Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

Νέος νεκρός στη Χαλυβουργία του Μάνεση: Ζωές χωρίς αξία οι εργατικές ζωές

Ακόμα ένας νεκρός στο βωμό του κέρδους - Εργάτης σκοτώθηκε στη «Χαλυβουργία» Βόλου

Νέο εργοδοτικό έγκλημα σημειώθηκε τα ξημερώματα της Παρασκευής στη «Χαλυβουργία» του Μάνεση, στο Βελεστίνο, στη Β' Βιομηχανική Περιοχή Βόλου.

Ο 49χρονος Χρήστος Ανεστιάδης, πατέρας δύο παιδιών, έπεσε μέσα στη δεξαμενή νερού και τον βρήκαν μετά από αρκετή ώρα οι συνάδελφοί του, οι οποίοι τον αναζητούσαν.

Η δεξαμενή, βάθους έξι μέτρων, είναι εκτός του κτιριακού συγκροτήματος παραγωγής, δεν υπάρχει καθόλου φωτισμός, ώστε κάποιος να έχει έστω και τη στοιχειώδη ορατότητα, είναι εντοιχισμένη στο έδαφος και δεν υπάρχει καμία περίφραξη ή κανένα κιγκλίδωμα. Παράλληλα ο 49χρονος πήγαινε μόνος του στη δεξαμενή, καθώς η εταιρεία αρνιόταν να προσλάβει δεύτερο άτομο, στο όνομα της μείωσης του κόστους.


Οι εργαζόμενοι πραγματοποιούν σήμερα αποχή και από αύριο Σάββατο 24ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες, απαιτώντας: Ουσιαστικά μέτρα προστασίας, προσλήψεις προσωπικού (δουλεύουν 12ωρα) και επαναφορά του μισθού στα προ μείωσης επίπεδα.

Για δολοφονία κάνει λόγο το Συνδικάτο Μετάλλου Μαγνησίας «Μ. Παπαρήγας», αντιπροσωπεία του οποίου μαζί με τη Γραμματεία Μαγνησίας του ΠΑΜΕ και τη «Λαϊκή Συσπείρωση» Βόλου βρέθηκαν από την πρώτη στιγμή στο εργοστάσιο.

Υπενθυμίζουμε ότι τον Αύγουστο του 2006, 29χρονος εργαζόμενος, πατέρας ενός οκτάμηνου κοριτσιού, σκοτώθηκε με τον ίδιο τρόπο και κάτω από τις ίδιες συνθήκες (έπεσε σε αφύλακτη δεξαμενή νερού) στο εργοστάσιο της «Χαλυβουργίας» του Βόλου.

Το εργοδοτικό έγκλημα καταγγέλλει και η Τομεακή Επιτροπή Βόλου του ΚΚΕ. (Διαβάστε αναλυτικά ΕΔΩ)

Ανακοίνωση της Γραμματείας Μαγνησίας του ΠΑΜΕ

«Άλλο ένα θύμα μετράει η τάξη μας στο βωμό των κερδών των βιομηχάνων. Την Πέμπτη το βράδυ, συνάδελφός μας δεν βγήκε ποτέ από την πύλη του γκέτου του Μάνεση στη "Χαλυβουργία". Μόνος σε πόστο που έπρεπε να είναι τουλάχιστον δύο και χωρίς κανένα μέτρο προστασίας, βρέθηκε ώρες μετά νεκρός σε δεξαμενή και αφού ανησύχησε η γυναίκα του και πήρε τηλέφωνα να μάθει γιατί δεν γύρισε στο σπίτι. Μιλάμε για φόνο εκ προμελέτης, με εγκληματικές ελλείψεις σε θέματα ασφαλείας στο χώρο.

Με το αίμα μας και τη ζωή μας χτίζουν τα πλούτη τους οι βιομήχανοι. Πάνω στο κορμί μας παίζουν με τα μέτρα ασφαλείας και εντατικοποιούν τη δουλειά για να μας στραγγίσουν όσο μπορούν για να βγάλουν κέρδη. Δεν υπάρχει εργάτης στο εργοστάσιο που δεν ξέρει ότι ο συνάδελφός μας δολοφονήθηκε επειδή ο Μάνεσης έκοψε τα διπλά πόστα και αύξησε τις βάρδιες, μαζί με το να μειώσει τους μισθούς. Αυτή είναι η πληρωμή του στα "καλά παιδιά" που έλεγε ότι είναι οι χαλυβουργοί του Βόλου σε αντίθεση με τους αγωνιστές χαλυβουργούς του Ασπροπύργου.

