Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

Δολοφονώντας τα Δεκεμβριανά

Τα παρακάτω αποσπάσματα προέρχονται από συζήτηση του Αντώνη Λιάκου με τους Κωστή Καρπόζηλο, Κωστή Κορνέτη και Δημήτρη Κουσουρή, που αναδημοσιεύτηκε στο Left.gr. Ξεκινούμε με τον Κ. Καρπόζηλο:
Η εικόνα των Ελλήνων κομμουνιστών με την αμερικανική σημαία αντανακλά μια διαδεδομένη πεποίθηση: ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σοβιετική Ένωση θα συνεργάζονταν στη μεταπολεμική ανασυγκρότηση αναγνωρίζοντας την πρωτοκαθεδρία των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων στις τύχες της μεταπολεμικής Ευρώπης. Η προσδοκία αυτή, οι ρίζες της οποίας βρίσκονται στις θεωρίες της παγκόσμιας σύγκλισης καπιταλισμού και σοσιαλισμού, διαψεύστηκε μέσα σε λίγα χρόνια. Παρ’ όλα αυτά οι εναλλακτικές ενατενίσεις του μέλλοντος μας βοηθούν να καταλάβουμε το πώς σκέφτονταν οι άνθρωποι τη στιγμή της ίδιας της μετάβασης και εντέλει να αμφισβητήσουμε την αντίληψη που συνδέει γραμμικά, και νομοτελειακά, τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με τον Ψυχρό Πόλεμο.
Εδώ, οι τραγικές αυταπάτες, η έλλειψη στρατηγικής για την εξουσία, και η δραστική υποτίμηση του ταξικού χαρακτήρα του αγώνα που οδήγησαν το ΚΚΕ στο να θεωρήσει τους Άγγλους που το θέριζαν "συμμάχους", χαρακτηρίζονται "εναλλακτικές ενατενίσεις του μέλλοντος", οι οποίες μας "βοηθούν να αμφιβητήσουμε" την σύνδεση των Δεκεμβριανών με τον Ψυχρό Πόλεμο. 
Στα συμφραζόμενα των ελληνικών εξελίξεων, ναι, θα μπορούσε να είναι διαφορετική η πορεία των πραγμάτων. Όσο πρέπει να μας απασχολήσει η αποτυχία των εναλλακτικών σεναρίων μεταπολεμικής μετάβασης, τόσο θα πρέπει να δούμε την απόκλιση των ελληνικών εξελίξεων από την κοινή ευρωπαϊκή εμπειρία ανάμεσα στο 1944 και το 1946. Απόκλιση που σχετίζεται όχι μόνο με τις επιλογές του Κ.Κ.Ε. τον Δεκέμβρη του 1944, αλλά ταυτόχρονα με τις φοβίες του ελληνικού αστισμού που –σε απόκλιση από το ευρωπαϊκό παράδειγμα– αρνήθηκε να αναγνωρίσει στην κομμουνιστική Αριστερά μια ισότιμη θέση στο πολιτικό πεδίο.
Εδώ υποστηρίζεται ότι θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί τα Δεκεμβριανά αν η αστική τάξη ήταν λιγότερο "φοβική" απέναντι στην εργατική εξουσία. Σύμφωνα με τον κύριο Καρπόζηλο, δηλαδή, η αστική τάξη μπορεί κάλλιστα να ανεχθεί την εργατική εξουσία, δηλαδή μπορεί να υπάρξει συνύπαρξη της εργατικής εξουσίας (της ΔτΠ) και του ανεκτικού αστικού δημοκρατισμού.
τα Δεκεμβριανά αναδεικνύουν μεν τα προβλήματα της μεταπολεμικής μετάβασης και τη δοκιμασία της αντιφασιστικής ενότητας, αλλά ταυτόχρονα αποκαλύπτουν το απρόβλεπτο της ιστορικής εξέλιξης.
Εδώ υποστηρίζεται πως το γεγονός ότι η ελληνική και διεθνής αστική τάξη δεν ήταν πρόθυμη να παραδώσει την Ελλάδα στους κομμουνιστές ως βραβείο για την αντίσταση στον φασισμό ήταν "απρόβλεπτη ιστορική εξέλιξη." 

Κορνέτης:
δεν πιστεύω πως υπάρχει γραμμική συνέχεια ανάμεσα στον Δεκέμβρη και τη σύγκρουση του 1946-49, ακριβώς λόγω της έννοιας της ενδεχομενικότητας και της μη ύπαρξης αναμενόμενων εξελίξεων. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι θα είχε συμβεί αν μια σειρά από γεγονότα-κλειδί, όπως για παράδειγμα η «λευκή τρομοκρατία» ή η μοιραία αποχή του Κ.Κ.Ε. από τις εκλογές του ’46 (αμφότερα, αποτελέσματα της εμπρόθετης δράσης των δρώντων πολιτικών υποκειμένων και των ηγεσιών τους), δεν είχαν λάβει χώρα. 
Εδώ υποστηρίζεται ότι οι πάνω από 1000 νεκροί των Δεκεμβριανών και η επέκταση της αντικομμουνιστικής τρομοκρατίας σε όλη τη χώρα είχαν, ως γεγονότα, "ενδεχομενική" σχέση με τον εμφύλιο πόλεμο. Θα μπορούσαν, για παράδειγμα, να είχαν οδηγήσει το ΚΚΕ να κερδίσει τις εκλογές και να σχηματίσει "κυβέρνηση της Αριστεράς."

