Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

The Ice Age

Στις 19 Μάη του 2015, το Yale University Press θα κυκλοφορήσει το βιβλίο των Oleg V. Khlevniuk και Nora Seligman Favorov με τον πρωτότυπο τίτλο Στάλιν: Νέα βιογραφία ενός δικτάτορα. Σύμφωνα με τη σύνοψη του βιβλίου, στα 24 χρόνια ηγεσίας του ο Στάλιν "προκάλεσε την φυλάκιση ή εκτέλεση όχι λιγότερων από ένα εκατομμύριο Σοβιετικών τη χρονιά." Με άλλα λόγια, φυλάκισε ή εκτέλεσε 24 εκατομμύρια Σοβιετικούς από το 1929 ως το 1953. Επιπλέον, ισχυρίζονται οι συγγραφείς, "εκατομμύρια άλλοι ήταν θύματα των λιμών που ήταν άμεσα αποτελέσματα της πολιτικής του Στάλιν" (δεν γνωρίζω ακόμα πόσα εκατομμύρια πέθαναν από λιμούς που προκάλεσε ο Στάλιν). Είναι όμως σχεδόν βέβαιο ότι αν σε αυτά τα εκατομμύρια προστεθούν τα μεταξύ 36.5 εκατομμυρίων και 47.8 εκατομμυρίων Σοβιετικών που πέθαναν στον Β' Παγκόσμιο, ο πληθυσμός της ΕΣΣΔ το 1953 πρέπει να ήταν γύρω στα 138 άτομα.

Παρ' όλα αυτά, η κυβέρνηση της ΕΣΣΔ ανακοίνωσε το 1956 ότι ήταν περί τα 200 εκατομμύρια, ενώ η απογραφή του 1959 τους κατέγραψε στα 208 περίπου εκατομμύρια. Αυτό σημαίνει ότι το 1930, η ΕΣΣΔ πρέπει να είχε πληθυσμό γύρω στα 300 εκατομμύρια, για να βγαίνουν και τα νούμερα.

Σε περίπτωση που ο αναγνώστης δεν αρέσκεται στην ιστορία αλλά προτιμά την μυθοπλασία, και ιδιαίτερα την παιδική λογοτεχνία, μπορεί να διαβάσει το βραβευμένο βιβλίο "Σπάζοντας τη μύτη του Στάλιν" που γράφτηκε για παιδιά 9-12 ετών απ' τον Ευγένιο Γέλτσιν και κυκλοφόρησε στα αγγλικά το 2013.  Κατά το νέο έτος, ο Γέλτσιν βέβαια θα έχει ανταγωνισμό για την κορυφή στην παιδική λογοτεχνία από τον δικό μας Π. Λιάκο και την αριστουργηματική του διασκευή στον "Μικρό Πρίγκηπα" με τίτλο "Καλή η ιδεολογία, αλλά, αν φας μία στην κεφαλή με το κλομπ, σου φαίνεται ακόμα καλύτερη."

Μια άλλη επιλογή για τη νέα χρονιά θα μπορούσε να είναι το βιβλίο του Edvard Radzinsky, το οποίο μετά από πολυετή έρευνα σε νέα αρχεία κατέληξε ότι ο "Στάλιν ήταν πιο υπολογιστικός, ανηλεής και τρελός για αίμα από ό,τι φανταστήκαμε ποτέ", ή να περιμένουν την νέα έκδοση στα αγγλικά του εκ νέου επίκαιρου, στους σταλινικούς καιρούς που ζούμε, "Σκοτάδι το μεσημέρι" του Άρθουρ Κέσλερ. Μέσα στην ίδια χρονιά αναμένεται και η κυκλοφορία του "Προδότες του Χόλιγουντ: Μαυροπινακισμένοι συγγραφείς ταινιών-πράκτορες του Στάλιν, σύμμαχοι του Χίτλερ", ενώ το "Η κρυφή προδοσία σε βάρος των συμμάχων της Αγγλίας: Το καλόπιασμα του Στάλιν και οι μεταπολεμικές του συνέπειες" αναμένεται αυτόν τον μήνα. Τον μήνα που πέρασε, καλύφθηκε και το κενό των μαρτυριών των Πολωνών στρατιωτών που κατέληξαν στα Γκούλαγκ, οπότε ανοίγει και η όρεξη για το "Λένινγκραντ: Η πόλη που τρομοκράτησε ο Στάλιν, καταδίκασε στην πείνα ο Χίτλερ, και απαθανάτισε ο Σοστακόβιτς", και βέβαια για το "Η συμμαχία του διαβόλου: Το σύμφωνο Χίτλερ-Στάλιν" που μας έρχεται φρέσκο-φρέσκο από έκδοση του Οκτώβρη αυτού του έτους.

