Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2014

...και αφού ετηρήθησαν τα χθεσινά έθιμα, ώρα να σοβαρευτούμε, Δεκέμβρη μήνα...

Όχι βέβαια από αγάπη στις βίαιες πράξεις ή από επαναστατικό ρομαντισμό, αλλά για λόγους πικρής ιστορικής αναγκαιότητας πρέπει τα σοσιαλιστικά κόμματα αργά ή γρήγορα, στις περιπτώσεις που οι επιδιώξεις μας στρέφονται ενάντια σε ζωτικά συμφέροντα τω κυρίαρχων τάξεων, να είναι έτοιμα και για βίαιες συγκρούσεις με την αστική κοινωνία. Ο κοινοβουλευτισμός σαν μόνο σωτήριο μέσο πολιτικής πάλης της εργατικής τάξης αποτελεί φαντασίωση, σε τελευταία ανάλυση εξίσου αντιδραστική όσο και η δήθεν μοναδικά - σωτήρια γενική απεργία ή το μοναδικά - σωτήριο οδόφραγμα. Βέβαια στις σημερινές συνθήκες η βίαιη επανάσταση είναι εξαιρετικά δύσκολο να εφαρμοστεί, είναι δίκοπο μαχαίρι. Και υπολογίζουμε πως το προλεταριάτο θα χρησιμοποιήσει αυτό το μέσο μονάχα όταν δεν υπάρχει άλλος βατός δρόμος για να προχωρήσει, και --αυτονόητα-- μονάχα σε συνθήκες όπου η συνολική πολιτική κατάσταση και ο συσχετισμός των δυνάμεων λίγο-πολύ υπόσχονται πιθανή επιτυχία. Όμως είναι από πριν απαραίτητη η ξεκάθαρη αντίληψη για την αναγκαιότητα να ασκηθεί βία, τόσο σε ξεχωριστά επεισόδια της ταξικής πάλης, όσο και για την τελειωτική κατάκτηση της κρατικής εξουσίας· γιατί μόνο αυτή η αντίληψη χαρίζει ορμή και αποτελεσματικότητα στην ειρηνική μας, νόμιμη δραστηριότητα.
Ρόζα Λούξεμπουργκ, Gesammelte Werke, τομ. Ι/ΙΙ, σελ. 247, όπως παρατίθεται στην εισαγωγή στην έκδοση του έργου της Κοινωνική μεταρρύθμιση ή επανάσταση, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, 2014, σελ. 32-33.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου