Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014

Για το σπίτι, τη δουλειά, το μοναστήρι στο Θιβέτ: Το ημερολόγιο Κοάν 2014

Ιανουάριος

τώρα ξέρουμε ξανά –και από εμπειρία αυτή τη φορά– τι είναι και τι δεν είναι [ο κομμουνισμός].

Δεν είναι μια κοινωνική θέσμιση στρατοπεδικής εξίσωσης προς τα κάτω, αλλά εκείνη η κοινωνία, όπου «η απελευθέρωση του καθενός είναι όρος για την απελευθέρωση όλων». Προσοχή: πρώτα ο καθένας μετά οι όλοι.

[...]

Γι’ αυτό, λοιπόν, κομμουνισμός.
Χρήστος Λάσκος, Red Notebook

***
Όσον αφορά στο σχόλιο του Μητροπολίτη για τον "πολιτισμό μου" και στο κατά πόσον αυτός συνάδει με ένα κόμμα με προοπτική κυβερνητικής εξουσίας δεν έχω παρά να εκφράσω και πάλι την έντονη δυσαρέσκεια μου για την παρέμβαση αυτή στο πολιτικό γίγνεσθαι.
***
Βλέποντας κανείς σ’ αυτό το πλαίσιο το κακότενο χρονογράφημα-ψευδοκριτική της Λένας Διβάνη για την καινούρια ταινία του Σκορσέζε («Δε θέλουμε άλλη σκληρή επίγνωση. Χίλιες φορές καλύτερα να μας έδινες μια τζούρα ονειροπόλου Γκάτσμπι να παρηγορηθούμε») δεν ξαφνιάζεται. 

Διότι κατανοεί πως αποτελεί άλλο ένα σύμπτωμα της διανόησης του καπρίτσιου, που αποτιμά το οτιδήποτε σε σχέση με τον αστόχαστο άξονα της δυτικότροπης πανγκλοσικής αισιοδοξίας, από τη μια, και του οπισθοδρομικού μιζεραμπιλασμού, από την άλλη· που εκφραζόμενη με τον επίπλαστο αυθορμητισμό της απεύθυνσης σε δεύτερο πρόσωπο κρύβει το γεγονός πως είναι προκατασκευασμένη, άρα καταστατικά κλειστή πως οτιδήποτε την διαψεύδει. 
Χ. Νάτσης, Left.gr
***
Όπως και έλεγε και ο σ. Νίκος Μπογιόπουλος και πριν απο αυτόν ο ίδιος ο Μαρξ πρέπει πρώτα να φάμε και μετά να μπορέσουμε να κάνουμε ιστορία.
Σχόλιο στο άρθρο του Δ. Δημητριάδη, "Για τη θεωρία των σταδίων", Ίσκρα
***
- Ας μείνουμε λίγο στην έννοια των «μη συμβατικών μέσων πολιτικής». Μιλήσατε γι' αυτά σε μια συνέντευξή σας στο «Βήμα» το περασμένο καλοκαίρι. Τι ακριβώς περιλαμβάνει η έννοια αυτή;
-Το περιεχόμενο της έννοιας αυτής δεν είναι συγκεκριμένο, ούτε έχει όρια.
Γιάννης Δραγασάκης, συνέντευξη στην Αυγή
***
έχουμε μια κατάσταση στην οικονομία όπου πάρα πολλές επιχειρήσεις, ακόμη και μεγάλες, μπορεί να καταρρεύσουν αν δεν υπάρξει κεντρικός σχεδιασμός.
Γιάννης Δραγασάκης, συνέντευξη στην Αυγή
***
Γεγονός είναι λοιπόν ότι είτε το διεθνές δίκαιο και η σχετική βιβλιογραφία είτε οι αγωνιστικές εμπειρίες, δεν καταπιάνονται με κάποιο «επαχθές», δηλαδή αφόρητο ή δυσβάσταχτο χρέος, αλλά για αυτό που αποκαλείται σε όλες τις γλώσσες odious (αγγλικά), odieux (γαλλικά), odioso (ισπανικά, ιταλικά, πορτογαλικά), και μεταφράζεται στα ελληνικά σε απεχθές (χρέος). Και αυτό είναι εντελώς φυσικό καθώς επαχθές, δηλαδή δυσβάσταχτο είναι περίπου... κάθε χρέος για εκείνον που πρέπει να το ξεπληρώσει. Ενώ αντίθετα, απεχθές, δηλαδή αποτρόπαιο, ή αποκρουστικό, είναι προφανώς κάποιο χρέος που δεν είναι σαν όλα τα άλλα, που πάσχει και είναι «ανώμαλο», και για αυτό το λόγο πρέπει να εντοπιστεί, να ταυτοποιηθεί από πολίτες που συνδυάζουν τη γνώση του αντικειμένου με την ανεξαρτησία τους από πολιτικά, οικονομικά και κομματικά κέντρα εξουσίας.
Γ. Μητραλιάς, Ίσκρα
***
Δεν υπάρχει έξοδος από την κρίση. Η κρίση κρίθηκε και παγιώθηκε ως κατάσταση. Επενδύσεις μπορεί να γίνουν και να δανειστούμε στις διεθνείς αγορές. Ανεργία και λιτότητα δεν θα αλλάξουν στο παραμικρό. Η πολιτική της αριστεράς απέναντι στα μνημόνια θα πρέπει να είναι μέρος μιας συνολικής στρατηγικής. Το ελληνικό μνημόνιο είναι αιχμή ενός δόρατος που διαπερνά το σώμα της ευρωπαϊκής κοινωνίας. Έξοδος από την κρίση σημαίνει απαλλαγή από τη νέα κατάσταση που επέβαλε η κρίση. Αλλαγή των κανόνων, της νέας συνθήκης. Κι εδώ, είναι μονομερές να αντιμετωπίσουμε τη νέα συνθήκη μόνο ως συνωμοσία πλουσίων. Είναι μια μάχη ισχύος, ένα bras de fair πάνω στις τύχες της Ευρώπης που βρίσκεται σε μια τροχιά κρίσης. Για να χαράξει στρατηγική η αριστερά σ’ αυτή τη μάχη πρέπει να μην χάνει από τον ορίζοντά της το ευρύτερο ευρωπαϊκό πρόβλημα. Τώρα έχουν το πάνω χέρι «αυτοί». Η αριστερά πρέπει να δημιουργήσει το ευρωπαϊκό «εμείς», να συναρθρώσει τα πολλά και πολλαπλά εθνικά και δια-εθνικά εμείς σε μια προοπτική. 
Αντώνης Λιάκος, Left.gr
***
Οι εφοριακοί [...] έχουν πολλά εσωτερικά προβλήματα και επιπλέον μια ψυχολογική δυσκολία: να πιέσουν τους ανθρώπους να πληρώσουν τους φόρους τους [...] οι ίδιοι που σήμερα δυσκολεύονται εξαιρετικά να πληρώσουν τους φόρους τους θα κάνουν τα πάντα για να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους αν γίνει κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί τότε θα ξέρουν ακριβώς το πού πάνε τα λεφτά τους.
Αριστείδης Μπαλτάς, συνέντευξη στο Βήμα
***
Υπενθυμίζει δε ότι παρά το γεγονός πως στις 100 πρώτες υπογραφές συναντά κανείς πρόσωπα από την «όλη Αριστερά», όπως του Μανώλη Γλέζου [ΣΥΡΙΖΑ], της Σοφίας Σακοράφα [ΣΥΡΙΖΑ], του Ευκλείδη Τσακαλώτου [ΣΥΡΙΖΑ] και του Αλέκου Αλαβάνου [πρώην ΣΥΡΙΖΑ], «κατόπιν στην «ΕλΕ» πήραν τα ηνία όσοι ενστερνίζονται τις «επιθετικές» απόψεις και τελικά ατόνησε».
Νίκος Σβέρκος, Εφημερίδα των Συντακτών

Φεβρουάριος

Ξέρω ότι στην Ελλάδα το θέμα της Ευρώπης αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες διαφορές σας με το ΚΚΕ. Αυτοί λένε ότι είναι αδύνατον και ότι πρέπει να γυρίσουμε στην εποχή του Στάλιν. Αυτή τη στιγμή υπάρχει μια αντικειμενική δυσκολία, γιατί προέχουν οι δεξιοί λαϊκισμοί και συνεπώς οι εθνικισμοί. Νομίζω ότι μια από τις μεγαλύτερες ελπίδες είναι να καταφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ να πάρει την κυβέρνηση στην Ελλάδα. Όταν ένα κόμμα της πραγματικής Αριστεράς φθάσει στην κυβέρνηση και πει τα πράγματα όπως είναι θα μπορούσε να δώσει ελπίδες στην Αριστερά των υπολοίπων χωρών, που σήμερα "κρατούν την κλειστή γροθιά τους στην τσέπη", όπως λέει ένα ελβετικό απόφθεγμα.
Συνέντευξη του Φράνκο Καβάλι, Left.gr
***
Παράλληλα, η δημοσίευση της ΔΙΑΚΗΡΥΞΗΣ ΤΗΣ «ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ» [σσ. κοινό κείμενο 29 κομμάτων, κατόπιν διαβουλεύσεων], γεννά και άλλα ερωτήματα.