Στη φωτογραφία μας, και μιας και ο καιρός ψύχρανε πάρα πολύ, η εύκρατη Μακρόνησος.

26 σχόλια:

  1. Είναι ωραίο χόμπι και πάντα επίκαιρο να ρίχνεις λάσπη στην ΕΣΣΔ και να λες ό,τι σου κατέβει και να θεωρείσαι και ενημερωμένος και μέσα στα πράγματα, μόνο που υπάρχει και η πραγματικότητα. Φάε εσύ τώρα όλα αυτά που έρχονται και μην ανησυχείς, όλα θα πάνε καλά. Μάλλον δε θα πάνε αλλά δεν πειράζει. Πάντως τι παροξυσμός είναι αυτός, δεν είναι φυσιολογικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο Μαργαρίτης είπε ότι κοιτάει τακτικά τους πολεμικούς εξοπλισμούς. Εγώ κοιτάω τι βγαίνει για τον Στάλιν στην Αμερική. Τακτικά. Έχει σημασία.

      Διαγραφή
  2. Και για όσους προτιμούν το οπτικοακουστικό υλικό, το νέο ντοκιμαντέρ "900 ημέρες". Γιατί όπως λέει και η σκηνοθέτις, πρέπει επιτέλους να δούμε την τραγωδία πίσω από τον ηρωισμό τον οποίον ως γνωστόν έχουμε φάει με το κουτάλι: http://www.900days.com/Director_statement

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Για όσους ενδιαφέρει, μπορείτε να παραθέσετε κάποιες πηγές (βιβλία, άρθρα, μελέτες, ιστοσελίδες κλπ) που να αποκαθιστούν, ή έστω να προσεγγίζουν, την ιστορική αλήθεια;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μην αφήνεται χωρίς επισκέψεις τους δικούς μας υποψήφιους για Νόμπελ επιστημονικής φαντασίας και βάλε.
    Εκεί όπου στο παραπάνω κείμενο παραπέμπει σε Ριζοσπάστη "Καλή η ιδεολογία, αλλά, αν φας μία στην κεφαλή με το κλομπ, σου φαίνεται ακόμα καλύτερη." παρακαλώ ακολουθήστε το πραγματικό (σουρεάλ) δημοσίευμα: http://www.dimokratianews.gr/content/29512/παμε-πλατεία
    Κορυφαίες στιγμές αληθινής αλήθειας όπου το exif των φωτογραφιών γράφει 11:09 το πρωί και ο Πλιάκος γυρεύει Παμίτες στο Σύνταγμα.
    Δεν ξέρω αλλά πρέπει να αναδημοσιευτεί σε New York Times, Times Λονδίνου και Time σκέτο, δεν μπορεί ένα τέτοιο δείγμα δημοσιογραφίας να μην γίνεται viral. Δώστε τώρα όλοι clicks εκεί που το αξίζουν.