Καρπόζηλος και μετά Κουσουρής:
Καρπόζηλος: θα έλεγα ότι ο ελληνικός Δεκέμβρης –και κατ’ επέκταση ο ελληνικός Εμφύλιος– αποτελούν το τελευταίο επεισόδιο του ευρωπαϊκού εμφυλίου πολέμου που ξεκίνησε το 1917, καθώς η ήττα του Κ.Κ.Ε. κλείνει τον κύκλο των αποτυχημένων επαναστάσεων του ευρωπαϊκού Μεσοπολέμου.  
Κουσουρής: Καταρχήν η υπόθεση πως ο «ευρωπαϊκός εμφύλιος πόλεμος» ξεκίνησε με την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, που πρότεινε ο Ερνστ Νόλτε, είναι μια προφανής ιδεολογική κατασκευή του «νέου αντικομμουνισμού» των δεκαετιών του 1980 και του 1990, που δεν στέκει απέναντι σε σοβαρή κριτική.
Εδώ ο δεύτερος σύντροφος καρφώνει τον πρώτο για αντικομμουνιστή και εισαγωγέα των θεωριών του φιλοφασίστα Ερνστ Νόλτε.

Κορνέτης:
Ειδικά τα γεγονότα του 2008 εμφανίζουν τον Δεκέμβρη ως μια ευκαιρία επαναγραψίματος και «διόρθωσης» της ιστορίας. Το σύνθημα «Βάρκιζα τέλος» και η ακύρωση της σπαραχτικής στιγμής παράδοσης των όπλων από τους αντάρτες σε ένα φαντασιακό και καθαρά συμβολικό επίπεδο αναδεικνύει ακριβώς αυτή την οπτική – όπου το κίνημα επεμβαίνει δραστικά στα ιστορικά γεγονότα και τα εμφανίζει όπως θα «έπρεπε» να είχαν συμβεί. Είναι ένα είδος οικειοποίησης και εκτροπής του παρελθόντος ως τετελεσμένης γραφής. 
Εδώ ο Κορνέτης εισάγει έναν συσχετισμό δύο γεγονότων με μόνο κοινό σημείο το ότι συνέβησαν τον ίδιο μήνα του χρόνου (με 64 χρόνια διαφορά) στη βάση ενός συνθήματος με ανύπαρκτο νόημα -- το "Βάρκιζα τέλος" θα είχε νόημα αν λεγόταν από ένα ένοπλο μαζικό λαϊκό κίνημα όταν καλούνταν να συνθηκολογήσει με την αστική "νομιμότητα."

Κουσουρής:
Ο «κόκκινος Δεκέμβρης» διαφυλάχθηκε μεν στη μνήμη και τη μυθολογία της κομμουνιστικής Αριστεράς, ωστόσο η θέση του στη δημόσια σφαίρα παρέμεινε μάλλον περιθωριακή. Το «Βάρκιζα τέλος» του Δεκέμβρη του 2008 σηματοδοτεί την πρώτη μαζική εγκόλπωση της επαναστατικής παρακαταθήκης του Δεκέμβρη πέρα από τα όρια της παραδοσιακής Αριστεράς. Τούτο αποτελεί μία από τις πολλές εκφάνσεις του πώς και στις μέρες μας, όπως παρατηρούσε ο Μαρξ για την Ευρώπη του 1848, οι ζωντανοί επικαλούνται ξανά «με αγωνία τα πνεύματα του παρελθόντος στην υπηρεσία τους, δανείζονται τα ονόματά τους και τα πολεμικά τους συνθήματα»…
Εδώ ο Κουσουρής έρχεται να αποτελειώσει τον Δεκέμβρη του 44, αποδεχόμενος την σύνδεσή του με τον Δεκέμβρη του 2008 (κατά τα άλλα η "ενδεχομενικότητα" και η "μη γραμμική σύνδεση" μας μάρανε...) θεωρώντας τον δεύτερο τμήμα της "επαναστατικής παρακαταθήκης" του πρώτου.

Καρπόζηλος:
Νομίζω ότι η ιστορική Αριστερά και οι ιστορικοί της αντιμετώπισαν τον Δεκέμβρη του ’44 και την ένοπλη σύγκρουση του 1946-49 ως παρέκκλιση από μια προδιαγεγραμμένη ιστορική εξέλιξη στην οποία το Ε.Α.Μ. θα είχε καθοριστικό ρόλο στη μεταπολεμική ανασυγκρότηση. Στο έδαφος αυτό ο Δεκέμβρης στην ιστορική συνείδηση της Αριστεράς μετατράπηκε σε ένα ακόμα επεισόδιο στο συναισθηματικό σχήμα της προδοσίας της ιστορίας και άρα σε τραύμα: δηλαδή τα πράγματα έπρεπε να είχαν εξελιχθεί αλλιώς, αλλά κάποιοι σκοτεινοί παράγοντες (συνήθως οι Εγγλέζοι) εκτροχίασαν την ομαλή εξέλιξη και «εμείς» πέσαμε θύματα της προβοκάτσιάς τους. Το πρόβλημα με αυτή τη θεώρηση έγκειται στο αυτονόητο: ο Δεκέμβρης του ’44 ήταν μια ένοπλη σύγκρουση ενόσω ο πόλεμος μαινόταν σε Ανατολή και Δύση, και η Αριστερά είχε πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτήν διεκδικώντας τον έλεγχο της μεταπολεμικής μετάβασης. Στο τέλος έχασε. Αλλά το γεγονός αυτό δεν αναιρεί ότι οι μαχητές του Ε.Λ.Α.Σ. πολεμούσαν για να νικήσουν και ότι στη διάρκεια της σύγκρουσης απελευθερώθηκαν ταξικές δυναμικές –συχνά πέραν του κομματικού ελέγχου– με εκδικητικά χαρακτηριστικά εναντίον δικαίων και αδίκων.
Εδώ ο Καρπόζηλος κλωτσάει το πτώμα του Δεκέμβρη αποδίδοντάς του χαρακτηριστικά θεωρίας συνωμοσίας και τυφλού ρεβανσισμού των κομμουνιστών. 

Πάλι Καρπόζηλος:
Το να αντιμετωπίζουμε τον Δεκέμβρη ως «δίδαγμα» ή «παράδειγμα» για τις σύγχρονες προκλήσεις φανερώνει φοβάμαι το πόσο εγκλωβισμένοι βρισκόμαστε στα σχήματα της ιστορικής αναλογίας που εντέλει έχουν –ανεξαρτήτως παραλλαγής– μία και μόνο απόληξη: την παγκόσμια ήττα των χειραφετικών ιδεών του 20ού αιώνα και τη συντριβή της, όντως συγκινητικής, δυναμικής του ελληνικού Δεκέμβρη του ’44. 
Εδώ μαθαίνουμε ότι η μελέτη των Δεκεμβριανών δεν έχει τίποτε να μας διδάξει παρά μόνο την ήττα.

Κουσουρής:
Η επίμονη μνήμη του Δεκέμβρη αποτυπώνει μεν την αναβίωση μιας μνήμης επαναστατικής και διχαστικής που είχε παραμείνει απωθημένη για δεκαετίες· είναι όμως παράλληλα και σύμπτωμα μιας κοινωνίας κορεσμένης από ιστορία που αναζητάει απεγνωσμένα μνημονικούς τόπους και ιστορικές αναλογίες για να αντισταθμίσει την κινούμενη άμμο του παρόντος και την προϊούσα αποσύνθεση των παραδοσιακών πολιτικών ταυτοτήτων.
Εδώ μαθαίνουμε ότι η "επαναστατική μνήμη" είναι "διχαστική" (μας διχάζει απ' τους αφεντάδες μας).

Ο ίδιος:
Τούτο έχει συχνά ως αποτέλεσμα το παρελθόν να προβάλλεται μηχανιστικά στο παρόν και τελικά να λειτουργεί ως παραμορφωτικός καθρέφτης. Για να χρησιμοποιήσω ξανά ένα χωρίο από τη «18η Μπρυμαίρ», κινδυνεύουμε ένας ολόκληρος λαός να γυρίσει ξανά σε μια πεθαμένη εποχή, όπου «για να μην είναι δυνατή καμιά αυταπάτη για αλλαγή παρουσιάζονται ξανά τα παλιά δεδομένα, οι παλιές χρονολογίες, τα παλιά ονόματα, τα παλιά διατάγματα […] καθώς και οι παλιοί χαφιέδες που από πολύ καιρό φαίνονταν να έχουν χαθεί».
Εδώ επιστρατεύεται ο Μαρξ ενάντια στην μελέτη του Δεκέμβρη, ενώ, μέσα απ' τα λόγια του, συσχετίζεται η πάλη των Δεκεμβριανών με "παλιούς χαφιέδες." 

Ο ίδιος:
Από αυτή τη σκοπιά, όσο και αν τούτο φαίνεται παράδοξο, δουλειά των ιστορικών σήμερα είναι να συμβάλουν στη χειραφέτηση του παρόντος από τα φαντάσματα του παρελθόντος, στην απελευθέρωση της ιστορικής φαντασίας των σύγχρονων κοινωνικών υποκειμένων από τα δεσμά της παράδοσης. 
Εδώ μαθαίνουμε ότι η δουλειά του ιστορικού είναι η χειραφέτησή μας απ' το φάντασμα του Δεκέμβρη, γιατί εμείς είμαστε "σύγχρονα ιστορικά υποκείμενα." Για τα οποία "όχι άλλη Βάρκιζα" σημαίνει "κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ", εικάζω.
***
Και μετά το αναθεωρητικό πάρτι σκύλευσης και σαλατοποίησης των Δεκεμβριανών, λίγη πραγματική μαρξιστική ιστοριογραφία. Σκολαρίκος.