Πως τοποθετείται εκεί το ΚΚΕ, εν όψει μάλιστα των ευρωεκλογών;

Ας παρακολουθήσουμε:

"Πιστεύουμε στο δικαίωμα κάθε λαού να επιλέγει κυρίαρχα το δρόμο ανάπτυξής του, συμπεριλαμβανόμενου του δικαιώματος αποδέσμευσης από τις εξαρτήσεις, από την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και κάθε άλλο ιμπεριαλιστικό οργανισμό, να παλεύει για το σοσιαλιστικό δρόμο ανάπτυξης."(οι επισημάνσεις είναι δικές μας)

Τι βλέπουμε εδώ; Δεν διατυπώνεται καμία θέση, αίτημα ή στόχος για αποδέσμευση από την ευρωζώνη και την ΕΕ, με οποιοδήποτε χρώμα και πρόσημο. Αντί αυτού, γίνεται μια παραχώρηση δικαιώματος(!), αν ένας λαός το επιλέξει, να αποδεσμευτεί από ''τις εξαρτήσεις, από την ΕΕ, το ΝΑΤΟ''! Πολύ ευγενικό και μεγαλόψυχο
Π. Μαυροειδής, Αριστερό blog
***
ο ηθοποιός, στην οικονομική ροή, είναι η μοναδική εργασία στην οποία μέσον παραγωγής, εργάτης και προϊόν ταυτίζονται
Γ. Κιμούλης, Αυγή
***
Γιατί το να μην αναγνωρίζεις είτε ως ΚΚΕ είτε ως (δημιουργικός όμως όχι αεριτζής) αστός είτε ως ό,τι άλλο παίζει στην σκακιέρα, όσο πιο γρήγορα μπορείς (όσο γρήγορα σχεδόν προχωρούν οι εξελίξεις) ότι δεν κινδυνεύεις πια από την ελονοσία που σκότωσε στις αρχές του 20ου αιώνα χιλιάδες) αλλά (επί του παρόντος) από άλλες αρρώστιες, και να εξακολουθείς να καταγγέλλεις την ελονοσία (τον κρατισμό, τον κομμουνισμό κλπ ξέρετε, γλώσσα των κυβερνώντων που όσο πιο άδικο έχουν τα στελέχη τους τόσο πιο πολύ φωνάζουν στα κανάλια), ή το να κοιτάς τους «τρε-μπανάλ» φασαριόζους αδιαφορώντας να κάνεις στρατηγικές συμμαχίες για αντίσταση, σε κάνει ανάξιο να αναλάβεις τον όποιον ιστορικό ρόλο έχει απομείνει να σου αναλογεί, αλλά απόλυτα άξιο να πριμοδοτήσεις (και το 'χεις ως τάξη ξανακάνει όπως στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου...) παλιές και νέες ασθένειες, που μπορεί να μεταμφιέζονται αλλά κρύβουν πάντοτε το ίδιο εφιαλτικό σενάριο. Την (για να θυμηθούμε τον Τζορτζ Όργουελ) «μπότα επάνω στο πρόσωπο του ανθρώπου».
Ελένη Καρασαββίδου, TVXS
***
Τις θέσεις αυτές συμπλήρωσε η πρόταση του έτερου μέλους στο οικονομικό επιτελείο του κόμματος, Γιώργου Σταθάκη, στην ίδια εκδήλωση για αύξηση των φόρων: “Η Ελλάδα έχει μια μόνιμη τρύπα στη φορολόγηση των φυσικών προσώπων και των επιχειρήσεων, θα τολμούσα να πω πιο πολύ των φυσικών προσώπων, παρά των επιχειρήσεων”, υπογράμμισε ο Σταθάκης για να συμπληρώσει πως “η ιδέα για λιγότερους φόρους είναι παραπλανητική”. Για όσους απορούν με το υβρίδιο αυτό οικονομικής πολιτικής, ο πρόεδρος του κόμματος το περιέγραψε επιγραμματικά: “Το δικό μας πρωτογενές πλεόνασμα θα στηρίζεται στην αύξηση των δημόσιων εσόδων και όχι στην περικοπή των δημόσιων δαπανών και την κοινωνική καταστροφή”. Ένα μείγμα λοιπόν κρατικού σοσιαλισμού α λα Μπρέζνιεφ και οικονομικών αρχών Άνταμ Σμιθ
Γ. Λαουτάρης, "Μεταξύ Μπρέζνιεφ και Άνταμ Σμιθ η οικονομική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ", Mao.gr
***
Απόλυτο δίκιο είχε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, όταν έλεγε στη μεγάλη συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ στο «Ακροπόλ» προχθές: «Αυτές οι ευρωεκλογές θα είναι οι πιο κρίσιμες στην ιστορία και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη». [...] Σε καμιά απολύτως περίπτωση όμως οι ευρωεκλογές δεν κρίνουν τους συσχετισμούς στην Ευρώπη.
Γ. Δελαστίκ, Έθνος

Μάρτιος

Αρχές επίλυσης του προβλήματος

Σε επίπεδο αρχών η λύση, κατά την άποψή μας, πρέπει να αναζητηθεί στα πλαίσια:

[...]
η) της απόκρουσης των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών και των πάσης φύσεως ξένων εξαρτήσεων τόσο από ΗΠΑ και Ευρωπαική Ένωση όσο και από τη Ρωσία, [...]

συνεισφέρουμε με τις ακόλουθες προτάσεις που εδράζονται στις προαναφερθείσες αρχές:

α) [...] Καθορισμός πρακτικών και εφαρμόσιμων εγγυήσεων υπό την εποπτεία του ΟΗΕ και της Ευρωπαικής Ένωσης με μηχανισμό επιβολής συγκεκριμένων κυρώσεων που θα εξασφαλίζουν την απρόσκοπτη απομάκρυνση των τουρκικών στρατευμάτων.

***
Για τον ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων, αλλά και για το περιεχόμενο της συμφωνίας, ο Πορτογάλος Πρόεδρος της Κομισιόν [Μπαρόζο], θέτει κάποια ζητήματα. Από τη μια αναφέρει πως η συμφωνία στο Κυπριακό «πρέπει να είναι σύμφωνη με τις αρχές της Ε.Ε. και συμβατή με το ευρωπαϊκό κεκτημένο». Αμέσως μετά σημειώνει ότι «το ευρωπαϊκό κεκτημένο δεν πρέπει να εκληφθεί ως εμπόδιο για μια λύση».
***
Οι ορθοτόμες αποφάνσεις του εσαεί αυταπόδεικτου δόγματος, που διεκδικούν να είναι πάντα πρώτη και τελευταία λέξη αντιδογματικής αντίληψης, κατορθώνουν έτσι να ξεμυτίζουν σε κάθε περίπτωση στην επιφάνεια των πολιτικών διεργασιών. Δικά τους τα ραπτικά, δικά τους και τα τσουβάλια, γι’ αυτό και η κριτική αμφισβήτηση δέον είναι να στριμώχνεται σαν «κακοθυμία» στον πάτο του τσουβαλιού.

