Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

"Ο Θεός είναι νεκρός" (για τον Νίκο Ρωμανό, φορέα της Ιδέας, 21 μέρες απεργό πείνας)

Ο Θεός είναι νεκρός. Ο Θεός παραμένει νεκρός. Και τον έχουμε σκοτώσει εμείς.
Friedrich Nietzsche, Χαρούμενη επιστήμη, #125, "Ο τρελός"

Πριν μιλήσει κανείς για το τι σημαίνει η διάσημη φράση "ο Θεός είναι νεκρός" είναι αναγκασμένος να αποσαφηνίσει πώς αντιλαμβάνεται τη λέξη "Θεός". Τι εννοεί ο Νίτσε με τη λέξη; Η απάντηση "τον Θεό, όπως καταλαβαίνουμε όλοι την έννοια Θεός, τον Θεό ως δημιουργό του κόσμου, αιώνιο, παντογνώστη, παντοδύναμο, πανταχού παρόντα" είναι εμφανώς ανεπαρκής. Αν ο "Θεός" του Νίτσε ήταν παντοδύναμος, δεν θα μπορούσαμε να τον σκοτώσουμε. Αν ήταν αιώνιος, δεν θα ήταν νεκρός. Αν ήταν πανταχού παρών, δεν θα ήταν τώρα απών. Αν ήταν παντογνώστης, θα γνώριζε τον κίνδυνο που διατρέχει από εμάς. Αν ήταν ο δημιουργός του κόσμου, ο κόσμος δεν θα μπορούσε να συνεχίσει να υπάρχει χωρίς αυτόν εφόσον αυτή η δημιουργία ήταν η αφετηρία και πηγή κάθε δημιουργίας, η μοναδική, κατ' εξαίρεση πράξη ενός μοναδικού και κατ' εξαίρεση όντος, κάτι εξ ορισμού αδύνατο να επαναληφθεί, κάτι που δεν έχει νόημα χωρίς την ύπαρξη του όντος αυτού.

Όλοι αυτοί οι κατηγορικοί προσδιορισμού του Θεού αδυνατούν λοιπόν να προσδιορίσουν το τι σημαίνει "Θεός" μέσα στην πρόταση "ο Θεός είναι νεκρός."


Υπάρχει όμως μια διαφορετική προσέγγιση στο θείο, η οποία δεν συνίσταται τόσο στις ιδιότητές του όσο στη δομική λειτουργία του μέσα στον κόσμο. Ο Θεός, από αυτή την οπτική, είναι απλώς το όνομα της αρχής διαμεσολάβησης της ύπαρξης. Η ύπαρξη δεν είναι τυχαία, οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και των πλασμάτων δεν είναι χαώδεις και χωρίς σχέδιο, επειδή διαμεσολαβούνται από μια ανώτερη αρχή. Ο "Θεός" είναι η εγγύηση, το εγγυητικό θεμέλιο των σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων και μεταξύ ανθρώπων και φύσης. Είναι η αόρατη κόλλα που συγκροτεί μια τάξη στον κόσμο, δομεί μια ιεραρχία, καθορίζει θέσεις για τα υποκείμενα και για τα πράγματα. Είναι αυτό που εγγυάται ότι υπάρχουν καν υποκείμενα ως κάτι διαφορετικό από τα πράγματα. Είναι επομένως αυτό που ταυτόχρονα διαχωρίζει τα όντα (όπως κάνει ο μυθικός Θεός στη Γένεση, διαχωρίζοντας γη και θάλασσα, γη και ουρανό, φώς και σκοτάδι, κλπ) και τα συνδέει, που τα συνδέει διαχωρίζοντάς τα, καθώς τα όντα δεν θα μπορούσαν να συνδέονται αν πρώτα δεν διαχωρίζοντουσαν. Ο Θεός είναι αυτό που εγγυάται ότι τα όντα δεν αντικρίζουν το ένα το άλλο απευθείας, γυμνά και αδιαμεσολάβητα, αλλά κοιτούν το ένα το άλλο όντας και τα δύο κάτω από ένα τρίτο βλέμμα. Χωρίς αυτό το τρίτο, το έδαφος μιας σχέσης δεν θα μπορούσε να συγκροτηθεί, καθώς η σχέση δεν θα είχε καμία συγκροτητική αρχή, καμία δυνατότητα επιδιαιτησίας, και κανένα σημείο από το οποίο να μπορεί να αναπαρασταθεί ως σχέση. Και αυτό δεν αφορά απλώς τη σχέση ανάμεσα σε έναν και κάποιον άλλο (αλλά τι θα ήταν ο "ένας" και ο "κάποιος άλλος" χωρίς ένα τρίτο σημείο αναφοράς;) αλλά και τη σχέση ανάμεσα στον ένα και τον εαυτό του, όπως δείχνει ξεκάθαρα ο Ροβινσώνας Κρούσος του Ντεφό, που "ανακαλύπτει" ή ακριβέστερα εφευρίσκει το Θεό ακριβώς όταν μένει μόνος του στον κόσμο, και άρα όταν αναγκάζεται από τις περιστάσεις να δομήσει και να συντηρήσει μια σχέση με τον εαυτό του που να μην οδηγεί στην τρέλα.

Αυτός λοιπόν είναι ο Θεός που "είναι νεκρός" και "παραμένει νεκρός" γιατί ήταν πάντα θνητός -- και ήταν τέτοιος επειδή ήταν, φυσικά, δημιούργημα του νου, λογικό εύρημα. Ο Θεός ήταν --αυτό είναι κρίσιμο-- λογικό εύρημα, αποτύπωση μιας λογικής αναγκαιότητας. Τα μυθολογικά του στοιχεία --η γενειάδα του, τα αποκαθαρκτικά του εγκλήματα, η εκδικητικότητά του, οι μικρές του ή μεγάλες του αντιφάσεις, η ακατανόητη βιογραφία του, όλα τούτα αποτελούν στοιχεία συσκότισης της κρυστάλλινης λογικής της αναγκαιότητάς του ως προϋπόθεσης της κοινωνικής οργάνωσης της ζωής, που με τη σειρά της προϋποθέτει μια αρχή εδραίωσης ή θεμελίωσης των κοινωνικών σχέσεων -- εξισωτικών ή άνισων, αυτό ήταν ιστορικά αδιάφορο για τον Θεό ή τους θεούς που προηγήθηκαν αυτού, και που δεν έτυχε ποτέ στην διάρκεια της ζωής τους να κάνουν άλλο από το να συντηρούν τη μορφή των σχέσεων που υποτίθεται πως δημιούργησαν.

