Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

Ο θάνατος του εργάτη στη ζυγαριά του νόμου (Σχόλιο του Γιάννη Ν.)

α) Στις αποφάσεις των ποινικών δικαστηρίων το σχήμα είναι το εξής:

- Ο εργάτης. Νεκρός.

- Η εργατική αριστοκρατία, ο άμεσος προϊστάμενος, ο εργοταξιάρχης, μηχανικός: Είτε αθώος εξ αιτίας της υποτιθέμενης αποκλειστικής υπαιτιότητας του εργάτη, είτε ένοχος, όταν οι ευθύνες είναι πολύ τρανταχτές για να κρυφτούν πίσω από το επιχείρημα περί ευθύνης του εργάτη. Η ποινή είναι πάντοτε με τριετή αναστολή, δηλαδή ουδέποτε κινδυνεύει κανείς με φυλάκιση. Άλλωστε η κατηγορία στις 99% των περιπτώσεων είναι πάντοτε ανθρωποκτονία εξ αμελείας.

- Ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης, το αφεντικό, ο μεγαλομέτοχος, ο πρόεδρος: Αθώος. Το σκεπτικό είναι ότι οι υποχρεώσεις του εξαντλούνται στο να διορίσει άμεσους προϊστάμενους. Αν τους έχει διορίσει (και πάντοτε διορίζουν, είναι προσεχτικοί σε αυτό), δεν υπάρχει περίπτωση να καταδικαστεί ποινικά.


Δηλαδή:

Ο εργάτης χάνει τη ζωή του

Η εργατική αριστοκρατία είτε δεν χάνει τίποτα, είτε χάνει για τρία χρόνια (όσο διαρκεί η αναστολή της ποινής) το λευκό ποινικό μητρώο. Κανείς και ποτέ δεν πάει φυλακή.

Ο κεφαλαιοκράτης: Δεν χάνει ποτέ τίποτα.

β) Στις αποφάσεις των αστικών δικαστηρίων (διαφορετική διαδικασία από τα ποινικά δικαστήρια, που θα πει ότι η οικογένεια του εργάτη πρέπει έτσι και αλλιώς να επιδοθεί σε πολυέξοδο και μακρόχρονο αγώνα με αβέβαιο αποτέλεσμα, γι΄ αυτό και πολλοί δεν φτάνουν καν μέχρι τα δικαστήρια), συμβαίνουν τα εξής:

Για να καταδικαστεί η επιχείρηση να καταβάλει οιοδήποτε ποσό για αποκατάσταση της ψυχικής οδύνης στην οικογένεια του νεκρού εργάτη (παιδιά, σύζυγος, γονείς κλπ), πρέπει καταρχήν να ξεπεραστεί το επιχείρημα που πάντα προβάλει η εργοδοσία, περί αποκλειστικής ευθύνης του εργάτη.

Αν ξεπεραστεί το επιχείρημα αυτό, τότε τα ποσά που επιδικάζονται για αποκατάσταση της ψυχικής οδύνης της οικογένειας δεν ξεπερνούν τις 25.000 έως 40.000,00 ευρώ.

Ο θάνατος του εργάτη και το ψυχικό κόστος των μελών της οικογένειας του από την απώλεια «κοστολογείται» (δεν βρίσκω άλλη λέξη) από την αστική δικαιοσύνη πολύ λιγότερο από την δυσφορία που νιώθει π.χ. ένας πολιτικός που ξυπνάει το πρωί και διαβάζει στην εφημερίδα μία άσχημη κριτική που αναφέρεται σ΄ αυτόν, για την οποία τα ποσά φτάνουν τα 100 χιλιάρικα.

Ακόμα και τα ποσά που επιδικάζονται είναι πολύ δύσκολο να εισπραχθούν τελικά από την οικογένεια, αφού ο επιχειρηματίας έχει στις περισσότερες περιπτώσεις φροντίσει από πριν να πάρει ανάλογα μέτρα, να αποκρύψει και να εξαφανίσει τα φανερά περιουσιακά του στοιχεία (ακίνητα, μετρητά), να τα μεταβιβάσει σε άλλες εταιρίες κλπ, οπότε δεν υπάρχει τρόπος υλοποίησης της δικαστικής απόφασης (το κράτος δεν παρεμβαίνει ποτέ, θεωρείται μια αμιγώς ιδιωτική διαφορά).