Είναι βαμμένα με το αίμα του συναδέλφου τα χέρια όλων εκείνων που απαιτούσαν και εκβίαζαν από τους συναδέλφους χαλυβουργούς την υποταγή τους, λέγοντάς τους ότι το καλό της επιχείρησης είναι και δικό τους καλό. Βαμμένα με το αίμα των συναδέλφων μας που σακατεύονται ή που σκοτώνονται σε εργατικά ατυχήματα, όπως πρόσφατα στην ΑΓΕΤ, είναι τα χέρια της κυβέρνησης, της ΕΕ και των υποστηρικτών της που αξιώνουν ανταγωνιστικότητα και ανάπτυξη για τους επιχειρηματικούς ομίλους, λογαριάζοντας εμάς τους εργάτες και τις οικογένειές μας σαν κόστη. Σε όλα αυτά τα ατυχήματα, όπως και σε προηγούμενα ατυχήματα στη "Χαλυβουργία", το πόρισμα έγραψε: "Ευθύνη του εργάτη".

Απαιτούμε:

- Εδώ και τώρα μέτρα προστασίας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς.

- Άμεση πρόσληψη μόνιμου προσωπικού με μισθούς και δικαιώματα που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των εργατών και όχι στις απαιτήσεις των εργοδοτών.

- Να παρθούν πίσω τα νέα μέτρα για το Ασφαλιστικό. Μας θέλουν μέχρι τα βαθιά γεράματα να δουλεύουμε με μισθούς πείνας, να μας βγάζουν με φέρετρα από τα πόστα μας.

Απαιτούμε από το Εργατικό Κέντρο Βόλου να αποφασίσει στάση εργασίας για όλους τους εργασιακούς χώρους της περιοχής μας. Να γίνουν συνελεύσεις σε κάθε χώρο και με ευθύνη του κάθε σωματείου να απαιτηθούν συγκεκριμένα μέτρα υγιεινής και ασφάλειας σε κάθε χώρο».

7 σχόλια:

  1. Μέχρι στιγμής το παραπάνω είναι (ως συνήθως) μη είδηση. Κι έτσι θα παραμείνει λογικά.

    Επίσης επειδή αναφέρθηκε αλλού σχόλιο για τον εκφασισμό της κοινωνίας στην υπόθεση ρωμανού (και τα όσα εμετικά γράφουν για αυτόν), εδώ νομίζω έχουμε ένα πολύ καλύτερο παράδειγμα. "Με ευθύνη εργάτη" το ατύχημα λένε. Πότε ήταν έστω και λίγο διαφορετική η μικροαστική άποψη για αυτό το ζήτημα; Εγώ μια ζωή για τους χαζούς, τους ανίκανους, τους βλάκες ακούω που τα θέλουν και τα παθαίνουν γιατί είναι βόδια κτλ. Μου ήρθε συνειρμικά και μια παλιότερη σιχαμένη σκηνή από τηλεοπτικό πάνελ (προ 15ετίας, γυμνάσιο ήμουν ακόμη) με τον γιάννο-colgate παπαντωνίου με το απαίσιο χαμόγελό του να λέει ότι αισθάνεται σαν να τον ανακρίνει η γκεστάπο απαντώντας έτσι σε ερώτηση μέλους τους κκε για τον αριθμό των εργατικών ατυχημάτων εκείνο τον χρόνο.

    Ijon Tichy

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. σιγά την είδηση για την ειδησιογραφια,ποιος θάνατος εργάτη και ποιος να ενδιαφερθεί? τι ειναι ολοι, σαν τον ριζο?

      εδώ όλη η χωρα ασχολείται μονο με τον αναρχικό και την υπουργάρα που τον παρακαλάει να φάει. 6 χρονια απεργιες, απολυσεις,ξυλο,μετρα, μνημονια,πορειες, συγκεντρωσεις διαμαρτυριας και η κυβερνηση κλονιζεται απο μια απεργια πεινας.Εχει χαθεί κάθε μέτρο.