Πώς πέθανε ο Θεός; Από τι σκοτώθηκε; Τι θα έδειχνε μια βιοψία στο άψυχο κορμί του για τα αίτια και τα μέσα του θανάτου του; Η απάντηση ότι ο Θεός πέθανε εξαιτίας της ανάπτυξης και αυτονόμησης της τεχνολογίας είναι συσκοτιστική αν δεν εκτεθεί στο φως της ανάλυσης μια πολύ συγκεκριμένη αντίληψη για το τι είναι "τεχνολογία." Ο Θεός δεν πέθανε επειδή ανακαλύφθηκε η ατμομηχανή. Δεν τον σκότωσε ο ηλεκτρισμός. Ούτε καν η θεωρία της εξέλιξης των ειδών. Ο Θεός πέθανε επειδή δεν ήταν πια αναγκαίος ως διαμεσολαβητική αρχή, εγγύηση της σταθερότητας των ανθρώπινων σχέσεων και των σχέσεων των ανθρώπων με τα ζώα και με τη φύση. Ο Θεός πέθανε επειδή αντικαταστάθηκε από κάτι άλλο, κάτι που ο ίδιος ο Νίτσε δεν μπορεί να δει καθαρά ή να ονομάσει με το όνομά του.

Από τι αντικαταστάθηκε ο Θεός; Αντικαταστάθηκε από τις συμβασιακές σχέσεις ως αποκρυσταλλώσεις των σχέσεων που απορρέουν από την κεφαλαιοκρατική παραγωγή. Οι σχέσεις αυτές είναι πάνω από όλα αυτοματικές: καθορίζουν δικαιώματα και υποχρεώσεις, επιβάλλουν συνέπειες, ενσαρκώνουν μια νέα εξουσία της μοίρας χωρίς να είναι απαραίτητη η προσφυγή σε μια υποκειμενική μορφή της απόφασης. Μόνο με αυτή την έννοια είναι η "τεχνολογία" το αίτιο του θανάτου του Θεού: μόνο στο βαθμό που "τεχνολογία" σημαίνει "αυτοματισμός", και μόνο στον βαθμό που ο "αυτοματισμός" είναι συνώνυμος με την α-νόητη, απάνθρωπη αλλά και υπεράνθρωπη (Übermensch!) λειτουργικότητα του κόσμου, τη λειτουργικότητα χωρίς προσφυγή --και χωρίς καν τη δυνατότητα προσφυγής-- στην απόφαση, στην ηθική, στη σφαίρα του καλού και του κακού (Πέρα απ' το καλό και το κακό!)

Στον βαθμό που ξεριζώνει και καταστρέφει κάθε μυθικό στοιχείο, κάθε μυθικό μέσο εκλογίκευσης του χαρακτήρα των ανθρώπινων σχέσεων και των σχέσεων ανθρώπου και φύσης, ο καπιταλισμός αναλαμβάνει το ρόλο του ριζοσπαστικού μηδενισμού: ξεγυμνώνει την βία που εκλογίκευε η διαμεσολάβηση της θεϊκής αρχής, αναδεικνύει όλη την κρυφή κτηνωδία της εκμετάλλευσης κάτω από την επιφάνεια της ιεροποίησης, αποκαλύπτει το τρομακτικό πρόσωπο της λυκανθρωπίας, το βασίλειο του homo hominis lupus κάτω απ' τις σεπτές τελετουργίες και την ψεύτικη σοφία του κόσμου.

Αλλά στο σημείο ακριβώς αυτό, στο σημείο της μέγιστης έκθεσης της απόλυτης αυθαιρεσίας ως μοναδικού υφιστάμενου θεμελίου του κοινωνικού δεσμού, ο καπιταλισμός υψώνει ένα νέο, εκδικητικά μυθικό είδωλο στη θέση του νεκρού Θεού: τη μηχανή, όχι ως παραγωγικό μέσο αλλά ως αρχή λειτουργίας της κοινωνίας. Η ζωή δεν αυτοματοποιείται με τη γελοία έννοια ότι έχουμε μίξερ ή ασανσέρ, αλλά με την έννοια ότι σταματά να υπόκειται στη Θεοδικία, στην απόφανση μιας ανώτερης αρχής που μπορεί να καταστρέφει επειδή μπορεί επίσης να δημιουργεί. Τα παιδιά εξακολουθούν να πεθαίνουν, αλλά αυτό αφορά απρόβλεπτες μεταλλάξεις στην μετοχική αξία κάποιων εταιριών τροφίμων στις αγορές· οι άνθρωποι χάνουν το ψωμί τους, αλλά αυτό αφορά τις επιπτώσεις του αποπληθωρισμού· οι ελευθερίες εξαφανίζονται, αλλά αυτό έχει να κάνει με τις πιέσεις του ανταγωνισμού για αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας. Το όνομα του αυτόματου μηχανισμού που διαμεσολαβεί και ρυθμίζει τις κοινωνικές σχέσεις μετά τον θάνατο του Θεού είναι οικονομία. Αλλά αν και παίρνονται συχνά ανθρώπινες αποφάσεις για την οικονομία, για την οικονομική πολιτική, οι αποφάσεις αυτές είναι ολοκληρωτικά ανίσχυρες μπροστά στις βουλές της ίδιας της οικονομίας, γυρίζουν συχνά μπούμεραγκ, δημιουργούν περισσότερα προβλήματα από όσα λύνουν, κλπ. Υπάρχουν μεν οικονομολόγοι και οικονομικοί αναλυτές όπως υπήρχαν θεολόγοι και ιερείς, αλλά σε τελική ανάλυση είναι κανείς αναγκασμένος να αποδεχτεί ότι οι μηχανισμοί της οικονομίας είναι τόσο πολύπλοκοι, η λειτουργία της καθορίζεται από ένα τέτοιο ασύλληπτο αριθμό παραγόντων, ώστε κανείς να μην μπορεί πραγματικά να τιθασεύσει ή να ελέγξει τον μηχανισμό, ο οποίος είναι αυθεντικά αυτόματος ακριβώς επειδή οι ανθρώπινες παρεμβάσεις δεν τον ελέγχουν πραγματικά, δεν μπορούν να τον στρέψουν στη μία ή την άλλη κατεύθυνση, κλπ.

Ενώ ο σύγχρονός του Φόιερμπαχ ασχολούνταν ακόμη με τη φιλοσοφική αποδόμηση της θρησκείας, ο Μαρξ έγινε αυτό που έγινε εν μέρει γιατί είχε ήδη προχωρήσει στο επόμενο στάδιο, το στάδιο που ο Νίτσε κατέγραψε με αρκετά χρόνια καθυστέρηση: το στάδιο που, γνωρίζοντας ήδη ότι ο Θεός είναι νεκρός, δεν έβλεπε πλέον ως προτεραιότητα της σκέψης την έκδοση των πιστοποιητικών θανάτου του, αλλά την κριτική αποδόμηση αυτού που τον αντικατέστησε. Το Κεφάλαιο, η Κριτική της πολιτικής οικονομίας, είναι ένα εγχειρίδιο αποδόμησης του Θεού μετά τον θάνατο του Θεού: αυτό που ρίχνει από τον θρόνο είναι αυτό που διαδέχτηκε τον Θεό, δηλαδή η ιδέα του υπεράνθρωπου και ανεξέλεγκτου --και συνάμα αναμφισβήτητου και ρυθμιστικού-- αυτοματισμού της πολιτικής οικονομίας. Ο σοσιαλισμός, κατά βάση, είναι η απάντηση στην προκριμένη απάντηση στον θάνατο του Θεού.

Δεν είναι μια απάντηση αντιδραστική, μια απάντηση που συνίσταται στην νοσταλγία για τον Θεό και στην επιθυμία για την παλινόρθωση του Θεού. Αυτό είναι σαφέστατο στην άγρια χαρά με την οποία το Κομμουνιστικό Μανιφέστο περιγράφει τον μηδενιστικό θρίαμβο του κεφαλαίου απέναντι στην παλιά κοινωνική ζωή, την ορμή με την οποία διέλυσε κάθε απομεινάρι παραδοσιακά δομημένων κοινωνικών σχέσεων. Αλλά δεν είναι επίσης μια απάντηση μηδενιστική με την καπιταλιστική έννοια. Ο σοσιαλισμός λέει "ναι" στον θάνατο του Θεού, λέει όμως "όχι" στον θάνατο της Ιδέας. Και βέβαια, αυτό σημαίνει ότι λέει επίσης όχι στον θάνατο του Θεού, στον βαθμό που ο Θεός είναι η Ιδέα (αυτό το κατανοούσε ιδιαίτερα ξεκάθαρα ο Χέγκελ). Το "ζήσε χωρίς Ιδέα" του καπιταλισμού είναι ένα πρόσταγμα που, συντρίβοντας και τα τελευταία απομεινάρια του ανθρωποποιήσιμου θείου (και συγκεκριμένα του θείου ως εγγύησης της δυνατότητας της αυτο-υπέρβασης του ανθρώπου, της δυνατότητας του ανθρώπου να είναι εγχείρημα του εαυτού του -- βλ. ντε λα Μιραντόλα, "Για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου"), οδηγεί στην θεοποίηση του αυτόματου, γιατί το να ζεις χωρίς Ιδέα είναι το να ζεις αυτοματικά, χωρίς σκέψη, δηλαδή ως ζώο με την Καρτεσιανή έννοια (για τον Ντεκάρτ, το ζώο είναι ένα αυτόματο, το αυτόματο είναι κατά βάση το ζώο). 

Ο σοσιαλισμός, κατ' αντιπαράθεση, αρνείται τον Θεό διαλεκτικά, τον διατηρεί δηλαδή ζωντανό μέσα από την άρνησή του, υπό τη μορφή ακριβώς της Ιδέας ως δύναμης αποκλειστικά εξαρτώμενης από τον άνθρωπο (τον κάθε άνθρωπο), και άρα ως δύναμης ατέρμονα ευάλωτης, και συνάμα ως δύναμης ατέρμονα υπερ-άνθρωπης, δύναμης που μπορεί να εξυψώσει τον άνθρωπο πάνω απ' το να είναι "απλώς" άνθρωπος (Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο!), δηλαδή αυτόματο επιβίωσης, lupus homini. Η Ιδέα του σοσιαλισμού, η Ιδέα πάνω στην οποία βασίζεται η ανθρώπινη εξύψωση, είναι η ανθρώπινη ισότητα: ο άνθρωπος παύει να είναι απλώς ζώο από τη στιγμή που αποδέχεται τις συνέπειες που εκπορεύονται από την αξιωματική παραδοχή της ισότητάς του με όλους τους άλλους. Ή αλλιώς (και αντίστροφα), η αποκτήνωση του ανθρώπου είναι συνώνυμη με την αποδοχή των συνεπειών που απορρέουν από την αποδοχή του αυτοματικού χαρακτήρα της ανθρώπινης ανισότητας. "Εκείνος δε που δε μπορεί να ζει μέσα στην κοινωνία με τους άλλους ή αυτός που δεν έχει ανάγκη από τίποτε, αυτός δεν έχει καμιά θέση στην πόλη, γιατί είναι ή θηρίο ή θεός", έγραφε ο Αριστοτέλης (Πολιτικά, 1253a). Ο καπιταλισμός όμως, έχοντας σκοτώσει τον Θεό, δεν μπορεί να κάνει "αυτόν που δεν έχει ανάγκη από τίποτε" (τον κυρίαρχο) παρά μόνο "θηρίο", και από την άλλη, να μετατρέψει το θηρίο αυτό σε ένα ολοκληρωτικά ανήμπορο πλάσμα, φιγούρα της απόλυτης υποτέλειας, της απόλυτης εξάρτησης: το αριστοτελικό "ή θηρίο ή Θεός" έγινε "θηρίο και δούλος" -- θηρίο στον βαθμό που η απόρριψη της Ιδέας της ανθρώπινης ισότητας, της κομμουνιστικής Ιδέας, αυτοματοποιεί, με την αυτοματοποίηση αυτή να είναι σύνωνυμη της βίας απέναντι στον εαυτό και στον άλλο, δούλος στον βαθμό που η αυτοματοποίηση αυτή είναι συνώνυμη επίσης της απόλυτης ενσωμάτωσης της υποτέλειας σε έναν τρίτο, στην μηχανή της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης ως υπέρτατης ενσάρκωσης του αυτομάτου.