    Δημήτρης Μητρόπουλος (όχι ο γνωστός)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αντωνη , εχεις σκεφτει να γραψεις και εσυ τερατολογικο βιβλιο για τον σταλιν? 30 εκατομυρια λενε αυτοι 40 εσυ.Απ'οτι φαινεται εχει πολλα λεφτα το αντικειμενο , και μετα νεο βιβλιο που καταριπτει το 1ο.Δες το σαν ευκαιρια οπως λενε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. 740 εκατομμύρια τη μέρα εκτελούσε, πάω για Χάρβαρντ εγώ.

      Διαγραφή
    2. Όχι Αντώνη τα 740 εκ/μέρα είναι σε pageviews, σε unique visitors πρέπει να ήταν το πολύ ένα 10% από αυτό.

      Διαγραφή
    3. Πλάκα πλάκα το πεδίο προσφέρεται για τρόλλινγκ τύπου Sokal affair, αν και με τόσο αυτοτρολλάρισμα μάλλον θα περάσει απαρατήρητο.

      Ijon Tichy

      Διαγραφή
  6. Κοιτάζοντας τα βιογραφικά κάποιων εκ των συγγραφέων των βιβλίων που δίνεις στα λινκς, σκέφτομαι ότι αν ο λιακόπουλος χαλαρώσει κάπως (όχι πολύ) με τους ψεκασμούς και τα βριλ, τότε έχει βάσιμες ελπίδες να δημοσιεύσει μια ωραιότατη βιογραφία του ζαχαριάδη στο yale university press για παράδειγμα. Ίσως με κάποιες ανακατατάξεις στην ακαδημία (αν πάρει πόδι από κει που είναι ο χαραμοφάης ο μαργαρίτης ας πούμε) θα μπορούσε να έχει και μια ωραία θεσούλα, να μην τον λένε γραφικό.

    Κι αυτό είναι που μου κάνει αρκετή εντύπωση: δεν αρκούν οι στρατιές ιστορικών των Hoover και των συναφών ιδρυμάτων; Βαρέθηκαν να ασχολούνται με το θέμα γιατί υπάρχουν σοβαρότερα για το σήμερα που τρέχουν; Είναι ανοιχτά και τα αρχεία τώρα και κάποιος μπορεί να ξινίσει για τσαρλατανισμό (στα πλαίσια των ενδοακαδημαϊκών μαχαιρωμάτων φυσικά); Τι στο καλό, ξέραμε ότι σαβούρα θα σέρβιραν αλλά τόση προχειροδουλειά πλέον;

    Ijon Tichy

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. μα οι εν λόγω ιστορικοί ειναι ο λιακόπουλος
      αντιδραστικοί, λάτρεις της μεταφυσικής, ενάντια σε κάθε έννοια επιστήμης, αντικομμουνιστές και πάνω απ' όλα (γιατί το ηθικό είναι και πολιτικό) καθήκια.

      Έχουν όλα τα γνωρίσματα του λιακόπουλου και τον ίδιο τομέα δράσης, επιστημονική φαντασία και alternative history. διαφέρουν (ή μήπως όχι) ως προς το αναγνωστικό κοινό.

      Διαγραφή
  7. Καθολου προχειροδουλεια ,εκτος απο τα αυστηρα "επιστημονικα" τα περισσοτερα απο αυτα απευθυνονται στην "πλεμπα" .Στον μεσο ανθρωπο που δεν εχει πανω απο 300 λεξεις στο λεξιλογιο του .Ειναι εκλαικευμενα και φκιαγμενα για μαζικη καταναλωση ....
    Εκεινο που μου κανει εντυπωση ειναι οτι η Σοβιετολογια -Σταλινολογια εντεινεται σταδιακα με ρυθμους ευθεως αναλογους με την ενταση της κρισης .Παραδειγματος χαρην δειτε τι γινεται στο Γιουτιουμπ τα τελευταια χρονια -και παντως απειρως περισσοτερα απο την απαρχη της περασμενης δεκαετιας - ή πως ξεπηδανε κατα δεκαδες τα σαιτ που σταλινολογουν ακατασχετα .Δεν νομιζω οτι φοβουνται απλα το "φαντασμα" ....καποιον ΞΕΠΛΕΝΟΥΝ με βιασυνη και ενταση