      Θέλω να μεταναστεύσω, πραγματικά

      Διαγραφή
    2. Δεν θεωρώ πως δεν είναι σημαντική η περίπτωση ρωμανού, το γιατί προβάλλεται αυτή και όχι τα παραπάνω συζητήθηκε αλλού.

      Όσο για αυτό με την μετανάστευση που λες, δεν νομίζω πως στον υπόλοιπο κόσμο τα πράγματα είναι καλύτερα. Στον δυτικό κόσμο έχουμε τα ίδια. Πχ στην αμερική από εργατικά ατυχήματα άλλο τίποτα (βάλε κι από δίπλα τα θέματα ασφάλισης-υγειονομικής περίθαλψης), άλλα άντε να ακουστεί καμιά φωνή διαμαρτυρίας μόνο αν φάει κανάς μπάτσος κανέναν κακομοίρη στα καλά του καθουμένου, και αυτές οι φωνές διαμαρτυρίας με μέτρο έτσι, να μείνουμε στο θέμα του χρώματος στην καλύτερη, γιατί υπάρχουν κι αυτοί που λένε ότι δεν υπάρχουν διαμαρτυρίες αλλά ευκαιρία για πλιάτσικο.

      Ijon Tichy

      Διαγραφή
  2. Στις αποφάσεις των ποινικών δικαστηρίων το σχήμα είναι το εξής :

    - Ο εργάτης. Νεκρός.

    - Η εργατική αριστοκρατία, ο άμεσος προϊστάμενος, ο εργοταξιάρχης, μηχανικός : Είτε αθώος εξ αιτίας της υποτιθέμενης αποκλειστικής υπαιτιότητας του εργάτη, είτε ένοχος, όταν οι ευθύνες είναι πολύ τρανταχτές για να κρυφτούν πίσω από το επιχείρημα περί ευθύνης του εργάτη. Η ποινή είναι πάντοτε με τριετή αναστολή, δηλαδή ουδέποτε κινδυνεύει κανείς με φυλάκιση. Άλλωστε η κατηγορία στις 99% των περιπτώσεων είναι πάντοτε ανθρωποκτονία εξ αμελείας.

    - Ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης, το αφεντικό, ο μεγαλομέτοχος, ο πρόεδρος : Αθώος. Το σκεπτικό είναι ότι οι υποχρεώσεις του εξαντλούνται στο να διορίσει άμεσους προϊστάμενους. Αν τους έχει διορίσει (και πάντοτε διορίζουν, είναι προσεχτικοί σε αυτό), δεν υπάρχει περίπτωση να καταδικαστεί ποινικά.

    Δηλαδή :

    Ο εργάτης χάνει τη ζωή του

    Η εργατική αριστοκρατία είτε δεν χάνει τίποτα, είτε χάνει για τρία χρόνια (όσο διαρκεί η αναστολή της ποινής) το λευκό ποινικό μητρώο. Κανείς και ποτέ δεν πάει φυλακή.

    Ο κεφαλαιοκράτης : Δεν χάνει ποτέ τίποτα.

    β) Στις αποφάσεις των αστικών δικαστηρίων (διαφορετική διαδικασία από τα ποινικά δικαστήρια, που θα πει ότι η οικογένεια του εργάτη πρέπει έτσι και αλλιώς να επιδοθεί σε πολυέξοδο και μακρόχρονο αγώνα με αβέβαιο αποτέλεσμα, γι΄ αυτό και πολλοί δεν φτάνουν καν μέχρι τα δικαστήρια), συμβαίνουν τα εξής :

    Για να καταδικαστεί η επιχείρηση να καταβάλει οιοδήποτε ποσό για αποκατάσταση της ψυχικής οδύνης στην οικογένεια του νεκρού εργάτη (παιδιά, σύζυγος, γονείς κλπ), πρέπει καταρχήν να ξεπεραστεί το επιχείρημα που πάντα προβάλει η εργοδοσία, περί αποκλειστικής ευθύνης του εργάτη.

    Αν ξεπεραστεί το επιχείρημα αυτό, τότε τα ποσά που επιδικάζονται για αποκατάσταση της ψυχικής οδύνης της οικογένειας δεν ξεπερνούν τις 25.000 έως 40.000,00 ευρώ.