Η κομμουνιστική Ιδέα, είπαμε, είναι ταυτόχρονα ατέρμονα ευάλωτη και ατέρμονα υπερ-άνθρωπη: είναι το διαρκώς επαπειλούμενο θεμέλιο ενός αλλιώς αδιανόητου ηρωϊσμού του υποκειμένου. Επιβιώνει ως κυνηγημένο σκυλί, γιατί ο κόσμος στον οποίο υφίσταται είναι απόλυτα εχθρικός προς αυτή, εχθρικότερος από ό,τι θα μπορούσε να είναι ο κόσμος πριν τον θάνατο του Θεού. Οι φορείς της εμφανίζονται στον κατεστραμμένο κόσμο ως φορείς κάποιου ιού, κάποιας ασθένειας· ως χρήζοντες θεραπείας, απομόνωσης, καραντίνας, βιολογικού καθαρισμού. Η Ιδέα είναι ανάθεμα για τον κόσμο που οργανώνεται πάνω στο θεμέλιο του αυτοματισμού, γιατί η Ιδέα είναι απόλυτη, και ο αυτοματικός κόσμος γνωρίζει μόνο ποσότητες, μετρήσεις, ρυθμίσεις, προσαρμογές. Ο αυτοματικός κόσμος έχει χώρο μόνο για μεταρρύθμιση, γιατί το υπέρτατο αγαθό του είναι η διατήρηση των ισορροπιών ως προϋπόθεση της λειτουργικότητας της κεφαλαιοκρατικής μηχανής. Η Ιδέα είναι επαναστατική. Γι αυτό η Ιδέα διώκεται, όχι μόνο από το Κράτος, όχι μόνο από τους μηχανισμούς του, όχι μόνο από τους άλλους ανθρώπους, αλλά μέσα σε κάθε άνθρωπο. "Ζήσε χωρίς Ιδέα", χωρίς τον ιό που απειλεί τον αυτοματικό κόσμο, είναι μια φράση που ακούγεται μέσα σε κάθε άνθρωπο, σε κάθε στιγμή. "Ζήσε χωρίς Ιδέα" είναι η μόνιμη επωδός της εμπειρίας της ήττας και της απογοήτευσης, της πικρίας, της απόγνωσης και της απελπισίας. "Ζήσε χωρίς Ιδέα" είναι αυτό που τραγουδά μελίρρητα ο "σκεπτικισμός", που είναι βέβαια "σκεπτικιστικός" μόνο απέναντι στην Ιδέα, μόνο απέναντι σε ό,τι ανθίσταται στην παθητική προσαρμογή στον αυτοματισμό, και ποτέ απέναντι στην εύγλωττη προφάνεια της αναγκαιότητας του αυτοματισμού, ποτέ απέναντι σε ό,τι, επειδή δεν μπορεί να ειπωθεί πως είναι το αποτέλεσμα σκέψης, δεν είναι επίσης ευάλωτο και στην καχυποψία απέναντι στην σκέψη. "Ζήσε χωρίς Ιδέα" είναι το τραγούδι ενός θνησιγενούς κόσμου, που γεννοβολά πεθαίνοντας, που σαπίζει βγάζοντας διαρκώς νέα παρακλάδια, νέες ρίζες, νέα προσωπεία, νέες λέξεις, νέες ιδεολογικές εκλογικεύσεις (αλλά η "ιδεολογία" δεν είναι η Ιδέα, είναι μάλλον το αντίθετο της Ιδέας, ένα Συμβολικό που επιτρέπει την απονεύρωση μπροστά στο Πραγματικό).

Σε τελική ανάλυση, την Ιδέα την υπερασπίζεται κάποιος με τη ζωή του, γιατί δεν μπορεί να την υπερασπιστεί κανείς παρά με τη ζωή του, δεν υπάρχουν άλλα μέσα για την υπεράσπιση της Ιδέας. Αλλά αυτός που υπερασπίζεται την Ιδέα, το κομμάτι του Θεού που δεν πέθανε γιατί επέστρεψε στον άνθρωπο, δεν υπερασπίζεται παρά τη ζωή του, τη ζωή ως διαλεκτική άρνηση και υπέρβαση της επιβίωσης.

Αρχική δημοσίευση, Lenin Reloaded, 12 Απρίλη 2013

34 σχόλια:

  1. Πώς βλέπεις τη διαλεκτική άρνηση και υπέρβαση της επιβίωσης στην Ιδέα; Εννοώ τη διαλεκτική ''υλικού συμφέροντος'' και βασικά της αυτοσυντήρησης, με την αυτοσυντήρηση και διευρυμένη αναπαραγωγή της ίδιας της Ιδέας υπεράνω των σωμάτων. Χρειάζεται μια διευκρίνιση. Μήπως, για παράδειγμα, η Ιδέα περιλαμβάνει το υλικό συμφέρον ως υλικό συμφέρον του άλλου, μέσα από το αξίωμα της ''ισότητας'' και την οικουμενική του εμβέλεια? Πώς δηλαδή η υποκειμενοποίηση με βάση την Ιδέα δεν είναι απλή αγνόηση του υλικού συμφέροντος αλλά διαλεκτική υπέρβασή του?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ας μιλήσουμε ταπεινά και προσγειωμένα. Ας ξεκινήσουμε με ένα εξαιρετικά απλό φαινομενικά ερώτημα: τι είναι αυτό που έδωσε στον Μπελογιάννη στον Σουκατζίδη, στον Πλουμπίδη, τη δυνατότητα να αψηφίσουν την ατομική επιβίωση;

      Μπορούμε να θέσουμε κι αλλιώς το ερώτημα: μπορεί ή όχι να υπάρχει υποκειμενική χαρά και κατάφαση στη θυσία; Αντιμετωπίζεται η απόλυτη αρνητικότητα του θανάτου χωρίς χαρά; Λογικά όχι. Χαρά σε τι, χαρά για τι; Δεν υπάρχει άλλος κόσμος, και ο Θεός έχει πεθάνει. Έχει πεθάνει ως εγγυητής, δεν υπάρχει τίποτε που να κάνει το θάνατο λιγότερο τελεσίδικο.

      Αυτή η χαρά δεν μπορεί να πηγάζει εξωγενώς, δεν μπορεί να εξαντλείται στο "θα δικαιωθώ στο μέλλον". Πρέπει να είναι ενδογενής χαρά. Πρέπει να απορρέει από την κατάφαση του υποκειμένου στο συμφέρον που προσιδιάζει στο ίδιο, και που είναι ίδιο και συνάμα εντελώς διαφορετικό από το συμφέρον που προσιδιάζει στη βιολογική ύπαρξη.

      Ίδιο: τόσο το υποκείμενο όσο και το βιολογικό ον αντλούν κατάφαση από την επιμονή τους, από το γεγονός της συνεχιζόμενης ύπαρξής τους, απ' τον εαυτό τους.

      Διαφορετικό: όμως το υποκείμενο είναι ικανό να αντιληφθεί την επιμονή του πέρα από μια βιολογική ζωή που συνίσταται στην εξαφάνιση ή εξάλειψή του (μεταμέλεια, προδοσία, κλπ).

      Επιλέγει την επιμονή του πέρα απ' τη βιολογική ζωή. Χωρίς προσδοκία άλλης ζωής, Είναι ερωτευμένο με την επιμονή του σε τέτοιο βαθμό που αυτός ο έρωτας ξεπερνά την προσκόλληση στη βιολογική ύπαρξη.

      Δεν μπορώ να φανταστώ μια θυσία που ερμηνεύει τον εαυτό της ως απώλεια και ως θλίψη, χωρίς να εμπεριέχει καταφατικό περιεχόμενο πιο έντονο απ' αυτό.

      Δεν μπορώ να φανταστώ ένα τέτοιο καταφατικό περιεχόμενο μετά το θάνατο του Θεού που να μην προέρχεται απ' το ίδιο του υποκείμενο, απ' τη σχέση του με τον εαυτό του.

      Δεν μπορώ να φανταστώ μια τέτοια σχέση που να μην αποκαθιστά τη σχέση με τον άλλο, τον κάθε άλλο, και τον αγέννητο ακόμα άλλο, που πριν εγγυόταν ο Θεός.

      Διαγραφή
  2. Εξαιρετικό!!! Μπράβο!!

    Ιφικράτης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Παρότι η γνώμη μου είναι γνωστή για το θέμα και χωρίς να έχω διάθεση να δυναμιτίσω το κλίμα μετά από τα χθεσινά σχόλια διαφόρων καλοθελητών θα προσθέσω μόνο αυτό.
    http://www.902.gr/eidisi/politiki/56367/sholio-toy-kke-gia-tin-arnisi-horigisis-ekpaideytikis-adeias-ston-n-romano
    Ο.Χ.Ε.Π.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εδώ μιλάμε ευθέως. Το ότι σκέφτεσαι με έναν τρόπο πάνω σε ένα θέμα με προβληματίζει. Θέλω να το ξανασκεφτείς. Αλλά μέχρι εκεί. Ούτε παρία θέλω να κάνω κανένα που διαφωνεί μαζί μου, ούτε να τον στιγματίσω. Υποταγή δεν δίνω σε κανένα και δε ζητάω από κανένα.

      Νομίζω είμαι ξεκάθαρος ηθικά. Δεν μ' αρέσει να υπάρχουν σκιές όταν μιλάω με κάποιον.

      Διαγραφή
    2. Για την ανακοίνωση τώρα. Ο Ρωμανός μίλησε ευθέως. Είπε ότι το αίτημά του είναι πολιτικός εκβιασμός για μιαν ανάσα ελευθερίας, που ή θα εκβιαστεί το κράτος να του τη δώσει ή θα τον χρεωθεί ως νεκρό. Τώρα, αν θεωρεί κάποιος ότι η ανάσα ελευθερίας είναι οι σπουδές στο ΤΕΙ, εγώ δεν νομίζω ότι αυτό απασχολεί τον Ρωμανό. Ο φυλακισμένος θέλει ελευθερία απ' τη φυλακή και θέλω να είμαι ξεκάθαρος ότι εγώ δεν πρόκειται να αλλάξω στάση αν πάρει την εκπαιδευτική και γίνει μπουχός. Για να μην έχουμε παρεξηγήσεις ότι δήθεν είπα ποτέ "δώστε στο παιδί την εκπαιδευτική να σπουδάσει", ή ότι αυτό είπε ο ίδιος.

      Διαγραφή
    3. Στο δικό μου βιβλίο, και με όρους ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ, αταξικού δικαίου, ο Ρωμανός έχει ήδη πληρώσει πολλαπλάσια σε σχέση με την πράξη του και δεν έχει καμία ηθική υποχρέωση να μην το σκάσει. Σε κανέναν εκτός απ' τους συντρόφους του, αν αυτό έχει επιπτώσεις στους ίδιους.

      Διαγραφή
    4. Να θυμήσω επί τη ευκαιρία κάποιες αρχές κομμουνιστικής ηθικής σχετικά με τον ενδεδειγμένο δρόμο για φυλακισμένους που είναι ουσιαστικά πολιτικοί κρατούμενοι (ό,τι κι αν τους λένε τυπικά):

      Οι αστοί τρομάξανε
      Και κάστρα φτιάξανε
      Να κλείσουν τα παιδιά των εργατών
      Μ' αυτοί με μια γροθιά
      Σπάζουνε τα δεσμά
      Τα κάστρα καταργούνε των αστών

      Και μες το καρναβάλι
      Οι αστοί την πάθαν πάλι
      Ο Μπεζαντάκος μας άφησε γεια
      Παντού τρεξίματα
      Τελεγραφήματα
      Πάλι ραπίσματα απ' την εργατιά

      Τον είχανε κλεισμένο
      Διπλομανταλωμένο
      Να τον δικάσουνε σε θάνατο
      Μ' αυτός τρυπάει τον τοίχο
      Χωρίς κανέναν ήχο
      Και βρίσκουν κούτσουρα στο θάλαμο.

      Στ' άχυρα ψάχνουνε
      Ψύλλους για νάβρουνε
      Ζητούν τον ένατο και τους οχτώ
      Μ' αυτοί είναι μακρυά
      Εβίβα βρε παιδιά
      Ζήτω το κόμμα μας το εργατικό.

      Διαγραφή
    5. Γιατί υπάρχει κανείς που να θέλει να μείνει στην φυλακή;
      Ο.Χ.Ε.Π.

      Διαγραφή
    6. Όχι, κανείς δεν θέλει να μείνει στη φυλακή. Τα ερωτήματα είναι πάντα δύο: ΠΟΙΑΝΟΥ είναι η φυλακή και ποιος ΠΡΕΠΕΙ να μείνει εκεί για την προστασία ΠΟΙΟΥ.

      Διαγραφή
    7. Γνωρίζουμε ότι η φυλακή είναι των αστών. Αυτοί όμως που κινδύνευσαν σωματικά από τις δράσεις του Ρωμανού δεν ήταν αστοί, ούτε μόνο όργανα του αστικού κράτους.
      Ο.Χ.Ε.Π.

      Διαγραφή
    8. "Κινδύνευσαν σωματικά".

      Υποθέτω ότι αναφέρεσαι στο γεγονός ότι η ομάδα ήταν ένοπλη, αν και δεν απείλησε έμπρακτα σωματική βλάβη σε κανένα, δεν πείραξε τρίχα ανθρώπου (κρίσιμο για μένα, δεν με είδες να στηρίζω την 17 Ν).

      Με αυτή τη λογική, θα ήθελα να σε ρωτήσω πόσο θεωρείς ότι κινδυνεύεις κάθε φορά που έρχεσαι σε κοντινή επαφή με ένοπλο αστυνομικό και αν όχι, γιατί. Ένοπλοι αστυνομικοί σκότωσαν τον Γρηγορόπουλο, σκοτώνουν στο Φέργκιουσον, σπάνε κεφάλια και στέλνουν σε κώμα κόσμο. Βάσει γεγονότων, ο Ρωμανός και οι άλλοι τρεις έφαγαν απλώς οι ίδιοι πολύ ξύλο. Πάλι από ένοπλους αστυνομικούς.

      Συνεπώς, όταν κοιτάζεις τα γεγονότα, πώς καταλήγεις στο συμπέρασμα του σωματικού κινδύνου, πώς το στοιχειοθετείς;

      Διαγραφή
    9. Να στο θέσω πιο δραματικά: Περπατάει στο δρόμο μόνος του ένας κομμουνιστής μετά από πορεία. Απ' τα αριστερά έρχεται ο Ρωμανός, απ' τα δεξιά ένας Ζητάς. Ποιον πρέπει να φοβάται ότι θα του την κάτσει κατά τη γνώμη σου;

      Να σου πω για μένα. Νιώθω πολύ ασφαλέστερος με τον Ρωμανό από ό,τι με τον Ζητά. Αυτό λέει το δικό μου ένστικτο. Αν ήμουν σε τράπεζα κι ερχόντουσαν, θα ήξερα ότι δεν κινδυνεύω καθόλου απ' αυτούς.

      Διαγραφή
    10. Πρακτικά σου μιλάω εντελώς. Δεν έχει να φοβηθεί τον Ρωμανό ο λαός. Δεν τον απειλεί ο Ρωμανός. Τουναντίον. Ο Ρωμανός είναι κάποιος που αντιμετώπισε το φόβο. Αυτός τρομοκρατήθηκε. Και για αυτό συνδέεται με όλους όσους τρομοκρατούνται, όχι με αυτούς που τρομοκρατούν.