Η διδακτική τσιτατολογία αναλαμβάνει με τη χειρουργική της να καταρρακώνει τον αναστοχασμό, ώστε να παραμένουν διαρκώς εκτός εξέτασης οι θεμελιώδεις προϋποθέσεις που πρεσβεύει στην απονομή ευσήμων ή επιτιμήσεων. Μέσα στα ράκη του αναστοχασμού, σταθεροποιείται η κίνηση του επικοινωνιακού λόγου της και η αυτοανακήρυξή της σε υπέρτερη μορφή πολιτικής ορθολογικότητας. Μυθοποιητικό σύστημα, το οποίο εκβιάζει τη λογικοφανή του συγκρότηση εις βάρος της κριτικής λειτουργίας. Έτσι, παρά τη δογματική αφομοίωση παραγώγων μιας κακώς εννοούμενης σκοπιμότητας στην πολιτική πράξη, αυτοπροτείνεται ως φρέσκια και αυτονόητη νομιμότητα: ακόμα κι αν είναι παρωχημένο και άγονο κρούσμα ιδεολογικής αποπτώχευσης, θριαμβολογεί ως η πιο εμφατική κι αδιαμφισβήτητη έκφραση αλήθειας, καθιστώντας απαγορευτική την κριτική του ιδεολογικού της φαίνεσθαι. Εφόσον, μάλιστα, η σκέψη και η θεωρία υποβιβάζονται στην εξυπηρέτηση των λειτουργικών συναφειών αυτού του μυθοποιητικού συστήματος, ο φορμαλιστικός λογισμός του, που φαντασιώνεται τον εαυτό του ως υπέρτερη μορφή πολιτικής ορθολογικότητας, δυσφημεί αυτάρεσκα την πραγματική δικαιοσύνη των μέσων σε σχέση με τον σκοπό, αλλά ανέχεται τον κυνισμό και τον αρλεκινισμό σε πόζες θυσίας και υψιπετούς σεμνότητας. Στο βαθύ τσουβάλι της διδακτικής τσιτατολογίας, οι αιτιώδεις σχέσεις καθιζάνουν σε μπουρδουκλωμένες επιφάσεις προς χάριν της ταχυδακτυλουργικής υποκρισίας. Μια πανάρχαια μέθοδος για να γίνεται η αγιαστούρα ρομφαία και αντιστρόφως.

Η Αριστερά στην Ελλάδα ταλανίστηκε επί δεκαετίες από τη ναρκισσική αυτοαναφορικότητα «ιθυνόντων», που με πρωθύστερες επαληθεύσεις αναπαράγονταν και ως αγιαστούρες και ως ρομφαίες. Εκείνο που επιστρωμάτωνε το έδαφος της αναπαραγωγής τους, δεν ήταν η ποιότητα του κριτικού λόγου, αλλά η διαπραγματεύσιμη επεμβατικότητα της διδακτικής τσιτατολογίας. Η σημερινή ηγεσία της ΔΗΜΑΡ αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα καπάτσας νομενκλατούρας, η οποία παρουσίαζε τα στρογγυλέματα ως ακεραιότητα και τη συνθηκολόγηση με κάθε όψη του παλιού κόσμου και του παλιωμένου παραγοντίστικου μικρόκοσμου ως επιτομή του καινούργιου, περιφέροντας μια διδακτική καρικατούρα αριστεροφανούς λαλιάς αντί για εύχυμο αριστερό λόγο σχετικά με τις ανάγκες και τις αγωνίες των καταπιεζόμενων τάξεων. Η Αριστερά του 4% συντηρούσε το αποξηραμένο κέλυφος της αλήθειας, χωρίς το ριζοσπαστικό περιεχόμενό της. Η Αριστερά που έφτασε στο 27% έπεισε ευρύτερα, έστω και με αντιφατική ριζοσπαστικοποίηση, στρώματα ότι η πολιτική της πρόταση ισοδυναμούσε με έμπρακτη αμφισβήτηση της λογοκρατούμενης αγλωσσίας, των εθνοπρεπών αυτοματισμών της μνημονιακής πολυκατοικίας, του ηττημένου γνεψίματος στην τεχνοκρατική «καταλληλότητα» του κοινωνικού σιωπητηρίου. Από αυτή την άποψη, Αριστερά του 4% είναι κάθε διάθεση συντήρησης ευτελών τεχνοκρατικών ιδανικών, κάτω από τα οποία αλλοτριώθηκαν πολιτικά και ληστεύτηκαν οικονομικά οι εργαζόμενες τάξεις. Είναι η διδακτική τσιτατολογία που αποπιστώνει τις δυνατότητες του αριστερού ριζοσπαστισμού και τις καθιστά ύποπτες ή άχρηστες, για να εξωραΐσει σε «ανάγκες της συγκυρίας» εκείνες τις «τεχνοκρατικές επάρκειες» με υψηλές συστατικές επιστολές εκσυγχρονιστικής ευφορίας ή ευδόκιμης θητείας στα συντρίμμια της καιροσκοπικής καρεκλοκρατίας.

Το μυθοποιητικό σύστημα με τις λειτουργικές του συνάφειες απαξιώνει τους φορείς αριστερού κριτικού λόγου σε δυναμίτες πίκρας ή ζήλειας. Είναι κι αυτό ένα είδος κυνισμού, του οποίου οι φορείς φοβούνται να βλέπουν εαυτούς στο δικό τους φως, προσφεύγοντας στη σκίαση των άλλων και των σημασιών τους. Η διδακτική τσιτατολογία διατηρεί τον χειρουργικό χαρακτήρα της όσο κατασκευάζει αφηγήσεις αρνητικών μεγεθών ή εξισώσεις με αποτέλεσμα ίσο με το μηδέν, αντί να δημιουργεί αναλύσεις που δεν εξορίζουν τα πολιτικά επίδικα με συνοπτικές διαδικασίες. Ο Δημήτρης Χατζής, στο αριστουργηματικό διήγημα «Η Διαθήκη του καθηγητή», καυτηριάζει αυτή την τεχνική στον χαρακτήρα του Λιαράτου: «”-Ορίστε, λοιπόν...Μηδαμινότητες όλοι...”. Γι’ αυτό το επιμύθιο ζούσε».

Επειδή, όμως, το μυθοποιητικό στρέφεται ενάντια σε κάθε διαλεκτικό περιεχόμενο, γίνεται συμβατό με τις τάσεις των κυρίαρχων (νεοφιλελεύθερων) ιδεολογικών μορφών και έτσι κολακεύει τον κοινωνικό συντηρητισμό και τις επιβιώσεις του εντός της Αριστεράς, παρά τις ρητορικές του προθέσεις. Διότι ο κοινωνικός συντηρητισμός είναι εκπαιδευμένος στη σιωπή, αδιαφορεί για την ποιότητα των επιχειρημάτων που διαπερνούν τις απαντήσεις. Αυτά είναι η σιωπή: αδιαφορία και ανάθεση. Και αναθέτοντας, βάζει από το παράθυρο τη λογοκρατούμενη αγλωσσία που έχει φύγει μεγαλοπρεπώς από την πόρτα.

