτεχνήματα κάθε φορά (Υπατία, Σακκάς, αρ. 16 κλπ κλπ) χωρίς στόχευση, χωρίς στρατηγική και τακτική ή μάλλον και ακόμα καλύτερα με πραγματική υποβόσκουσα στόχευση την υποταγή σε έναν αγώνα διαχειριστικό που εμπεδώνει την αυταπάτη περί αταξικού κράτους και δυνατότητας ύπαρξης "δημοκρατίας" και "ελευθερίας" χωρίς τσάκισμα του αστικού κράτους.

    Δεν μπορούμε να πούμε ότι η συγκυρία Ρωμανού αντιστοιχείται στις «πλατείες» που δεν αποτελούσαν πεδίο παρέμβασης, αλλά ούτε στη συγκυρία του 2008, που ήταν ακόμη καλύτερα τα πράγματα από ότι σήμερα για να παρέμβει κανείς, καθώς η κινητικότητα της νεολαίας σήμερα είναι πολύ πιο περιορισμένη ποσοτικά και ποιοτικά. Νομίζω ότι το Κόμμα είναι κοντά στις εξελίξεις, με τακτική που δεν το αποκόβει από τις ανώριμες μάζες και από τον εργατόκοσμο και για την ώρα τηρεί μία πολύ σωστή στάση από όλες τις απόψεις, και ως στάση αρχών και ως στάση τακτικής με βάση τις στρατηγικές του στοχεύσεις.

    Κλείνω με δύο επισημάνσεις.
    Πρώτον, σε άλλες αναρτήσεις ορθώς συζητούνται οι φόβοι περί δραστηριότητας του παρακράτους, κινητικότητας μηχανισμών που μηχανεύονται σχέδια αντιδραστικά και φασιστικά, περί δύναμης και ισχύς του βαθέους αστικού ταξικού κράτους, και εν τέλει ενός μηχανισμού αξιοποίησης και ελέγχου της συγκυρίας Ρωμανού με σχέδια αντιλαικά, η οποία δεν συνάδει ακριβώς με τις αναλύσεις σου Αντώνη για την τακτική του εργατικού κινήματος στην υπόθεση Ρωμανού.
    Δεύτερον, αναρωτιέμαι, και πρέπει να αναρωτηθούμε και να συζητήσουμε με τον κόσμο: στις 6 δεκέμβρη, αύριο, ο κόσμος που ψυχωμένα και συνειδητά θέλει και θα κατέβει να διαδηλώσει, με ποια αιτήματα κατεβαίνει; Και όχι μόνο φέτος, άλλα κάθε χρόνο 6/12;;;

    Αυτές είναι οι σκέψεις μου,
    @ψηρίς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Με στοιχειώδη γνώση της πραγματικότητας της ταξικής πάλης στην Ελλάδα, δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή δυνατότητα πραγματικής και όχι συμβολικής σύγκρουσης με το Κράτος."

      Και πάλι συμφωνώ. Αλλά αυτό από μόνο του δεν αρκεί σαν διαπίστωση. Πάντα πρέπει να υπάρχει ενεργητική σκέψη στην κατεύθυνση της κλιμάκωσης, του επόμενου βήματος, και ποτέ απλά διαπίστωση ότι "τώρα δεν..." Γιατί μια τέτοια διαπίστωση αργά ή γρήγορα σπέρνει απογοήτευση, δεν δημιουργεί προϋποθέσεις αυξανόμενης απήχησης.

      Διαγραφή
    2. "Πρώτον, σε άλλες αναρτήσεις ορθώς συζητούνται οι φόβοι περί δραστηριότητας του παρακράτους, κινητικότητας μηχανισμών που μηχανεύονται σχέδια αντιδραστικά και φασιστικά, περί δύναμης και ισχύς του βαθέους αστικού ταξικού κράτους, και εν τέλει ενός μηχανισμού αξιοποίησης και ελέγχου της συγκυρίας Ρωμανού με σχέδια αντιλαικά, η οποία δεν συνάδει ακριβώς με τις αναλύσεις σου Αντώνη για την τακτική του εργατικού κινήματος στην υπόθεση Ρωμανού."