      Πρέπει να ξεμπερδέψεις τους πόλους που έχεις φτιάξει, του αποδίδεις δυνάμεις που ανήκουν σε άλλους.

      Διαγραφή
    11. Και ορίστε γιατί δεν πρέπει να αλλάζουν οι όροι του αγώνα σε "αφήστε το παιδί να σπουδάσει" και ανάλογες εκλογικεύσεις του ζητήματος: http://www.tanea.gr/news/greece/article/5185415/foithsh-eks-apostasews-proteinei-o-athanasioy-gia-rwmano-kai-kwstarh/

      Στο κελί Γ με ίντερνετ φίλε. Άμα θες. Άμα δε θες, ψόφα.

      Επαναλαμβάνω, ποτέ δεν υπέπεσα στο αμάρτημα να θεωρήσω τους αστούς ηλίθιους.

      Διαγραφή
    12. Έτσι όπως το έθεσες πρακτικά Αντώνη, θα είχε ενδιαφέρον να ξέραμε αν ο Ρωμανός ήταν στις 20/10/2011 εναντίον του ΠΑΜΕ που "περιφρουρούσε" τη Βουλή.

      Διαγραφή
    13. Εξ όσων γνωρίζω, η ομάδα δεν έχει ποτέ βγάλει αντικομμουνιστική ανακοίνωση. Αν και έχει βγάλει ανακοίνωση για ΣΥΡΙΖΑ, Ανταρσύα, Α.Κ.

      Περαιτέρω, η χθεσινή δήλωση απεργίας πείνας των Μπουρζούκου-Πολίτη κάνει λόγο για "αναρχικούς και κομμουνιστές" αγωνιστές.

      Διαγραφή
    14. το λέω γιατί έτσι όπως έθεσες το παράδειγμα, μου ήρθε στο μυαλό εκείνη η μέρα, που ήταν σε αγαστή συνεργασία αναρχικοί και παρακρατικοί. Και εκείνη την ημέρα ήταν και οι δύο εξίσου επικίνδυνοι.

      Διαγραφή
    15. Το κατάλαβα, αλλά μόνο τα κείμενα να δεις και να συγκρίνεις με τον συρφετό στον οποίο αναφέρεσαι, υπάρχει χαώδης διαφορά νοητικού επιπέδου. Απλά λέω τι έχω δει απ' την αρχή, δεν ξέρω κάτι παραπάνω από όσα είπα ήδη.

      Διαγραφή
    16. Είναι ας πούμε σαν να συγκρίνεις τον Rising Galaxy με το Sarajevo. Έχω την αίσθηση ότι οι 4 αποτελούν κάτι πολύ μειονοτικό, σχεδόν είδος προς εξαφάνιση.

      Διαγραφή
    17. Νομίζω ότι ξαναεπιστρέφουμε σε αυτά που συζητούσαμε χθες. Μην ξαναπούμε τα ίδια. Μόνο να πω: Το ότι ο αστυνομικός ως όργανο της αστικής εξουσίας αποτελεί κίνδυνο για τους αγωνιζόμενους εργάτες δεν αλλάζει το γεγονός ότι ο Ρωμανός δυνητικά μπορεί να θέσει λαϊκούς ανθρώπους σε κίνδυνο (και το έχει κάνει ήδη). Έχουμε μνήμες (πχ. 1992) από άλλα καλόπαιδα που τάχα μου έκαναν απεργίες πείνας για κάτι τρελά χρονικά διαστήματα 50-60 μέρες σαν να μη τρέχει τίποτα (θυμίζω ότι ένας πραγματικός απεργός πείνας ο Bobby Sands του IRA στις 45 ήταν σε μη αναστρέψιμη κατάσταση και στις 66 ήταν νεκρός) και βγήκαν και απέκτησαν τουλάχιστον ύποπτη δράση. Για αυτό νομίζω ότι υπήρχε κωλυσιεργία για να βγει ανακοίνωση από το κόμμα. Θέτεις κάποια σημαντικά ζητήματα (το κυρίαρχο για μένα είναι ότι κινείται σε πολύ γενικό επίπεδο και όχι ότι δεν ζητάει αυτά που θέλει ο Ρωμανός), αλλά αυτό μάλλον σημαίνει ότι δεν έχει βγει συμπέρασμα ακόμα.
      Ο.Χ.Ε.Π.

      Διαγραφή
    18. Εγώ ξεκαθάρισα τη θέση μου από όταν παρήλαυναν οι φωτό με τα κεφάλια των συγκεκριμένων. Δεν έχω αλλάξει άποψη, και είναι γνωστό ότι δεν ασχολούμαι γενικώς με όποιον κατέλθει σε απεργία πείνας και ότι δεν στήριξα ποτέ καμία άλλη παρόμοια υπόθεση. Συνεπώς, προφανώς βλέπω ιδιαίτερο χαρακτήρα στην συγκεκριμένη υπόθεση, τον οποίο και ανέλυσα. Δεν με συναρπάζει καθόλου ούτε η παραβατικότητα ούτε η ιδεολογία του χώρου, έσω βέβαιος.

      Από εκεί και πέρα, δεν ξέρω αν και το ΚΚΕ και η ΚΝΕ έχουν εκδόσει ανακοινώσεις, όπως έκαναν για αυτή, σε άλλες περιπτώσεις.

      Το γεγονός ότι έχει γεμίσει το νοσοκομείο μπάτσους και φρουρούς είναι ενδεικτικό του αποτρόπαια γελοίου χαρακτήρα της ψευτονομιμότητας αυτού του κράτους, και δηλώνω απερίφραστα την συμπαράστασή μου στα τέσσερα αυτά θύματά του.

      Διαγραφή
    19. Το θέμα τέθηκε και στη σημερινή συνεδρίαση της Επιτροπής Δικαιοσύνης της Βουλής, όπου ο υπουργός Χαράλαμπος Αθανασίου, επιχειρώντας να συγκαλύψει την εμμονή της κυβέρνησης και σε μία προσπάθεια να διασκεδάσει τις εντυπώσεις, πρότεινε ως λύση την παρακολούθηση μαθημάτων μέσω τηλεδιάσκεψης, προσθέτοντας ότι ίδιος δεν έχει την αρμοδιότητα να χορηγήσει εκπαιδευτική άδεια.