Από το ιστορικό βάθος της κομμουνιστικής ανανέωσης, ας ακουστεί το αίτημα του Κώστα Κουλουφάκου: «Δεν ντρέπομαι που θέλω να ζήσω. Γιατί θέλω να ζήσω απροσκύνητος. Και πάλι, καθόλου για χάρη των άλλων, καθόλου για χάρη του Κόμματος, καθόλου για χάρη των αυριανών γενεών-να ζήσω απροσκύνητος μονάχα για μένα. Και κανένας γι’ αυτό να μην μου χρωστάει τιμές. Και το Κόμμα πρώτα γι’ αυτό να με θέλει». Για να κατανοήσουμε πόσο μας αφορά σήμερα αυτό το διαχρονικό αίτημα πολιτικής, κοινωνικής και προσωπικής αξιοπρέπειας, οφείλουμε να απορρίψουμε απερίφραστα, με όση δριμύτητα απαιτούν οι συνθήκες, την παραμορφωτική χειρουργική της διδακτικής τσιτατολογίας, για να κερδίσουμε τον κοπιώδη, σύνθετο, αλλά ριζοσπαστικό αναστοχασμό. Να αρνηθούμε το πειθηνιόμετρο για την υψηλού επιπέδου κριτική λειτουργία. Να θυμηθούμε τη διαλεκτική που είναι ασυμβίβαστη με ραπτικά και τσουβάλια, να την βγάλουμε από τη δακρύβρεχτη προθήκη των σεμνότυφων μνημοσύνων, να την αξιοποιήσουμε απαντώντας στην εποχή μας το ερώτημα του Μπρεχτ: Ποιά αλήθεια αξίζει να ειπωθεί; Και συγχρόνως να προσθέσουμε άφοβα και ειλικρινά τα δικά μας ερωτήματα, τις δικές μας απορίες.
Νίκος Σκοπλάκης, Red Notebook
***
Ασφαλώς, το «εμείς» του Γ. Δραγασάκη, όπως εύκολα συμπεραίνει κάποιος διαβάζοντας ολόκληρη την τοποθέτησή του (δείτε παρακάτω), δεν παραπέμπει «συνολικά στο ελληνικό πολιτικό σύστημα και την κοινωνία για την κρίση» (όπως αναφέρουν τα «Νέα») ούτε αθωώνει τις ευθύνες των ευρωπαϊκών κυρίαρχων τάξεων. Αντίθετα, σε αντίθεση με την εθνικολαϊκίστικη ανάλυση που ρίχνει όλες τις ευθύνες στους «ξένους» (ξεπλένοντας την εγχώρια διαπλοκή και τα πάλαι ποτέ κόμματα εξουσίας που έκαναν κτήμα τους τα μνημόνια), ο Γ. Δραγασάκης αναδεικνύει τις ευθύνες των εγχώριων πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων για την καταστροφή
Απρίλιος

Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός. Δεν έχει Κοάν.

Μάιος

Ο Βενιζέλος καταδίκασε τη χώρα στο αγγλικό Δίκαιο, ενώ είχαν βρει λύση οι Αμερικανοί

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ως υπουργός Οικονομικών, ήταν αυτός που πήρε την απόφαση να προχωρήσει στο PSI και να εντάξει τη διαδικασία στο Αγγλικό Δίκαιο, υποθηκεύοντας την ανεξαρτησία της χώρας και τα περιουσιακά της στοιχεία (έσοδα από ενέργεια, αποθέματα χρυσού, πλουτοπαραγωγικές πηγές) παρά τις αντίθετες προτάσεις της αμερικανικής εταιρείας συμβούλου, που προσέλαβε και πλήρωσε για να εξασφαλίσει τα ελληνικά συμφέροντα.
Left.gr
***
Διαμορφώνουμε σταθερό πλαίσιο εργασιακών σχέσεων, συμβατό με το Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που παραβίασε στην Ελλάδα η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αλέξης Τσίπρας, Ομιλία στον Σύνδεσμο Ελλήνων Βιομηχάνων, Αυγή.


Ιούνιος

Chantal Mouffe: Εκδημοκρατίστε τη δημοκρατία!
***
Την επομένη της νίκης (για πρώτη φορά πρώτη η Αριστερά στη χώρα μας, και μάλιστα στη μοναδική ευρωπαϊκή χώρα), ο ΣΥΡΙΖΑ αναμετράται με τη λαϊκή αξίωση να σταματήσει ο μνημονιακός κατήφορος και να συγκροτηθεί το συντομότερο δυνατόν κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας, με κορμό την πολύμορφη Αριστερά. Η συζήτηση στην Κ.Ε. δεν έχει μόνο τον αναγκαίο απολογιστικό χαρακτήρα, αλλά θα επιχειρηθεί να ψηλαφηθούν πρωτόγνωρα για τον χώρο θέματα, με κεντρικά αφενός τη σχέση του κόμματος με την κοινωνία και τη διαφαινόμενη κυβέρνηση της Αριστεράς και αφετέρου τις συμμαχίες.

Αναπόφευκτα είναι τα ερωτήματα, όπως αν η παρούσα ποσότητα και ποιότητα της κομματικής δομής του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να διαδραματίσει ρόλο διαμεσολάβησης της κοινωνίας ή, ορθότερα, αν μπορεί να πρωταγωνιστήσει στην ανάπτυξη της λαϊκής συμμετοχής και την ήττα της διαδεδομένης λογικής της ανάθεσης, που αυτή την περίοδο ενισχύεται από την κρίση του κομματικού φαινομένου και γενικότερα της πολιτικής. Μπορεί η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ να εδραιωθεί και να τροφοδοτήσει ένα κύμα ελπίδας, υπερβαίνοντας τον φόβο στον οποίο επενδύει το καταρρέον πολιτικό κατεστημένο; Μπορεί η Αριστερά να είναι η θετική επιλογή και όχι επιλογή διά της εις άτοπον απαγωγής;

Η δημοκρατική αναγέννηση προϋποθέτει άμεσους στόχους αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης και συγκεκριμένες κατευθύνσεις για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας μέσα στο διεθνοποιημένο και ευρωπαϊκό περιβάλλον. Η αντιστροφή των αρνητικών εξελίξεων έχει ως όρο τη δημιουργία μιας νέας κοινωνικής ενότητας. Ακόμη όμως και σε στιγμές πολιτικής κρίσης, η κοινωνία δεν λειτουργεί σε κενό ιδεολογιών, πολιτικών αναφορών, ιστορικών αναγνωρίσεων και πολιτικής ψυχολογίας. Η ενωτική πρόταση απευθύνεται αμφίδρομα στο πολιτικό επίπεδο και την κοινωνία. Έχουν προ πολλού ξεπεραστεί τα αρχαϊκά σταλινικά σχήματα, σύμφωνα με τα οποία η λαϊκή ενότητα προϋπέθετε το ξεμπρόστιασμα των άλλων, και ιδιαίτερα των άλλων αριστερών δυνάμεων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα μεγάλο κόμμα της Αριστεράς, που διεκδικεί τη διακυβέρνηση της χώρας. Δηλαδή διεκδικεί την ηγεμονία. Δεν μπορεί να συμπεριφέρεται με πολιτική αυτοαναφορικότητα, ούτε να αντιμετωπίζει την κοινωνική - ταξική εκπροσώπηση με μηχανιστικό και αναγωγικό τρόπο, καταργώντας τη σχετική αυτονομία της πολιτικής. Άλλωστε η μνημονιακή καταστροφή επιβάλλει λύσεις και συγκέντρωση δυνάμεων και η υπέρβασή της καθιστά την Αριστερά επίκεντρο ενός μεγάλου κοινωνικού - πολιτικού συνασπισμού. Μήπως και η επαναθεμελίωση της Ευρώπης δεν περνά μέσα από συμμαχίες, όχι μόνο κοινωνικές - ταξικές, αλλά επιπλέον εθνικές και περιφερειακές;

Στο συνέδριό του ο ΣΥΡΙΖΑ ορίζεται ως κόμμα του δημοκρατικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό. Αυτή η στρατηγική διαπερνάται από ορισμένες κόκκινες κλωστές, όπως είναι η δημοκρατική λειτουργία του κόμματος, η δημοκρατική σχέση του με την κοινωνία και τα κινήματα και ο δημοκρατικός - σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας, της οικονομίας και της εξουσίας. Όλα αυτά αποκτούν υλική δύναμη, εφόσον από αφηρημένες διακηρύξεις γίνονται συγκεκριμένες προγραμματικές δεσμεύσεις. Έχουν γίνει πολλά, χρειάζονται να γίνουν περισσότερα σε σύντομο χρόνο.