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έλα μου ντε!

      http://www.enikos.gr/politics/275605,Oloklhros_o_dialogos_Kanellh-Stylioy_sth.html

      "Αντίθετα με κάποιες ευρέως διαδεδομένες αφηγήσεις, η αντίσταση στο Μεϊντάν καθοδηγήθηκε από την αφρόκρεμα της αστικής κοινωνίας: νέοι άνθρωποι, πολλοί από τους οποίους είχαν σπουδάσει έξω και αρνούνταν να συμμετάσχουν είτε στην κυβέρνηση είτε στις επιχειρήσεις κατά την επιστροφή τους διότι έβρισκαν και τα δύο αυτά απεχθή. (Οι εθνικιστές και αντισημίτες εξτρεμιστές αποτελούν απλώς μειοψηφία των διαδηλωτών κατά του Γιανουκόβιτς)" το λέει και ο Σόρος...

      http://athensreviewofbooks.com/?p=1360

      ημιάγριος

      Διαγραφή
  8. Να λέμε και τα καλά πάντως. Το bbc αποφασίζει να δώσει μια εμπεριστατωμένη απάντηση στο εξαιρετικά δύσκολο ερώτημα "χέζουν οι αρκούδες στο δάσος;".

    http://www.bbc.com/culture/story/20141106-why-are-russians-always-bad-guys

    Ijon Tichy

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Φρέσκο! Η νέα βιογραφία του Στάλιν από τον Στήβεν Κότκιν, Στάλιν, τ. 1: Τα Παράδοξα της Εξουσίας, 1878-1928. Εδώ βιβλιοκριτική από την Σήλα Φιτσπάτρικ: http://www.theguardian.com/books/2014/oct/22/stalin-paradoxes-power-stephen-kotkin-review

    Γενικά πλασσάρεται ως πολύ ρηξικέλευθη. Έπεσε στα χέρια μου σε ebook (epub, αν το θέλει κάνεις το στέλνω). Η ματιά που έριξα δεν μου έδωσε φυσικά τέτοια εντύπωση, παρ'όλα αυτά βρήκα ένα διαμάντι ειλικρίνειας και αναγνώρισης της αστικής ιδεολογίας που διαπνέει το βιβλίο. Απολαύστε.

    "The Russian Revolution - against the tyranny, corruption, and, not least, incompetence of tsarism - sparked soaring hopes for a new world of abundance, social justice, and peace. But all that was precluded by the Bolsheviks, who unwittingly yet relentlessly reproduced the pathologies and predations of the old regime state in new forms (even more than had their French Revolution forerunners, as Alexis de Tocqueville demonstrated for France). The reason was not circumstance but intentional political monopoly as well as Communist convictions, which deepened the debilitating circumstances cited to justify ever more statization and violence. To be sure, socioeconomic class was (and remains) undeniable. But the construction of political order on the basis of class, rather than common humanity and individual liberty, was (and always will be) ruinous. All non-Leninist socialists eventually discovered that if they wanted genuine democracy, they had to abandon Marx's summons to negate and transcend capitalism and markets. In the Soviet case, for anyone not hopelessly sunk in the ideological soup, events provided ample opportunity for a rethinking - for recognition of the need to exit the Leninist cul-de-sac: abandon the self-defeating class war approach, accept the market as not inherently evil encourage prospering farmers to continue, and help lift up the others."