15 σχόλια:

  1. Αν έχω καταλάβει καλά, η σχολή Λιάκου είχε πάρει εργολαβία επί Σιμήτη την παραγωγή "ιστορικής αφήγησης". Οπότε...

    gdmn1973

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έλα θέλω να μιλήσω με κάποιον από το ΚΚΕ για την ενδεχομενικότητα στα Δεκεμβριανά...
    Με ποιον να μιλήσω;;
    https://www.youtube.com/watch?v=oX-JmhBsS28

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το πέταγμα των δεκεμβριανών στο καλάθι των αχρήστων της ιστορίας τονίζεται και αλλού με ξεκάθαρη μπηχτή προς συγκεκριμένη κατεύθυνση. Απόσπασμα από απάντηση του Καρπόζηλου (που ίσως θα μπορούσε να μπει και στο παραπάνω εξαιρετικό κείμενο):

    "...Το να αντιμετωπίζουμε τον Δεκέμβρη ως «δίδαγμα» ή «παράδειγμα» για τις σύγχρονες προκλήσεις φανερώνει φοβάμαι το πόσο εγκλωβισμένοι βρισκόμαστε στα σχήματα της ιστορικής αναλογίας που εντέλει έχουν –ανεξαρτήτως παραλλαγής– μία και μόνο απόληξη: την παγκόσμια ήττα των χειραφετικών ιδεών του 20ού αιώνα και τη συντριβή της, όντως συγκινητικής, δυναμικής του ελληνικού Δεκέμβρη του ’44. Για εκείνους τους ιστορικούς που αναγνωρίζουν τα πολιτικά κίνητρα της ενασχόλησής τους με την ιστορία, προτεραιότητα δεν μπορεί να είναι η τροφοδοσία των μεταβαλλόμενων, κομματικών αφηγήσεων που αναζητούν στις ερμηνείες του Δεκέμβρη τις σύγχρονες τακτικές τους επιλογές. Ο ρόλος του ιστορικού είναι διαφορετικός: να αναδεικνύει τα νήματα που συνδέουν τις ιστορικές εμπειρίες με τη νοηματοδότηση του παρόντος και να επιμένει στο απρόβλεπτο της ιστορικής εξέλιξης ενάντια στα προκατασκευασμένα σχήματα και τις ευκολίες των μυθοποιητικών αφηγήσεων..."

    Η μπηχτή για την οποία λέω είναι στο σημείο για τις "μεταβαλλόμενες κομματικές αφηγήσεις". Πάντως μιας και το παραπάνω απόσπασμα κάνει επίκληση σε κάποιου είδους επιστημονικότητα (που δεν χωράει σε κομματικά καλούπια), αναρωτιέμαι πού μπορεί αυτή να βρεθεί εν τέλει όταν καταλήγει στην "επιμονή του απρόβλεπτου της κοινωνικής εξέλιξης". Είχα την εντύπωση ότι κάτι τέτοιο είναι στην καλύτερη δουλειά βιβλιοθηκάριου, και όχι δουλειά ιστορικού, αλλά ίσως κάνω λάθος...

    Ijon Tichy

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Περιλαμβανόταν ήδη το απόσπασμα: "Το να αντιμετωπίζουμε τον Δεκέμβρη ως «δίδαγμα» ή «παράδειγμα» για τις σύγχρονες προκλήσεις φανερώνει φοβάμαι το πόσο εγκλωβισμένοι βρισκόμαστε στα σχήματα της ιστορικής αναλογίας που εντέλει έχουν –ανεξαρτήτως παραλλαγής– μία και μόνο απόληξη: την παγκόσμια ήττα των χειραφετικών ιδεών του 20ού αιώνα και τη συντριβή της, όντως συγκινητικής, δυναμικής του ελληνικού Δεκέμβρη του ’44. "

      Το υπόλοιπο δεν μπήκε με το σκεπτικό ότι απλά επαναλαμβάνει την χεϊντενγουαϊτική μεταμοντερνιά περί "αφηγήσεων" και "νοηματοδοτήσεων", την τόσο τετριμμένη εδώ και τριάντα χρόνια αναθεωρητισμού...

      Διαγραφή
    2. "κομματικών αφηγήσεων που αναζητούν στις ερμηνείες του Δεκέμβρη τις σύγχρονες τακτικές τους επιλογές."

      Ορθώς. Αυτό πράγματι είναι ευθεία αναφορά στο ΚΚΕ και έπρεπε να το είχα περιλάβει ως τέτοια.

      Διαγραφή
    3. Ωπ, έβαλα μεγαλύτερο απόσπασμα τελικά. Ήθελα περισσότερο να εστιάσω στην μπηχτή, καθώς πιστεύω πως η συγκεκριμένη συνέντευξη δεν μπήκε απλώς για επετειακούς λόγους, αλλά σχετίζεται άμεσα με την πολύ σημαντική προσπάθεια που κάνει το κκε στον τομέα της ιστορίας το τελευταίο διάστημα. Δύσκολη η αντιπαράθεση με τον σκολαρίκο πχ, πολύ δύσκολη.

      Ijon Tichy

      Διαγραφή
  4. Μήπως ο Δεκέμβρης του '44 ήταν κάποιο μεταβατικό είναι το οποίο έχασε τον δρόμο του μέσα στα τόσα παράλληλα σύμπαντα της ιστορικής ενδεχομενικότητας, όπου κύριοι παράγοντες μεταβολής τον γεγονότων είναι η θεωρία των χορδών και το Big Bang με δράστη του υπεργαλαξιακού ταξιδιού το KKE και τον ελληνικό λαό; Η για να το πω κι αλλιώς ότι κι αν παίρνουν πρέπει να το κόψουν επειγόντως...

    Atom

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Aντίθετα, η αστική τάξη δεν χάνει το χρόνο της, ακονίζει ήδη τα μαχαίρια της και εγκαταλείπει όλα τα προσχήματα και τις προφάσεις, και στον τομέα της ιστοριογραφίας.
    Αναφέρομαι στο αφιέρωμα της Καθημερινής στα Δεκεμβριανά, στο οποίο γράφουν μεταξύ άλλων, οι γνωστοί κ.κ. Καλύβας, Μαραντζίδης, Μαυρογορδάτος, ένας «δικηγόρος – συγγραφέας» ονόματι Μακρής – Στάικος κλπ. Αξίζει κανείς να αναζητήσει και να διαβάσει το συγκεκριμένο αφιέρωμα (Καθημερινή, 14 Δεκεμβρίου 2014) και να αντλήσει από αυτό συμπεράσματα.
    Πρόκειται για ξεκάθαρο μνημείο αλαζονικού ταξικού ιστορικού λόγου, φυσικά από την πλευρά της αστικής τάξης. Εγκαταλείπονται όλα τα προσχήματα, εγκαταλείπεται κάθε επίφαση αντικειμενικότητας και αποστασιοποίησης. Τα πάντα είναι χρωματισμένα και στρατευμένα υπέρ των αστών, με τόσο εξόφθαλμο και φτηνό τρόπο που ποτέ κανείς κομμουνιστής ιστοριογράφος δεν έχει γράψει αντίστοιχα υπέρ της τάξης του. Γιάννης Ν.
    (συνεχίζεται)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αναφέρονται αόριστα «αξιόπιστες» πηγές που ποτέ δεν ονοματίζονται. Αναδεικνύεται η μαρτυρία ως μοναδική αξιόπιστη ιστορική πηγή, ακόμα και οι μαρτυρίες αστών πολιτικών, όπως ο Γ. Παπανδρέου ή μεγαλοαστών όπως ο συγγραφέας Θεοτοκάς που είχαν κάθε λόγο να εκφράζονται ταξικά υπέρ της τάξης τους και κατά του ΚΚΕ. Εγκαταλείπεται ακόμα και η καθιερωμένη ορολογία περί «τραγωδίας», «δράματος» κλπ. Τα Δεκεμβριανά χαρακτηρίζονται πλέον ευθέως «έγκλημα» που διαπράχθηκε από το εγκληματικό ΚΚΕ εις βάρος της αθώας αστικής τάξης που είχε κάθε λόγο να αντιδράσει όπως αντέδρασε, κατά τους ανωτέρω ιστορικούς. Και φυσικά αποσιωπάται εντελώς οποιαδήποτε αρνητική αναφορά στα Τάγματα Ασφαλείας και στις δραστηριότητές τους, αντίθετα χαρακτηρίζονται θύματα των αιμοσταγών και αδίστακτων κομμουνιστών.
    Πρόκειται για ιστοριογραφία χαρακτηρισμών, κοσμητικών επιθέτων, επικαλούμενων γεγονότων που ποτέ δεν διασταυρώνονται, χωρίς καμία επίφαση αντικειμενικότητας. Πρόκειται για ξεκάθαρη απόπειρα δημιουργίας εντυπώσεων. Το ΚΚΕ χαρακτηρίζεται εγκληματίας αλλά και η ηγεσία του χαρακτηρίζεται ταυτόχρονα ως εντελώς ανόητη, διαφορετικά δεν τους βγαίνει το σενάριο που πάνε να πουλήσουν, ότι δηλαδή αν και το ΚΚΕ είχε α) σχέδιο και πρόθεση κατάληψης της εξουσίας, και β) τη δυνατότητα να καταλάβει την εξουσία, τελικά ηττήθηκε. Εξουσιομανείς αιμοσταγείς βλάκες, αυτό ήταν το ΚΚΕ για τους αστούς ιστορικούς και σε αυτό το επίπεδο έχουν κατεβάσει τον ιστορικό λόγο για τα γεγονότα της περιόδου. Μιλάμε για ιστοριογραφία εντελώς Μίκυ Μάους, με τους χαζους κακούς από τη μία πλευρά και τους έξυπνους καλούς από την άλλη.
    Αποδεικνύεται ότι οι νικητές μιας ταξικής μάχης είναι κυριολεκτικά αμείλικτοι απέναντι στους ηττημένους. Γιάννης Ν.
    (συνεχίζεται)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Σταχυολογώ μέσα σε εισαγωγικά επί λέξει αποσπάσματα από το αφιέρωμα, με δικά μου σχόλια σε παρένθεση. Τα αποσπάσματα είναι εντελώς ενδεικτικά, όλα τα άρθρα έχουν παρόμοιες διατυπώσεις :
    «Συνολικά πάντως, από τα στοιχεία που διαθέτουμε, δεν τεκμηριώνονται μαζικές εκτελέσεις αμάχων από τους Βρεττανούς και την κυβερνητική πλευρά. Δεν ισχύει όμως το ίδιο για το ΚΚΕ που κατηγορήθηκε (sic) από την κυβερνητική πλευρά για μαζικές εκτελέσεις …….. Εν τέλει δεν είναι εύκολο να καταλήξει κανείς σε μια ακριβή αποτίμηση των ανθρώπων που εκτέλεσε το ΚΚΕ, αλλά ο αριθμός των 1.800 θυμάτων αποτελεί μια αφετηρία. Μια συστηματική έρευνα στα ληξιαρχεία θα έριχνε περισσότερο φως στο θέμα αυτό. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, η συμπεριφορά του ΚΚΕ στη διάρκεια των Δεκεμβριανών εύκολα μπορεί να χαρακτηριστεί εγκληματική» (Καλύβας, σε άρθρο του με τίτλο Ένα Ελληνικό Κατύν, όπως χαρακτηρίζεται ο Δεκέμβρης του 1944. Αν και δεν είναι εύκολο να καταλήξει κανείς σε ακριβή αποτίμηση, παρ΄ όλα αυτά, το ΚΚΕ εύκολα μπορεί να χαρακτηριστεί εγκληματίας, κατά τον ιστορικό.)

    «Κατά την άποψή μου, το τι ακριβώς συνέβη στην πλατεία Συντάγματος, στις 3 Δεκεμβρίου, αποτελεί ακόμη αίνιγμα. Σύμφωνα με αξιόπιστες μαρτυρίες (sic), πάντως, τα γεγονότα αρχίζουν όταν o Αριστομένης Προβελέγγιος, επικεφαλής μιας φάλαγγας διαδηλωτών (sic, φάλαγγα διαδηλωτών) που πορεύεται προς την πλατεία, εκτοξεύει (με δική του πρωτοβουλία );, (σ.σ. εδώ η παρενθεση είναι του συγγραφέα, όχι δική μου), μια χειροβομβίδα στην είσοδο της πολυκατοικίας στον αριθμό 6 της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας, όπου διαμένει ο Παπανδρέου, με συνέπεια το θάνατο ενός αρχιφύλακα της Αστυνομίας. Τότε θα ακουστούν οι πρώτοι πυροβολισμοί» (Στάικος, δικηγόρος – συγγραφέας. Αν και το τι έγινε είναι ακόμη αίνιγμα, οι αξιόπιστες και μη ονοματιζόμενες μαρτυρίες του δικηγόρου συγγραφέα αναφέρουν ότι μια σχηματισμένη «φάλαγγα» του ΚΚΕ χτύπησε πρώτη, με χειροβομβίδα, και μετά άρχισε το μακελειό, ως απάντηση. Ξεκάθαρη απόπειρα δημιουργίας εντυπώσεων).

    «Προκειμένου να παρεμποδιστεί η προσέγγιση των διαδηλωτών στα κυβερνητικά κτίρια της πλατείας Συντάγματος, η λεωφόρος Αμαλίας εχει αποκλειστεί από αστυνομικές δυνάμεις. Όμως το φανατισμένο πλήθος, προφανώς βάσει σχεδίου, προπηλακίζει τους αστυνομικούς και διασπά τον κλοιό τους. Και όταν φτάνει σε απόσταση περίπου 20 μέτρων από το κτίριο της Αστυνομικής Διεύθυνσης Αθηνών, στη γωνία της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας και της οδού Πανεπιστημίου, με πρόθεση να το καταλάβει, ο Έβερτ δίνει την εντολή για το πυρ». (Το άοπλο μαινόμενο και φανατισμένο πλήθος, «προφανώς βάσει σχεδίου», προκάλεσε την ψύχραιμη ένοπλη αστυνομία και δόθηκε η εντολή για πυρ, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η πρόθεση του άοπλου πλήθους να καταλάβει το κτίριο, σύμφωνα με τον ίδιο δικηγόρο – συγγραφέα). Γιάννης Ν.

    (συνεχίζεται)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. «Στην Αθήνα αρχίζουν οι λεηλασίες καταστημάτων από τον ΕΛΑΣ (αναφέρεται χρονικά στον Νοέμβριο 1944) και η επιβολή φορολογίας σε άλλα, με αποτέλεσμα αυτά να κλείσουν. (Το ΠΑΜΕ κάνει διαδηλώσεις και πλήττονται τα εμπορικά καταστήματα). Έτσι, η μαύρη αγορά φουντώνει και πάλι, ενώ ο λαός της Αθήνας αντιμετωπίζει κατάσταση πείνας αντίστοιχη με εκείνη του 1941-19432. (Ο ΕΛΑΣ φταίει και για την μαύρη αγορά και για νέο λιμό). Παράλληλα, το ΕΑΜ (ΚΚΕ), (η παρένθεση του συγγραφέα), προκειμένου να φανατίσει τους οπαδούς του, αρχίζει την καθημερινή περιφορά ακάλυπτων φερέτρων στους δρόμους της Αθήνας. Σε αυτά βρίσκονται ελασίτες που έχουν σκοτωθεί τα προηγούμενα βράδια σε συγκρούσεις με αντικομμουνιστικές οργανώσεις. Στις θλιβερές αυτές νεκροπομπές πρωταγωνιστούν μαυροφορεμένες και ολοφυρόμενες, επαγγελματίες μοιρολογίστρες». «Τα βράδια, τέλος, στις συνοικίες της Αθήνας ακούγεται ο ανατριχιαστικός ήχος του χωνιού : Σας μιλάει το ΕΑΜ» (Ναι, ο δικηγόρος συγγραφέας θεωρεί ανατριχιαστικό τον ήχο του χωνιού).