Για να εμπνεύσει ο ΣΥΡΙΖΑ την ενεργό επιστροφή των πολιτών στους αγώνες και την πολιτική, πρέπει η εικόνα του να μην παραμείνει παγιδευμένη στις παθογένειες, που -το γνωρίζουμε πλέον- εν ονόματι της κατοχυρωμένης δημόσιας έκφρασης εκτρέπεται σε κομματικούς διχασμούς. Η εμβάθυνση του ενιαίου κόμματος, η συλλογική λειτουργία σε όλα τα επίπεδα, είναι αναγκαία για να αντεπεξέλθουμε στο αίτημα της δημοκρατικής ανατροπής. Για να αντιπαραθέσουμε στον αντίπαλο τη δική μας συμπαγή δύναμη, να ματαιώσουμε τα σχέδιά του για την πλαστή προεδρική πλειοψηφία το φθινόπωρο και να αποτρέψουμε την ψήφιση και την εφαρμογή των νέων μνημονιακών μέτρων. Πρόκειται για μάχη που θα κρίνεται βήμα-βήμα και η έκβασή της θα καθοριστεί από την ικανότητα του κοινωνικού να συγκλίνει με το πολιτικό.
"Νέα κατάσταση για τον ΣΥΡΙΖΑ", Αυγή
***
Το θέμα λοιπόν των συμμαχιών ξαναμπαίνει έντονα σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις με εξαίρεση ίσως το ΚΚΕ που ακολουθεί τον δρόμο της πολιτικής μοναξιάς και του απομονωτισμού αδιαφορώντας για την κατάκτηση της κυβερνητικής τουλάχιστον εξουσίας. Βέβαια τα αδιέξοδα απ΄ αυτή την σεχταριστική πολιτική του είναι προ των πυλών γιατί θα βρεθεί σύντομα μπροστά στην δραματική επιλογή του «εμείς ή αυτοί» του εμείς δηλαδή των δυνάμεων που με την οποιονδήποτε διαφορετικότητά τους έκαναν και κάνουν την επιλογή της λαϊκής και εργατικής ταξικής όχθης και όχι της όχθης της μονοπωλιακής ολιγαρχίας. Εκεί θα δούμε το ΚΚΕ αυτό το ιστορικό κόμμα της αριστεράς με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει.
Β. Πριμηκήρης, Ίσκρα
***
Οι τριπλές εκλογές του Μαΐου ήταν εξαιρετικά εύγλωττες όσον αφορά την πολιτική ηγεμονία. Καταρχάς, η ραγδαία απώλεια ψήφων από την πασοκοδεξιά επιβεβαίωσε ότι η αστική τάξη δεν είναι πια ηγετική τάξη, όσο και αν παραμένει κυρίαρχη. Καμιά άρχουσα τάξη δεν παραμένει ηγετική δύναμη όταν δεν μπορεί να διασφαλίσει τους όρους συντήρησης και αναπαραγωγής των κυριαρχούμενων κοινωνικών τάξεων – και αυτό ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα. Πρόκειται για μια παρακμιακή αστική τάξη που γνωρίζει πλέον να αυξάνει τα κέρδη της μόνο χάρη στους μισθούς πείνας που επιβάλλουν οι κυβερνήσεις της, χάρη στις φοροαπαλλαγές, στην εκμετάλλευση ενός ανυπεράσπιστου, και για αυτό υπάκουου, ευέλικτου εργατικού δυναμικού, χάρη στη διάλυση των θεσμών προστασίας των εργαζομένων και των συνδικαλιστικών τους οργανώσεων. Ας το πούμε πιο απλά: Για πόσο καιρό μπορεί να διατηρεί την πολιτική ηγεμονία μια αστική τάξη που μείωσε μέσα σε πέντε μόλις χρόνια τις δαπάνες αναπαραγωγής των εργαζόμενων τάξεων στο μισό, και επιδείνωσε τις συνθήκες ζωής τους ακόμη περισσότερο, καταλύοντας το κοινωνικό κράτος; Οι ευρωεκλογές μάς έδωσαν την απάντηση: Είναι μια τάξη που δεν μπορεί πια να διατηρεί την πολιτική ηγεμονία διότι δεν διαθέτει πολιτικό σχέδιο στο όνομα του οποίου το ιδιοτελές συμφέρον του κεφαλαίου να μπορεί να εμφανιστεί ως γενικό συμφέρον.

[...]

Οι επάνω, λοιπόν, παραπαίουν, και οι κάτω δεν είναι σε ακόμα σε θέση να τους ανατρέψουν. Μοιραία, έτσι, προκύπτει το ερώτημα: με ποιο τρόπο μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να κατακτήσει την πολιτική ηγεμονία;

[...]

Μοιραία, έτσι, η κουβέντα μάς φέρνει πάλι πίσω στις κοινωνικές τάξεις. Διότι είναι ακατανόητο να μιλάς για κοινωνικές συμμαχίες χωρίς να μιλάς για κοινωνικές τάξεις, και ειδικότερα για τις κινήσεις της αστικής τάξης να αναδιατάξει τις συμμαχίες της με λαϊκά στρώματα και μικροαστικές μερίδες, προκειμένου να υπερβεί την ηγεμονική της κρίση.

[...]

Όσον αφορά την συμμαχία της αστικής τάξης με τα παραδοσιακά μικροαστικά στρώματα των εμπόρων, των μικρο-ιδιοκτητών και της μικρής παραγωγής, η αστική τάξη την έχει ήδη αποκαταστήσει με το δεύτερο μνημόνιο, που έκανε πραγματικότητα το πιο τρελό όνειρο μεγάλων και μικρών επιχειρηματιών, την πλήρη δηλαδή υποταγή των εργαζόμενων τάξεων στις απαιτήσεις του εργοδότη χάρη στην ανεργία και την κατάργηση κάθε πλαισίου προστασίας της εργασίας. Η κυβέρνηση της ΝΔ υλοποιεί μια πολιτική συμμαχία της αστικής τάξης με την παραδοσιακή μικροαστική τάξη, με μέσο την ενσωμάτωση βασικών συμφερόντων της τελευταίας στο Κράτος: κατακόρυφη πτώση των μισθών και απελευθέρωση της μαύρης εργασίας, νομιμοποίηση των πιο άγριων μορφών εκμετάλλευσης των μισθωτών, ανεξέλεγκτη φορολογική συμπεριφορά των μικρών επιχειρήσεων, κατάργηση των ωραρίων και κάθε ελέγχου στις συνθήκες εργασίας κά. Έτσι, ενώ το πρώτο μνημόνιο βύθιζε στην κρίση τις μικρές επιχειρήσεις, περιορίζοντας δραματικά τις πωλήσεις των προϊόντων τους, με το δεύτερο μνημόνιο και τα νομοθετήματα που το ακολούθησαν η αστική τάξη βάζει ξανά κάτω από την φτερούγα της τα παραδοσιακά μικροαστικά στρώματα των μικρών επιχειρήσεων, του εμπορίου, της μικρής ιδιοκτησίας, της φοροδιαφυγής και της αδήλωτης εργασίας, της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και του δεσποτισμού του αφεντικού. Ήταν μοιραίο, για τους λόγους αυτούς, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, γνήσιος πολιτικός εκπρόσωπος αυτών των στρωμάτων μέχρι πρότινος, να χάσουν την εκλογική τους δύναμη.