    Κοινώς, το πρόβλημα είναι η επανάσταση - και η Ρωσική και η Γαλλική - γιατί οι επαναστάσεις κάνουν κακό, επειδή φέρνουν τρελούς κομμουνιστές στην εξουσία. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα γίνει παγκόσμιο πόλεμος πρέπει για το καλό του κόσμου οι εργάτες να κάτσουν να γίνουν κιμάς μέχρι να χορτάσει η αστική τάξη. Γιατί αλλιώς κινδυνεύει η κοινή ανθρωπιά μας. Καταλάβατε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "To be sure, socioeconomic class was (and remains) undeniable. But the construction of political order on the basis of class, rather than common humanity and individual liberty, was (and always will be) ruinous."

      Κόπι-πέιστ Πόππερ, "Ανοιχτή Κοινωνία", 1945, τ,2.

      Διαγραφή
    2. "All non-Leninist socialists eventually discovered that if they wanted genuine democracy, they had to abandon Marx's summons to negate and transcend capitalism and markets."

      Η φωνή της αλήθειας.

      Ναι, θα ήθελα το ebook, μερσί.

      Διαγραφή
  10. http://www.filedropper.com/spop Εδώ για όποιον το θέλει. Αν δεν δουλεύει πες και θα στο στείλω σε μέηλ. Αν δεν θες να υπάρχει το λινκ σβήστο μετά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. “DARKNESS AT NOON”

    […] ή να περιμένουν την νέα έκδοση στα αγγλικά του εκ νέου επίκαιρου, στους σταλινικούς καιρούς που ζούμε, "Σκοτάδι το μεσημέρι" του Άρθουρ Κέσλερ.

    To Darkness at Noon του Arthur Koestler μεταφράστηκε για πρώτη φορά στα ελληνικά με τον τίτλο «Το Μηδέν και το Άπειρο» από τον Αλέξανδρο Κοτζιά (Εκδόσεις «Γαλαξίας», Αθήνα 1965).

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σωστόν. 'Ηταν πολύ "ποιητικότερος" ο ελληνικός τίτλος, έχεις δίκαιο.

      Διαγραφή
  12. Δεν δουλεύει το λινκ ιστρολλικέ.

    Μπορείς να αναφέρεις από ποιόν πασάρεται ως ρηξικέλευθη; Γιατί από την κριτική της Φιτζπάτρικ βγάζω το αντίθετο συμπέρασμα. Για συνέχεια μεταξύ του δογματισμού, του φανατισμού και όλων των δεινών του Λένιν ("deranged fanatic" τον λέει ο Κότκιν) κατηγορείται ο Στάλιν. Χώρια τα γενικά συμπεράσματα για τις επαναστάσεις. Τα έχουμε διαβάσει χίλιες δυο φορές, απλώς όχι από αυτούς που το παίζουν "αριστεροί" και έχουν πιο ευφάνταστα επιχειρήματα (με προδομένες επαναστάσεις κτλ) αλλά από τους ορίτζιναλ δεξιούς.

    Φαίνεται το πέσιμο που έγινε από τους λεγόμενους "traditionalists" στους διάφορους "ρεβιζιονιστές" (τύπου Φίτζπατρικ -- κι αυτή βγάζει βιβλίο για τον Στάλιν! --, Γκέτυ, Κότκιν κτλ) στις αρχές του 90 κι έπειτα έκανε δουλειά. Ίσως αυτοί που είχαν βγάλει το βιβλίο για τους "historians in denial" να μπορούν να βγάλουν άλλο ένα για τους καρπούς της "εποικοδομητικής" τους κριτικής...

    Ijon Tichy

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι ενδείξεις που έχω είναι ότι ο Ijon είναι ακριβής. Τα τελευταία χρόνια, τα βήματα που έγιναν στα τέλη του 90 αρχές του 2000 φαίνονται να αναστρέφονται με ραγδαίο ρυθμό, και να επιστρέφουμε στον Κόνκουεστ, ο οποίος κατέκτησε (pun intended) τελικά και τους επικριτές του.