    «Είχε σχέδιο το ΚΚΕ ;;;; Ναι, αλλά ήταν εξαρχής ανόητο και η εφαρμογή του ακόμα πιο ανόητη ……. Στην εφαρμογή του σχεδίου οι ανοησίες πολλαπλασιάστηκαν…….. Για την δικαιολόγηση αυτής της ανόητης διεξαγωγής των επιχειρήσεων έχει διατυπωθεί η εξ ίσου ανόητη θεωρία ότι όλα αυτά ήσαν τάχα μόνο «άσκηση πίεσης» και όχι απόπειρα κατάληψης της εξουσίας με τα όπλα………………. Εδώ ακριβώς αναδεικνύεται η μεγαλύτερη ανοησία στο σχέδιο του ΚΚΕ. Είχε άλλωστε εξαρχης εκπονηθεί αγνοώντας την παρουσία βρετανικών δυνάμεων. …….. Και αν ακόμη βρεθεί δικαιολογία για την αρχική προσδοκία του ΚΚΕ ότι οι Βρετανοί θα έμεναν αδρανείς, η άμεση διάψευση δεν οδήγησε σε εξίσου άμεση διόρθωση της πορείας. Αυτό είναι και το αποκορύφωμα της ανοησίας. (Ιστορία των χαρακτηρισμών, των κοσμητικών επιθέτων και της δημιουργίας εντυπώσεων, από τον Γ. Μαυρογορδάτο. Επιστήμονας ιστορικός χρησιμοποιεί τη λέξη ανόητος και παράγωγά της τουλάχιστον 7 φορές στο άρθρο του, χαρακτηρισμό που απευθύνει όχι μόνο προς στο ΚΚΕ αλλά και στις αντίθετες φιλοΚΚΕ θεωρίες. Το ΚΚΕ ήταν δόλιο και εκπονούσε δόλια σχέδια, ευτυχώς όμως που ήταν ανόητοι τα παλιοκομούνια και δεν μπορούσαν ούτε να σκεφτούν ούτε να εφαρμόσουν σχέδιο της προκοπής. Φυσικά κατά τον ίδιο ιστορικό, στην ερώτηση αν οι Βρεττανοί και η κυβέρνηση είχαν κάποιο σχέδιο, η απάντηση είναι «κατηγορηματικά» και «απερίφραστα» όχι - τα επιρρήματα είναι του συγγραφέα. Προφανώς προσαρμόστηκαν στα ανόητα σχέδια του ΚΚΕ και τελικά τα κατάφεραν να νικήσουν τα χαζοαιμοσταγή κομμούνια). Γιάννης Ν.

    (συνεχίζεται)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. «Ιδιαίτερα άγρια υπήρξε μάλιστα η σύγκρουση ανάμεσα σε στελέχη του ΕΛΑΣ και των Ταγμάτων ασφαλείας, με κύρια επεισόδια τα γεγονότα στο Μελιγαλάς και στο Κιλκίς. Στο παρασκήνιο εξελισσόταν ένας αμείλικτος πόλεμος με απαγωγές, συλλήψεις, φυλακίσεις και δολοφονίες πολιτικών αντιπάλων, κυρίως με την κατηγορία του δωσιλογισμού. Ειδικά στη Θεσσαλονίκη οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ είχαν προχωρήσει σε αθρόες συλλήψεις πολιτών, αποδίδοντας με δίκες – παρωδία «δικαιοσύνη»» (Τα εισαγωγικά στη λέξη δικαιοσύνη του συγγραφέα Ιάκωβου Μιχαηλίδη, προδίδουν ξεκάθαρα την ταξική του θέση, υπέρ των Ταγμάτων Ασφαλείας, ως θύματα των κακών κομμουνιστών).

    «Δεν είναι εύκολο να εξακριβώσει κανείς την αλήθεια των αριθμών, καθώς οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί και των δύο πλευρών είχαν τους δικούς τους λόγους για να τους διογκώνουν ή να τους υποτιμούν, ωστόσο, πέρα από κάθε αμφιβολία, μπορεί να υποστηριχθεί πως η υπόθεση της σύλληψης, της κράτησης και της δολοφονίας ομήρων κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών, αυτό που από ορισμένους έχει αποκληθεί ως το ελληνικό Κατύν, αποτέλεσε μία από τις μελανότερες σελίδες της δράσης του ΕΑΜ και της ΟΠΛΑ, αφού το κενό κεντρικής κυβερνητικής εξουσίας και η εγκαθίδρυση μιας ιδιότυπης Εαμοκρατίας οδήγησε σε αντεκδικήσεις όχι μόνο σε βάρος δωσιλόγων ή και συγγενών τους με το πρόσχημα της συνολικής οικογενειακής ευθυνης, αλλά ακόμη και αθώων πολιτών που σπιλώθηκαν και εξοντώθηκαν στο πλαίσιο ενός γενικότερου ξεκαθαρίσματος λογαριασμών» (τον αρθρογράφο κ. Ιακ. Μιχαηλίδη, δεν τον νοιάζει καν που το 1ο μισό της πρότασής του σύμφωνα με το οποίο δεν είναι εύκολο να εξακριβώσει κανείς την αλήθεια των αριθμών, αντιφάσκει με το 2ο μισό της ίδιας πρότασής του, όπου μας παραθέτει το συμπέρασμά του, ότι «πέρα από κάθε αμφιβολία» ο Δεκέμβρης αποτέλεσε μια από τις μελανότερες σελίδες της του ΕΑΜ και της ΟΠΛΑ. Ιστοριογραφία της δημιουργίας εντυπώσεων και πάλι. Γενικά σε όλα τα κείμενα, για τα οποία εύκολα κανείς υποθέτει, αν δεν ξέρει τους συγγραφείς, ότι έχουν γραφτεί από τον ίδιο άνθρωπο, υπάρχει και εκπέμπεται με τρόπο λυσσασμένο το μήνυμα : Δεν βγαίνει εύκολα συμπέρασμα, αλλά πάντως χωρίς αμφιβολία οι κομμουνιστές φταίνε για όλα και καλά έπαθαν ό,τι έπαθαν γιατί ήταν αιμοσταγείς και ήθελαν να πάρουν την εξουσία). Γιάννης Ν.