Αντιγράφω μια απόφαση του αρείου πάγου από το Νομικό Βήμα (το μηνιαίο περιοδικό των δικηγόρων), Σεπτέμβριος 2014, σελίδα 1668:
ΑΠ 444/2014 (Β2 Τμήμα): Κρίθηκε ότι ο θάνατος Αλβανού εργάτη που εργαζόταν στην κατεδάφιση παλαιού κτιρίου οφειλόταν κατά 30 % σε συνυπαιτιότητά του. Επιδικάστηκαν στη χήρα 40.000,00 ευρώ, σε κάθε θυγατέρα του θανόντος 25.000,000 ευρώ και σε κάθε εγγονό 15.000,00 ευρώ. 
(Σημείωση: Κάπως συγκρατημένο το εφετείο στην επιδίκαση ποσών λόγω ψυχικής οδύνης. Εκεί που δίνουν τα πολλά είναι σε καμιά προσβολή της τιμής από ΜΜΕ. Τι μετράει η ζωή του μετανάστη μπροστά στην αξιοπρέπεια ενίων ;;)
Η σημείωση στην παρένθεση ανήκει επί λέξει σε γνωστό αεροπαγίτη ε.τ. (δηλαδή όχι σε κάποιο κομμουνιστή) που πήρε σύνταξη και τώρα είναι επιστημονικός συνεργάτης στο περιοδικό. Έπρεπε να πάρει σύνταξη για να γράψει καμιά αλήθεια από αυτές που είδαν τα μάτια του.

Τα παραπάνω σκοπεύουν να δώσουν μια εικόνα της βαθιά ταξικής δικαιοσύνης και σε καμία περίπτωση δεν σκοπεύουν να αποθαρρύνουν την εργατική οικογένεια από το να καταφύγει στη δικαιοσύνη, εφόσον έχει τη δυνατότητα. Τα μέσα που της δίνει η αστική δικαιοσύνη πρέπει, κατά τη γνώμη μου, αν και όσο μπορεί να τα εκμεταλλεύεται η εργατική τάξη, ως ένα ακόμα πεδίο του ταξικού πολέμου, χωρίς όμως να έχει αυταπάτες για τα όρια και τις δυνατότητες των μέσων αυτών.

Γιάννης Ν.

2 σχόλια:

  1. Συμπληρώνω (Ισχύει και στο (α) και στο (β):

    γ) Εργατική αλληλεγγύη... Προσφυγή της οικογένειας στο σωματείο του εργάτη και στο εργατικό κέντρο του νομού(εφόσον αυτό έχει ΠΑΜΕ γιατί αλλιώς δεν έχει τίποτα!!!)

    -Παράσταση διαμαρτυρίας του Σωματείου στο ΙΚΑ της περιοχής για να αναγνωριστεί το ατύχημα ως εργατικό (Αν είναι ανασφάλιστος ή δεν έχει δηλωθεί ότι εργάζεται σάββατο αλλίμονο αν πεθάνει σάββατο!)

    -Εργατική Αριστοκρατία (Μήνυση για παρεμπόδιση δημόσιας υπηρεσίας - Μήνυση για "πρόκληση φθοράς" από "αγριεμένους συνδικαλιστές κτλ κτλ

    - 1ο Δικαστήριο στους συνδικαλιστές που υπερασπίστηκαν την οικογένεια του θύματος!

    Απόφαση δικαστηρίου: (6μηνη φυλάκιση με αναστολή, αν καταδικαστεί ο συνδικαλιστής 1η φορά)

    - Νέα παράσταση διαμαρτυρίας στην επιχείρηηση- χώρος εγκλήματος από το σωματείο ενάντια στον εργοδότη-εγκληματία και απαίτηση να αποζημιωθεί άμεσα η οικογένεια και να παρθούν όλα τα αναγκάια μέτρα ασφαλείας για τους εργαζόμενους!

    -Απάντηση κεφαλαιοκράτη:
    Κάλεσμα αστυνομίας ή ακόμα και ΜΑΤ
    Μήνυση ενάντια στους συνδικαλιστές για... καταπάτηση ιδιωτικής περιουσίας...
    Μήνυση για "απειλές" και "φραστικά επεισόδιο", "εξύβριση" κτλ κτλ

    -2ο Δικαστήριο οι συνδικαλιστές
    Απόφαση (2ετής φυλάκιση αφού είναι υπότροποι (1ο δικαστήριο)
    Απόφαση αποζημίωσης στον εργοδότη ύψους 10.000 ευρώ για ψυχική οδύνη και διατάραξης "οικιακής ειρήνης"

    Υ/Γ. Την συνέχεια ΟΛΟΙ την γνωρίζετε!! (Το Κκε δεν κάνει τίποτα... Το πάμε κάνει παρελάσεις κτλ κτλ)

    Κι επειδή μιλάμε με στοιχεία και βαριέμαι να γράψω άλλα

    http://www.rizospastis.gr/storyPlain.do?id=6150160&

    http://www.rizospastis.gr/storyPlain.do?id=4358633&

    Να δώ πότε οι εργάτες θα τους στείλουν στο διάολο μαζί με τη "δικαιοσύνη" τους!

    Δημήτρης Χ. (οριτζινάλε)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω η συμπλήρωση είναι σημαντική και ευχαριστώ.

      Διαγραφή