      Το γιατί έχει δύο σκέλη:

      α) αντικειμενική ιστορική εξέλιξη. Είμαστε σε καθαρά αντιδραστική περίοδο, υπάρχει πολύ εντονότερη τρομοκρατία σε βάρος της επιστημονικής διερεύνησης από ό,τι πριν δέκα χρόνια.

      β) κυνική μικροπολιτική της ακαδημίας. Λέω το "καινούργιο" και τη λέω στον Κόνκουεστ μέχρι να εδραιωθώ και μετά γίνομαι εγώ Κόνκουεστ. Η "διαφωνία" μου ήταν απλώς μέσο για να κάνω καριέρα. Άμα έλεγα εξ αρχής τα ίδια, δεν θα γινόμουν γνωστός.

      Διαγραφή
    2. Δεν ξέρω γιατί δεν δουλεύει το λινκ. Έχω την εντύπωση ότι το ακόλουθο είναι πιο αξιόπιστο: http://wikisend.com/download/124238/Spop.epub

      Στα υπόλοιπα τώρα. Η Φιτζπάτρικ ισχυρίζεται ότι η θέση του Κότκιν είναι ρηξικέλευθη επειδή δεν παρουσιάζει τον Στάλιν ως μεγαλομανή με σκοπό την εξουσία αλλά ως ιδεολογικά ταγμένο κομμουνιστή. Φυσικά αυτό δεν διαφέρει ιδιέταιρα από τη θέση του Τάκερ. Θεωρώ ότι η Φιτσπάτρικ το λέει αυτό επείδη έχει στο μυαλό της την τροτσκιστικής έμπνευσης θέση ότι ο Στάλιν ήταν "αποστάτης" που επικράτησε λόγω των αντικειμενικών συνθηκών κλπ κλπ. Αυτή την θέση φυσικά συμμερίζονταν οι παραδοσιακοί ρεβιζιονιστές της δυτικής ιστοριογραφίας, με την διαφορά ότι κατά κύριο λόγω δεν ήταν τροτσκιστές αλλά πιο ανοιχτά σοσιαλδημοκρατικών πεποιθήσεων και επομένως φιλομπουχαρινικοί με πρώτο και καλύτερο τον Κόεν που μάλιστα έγινε και προσωπικός φίλος της χείρας του Μπουχάριν και έγραψε και την εισαγωγή στην αγγλική έκοδση των απομνημονευμάτων της (http://www.amazon.com/This-Cannot-Forget-Memoirs-Bukharins/dp/0393312348). Σε αυτή τη βάση προφανώς και φαίνεται κάτι το εναλλακτικό η ξαναζεσταμένη θέση του Κότκιν. Όχι ότι έχει σημασία βέβαια.

      Για την μεταψυχροπολεμική περίοδο στην δυτική ιστοριογραφία περί ΕΣΣΔ, ισχύουν πάνω κάτω αυτά που λέτε Ijon και Αντώνη. Η Wendy Goldman έχει κάνει μια αρκετά καλή και αντιπροσωπευτική επισκόπηση στο τελευταίο της βιβλίο που έχω την εντύπωση ότι είχε μεταφράσει ο Αντώνης πριν κάποιο καιρό. Αξιόλογες κριτικές επισκοπήσεις της βιβλιογραφίας έχουν κάνει επίσης η Άννα Κρίλοβα ( http://tinyurl.com/o9k7vvw και http://tinyurl.com/mznm3u4 ) αλλά και ο Μάηκλ Ντέηβιντ-Φοξ (http://www.jstor.org/stable/41051747). Γενικά η φάση έχει ως εξής: Οι ανατροπές συνέπεσαν, όχι τυχαία, με την επικράτηση της μεταμοντέρνας στροφής στη γλώσσα ("linguistic turn") στο πεδίο (βλ σχετικά http://www.jstor.org/stable/152927 και http://www.jstor.org/stable/130821). Το αποτέλεσμα ήταν αφενώς μια υποχώρηση του Ολοκληρωτισμού ως προσέγγισης καθώς α) οι τερατολογίες του δεν επιβεβαίωθηκαν από το αρχειακό υλικό β) ο σκληρός αντικομμουνισμός υποχώρησε ως ιδεολογική προτεραιότητα για την αστική τάξη και επομένως δεν χρειαζόταν να σχηματιστεί άμεσα μια εναλλακτική ολοκληρωμένη θεώρηση από την αστική σκοπιά γ) ο μεταμοντερνισμός δικαιολογούσε θεωρητικά αυτήν την επανάπαυση. Τα πράγματα κινήθηκαν προς τη μελέτη των ταυτοτήτων (πχ http://tinyurl.com/mfjmph2 ) της καθημερινής ζωής (πχ http://tinyurl.com/navykt8 ) ή για τους πιο παραδοσιακούς τύπους, μελέτες συγκεκριμένων δομών/θεσμών του σοβιετικού κράτους (http://carlbeckpapers.pitt.edu/ojs/index.php/cbp/article/view/72) .