      Την αντίθεση του ΚΚΕ στη συγκεκριμένη πρόταση εξέφρασε ο βουλευτής Γιάννης Γκιόκας, εκτιμώντας ότι υπονομεύει το θεσμό της εκπαιδευτικής άδειας. Συγκεκριμένα, ανέφερε: «Η πρότασή σας για μαθήματα μέσω τηλεδιάσκεψης είναι, εκτός των άλλων, και επικίνδυνη γιατί υπονομεύει το θεσμό της εκπαιδευτικής άδειας, η οποία έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Η θέση του ΚΚΕ είναι γνωστή. Δε θεωρεί ότι οι ενέργειες αυτών των ανθρώπων έχουν σχέση με τους κοινωνικούς αγώνες και το λαϊκό κίνημα. Είναι όμως άλλο αυτό και άλλο η υπονόμευση δικαιωμάτων που προβλέπονται από το νόμο και το σωφρονιστικό κώδικα».
      http://www.902.gr/eidisi/politiki/56367/sholio-toy-kke-gia-tin-arnisi-horigisis-ekpaideytikis-adeias-ston-n-romano

      Διαγραφή
    20. Απαντώ εδώ στον σφο Σεχτάρ, μιας και στο "Σφυροδρέπανο" δεν σχολιάζω.

      Έγραψε:

      "Οι πιτσιρικάδες της "Συνωμοσίας κλπ." προφανέστατα και επιβεβαιώνουν, τουλάχιστον ως προς αυτό, τον αδρό κανόνα του πολιτικού χώρου τους - δεν είναι, τουλάχιστον αυτοί, εξαιρέσεις.
      Επί της ουσίας.
      Οι πιτσιρικάδες της "ΣΠΦ" δηλώνουν "αντικαπιταλιστές", αλλά το τι είναι κανείς δεν νομίζω πως προσδιορίζεται από τι νομίζει ο ίδιος για τον εαυτό του η από τι προθέσεις έχει."

      Καλό είναι να είμαστε πιο προσεκτικοί. Το δικαστήριο που εκδίκασε την υπόθεση τους κήρυξε ΑΘΩΟΥΣ για συμμετοχή στην ΣΠΦ. Με τα δικά του κριτήρια είναι αθώοι. Περαιτέρω: "Να σημειωθεί, ότι τα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς που από την πρώτη στιγμή είχαν αναλάβει την πολιτική ευθύνη για την συμμετοχή τους και την δράση της οργάνωσης είχαν αρνηθεί ότι οι έξι κατηγορούμενοι της υπόθεσης Βελβεντό υπήρξαν μέλη της."
      http://www.tragiko.net/2014/09/athooi-gia-tous-purines-tis-fotias.html

      Πλειοδοτούμε και του αστικού δικαστηρίου; Το υποκαθιστούμε; Αναλαμβάνουμε εκ νέου δίκη και καταδίκη τους;

      Δεν νομίζω ότι αυτό είναι δουλειά μας ή ότι έχουμε οποιαδήποτε τέτοιου είδους δουλειά.

      Για τη δήλωση Γκιόκα:

      "Δε θεωρεί ότι οι ενέργειες αυτών των ανθρώπων έχουν σχέση με τους κοινωνικούς αγώνες και το λαϊκό κίνημα."

      Ασφαλώς, αν αναφερόμαστε στην απόπειρα ληστείας, η συγκεκριμένη απόπειρα δεν είχε καμία σχέση με τους κοινωνικούς αγώνες και το λαϊκό κίνημα. Δεν θα μπορούσε να έχει διότι οι δράστες της δεν είναι ενταγμένοι στο λαϊκό κίνημα. Αυτό δεν σημαίνει ότι το λαϊκό κίνημα νομοθετεί αντί του κράτους. Οι τακτικές του επιλογές δεν είναι νόμοι και δεν υποκαθιστούν νόμους. Νόμους έχει το αστικό κράτος και θα έχει η λαϊκή εξουσία. Το λαϊκό κίνημα δεν έχει νόμους και δεν κρίνει βάσει δικών του νόμων, έχει τακτική και στρατηγική και διαφωνεί ή συμφωνεί με την τακτική και στρατηγική άλλων χώρων.

      Αυτά για να είμαστε σαφείς.

      Διαγραφή
    21. Αναλυτικά, για να μην υπάρχει περιθώριο περαιτέρω σύγχυσης:

      "Σύμφωνα με την απόφαση, οι έξι κατηγορούμενοι κρίθηκαν ένοχοι για ληστεία καθώς και για διακεκριμένη οπλοφορία και οπλοκατοχή, η οποία κατά την κρίση των δικαστών δεν αποδείχθηκε ότι αφορούσε τον εφοδιασμό άλλων ομάδων."

      "Το δικαστήριο μετέτρεψε προς το επιεικέστερο το αδίκημα της αρπαγής, που αφορά τον πολίτη, το αυτοκίνητο του οποίου πήραν οι κατηγορούμενοι κατά την προσπάθεια διαφυγής τους και τον κράτησαν όμηρο για λίγη ώρα. "

      "Σύμφωνα με την απόφαση του δικαστηρίου, οι κατηγορούμενοι πρέπει να καταδικαστούν μόνο για παράνομη κατακράτηση, καθώς σκοπός τους ήταν η διαφυγή και όχι η στέρηση της ελευθερίας του πολίτη που πήραν μαζί τους."

      "Τέλος, το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων απαλλάσσει τους κατηγορούμενους για αδικήματα όπως αυτά της αντίστασης κατά της αρχής και της παράνομης οπλοκατοχής για αντικείμενα που είχαν βρεθεί σε αυτοκίνητο. Μάλιστα, για το αδίκημα της αντίστασης κατά της αρχής, που αφορά όσα διαδραματίστηκαν κατά την καταδίωξη των ληστών από τους αστυνομικούς, οι εφέτες έκριναν πως αφορούσε την αναγκαστική αντίδραση των δραστών στη συμπλοκή με τους αστυνομικούς."

      http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=357417&catID=3

      Διαγραφή
    22. @Οχεπ
      Επειδή μάλλον βλέπεις πολύ τηλεόραση, ελπίζω να μην πιστεύεις ότι και οι κομμουνιστές τρώνε παιδάκια.

      Διαγραφή
    23. Συνεπώς,

      ένοχοι για:

      α) ληστεία
      β) διακεκριμένη οπλοφορία και οπλοκατοχή
      γ) παράνομη κράτηση πολίτη

      Αθώοι για:

      α) Συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση
      β) Αντίσταση κατά της αρχής
      γ) Παράνομη οπλοκατοχή για αντικείμενα στο αυτοκίνητο

      Διαγραφή
  4. Σχετικά με την «διαφορετική προσέγγιση στο θείο» [τρίτη παράγραφος]

    Η ύπαρξη ακροβατεί μεταξύ αναγκαίου και τυχαίου (κάποιοι αρέσκονται να αποκαλούν αυτή την ακροβασία διαλεκτική) και στο μεταξύ τους κενό ο θεός είναι άφαντος γιατί θεός δεν υπάρχει.

    Οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και των πλασμάτων είναι ένα κράμα μεταξύ σχεδίου και αυτοσχεδιασμού και άρα το τυχαίο υπάρχει εκεί που δεν υπάρχει σχέδιο – σ΄ αυτό τον τόπο, λοιπόν, ο θεός είναι άφαντος γιατί θεός δεν υπάρχει.