    Ο θάνατος του εργάτη και το ψυχικό κόστος των μελών της οικογένειας του από την απώλεια «κοστολογείται» (δεν βρίσκω άλλη λέξη) από την αστική δικαιοσύνη πολύ λιγότερο από την δυσφορία που νιώθει π.χ. ένας πολιτικός που ξυπνάει το πρωί και διαβάζει στην εφημερίδα μία άσχημη κριτική που αναφέρεται σ΄ αυτόν, για την οποία τα ποσά φτάνουν τα 100 χιλιάρικα.

    Ακόμα και τα ποσά που επιδικάζονται είναι πολύ δύσκολο να εισπραχθούν τελικά από την οικογένεια, αφού ο επιχειρηματίας έχει στις περισσότερες περιπτώσεις φροντίσει από πριν να πάρει ανάλογα μέτρα, να αποκρύψει και να εξαφανίσει τα φανερά περιουσιακά του στοιχεία (ακίνητα, μετρητά), να τα μεταβιβάσει σε άλλες εταιρίες κλπ, οπότε δεν υπάρχει τρόπος υλοποίησης της δικαστικής απόφασης (το κράτος δεν παρεμβαίνει ποτέ, θεωρείται μια αμιγώς ιδιωτική διαφορά).

    Αντιγράφω μια απόφαση του αρείου πάγου από το Νομικό Βήμα (το μηνιαίο περιοδικό των δικηγόρων), Σεπτέμβριος 2014, σελίδα 1668 :

    ΑΠ 444/2014 (Β2 Τμήμα) : Κρίθηκε ότι ο θάνατος Αλβανού εργάτη που εργαζόταν στην κατεδάφιση παλαιού κτιρίου οφειλόταν κατά 30 % σε συνυπαιτιότητά του. Επιδικάστηκαν στη χήρα 40.000,00 ευρώ, σε κάθε θυγατέρα του θανόντος 25.000,000 ευρώ και σε κάθε εγγονό 15.000,00 ευρώ.

    (Σημείωση : Κάπως συγκρατημένο το εφετείο στην επιδίκαση ποσών λόγω ψυχικής οδύνης. Εκεί που δίνουν τα πολλά είναι σε καμιά προσβολή της τιμής από ΜΜΕ. Τι μετράει η ζωή του μετανάστη μπροστά στην αξιοπρέπεια ενίων ;;)

    Η σημείωση στην παρένθεση ανήκει επί λέξει σε γνωστό αεροπαγίτη ε.τ. (δηλαδή όχι σε κάποιο κομμουνιστή) που πήρε σύνταξη και τώρα είναι επιστημονικός συνεργάτης στο περιοδικό. Έπρεπε να πάρει σύνταξη για να γράψει καμιά αλήθεια από αυτές που είδαν τα μάτια του.

    Τα παραπάνω σκοπεύουν να δώσουν μια εικόνα της βαθιά ταξικής δικαιοσύνης και σε καμία περίπτωση δεν σκοπεύουν να αποθαρρύνουν την εργατική οικογένεια από το να καταφύγει στη δικαιοσύνη, εφόσον έχει τη δυνατότητα. Τα μέσα που της δίνει η αστική δικαιοσύνη πρέπει, κατά τη γνώμη μου, αν και όσο μπορεί να τα εκμεταλλεύεται η εργατική τάξη, ως ένα ακόμα πεδίο του ταξικού πολέμου, χωρίς όμως να έχει αυταπάτες για τα όρια και τις δυνατότητες των μέσων αυτών.
    Γιάννης Ν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το σχόλιο είναι εξαιρετικό και βαρύνουσας σημασίας, και θα ήθελα να το ανεβάσω ως ανάρτηση, αν συμφωνείς.

      Διαγραφή
  3. Εννοείται ότι συμφωνώ. Το είχα εμπλουτίσει και με άλλες ανάλογες δικαστικές αποφάσεις αλλά δεν μου το έπαιρνε λόγω μεγέθους. Γιάννης Ν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ. Εννοείται ότι αν θελήσεις να γράψεις κάτι ευρύτερο για το θέμα, θα ήθελα πολύ να το δημοσιεύσω εδώ.

      Διαγραφή