Αλλά και με την νέα μικροαστική τάξη των ανώτερων και μεσαίων στελεχών του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, η αστική τάξη ανασυγκροτεί τις συμμαχίες της. Πρόκειται για τη νέα μικροαστική τάξη των πτυχιούχων, της ειδικευμένης διανοητικής εργασίας, που καταλαμβάνουν τις μεσαίες και ανώτερες θέσεις της ιεραρχίας των επιχειρήσεων, των πανεπιστημίων και της κρατικής γραφειοκρατίας, που συχνά ασκούν επίβλεψη σε άλλους εργαζόμενους, που οργανώνουν και διευθύνουν την παραγωγή για λογαριασμό του κεφαλαιοκράτη, καθώς και την κρατική μηχανή, για λογαριασμό της αστικής τάξης στο σύνολό της. Πρόκειται για γενικά κοσμοπολίτες, που προσφέρουν στην αστική τάξη το πολιτικό προσωπικό της, τους οργανικούς διανοούμενούς της, τους λογοτέχνες της, τους διαφημιστές της και τους ιδεολόγους της αγοράς, τους οικονομολόγους, τους συγγραφείς και καλλιτέχνες της χρυσής εποχής του ελληνικού καπιταλισμού της περιόδου 1995-2008 και του lifestyle, καθώς και όλους τους παρόμοιους που γαλουχήθηκαν με τις ιδέες του νεοφιλελευθερισμού. Πρόκειται για οπαδούς του κοινωνικού δαρβινισμού που επιβάλλουν οι αγορές, και που ως τέτοιοι, αποδεικνύονται ανεκτικοί θεατές του κοινωνικού δαρβινισμού των ακροδεξιών: Καθώς μοιράζονται με τον φασισμό τον ίδιο ιδεολογικό πυρήνα του κοινωνικού δαρβινισμού, και το ίδιο πάθος να κάνουν στην άκρη οι πιο αδύναμοι για να επικρατήσουν οι ισχυροί, οι ίδιοι αντιμετώπισαν την Χρυσή Αυγή με επιείκεια, ανοχή, και συμπάθεια –συγκεκαλυμμένη μεν, πλην όμως ορατή δια γυμνού οφθαλμού.

Και αυτή η μερίδα της μικροαστικής τάξης εντάσσεται στον επαναπροσδιορισμό των όρων των ταξικών συμμαχιών με συγκεκριμένο ρόλο: ως ιδεολογικός κρίκος μεταξύ της αστικής τάξης, του νέου εμφυλιοπολεμικού κράτους που οικοδομεί, και ενός νεοφιλελεύθερου πλήθους που παραμένει καθηλωμένο στις περασμένες δεκαετίες της οικονομικής και ιδεολογικής ανάπτυξης του νεοφιλελευθερισμού. Πρόκειται για ένα πλήθος προσηλωμένο στην ιδέα ότι η κοινωνία δεν υπάρχει: υπάρχουν μόνο τα άτομα, που προικισμένα με το «ανθρώπινο κεφάλαιό» τους, τις προσωπικές τους ικανότητες, γνώσεις και δεξιότητες, μπορούν να ριχτούν στον ανταγωνισμό της αγοράς και να διακριθούν, να ανέλθουν κοινωνικά και να πλουτίσουν. Ο πολιτικός χώρος που εκφράζει τη συμμαχία της νέας μικροαστικής τάξης με την αστική τάξη είναι η Κεντροαριστερά: Οι διαρκείς ανασχηματισμοί των πολιτικών κομμάτων της Κεντροαριστεράς, όπως η ανάδυση του Ποταμιού και η κατάρρευση της ΔΗΜΑΡ, είναι τα επεισόδια της διαδικασίας εμπέδωσης αυτής της συμμαχίας.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, στη νέα μικροαστική τάξη υπάρχει σήμερα μια πλειοψηφική μερίδα που προσβλέπει σε μια νέα συμμαχία με την αστική τάξη, τις πολιτικές της ιδέες και τα πολιτικά της σχέδια.
Η. Ιωακείμογλου, "Το χρώμα της δικής μας ηγεμονίας", Red Notebook
***
Τι έγινε μετά τις εκλογές;

Tο κόμμα επιδίδεται στη εκλογολογία με στόχο τη συγκέντρωση των 121 βουλευτών (σωστό κατά τ' άλλα) η οποία, όμως εξαντλείται σε επίπεδο παραγόντων χωρίς να λάβει υπόψη του καθόλου την κοινωνία.
Ομιλία της Δ. Σπανού στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, Ίσκρα
***
Από την παγίδα αυτή υπάρχει διέξοδος: είναι η μαζική πολιτική πρωτοβουλία προς τα κάτω και το κίνημα αντίστασης, που θα διεκδικεί για τον ΣΥΡΙΖΑ μια αυτοδυναμία στηριγμένη στην πολιτική έκφραση των εργατικών-λαϊκών δυνάμεων. Είναι η επιμονή στην πρόταση για πολιτική ενότητα των δυνάμεων της Αριστεράς, κυρίως μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ - ΚΚΕ - ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που μπορεί να γενικεύσει τα τεράστια ποσοστά, πάνω από 60%, που πήρε ο υποψήφιος του ΚΚΕ στην Πάτρα, όχι ασφαλώς λόγω της δικής του πολιτικής, αλλά λόγω της μαζικής και ειλικρινούς υποστήριξης του κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ.
Α. Νταβανέλος, Ίσκρα


Ιούλιος

ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΟ ΡΟΥ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Δεν είναι φυσικά τυχαίο ότι το ιστορικών διαστάσεων μανιφέστο «Ύστατη Έκκληση» μας έρχεται από την Ισπανία. Ούτε και ότι το υπογράφουν όλοι –χωρίς εξαίρεση- οι ηγέτες της Aριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων αυτής της χώρας, από τον Κάγιο Λάρα και τον Αλμπέρτο Γκαρθόν της Ενωμένης Αριστεράς και τον Πάμπλο Ιγκλέσιας και την Τερέσα Ροντρίγκεθ του Podemos μέχρι τον ΓΓ. του Κομμουνιστικού κόμματος Χοσέ Λουίς Θεντέγια και τον Χάϊμε Παστόρ της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Και από τις οικοφεμινίστριες Γιάγιο Ερέρο των Οικολόγων σε Δράση και Εστέρ Βίβας της Καταλάνικης «Συντακτικής Διαδικασίας» μέχρι τον Ενρίκ Ντουράν του κινήματος για την Αποανάπτυξη και τον Φλοράν Μαρσεγιεσί των Πράσινων Equo, τον θεωρητικό του οικοσοσιαλισμού και διάσημο ποιητή Χόρχε Ρίτσμαν, και όλες, χωρίς εξαίρεση, τις σημαντικές προοδευτικές προσωπικότητες της χώρας (συμπεριλαμβανόμενης της Καταλονίας και της Χώρας των Βάσκων) στο χώρο της διανόησης των επιστημών, της λογοτεχνίας ή του θεάτρου, που τοποθετούνται στα αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας και φτάνουν μέχρι και τον αναρχοσυνδικαλισμό…

Φυσικά, η υπόθεση της διάδοσης της «Ύστατης Έκκλησης» στην Ελλάδα δεν τελειώνει με τη μετάφραση και την δημοσίευσή της. Η διάδοσή της, η συζήτηση που σίγουρα θα προκαλέσει και κυρίως, η συγκρότηση ενός πολιτικού ρεύματος δράσης γύρω από αυτήν, συνιστούν προτεραιότητες και καθήκοντα της εποχής μας. Από εδώ και πέρα κανείς δεν θα μπορεί να πει είτε ότι «δεν ήξερε», είτε ότι οι προτεραιότητες που θέτει η «Ύστατη Έκκληση» συνιστούν…πολυτέλεια σε αυτή την περίοδο κρίσης, φτώχειας και ανεργίας. Γράφοντας και υπογράφοντας την ιστορική τους «Ύστατη Έκκληση» για μιαν άλλη κοινωνία της συνολικής ανατροπής και της ριζικής αλλαγής, πριν είναι πάρα πολύ αργά, τα ισπανικά κινήματα και η ισπανική Aριστερά ανοίγουν –επιτέλους- το μόνο δρόμο που θα πρέπει να ακολουθήσει και η δική μας Aριστερά ή μάλλον η ίδια η ανθρωπότητα αν θέλει να συνεχίσει να υπάρχει πάνω στη Γη, ζώντας μια ζωή που αξίζει το κόπο να τη ζεις…

Ακολούθως παρατίθεται το Μανιφέστο, το οποίο τιτλοφορείται "Ύστατη Έκκληση":

ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ
«ΥΣΤΑΤΗ ΕΚΚΛΗΣΗ»

Αυτή είναι παραπάνω από μια οικονομική και καθεστωτική κρίση: είναι μια κρίση πολιτισμού ...