      Ήδη όμως από τα μέσα της δεκαετίας του 90 άρχισαν να διαφαίνονται οι νέες διαχωριστικές γραμμές στο πεδίο. Άρχισε να σχηματίζεται το δίπολο των υποστηρικτών του Neotraditionalism και της θεωρίας των πολλαπλών νεωτερικοτήτων. Οι μεν θεωρούσαν οτι η ΕΣΣΔ χαρακτηριζόταν από την αναπαραγωγή παραδοσιακών Ρωσικών, προνεωτερικών πρακτικών/δομών (πχ νεποτισμός, προσωπικές αντί για γραφειοκρατικές μορφές διακυβέρνησης ) οι δε ότι η οικόδομηση του σοσιαλισμού μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα εναλλακτικό εγχείρημα εκσυγχρονισμού, ένα άλλο μονοπάτι προς τη νεωτερικότητα.
      (Συνεχίζεται)

      Διαγραφή
    3. (συνέχεια)
      Ο Κότκιν έπαιξε κεντρικό ρόλο σε αυτή τη στροφή με το βιβλίο του Magnetic Mountain που παρουσιάζει τον "Σταλινισμό" ως έναν εναλλακτικό νεωτερικό πολιτισμό. Ο Κότκιν αποδέχεται ότι επρόκειτο για μια σοσιαλιστική νεωτερικότητα την οποία ορίζει ως μη-καπιταλισμό, δηλαδή σχεδιαζόμενη οικονομία και απουσία ιδιωτικής ιδιοκτησίας επί των μέσων παραγωγής. Ο Κότκιν φυσικά δεν ανέλυσε βαθύτερα τις σχέσεις παραγωγής ούτε την φύση της εργατικής τάξης και των οργάνων εξουσίας της και του κόμματός της. Αποδέχτηκε το σοσιαλισμό και τον εξερεύνησε στο επίπεδο των "καθημερινών πρακτικών", της γλώσσας και της ιδεολογίας. Ουσιαστικά αποδέχτηκε ότι οι άνθρωποι που έχτισαν το Μαγκνιτογκόρσκ ζούσαν και δρούσαν σε σοσιαλιστικά πλαίσια, αλλά επειδή ο άνθρωπος δεν είναι Μαρξιστής δεν μπορούσε να μας πει από που προέκυψαν αυτά τα πλαίσια. Έπρεπε λοιπόν αργότερα να ανακαλύψει, μαζί με τους οπαδούς του, τις ρίζες της "σοσιαλιστικής νεωτερικότητας" στην μπολσεβίκικη ιδεολογία και τα αίτια της επιτυχούς εγκαθίδρυσής τους, που αλλού, στην προσωπικότητα του Στάλιν.