      Έχω άλλη αντίληψη. Δεν μπορεί να παίζεται το παιχνίδι ΜΟΝΟ αμυντικά. Αν παίζεται διαρκώς με όρους άμυνας απ' τους μηχανισμούς, τότε διαρκώς αναπαράγεται η ιδέα ότι το παιχνίδι ορίζεται πάντα απ' το κράτος και συ απλά ανταποκρίνεσαι. Σερβίρει πάντα το κράτος το βολέ κι εσύ απλώς απαντάς. Αυτό δεν είναι καθόλου καλό να γίνεται συνείδηση, πάντα πρέπει να βρίσκεις τρόπους να το επερωτάς ή να το αμφισβητείς στη λαϊκή συνείδηση. Να μην βάλω τρίτη φορά το κείμενο της ΙΕ, το έβαλα ήδη δεύτερη χθες για να εξηγήσω τι ακριβώς έχω στο μυαλό μου.

      Διαγραφή
    3. Στον μέγιστο εφικτό βαθμό, ακόμα και με τόσο άσχημους συσχετισμούς, πρέπει να βρίσκουμε τρόπους για να εντυπώνεται στο λαό ότι η πρωτοβουλία κινήσεων δεν θα είναι πάντα του κράτους, ότι δεν είναι απλά η άμυνα ο στόχος. Μετά το 19ο συνέδριο, ενα από τα συνθήματα ήταν "επίθεση" και όχι απλά "αντεπίθεση", δηλ. ανταπόκριση στην επίθεση του αστικού κράτους και των μονοπωλίων. Και προφανώς είχε ένα σκεπτικό κρίσιμο τούτο -- το θέμα είναι πώς το εφαρμόζεις κάθε φορά στην πράξη στους δοσμένους --αρνητικότατους-- συσχετισμούς.

      Διαγραφή
    4. Θα προσπαθήσω να επανέλθω. Ορθοί οι "αντι-προβληματισμοί", για αυτό και εκτίμησή μου είναι ότι το Κόμμα δεν πάει μεν επιθετικά, και καλά κάνει, γιατί είναι πιθανόν να μπεις σε λάθος τερέν, σε λάθος χρόνο, με χαμένο/καμένο το επίδικο θέμα, αλλά ούτε αμυντικά, καθώς διατηρεί τις θέσεις του στο "τερέν" του ζητήματος Ρωμανού, ενώ ταυτόχρονα κινείται στο να κινητοποιηθεί κόσμος π.χ. την Κυριακή για τον προυπολογισμό και το ασφαλιστικό.
      @ψηρίς

      Διαγραφή
  7. Νοσκομείο στην Ελλάδα, 2014: https://pbs.twimg.com/media/B4Fmji8IEAEPteZ.jpg

    Εντός, νοσηλεύεται με μάσκα οξυγόνου και λιποθυμικά επεισόδια ο Γκοτζίλα, ο Γιαγκούλας, ο φόβος και ο τρόμος κάθε φιλήσυχου πολίτη.

    Ξεφτίλες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σεχτάρ ο Τρομερός5 Δεκεμβρίου 2014 - 8:34 μ.μ.

      Το ακόμη χειρότερο είναι τούτο: "Ασθενείς" διαμαρτυρήθηκαν για την ...ένταση των μεγαφώνων των συγκεντρωμένων αλληλέγγυων...!!!
      Η "είδηση" από κανάλι των 8.00. Δεν ξέρω αν αληθεύει, αλλά δε δυσκολεύομαι να το πιστέψω.
      Ο μικροαστός είναι ένα σκουλήκι, που αξίζει μόνο να το πατάς....

      Πονηρές εποχές, και χρειάζεται προσοχή.

      Διαγραφή