***

Προβληματισμός επικρατεί στην πολιτική ηγεσία των ΗΠΑ, μετά τον νέο αποκεφαλισμό Αμερικανού δημοσιογράφου από το Ισλαμικό Κράτος. [...]

Τον αποτροπιασμό της για τη δολοφονία του ομήρου εξέφρασε και η εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Τζένιφερ Ψάκι, διευκρινίζοντας ότι η Ουάσινγκτον προσπαθεί ακόμη να εξακριβώσει εάν το βίντεο με την εκτέλεση είναι «αυθεντικό».
enet

Αύγουστος

Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις, άρα, ούτε και Κοάν.

Σεπτέμβριος

Η στρατηγική για παράδειγμα και εν προκειμένω αναφέρεται στο πώς συλλαμβάνει κανείς την Ελλάδα μετά την κρίση:

Σοσιαλιστική; Κυρίαρχη; Καπιταλιστική; Νεοφιλελεύθερη και αποικιοκρατούμενη; Δανία του Νότου; Μια μικρομεσαία Γερμανία του νότου;
Θέμης Τζήμας, Ίσκρα
***
Όσο για το ποιος επιφορτίζεται με το καθήκον της διαμόρφωσης του σύγχρονου κομμουνιστικού κόμματος ο Εργατικός Αγώνας απάντησε με σαφήνεια. Αυτοί είναι οι κομμουνιστές, οι αριστεροί άνθρωποι και γενικότερα ο κόσμος της αριστεράς με την συμβολή και τη στήριξη των πρωτοπόρων εργατών και γενικότερα της εργατικής τάξης.
***
«Γενικά, λιγότερη σημασία έχει το επίσημο πρόγραμμα ενός κόμματος από το τι κάνει στην πράξη».
Φ. Ένγκελς, Γράμμα στον Μπέμπελ, Λονδίνο 18/28 Μαρτίου 1875

Καθημερινά γίνεται και πιο ξεκάθαρο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ένα σαφές πρόγραμμα που στηρίζεται στη μαρξιστική ανάλυση του κοινωνικού σχηματισμού, ένα πρόγραμμα που διαπνέεται από ένα σύστημα αξιών και συγκεκριμένων αρχών, με όραμα τη σοσιαλιστική κοινωνία στην οποία ο καθένας θα προσφέρει με βάση τις δυνατότητές του και στον καθένα θα παρέχονται τα απαραίτητα για την κάλυψη των αναγκών του.
Α. Μπένος, Αυγή/Red Notebook

Οκτώβριος

Στην Ελλάδα ζούμε πρωτόγνωρες καταστάσεις. Υπάρχει η περίπτωση ενός ειρηνικού περάσματος προς μια δημοκρατία που ηγεμονική της δυναμη θα είναι ο κόσμος της εργασίας.
Β. Πριμικήρης, Ίσκρα

***

Ενα παλιό ανέκδοτο των Μπολσεβίκων για έναν ικανότατο στην προπαγάνδα κομμουνιστή, ο οποίος, μετά τον θάνατό του, πάει στην Κόλαση, όπου πολύ σύντομα πείθει τους φρουρούς να τον αφήσουν να φύγει και να πάει στον Παράδεισο. Οταν ο Διάβολος προσέχει την απουσία του, γρήγορα επισκέπτεται τον Θεό, για να απαιτήσει να επιστρέψει στην Κόλαση. Ομως αμέσως μόλις ο Διάβολος αρχίζει να μιλάει στον Θεό: «Κύριε…», ο Θεός τον διακόπτει: «Πρώτον, δεν είμαι Κύριος αλλά σύντροφος. Δεύτερον, είσαι τρελός να μιλάς σε ένα φανταστικό ον; – Δεν υπάρχω! Και τρίτον, να είσαι σύντομος, αλλιώς θα χάσω τη συνέλευση του κομματικού πυρήνα μου». Αυτός είναι ο θεός που χρειάζεται σήμερα η ριζοσπαστική Αριστερά: ένας θεός που «έγινε εξ ολοκλήρου άνθρωπος» -ένας σύντροφος ανάμεσά μας, εσταυρωμένος μαζί με δύο κοινωνικά απόβλητους- και ο οποίος όχι μόνο «δεν υπάρχει», αλλά δεν το ξέρει και ο ίδιος, αποδέχεται την ανυπαρξία του, την αντιπαρέρχεται εντελώς για την αγάπη που ενώνει τα μέλη της Αγίας Τριάδας (το Κόμμα, η χειραφετημένη κοινότητα).
Βιβλίο ανεκδότων του Σλαβόι Ζίζεκ

Νοέμβριος

Ο Zizek έχει τον εκλεκτικισμό του μεταμοντέρνου, μαζί με την τάση για ανάμειξη των υψηλών και χαμηλών ειδών (genres). Τα βιβλία του είναι ασταθή έργα που πηδάνε τρικλίζοντας από θέμα σε θέμα. Το Absolute Recoil, που παραπαίει από τις ιδέες για την υστερία, την τέχνη και την απόλυτη γνώση στο Θεό, το θάνατο και την Πτώση, είναι μεγαλοπρεπώς υποτιτλισμένο «Προς μια νέα θεμελίωση του διαλεκτικού υλισμού», αλλά αυτό είναι μια απροκάλυπτη απάτη. Υπάρχουν μόνο ελάχιστες αναφορές στον διαλεκτικό υλισμό στις 400 σελίδες του. [...] Το Absolute Recoil, με τον περίτεχνο προβληματισμό του σχετικά με τον υλισμό και τη διαλεκτική, είναι πιθανό να έχει λιγότερους θαυμαστές.
Σε αυτή τη βάση και προς υπέρβαση των αδιεξόδων που προκλήθηκαν από τις ανθενωτικές, ηττοπαθείς και αντιμετωπικές δράσεις και στάσεις, συγκροτήθηκε και η Πρωτοβουλία για την Αριστερή Μετωπική Συμπόρευση από δυνάμεις και αγωνιστές που επιμένουν στη μετωπική συμπόρευση. Η Συλλογικότητα αγώνα για την ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ, παρά τις ενστάσεις της ως προς την ονομασία και κάποιες θέσεις αυτής της Πρωτοβουλίας (η «αριστεροσύνη» δεν μπορεί να τίθεται για εμάς ως κραυγαλέα προμετωπίδα «καθαρότητας» και ως προαπαιτούμενο για τη σύμπηξη του Μετώπου και την προώθηση των διεκδικήσεών του. Το τι πρεσβεύει ένα μέτωπο και ο επαναστατικός του χαρακτήρας, καθορίζεται αντικειμενικά από το πρόγραμμα, την οργάνωση και την πρακτική του δράση και όχι από υποκειμενικές αυτοπροσδιοριστικές του διακηρύξεις), αποφάσισε να την στηρίξει στη βάση της λογικής του μετωπικού αγώνα.

[...]

Η Πρωτοβουλία για την Αριστερή Μετωπική Συμπόρευση δεν είναι και δεν μπορεί να γίνει νέο κόμμα, νέος πόλος της αριστεράς με όρους κομματικής συγκρότησης. Στις μέρες μας είναι επιτακτική ανάγκη η αναβάθμιση της μετωπικής συγκρότησης του αγώνα με καταλυτική συμβολή εκείνων των κομμουνιστικών δυνάμεων που συνδέουν με συνέπεια και συνέχεια κάθε βήμα με την ανάγκη κλιμάκωσης του αγώνα με σοσιαλιστική προοπτική και που αντιλαμβάνονται τα καθήκοντα της εποχής και της συγκυρίας, ανταποκρινόμενες με σεμνότητα, ανιδιοτέλεια και αυταπάρνηση σε αυτά. Ωστόσο, οι δυνάμεις αυτές θα αυτοακυρώνονταν εάν έθεταν ως προαπαιτούμενο για τη σύμπηξη του Μετώπου και την προώθηση των διεκδικήσεών του την κομμουνιστική προοπτική, εάν μετέτρεπαν την τελευταία σε κραυγαλέα προμετωπίδα αριστερής, αντικαπιταλιστικής, σοσιαλιστικής, κομμουνιστικής κ.ο.κ. «καθαρότητας»
Ανακοίνωση της Συλλογικότητας Αγώνα για την Επαναστατική Ενοποίηση της Ανθρωπότητας
***
Το αληθινό ερώτημα είναι: Η Αριστερά αυτή [του Λυκούδη και του "Ποταμιού"] είναι η Αριστερά που εμείς θα θέλαμε;