    Δεν υπάρχει εγγύηση, ούτε απόλυτο θεμέλιο για να βασιστούν οι σχέσεις μεταξύ ανθρώπων και οι σχέσεις μεταξύ ανθρώπων και φύσης, ακριβώς διότι δεν υπάρχει αόρατη κόλλα που συγκροτεί μια τάξη στον κόσμο, αυτήν την τάξη πρέπει κάθε φορά να την εφεύρουμε με μεγάλες θυσίες. Υπάρχουν νόμοι, ή πατέρνες που χαρακτηρίζουμε ως νόμους, αλλά κι αυτοί αλλάζουν μέσα στην απεραντοσύνη του χωροχρόνου και η απεραντοσύνη αυτή δεν χρειάζεται θεό, για να είναι ασύλληπτη (μολονότι αχνά αντιληπτή) για τον ανθρώπινη νου

    Γιατί άραγε τα υποκείμενα που δεν ταυτίζονται με τα αντικείμενα να χρειάζονται έναν εγγυητή θεό για να υπάρχουν στην διαφορετικότητα τους; Για να με πείσεις για την αναγκαιότητα ενός εγγυητή πρέπει να μου πεις τι θα συμβεί αν αναιρεθεί αυτή η υποτιθέμενη εγγύηση. Φαντάζομαι μια συνέπεια: η δυνατότητα αναίρεσης της διαφορετικότητας μεταξύ αντικειμένου και υποκείμενου υπάρχει μόνο στην πλήρη ταύτιση τους μέσω του αφανισμού τους σαν τέτοια. Αν ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα μπορούσες να το αποδώσεις στην αναίρεση της εγγύησης, την οποία θεωρείς έκφραση θεού, θα ήταν γιατί δεν αντέχεις την ιδέα ότι απέναντι στην φύση αντικείμενο και υποκείμενο έχουν την ίδια αξία, η μάλλον δεν έχουν καμία αξία. Παρότι υπάρχουν μέτρα και αναλογίες στη φύση, η αξία έχει νόημα μόνο μέσα στην ανθρώπινη πράξη και σκέψη. Μέσα στην ανυπαρξία αξίας, σε μια φύση πριν και μετά τον άνθρωπο, ο θεός μηδενίζεται.

    Δεν χρειάζεται καμία εγγυητική διαμεσολάβηση μεταξύ του ενός και του άλλου για να αντικρίσουν ο ένας τον άλλο, εκτός κι αν μ΄ αυτό εννοείς πως υπάρχει μια ψυχοδυναμική στις σχέσεις που μεταξύ άλλων αιτιών οφείλει την ύπαρξη της στην ηλεκτροχημεία του εγκέφαλου τους που τα ωθεί να αντικρίσουν το ένα το άλλο. Το «τρίτο βλέμμα» είναι κάτι που φαντάζεται ο ένας κι άλλος και για το ότι αντικειμενικά αυτό δεν υπάρχει έξω από την φαντασία τους σαν κάτι το ενιαίο, όπως ο θεός, απόδειξη είναι ότι αυτό που φαντάζεται ο ένας δεν είναι ποτέ το ίδιο μ’ αυτό που φαντάζεται ο άλλος.

    Η μοναξιά, όπως αυτή που υπέφερε ο Ροβινσώνας, οδηγεί το άτομο να μιλά στον εαυτό του, και για να εξαλείψει τα χαρακτηριστικά της τρέλας, αρχίζει και μιλάει με τον θεό. Όμως η συνομιλία με τον θεό είναι τρέλα, γιατί θεός δεν υπάρχει…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Μέσα στην ανυπαρξία αξίας, σε μια φύση πριν και μετά τον άνθρωπο, ο θεός μηδενίζεται."

      Πράγματι. Ο θεός μηδενίζεται. Όπως γράφεις όμως, το ίδιο ακριβώς και ο άνθρωπος.

      Διαγραφή
    2. "Δεν χρειάζεται καμία εγγυητική διαμεσολάβηση μεταξύ του ενός και του άλλου για να αντικρίσουν ο ένας τον άλλο"

      Μεταξύ ποιων; Άνθρωπος δεν υπάρχει, ούτε Θεός.

      "η συνομιλία με τον θεό είναι τρέλα, γιατί θεός δεν υπάρχει…"

      Η τρέλα είναι διάγνωση, και προϋποθέτει πάλι τρίτο. Χωρίς διαμεσολαβητή, δεν υπάρχει κανείς για να διαγνώσει τον Κρούσο ως τρελό (ή άγιο, ή οτιδήποτε).

      Διαγραφή
    3. "δεν υπάρχει αόρατη κόλλα που συγκροτεί μια τάξη στον κόσμο, αυτήν την τάξη πρέπει κάθε φορά να την εφεύρουμε με μεγάλες θυσίες."

      Την εφευρίσκουμε. Αυτό έγραψα. Επινόηση είπα ότι είναι ο Θεός. Αναγκαία επινόηση έως ότου επινοηθεί μια άλλη. Η οικονομία.

      Η αντίρρησή σου ποια είναι, δεν μπορώ να την καταλάβω.Δώσμου ένα στίγμα που θέλεις να πας.

      Διαγραφή
    4. Δεν έχω αντίρρηση μαζί σου, και γενικά με την θέση ότι ο θεός είναι μια επινόηση. Εστίασα στην έκθεση της «διαφορετική προσέγγισης στο θείο», όπου αναπτύσσεις την έννοια του θεού ως εγγυητή-διαμεσολαβητή που τώρα, μετά τον θάνατο του, λες ότι αντικαθίσταται από την οικονομία. Η απόκριση μου έχει μάλλον συμπληρωματικό χαρακτήρα, με την έννοια του τι άλλο θα μπορούσε να λεχτεί, κριτικά σε σχέση με την λογική αυτής της προσέγγισης (όχι γενικά με την δική σου προσέγγιση στο θέμα).

      Διαγραφή
    5. Π.χ. «Η τρέλα είναι διάγνωση, και προϋποθέτει πάλι τρίτο», όπως σωστα λες. Όντως, η σχιζοφρένεια προσδιορίζεται διαγνωστικά με βάση μια δέσμη συμπτωμάτων, τα οποία μπορεί να αλλάζουν από καιρό σε καιρό (αίφνης στο Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders). Η διάγνωση διαμεσολαβείτε από την ψυχιατρική, χωρίς την ανάγκη ενός ανώτερου θειου διαμεσολαβητή – εκτός και αν κάποιος θέλει την τρέλα να είναι «θέλημα θεού». Κι αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι αντικειμενικά δεν υπάρχει ψυχική ασθένεια χωρίς διαγνωστική ή οτιδήποτε αλλη διαμεσολάβηση. Αλλά κι αυτή η ψυχιατρική υπήρξε αντικείμενο οξυτάτης κριτικής (R.D Laing, Foucault).Υπάρχει πάντα διαμεσολαβηση της διαμεσολάβησης.

      Διαγραφή