      Έτσι λοιπόν κάναμε έναν ωραίο κύκλο από τον κλασσικό ψυχροπολεμικό ολοκληρωτισμό, στην έκδοση 2.0 του ιδίου, χωρίς τα bugs των σχηματικών μοντέλων και με μπόλικο - επιλεκτικό - αρχειακό υλικό. Ουσιαστικά υποχωρήσαμε από τον μαλακό αντικομμουνισμό των ρεβιζιονιστών που μας έλεγαν "Κακός ο Σταλινισμός αλλά δεν είναι σοσιαλισμός είναι κάτι άλλο" στον κλασσικό ανοιχτό αντικομμουνισμό του "Αυτός είναι ο σοσιαλισμός και είναι σκατά". Που σαι Χάγιεκ να τους δεις!

      Και για να κλείσω, σχετικά με το α) που λέει ο Αντώνης, στα τέλη της δεκαετίας του 80 και μέχρι τα μέσα του 90 εμφανίστηκαν διάφορα άρθρα και βιβλία που εξερευνούσαν την κοινωνική βάση του "Σταλινισμού", παρουσιάζοντας αρκετά πλούσιο για την εποχή και αξιόπιστο εμπειρικό υλικό που έδειχνε ότι οι πολιτικές της οικοδόμησης είχαν μεγάλη αποδοχή και υποστήριξη από εργατικές μάζες (τις οποίες άλλωστε εκπροσωπούσε το Κόμμα, το οποίο φυσικά δεν δήλωσε ποτέ ότι εκπροσωπεί τους πάντες). Αυτό το ερευνητικό μονοπάτι δεν ακολουθήθηκε ποτέ περεταίρω. Μετά από 1-2 δημοσιεύσεις, οι εν λόγω ιστορικοί είτε εξαφανίστηκαν εντελώς, είτε ασχολούνται με άσχετα πράγματα (όπως πχ ο Thurston που απ'όσο γνωρίζω γράφει μία ιστορία ... του καφέ), είτε άλλαξαν εντελώς τροπάρι (όπως η Lynne Viola που μετά την ιστορία των 25000 άρχισε να ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με την "τραγωδία" της κολεκτιβοποίησης).

      Μπορεί κανείς να αναρωτηθεί αν αυτό είναι αποτέλεσμα της επιρρόης της αστικής ιδεολογίας ή αν ασκήθηκαν λιγότερο έμμεσες πιέσεις σε ανθρώπους που τόλμησαν να γράψουν ότι o λαός της ΕΣΣΔ δεν φοβόταν να αναπνεύσει και ότι οι Σταχανωβίτες δεν ήταν μαλάκες. Το ζήτημα είναι ότι από την κομμουνιστική σκοπιά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Είναι αδύνατον να παραχθεί στα πλαίσια της αστικής ακαδημίας κομμουνιστικά στρατευμένη ιστοριογραφία και γίνεται όλο και πιο δύσκολο να παραχθεί μη-αντικομμουνιστικά στρατευμένη ιστοριογραφία. Δυστυχώς δεν βλέπω κάποια δυνατότητα βελτίωσης αυτής της κατάστασης χωρίς πρώτα να επιτευχθούν κάποιες νίκες σε πολύ πιο σημαντικά μέτωπα της ταξικής πάλης που θα εξαναγκάσουν την αστική τάξη σε κάποιες ιδεολογικές υποχωρήσεις (θα υπήρχε στην Ελλάδα Μαργαρίτης άμα δεν υπήρχε ΚΚΕ;)

      Με συγχωρείτε για το σεντόνι.

      Διαγραφή
    4. Έξοχο κείμενο, άκρως περιεκτικό και κατατοπιστικό για τα κεντρικά ζητήματα της δυτικής ιστοριογραφίας της ΕΣΣΔ και το τι αναδεικνύουν για μας.

      Διαγραφή
  13. Professor = $120-140,000 / έτος?

    ημιάγριος

    ΑπάντησηΔιαγραφή