Απαντάω ευθαρσώς όχι! Είναι κάτι πιο σπουδαίο απ’ αυτό, είναι η Αριστερά που δημιουργούμε, η Αριστερά που τείνει σ’ αυτό που θέλουμε. Είναι η Αριστερά που αλλάζει και ωριμάζει, που μεγαλώνει και διευρύνεται, η Αριστερά που πιέζεται από την κοινωνία να αναλάβει την ευθύνη και να την οδηγήσει σε μια διέξοδο. Η Αριστερά που προσαρμόζεται και αναβαθμίζεται, χωρίς να προδίδει την καταγωγή της. Η Αριστερά που είναι υποχρεωμένη να επαναπροσδιοριστεί, επιτελώντας ταυτοχρόνως έναν ιστορικό ρόλο που ξεπερνάει τις συμβατικές δυνάμεις της – αλλά έτσι δεν συνέβαινε πάντα στις μεγάλες στροφές της πολιτικής συγκυρίας; Είναι η Αριστερά που ανιχνεύει τα όριά της, η Αριστερά που συνειδητοποιεί όλο και περισσότερο -και το διακηρύσσει- ότι τίποτα δεν θα καταφέρει ως μηχανισμός, ότι μπορεί να υπάρξει και να υλοποιήσει το πρόγραμμά της μονάχα ως καταλύτης της κοινωνικής συνέγερσης, της κοινωνικής συμμετοχής - σε καμία περίπτωση ως εξάρτημα και παρακολούθημα των αστικών κομμάτων που διαγκωνίζονται για τη διεκπεραίωση μιας εξουσίας ταξικής και αντιδημοκρατικής, που μοχθούν για την παγίωση του κοινωνικού και πολιτικού στάτους κβο.
Χρ. Κάσδαγλης, "Η Αριστερά που θέλουμε", Press Project
***
Αντικαπιταλιστικός σεκταρισμός εναντίον συμπόρευσης ή αντικαπιταλισμός εναντίον συμπορευτικού σεκταρισμού;
Κεφαλίδα σε ανακοίνωση της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος για τις εξελίξεις στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ

15 σχόλια:

  1. Παρακαλώ να ανέβει poll για να ψηφίσουμε τη σοφία της χρονιάς. Ψηφίζουμε με το αριστερό χέρι και με το άλλο εκτελούμε το χειροκρότημα του ενός χεριού, κατά τον ορθόδοξο τρόπο, σύντροφοι.

    - Άρης (πλέον της Αραβίας)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δε μπορεί να ανέβει poll, είναι πολλά τα Κοάν, Άρη.

      Ψηφίζετε εδώ, εννοείται χειροκροτώντας το αγαπημένο σας με το ένα χέρι. Αλλιώς δεν πιάνεται.

      Διαγραφή
  2. Δεν....πάει.....κάηκαν.

    Χρόνια πολλά....Ntina

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εδώ να δείτε κοάν: "Η επιλογή του ένοπλου αγώνα και η κλιμάκωση της στρατιωτικής σύγκρουσης από την πλευρά του ΚΚΕ συρρίκνωσαν ακόμα περισσότερο τα κοινωνικά ερείσματά του και τη δυναμική ανάπτυξης του Δημοκρατικού Στρατού". Δηλαδή η επιλογή του ένοπλου συρρίκνωσε την δυναμική του ΔΣΕ, του στρατού που δημιουργήθηκε από την επιλογή του ένοπλου;

    https://enthemata.wordpress.com/2014/12/28/pvogl/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αντώνη, ποιο κατά τη γνώμη σου είναι "το Κοάν της χρονιάς"; Το ξέρω ότι είναι δύσκολη ερώτηση, αλλά αν έπρεπε να διαλέξεις ένα, ποιο θα διάλεγες;

    Κάποιος που είχε άλλο nick

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είμαι μεταξύ Δραγασάκη ("Το περιεχόμενο της έννοιας αυτής δεν είναι συγκεκριμένο, ούτε έχει όρια"), Σκοπλάκη, Τσίπρα και ΟΚΔΕ-Σπάρτακος. Δύσκολη επιλογή. Τα νιώθω όλα σα παιδιά μου.

      Διαγραφή
  5. όπως είπαμε και πριν λίγες μέρες, το κοαν της χρονιάς, με χαοτική διαφορά: Ο ΑΠΕΡΓΟΣ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ....

    εκτός και αν δεν τον συγκαταλεγεις σε κοαν και ειναι μια κατηγορία μόνος του....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο Μιχελογιαννάκης νομίζω ΕΙΝΑΙ Κοάν πλέον. Το πήγε στο επόμενο επίπεδο.

      Διαγραφή
  6. Τώρα που έρχονται εκλογές, και με την φόρα που έχουν πάρει οι αρχιλιγούρηδες σαλιάρηδες του ριζο-σπαστικού εξωκοινοβουλίου, ίσως χρειαστεί να αλλάξεις την κατηγορία σε "Το Κοάν της ώρας".

    Για την ψηφοφορία, δίνω για την πρώτη θέση τον Νίκο "ψωνίσαμε από" Σβέρκο, της εφ.συν., του κόκκινου και των 15 άλλων επίσημων-ανεπίσημων συριζαϊκών μέσων, λόγω προσωπικής αδυναμίας, και λόγω του ότι είναι απλήρωτος από 10 μεριές και δικαιολογείται το ότι γράφει μαλακίες non-stop.

    Για 2-3, βάζω Νάτση (πολύ δυναμική προσθήκη) και Σκοπλάκη (είναι βαριά η φανέλα).

    Γιατί όμως δεν βλέπω Σεβαστάκη πουθενά; Τον άφησες έξω ώστε να το σηκώσει και κανας άλλος;

    Ijon Tichy

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ρε συ, ο Σεβαστάκης πρέπει να διάβασε τα περσινά Κοάν όπου τα πήρε όλα κι έφυγε και το στρωσε κάπως το ρημάδι φέτος. Και ο Σκοπλάκης το ίδιο μετά το ορθοτόμο έπος του. Κάνουμε και κάτι καλό, κάποιοι φιλοτιμούνται να κατεβάσουν λίγο το volume σολοικισμού και κοτσάνας.

      Βέβαια, είχαμε νέα entries, και δεν συμπεριέλαβα και ένα κλασικό Κοάν από υποτίθεται σοβαρό ιστολόγιο.

      Διαγραφή
    2. Έχω κι ένα soft spot για την διαμαρτυρία για παρέμβαση στο "πολιτικό γίγνεσθαι" του Παππα-Σούρα που κήδεψε το Μνημόνιο, πρέπει να πω.

      Διαγραφή
    3. Και για τους "μεταμοντέρνους θαυμαστές του Σταλινισμού" επίσης. Τι τίτλος!

      Διαγραφή
  7. Ο Δραγασάκης το αξίζει δικαιωματικά. Η έννοια που δεν έχει περιεχόμενο και τα μυαλά στα κάγκελα.
    Ο.Χ.Ε.Π.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Μετα την αδιαφιλονικητη πρωτια της χρονιας του απεργου πεινας Γιαννη (λογω και εργω) νομιζω το καλυτερο δευτερο μακραν του τριτου ειναι το μεταμοντερνο : "Αντικαπιταλιστικός σεκταρισμός εναντίον συμπόρευσης ή αντικαπιταλισμός εναντίον συμπορευτικού σεκταρισμού;"

    ΟΥΤΕ Ο ΠΙΛΑΦ τετοιο ΠΟΝΗΜΑ !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. επειδη παντα υπαρχουν εντρις της τελευταιας στιγμης, προτεινω να δωθει στην ανακοινωση του τσυριζα για τον ιανο

    ΑπάντησηΔιαγραφή