    (συνεχίζεται)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Τέλος, από την φτηνή κοροϊδία δεν γλυτώνουν ούτε οι φωτογραφίες. Η γνωστή φωτογραφία της 4ης Δεκεμβρίου, των γονατισμένων κοριτσιών με το πλακάτ που γράφει «όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυρανίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα. ΕΑΜ», έχει από κάτω λεζάντα : «Τελετουργικές σκηνές διαμαρτυρίας, για τους νεκρούς της προηγούμενης μέρας. Η σύγκρουση αρχίζει». (Τα γονατισμένα κορίτσια άρχισαν προφανώς την σύγκρουση. Μόνο που την 4η Δεκεμβρίου, στις «τελετουργίες αυτές», είχαμε άλλους περίπου 30 νεκρούς, μαντέψτε από ποιά πλευρά, ναι, πάλι από την πλευρά των κακών κομμουνιστών και του μαινόμενου πλήθους).

    Συγγνώμη αν κούρασα, αλλά βρήκα ενδιαφέρον να αναδειχθεί πώς βλέπει τα πράγματα η πλευρά της αστικής τάξης, την ώρα που οι κουλτουριάρηδες της σοσιαλδημοκρατίας βλέπουν «ενδεχομενικότητες». Και αυτό που μας λέει η αστική τάξη, μέσω των επιστημόνων ιστορικών της, είναι απολύτως ξεκάθαρο : «καλά σας κάναμε κομμούνια, και αν σας βαστάει, ξανασηκώστε κεφάλι. Σας περιμένουμε και είμαστε έτοιμοι να σας κάνουμε τα ίδια και χειρότερα».

    Πρέπει να το πάρουμε χαμπάρι. Η αστική τάξη ήταν, είναι και θα είναι αμείλικτη. Θα μας σκοτώσει σα σκυλιά και μετά θα φτύσει στους τάφους μας. Και ακόμα πιο μετά θα βάλει τους ιστορικούς της να λένε ότι εμείς φταίμε και ότι εμείς είμαστε οι δολοφόνοι. «Και ούτε οι νεκροί δεν θα είναι πια ασφαλείς».

    Γιάννης Ν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. @Γιάννης Ν.
    Εξαιρετική δουλειά (η παράθεση των αποσπασμάτων). Έχει αρχίσει εδώ και καιρό η αναθεώρηση της ιστορίας από ιστορικούς και δημοσιογράφους αλλά από ότι ξέρω τα Δεκεμβριανά δεν τα είχαν αγγίξει μέχρι τώρα οι πένες των αναθεωρητών "ιστορικών". Θα κοιτάξω μήπως βρω το αφιέρωμα. Είναι καλό συμπλήρωμα για το "Δεκέμβρης του ʼ44. Κρίσιμη ταξική σύγκρουση" του τμήματος Ιστορίας της ΚΕ.

    prolet

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Πολύ καλά και ενδιαφέροντα τα σχόλια του Γιάννη Ν.. Φαίνονται και οι συσχετισμοί στην ακαδημία μέσω αυτών. Δεν έχουν λόγο οι Καλύβας, Μαραντζίδης κτλ να μιλούν συγκαλυμμένα φασιστικά, μπορούν να το κάνουν ανοιχτότατα όταν ο αριστερός αντίλογος της "επιστημονικής" κοινότητας είναι αυτός του Καρπόζηλου (ο οποίος είναι postdoc στο Princeton -- δεν το αναφέρω ως κατηγορία, ούτε για να αποδείξω κάτι, απλώς ως γεγονός -- κι επειδή μπορεί να υπάρξει αντίλογος για τον Μαραντζίδη που είναι ακαδημαϊκός στην ελλάδα όπου έχει στην κοινότητά του τον Μαργαρίτη, να πω μόνο ότι τόσο ο Μαργαρίτης είναι εξαίρεση όσο και το ότι υπάρχει διαφορά ανάμεσα στα ελληνικά πανεπιστημία σε αυτόν τον τομέα και στα διεθνή, είμαστε "καθυστερημένοι" όπως γκρινιάζουν κατά καιρούς πολλοί καλύβες κτλ).

    Ijon Tichy

    ΑπάντησηΔιαγραφή