Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2014

Κοκτέιλ Μολότωφ #368

Άραγε, ο ηρωισμός και η αυταπάρνηση είναι ποιότητες που προσιδιάζουν σε μια πράξη; Μήπως έχει δραστικά υποτιμηθεί το ποσοστό στο οποίο προσιδιάζουν επίσης στον βασικό πολιτισμικό μηχανισμό υποδοχής μιας πράξης; Μήπως η στόφα που υποτίθεται πως έχουν εγγενώς σαν ποιότητες είναι στην πραγματικότητα ένα κατηγόρημα όχι απλά της πράξης της ίδιας, αλλά της προφορικής της διάδοσης, στόμα με στόμα;  Μήπως είναι αυστηρά αδύνατο να είσαι ήρωας σε μια εποχή όπου η πράξη σου δεν πέφτει στα τρυφερά, καλλιεπή χέρια της λαϊκής αφήγησης αλλά στα άγαρμπα, ψυχρά χέρια του μιντιακού πολλαπλασιασμού ειδώλων;

Σκέφτομαι μια λεπτομέρεια απ' το πρώτο βιβλίο των Ταξιδιών του Γκιούλιβερ, αυτού στη χώρα των γιγάντων: ο μικροσκοπικός σε σχέση με τους τεράστιους γηγενείς αφηγητής ανακαλύπτει, προς φρίκη του, όλες τις ατέλειες του ανθρώπινου σώματος γκροτέσκα μεγενθυμένες. Αντί για μια ανεπαίσθητη ατέλεια του δέρματος βλέπει χαίνοντες κρατήρες, αντί για μικρά εξογκώματα τερατώδη βουνά άμορφης σάρκας, αντί για αόρατες, μικροσκοπικές τριχούλες, δάση ολόκληρα με γιγάντιες όρθιες κεραίες που θυμίζουν αποτρόπαια έντομα: η μεγένθυνση καταλήγει να εξαλείψει την ίδια την αισθητική προδιάθεση προς το σώμα. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει με τον ηρωϊσμό υπό τον μεγενθυντικό φακό της αδηφάγου μιντιακής επικαιρότητας: όλο και κάποια γελοία λεπτομέρεια, κάποια θλιβερή υπόμνηση αλλοτρίωσης και φτήνειας θα παρεισφρύσει στην εικόνα, κάνοντας αυτόν που αναζητά εναγώνια σ' αυτήν κάποιο ίχνος θρύλων του ανθρώπινου μεγαλείου να καταλήξει να αισθάνεται μικρός και αηδιασμένος συνάμα, σαν τον Γκιούλιβερ.

2 σχόλια:

  1. Το έχω σκεφτεί και καταλήγω εκεί που υποψιάζεσαι και εσύ Αντώνη: Η εξωφρενική διάδοση των μεσων και το φιλτράρισμα τους στα γεγονότα σκότωσαν τους μύθους τελειωτικα.
    Μέχρι μια περίοδο, επιβαλλόταν η καταγραφή μονο των σπουδαίων και των σημαντικών, όχι μονο γιατί έτσι όριζαν τα ήθη της εποχής αλλα και για καθαρά πρακτικούς λόγους -γιατί η παραγωγή των μεσων ήταν πολυέξοδη.
    Όταν τα φιλμ και ο εξοπλισμός ήταν ακριβος, δεν σε έπαιρνε να τον ξοδεύεις σε δεύτερης διαλογής καταστάσεις.Όταν το χαρτί και το μελανη κόστιζαν μια περιουσια, δεν σε έπαιρνε να ξοδεύεσαι σε β' διαλογής κείμενα. Οι μεγάλοι έδρασαν ένα περιβάλλον οπου το άξιο άξιζε προβολής ενώ το ανάξιο δεν είχε ποτε την ευκαιρία να καταγραφει.
    Τώρα, οι εικόνες, οι φωτογραφίες, τα κείμενα έγιναν τόσα πολλά, που είναι αδύνατον να επικεντρωθείς στην ουσία, να αφήσεις το νόημα να μεστώσει, να προλάβεις την πληροφορία πριν έρθει η επομενη.
    Από το απρόσιτο, εξωπραγματικό, κλασσικό μανδια του ασπρόμαυρου φιλμ των μύθων, φτάσαμε στα πολύχρωμα, τρομαχτικά ακριβή megapixels της αποκαθήλωσης και του καθημερινού. Όπως γνωρίζουν οι έμπειρη φωτογράφοι, όσο πιο πολύ ζουμ κανεις, τόσο πιο πολύ χαλάει και αλλοιώνεται η ποιοτητα μιας φωτογραφίας.
    Ας είμαστε ευγνώμονες που ο Ζαχαριάδης, ο Γκεβαρα, ο Μπελογιάννης και τόσοι άλλοι γιγαντώθηκαν στο ασπρόμαυρο και δεν έζησαν ποτε την εποχή του εγχρωμου, του twitter, των σχολίων και των "φωτορεπορταζ" του καθε ΠρωτουΘεματος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σε δέκα σειρές ο εξευτελισμός των πάντων, από τον Ν.Ρωμανό μέχρι το Βελουχιώτη και τον Γαλιλαίο:
    http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2014/12/blog-post_38.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή