Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2014

Ασφυξία για μια ανάσα ελευθερίας (Απεργία πείνας Ν. Ρωμανού)

Ασφυξία για μια ανάσα ελευθερίας (Απεργία πείνας Ν. Ρωμανού)
από Νίκος Ρωμανός Νοέμ. 8, 2014, 2:17 μμ.

Την περασμένη άνοιξη έδωσα πανελλήνιες εξετάσεις μέσα από τη φυλακή και πέρασα σε μια πανεπιστημιακή σχολή στην Αθήνα. Με βάση τους δικούς τους νόμους, λοιπόν, από τον Σεπτέμβρη δικαιούμαι να αρχίσω να παίρνω εκπαιδευτικές άδειες από τη φυλακή για να παρακολουθώ το πρόγραμμα της σχολής.

ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΝΑΡΞΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ

Ασφυξία για μια ανάσα ελευθερίας.

Την περασμένη άνοιξη έδωσα πανελλήνιες εξετάσεις μέσα από τη φυλακή και πέρασα σε μια πανεπιστημιακή σχολή στην Αθήνα. Με βάση τους δικούς τους νόμους, λοιπόν, από τον Σεπτέμβρη δικαιούμαι να αρχίσω να παίρνω εκπαιδευτικές άδειες από τη φυλακή για να παρακολουθώ το πρόγραμμα της σχολής.


Όπως είναι λογικό, οι αιτήσεις που έχω κάνει έχουν καταλήξει στα αζήτητα, γεγονός που με οδηγεί να διεκδικήσω αυτό το αίτημα με οδόφραγμα το σώμα μου.

Σε αυτό το σημείο είναι απαραίτητο να ξεκαθαρίσω το πολιτικό μου σκεπτικό ώστε να μπει ένα πλαίσιο γύρω από την επιλογή που πραγματοποιώ.

Οι νόμοι, εκτός από εργαλεία ελέγχου και καταστολής, αποτελούν ταυτόχρονα και μια διατήρηση ισορροπιών ή αλλιώς αυτό που επιγραμματικά ονομάζουμε κοινωνικά συμβόλαια, αντανακλούν κοινωνικοπολιτικούς συσχετισμούς και διαμορφώνουν τμηματικά ορισμένες θέσεις διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου.

Γι’ αυτό και η επιλογή που κάνω θέλω να είναι όσο το δυνατόν πιο ξεκάθαρη: δεν υπερασπίζομαι τη νομιμότητά τους· αντίθετα, απευθύνω έναν πολιτικό εκβιασμό ώστε να κερδίσω ανάσες ελευθερίας από την ισοπεδωτική συνθήκη του εγκλεισμού.

Σε αυτό το σημείο ανοίγει ένα ζήτημα που αφορά τις διεκδικήσεις μας σε καθεστώς αιχμαλωσίας. Είναι δεδομένο πως αντιφάσεις πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν σε τέτοιες συνθήκες. Εμείς, για παράδειγμα, συμμετείχαμε στη μαζική απεργία πείνας των κρατουμένων ενάντια στο νέο νομοσχέδιο ενώ είμαστε φανατικοί εχθροί όλων των νόμων· αντίστοιχα πολλοί σύντροφοι έχουν διαπραγματευτεί με οδόφραγμα το σώμα τους τους όρους του εγκλεισμού τους («παράνομες» προφυλακίσεις, άρνηση σωματικού ελέγχου, παραμονή σε μία φυλακή), και πολύ καλά έκαναν.

Το συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι, από τη συνθήκη που βρισκόμαστε, πολλές φορές είμαστε αναγκασμένοι να μπούμε σε ένα στρατηγικό πόλεμο θέσεων που είναι αναγκαίο κακό εδώ που βρισκόμαστε.

Με αυτή μου την επιλογή, τα πολιτικά χαρακτηριστικά της οποίας συγκεκριμενοποιούνται στον ίδιο τον τίτλο του κειμένου, δίνεται η δυνατότητα να ανοίξει ένα μέτωπο αγώνα σε μια χρονική συγκυρία ιδιαίτερα κρίσιμη για όλους μας.

«Ακριβώς, η ποίηση είναι η τέχνη του ατόφιου. Είναι αυτή που παραμένει ανυπότακτη, όταν η τάξη του διαφανούς έχει υποτάξει όλα τα άλλα είδη του λόγου. Όταν οι λέξεις έχουν προσεκτικά απολυμανθεί και στολιστεί σα μαρκησίες της αυλής, αφού θα καταλήξουν στο κρεβάτι του πρίγκιπα, όσο κι αν αυτό τις τρομάζει, και θα παραστήσουν τις σεμνές, θα υποκριθούν ότι έχουν αρετές που έχουν χάσει από καιρό στο βούρκο του συμβιβασμού και της εκπόρνευσης. Η ποίηση ή είναι ασυμβίβαστη ή δεν είναι τίποτα». (Ζαν-Μαρκ Ρουγιάν)

Συντρόφισσες και σύντροφοι, εδώ και καιρό μας εγκλωβίζουν. Από τα αστυνομικά μπλόκα και τα αντιτρομοκρατικά πογκρόμ, στα συμβούλια των οικονομολόγων που εξοντώνουν όσους δε χωράνε στις στατιστικές τους. Από τους έλληνες βιομηχάνους που αντιστέκονται στην επέλαση των πολυεθνικών κολοσσών στηρίζοντας τον όψιμο σοσιαλισμό του ΣΥΡΙΖΑ, στο καθεστώς έκτακτης ανάγκης, με πολιτικούς που προβάρουν το κοστούμι του υπερ-πατριώτη πάντα δουλικού για το καλό του τόπου, από τους μπάτσους και το στρατό που εξοπλίζονται με όπλα τελευταίας τεχνολογίας για την καταστολή εξεγέρσεων, στις φυλακές υψίστης ασφαλείας.

Ας πούμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους: αν κάτι εκμεταλλεύεται το κράτος, αυτό δεν είναι άλλο από την αδράνεια που πλέον έχει μονιμοποιηθεί ως μια φυσιολογική συνθήκη.

Σε λίγο θα είναι πια αργά, και η εξουσία με το μαγικό ραβδί της θα δίνει έλεος μόνο σε όσους γονατίζουν υποτακτικά μπροστά στην παντοδυναμία της.

Το σύστημα οραματίζεται ένα μέλλον όπου οι επαναστάτες θα θάβονται ζωντανοί σε «καταστήματα κράτησης εντατικού σωφρονισμού», μέσα στα οποία θα επιχειρείται η σωματική, ψυχική και ηθική καταστροφή τους.

Ένα πρωτότυπο μουσείο ανθρώπινης φρίκης όπου τα ζωντανά εκθέματα θα έχουν κρεμασμένη πάνω τους την ταμπέλα «παραδείγματα προς αποφυγή», ανθρώπινα πειραματόζωα πάνω στα οποία θα δοκιμαστούν όλες οι σαδιστικές προθέσεις της εξουσίας.

Ο καθένας απαντάει στα διλήμματα και κάνει τις επιλογές του. Ή θεατές σε απομονωμένες πολυθρόνες μιας ευνουχισμένης ζωής ή δράστες των γεγονότων που διαμορφώνουν την εξέλιξη της ιστορίας.

*

Εκείνο το βράδυ με το βλέμμα καρφωμένο στον ορίζοντα είδαμε πολλά αστέρια να πέφτουν διαγράφοντας τις δικές τους χαοτικές διαδρομές. Κι εμείς μετρούσαμε και ξαναμετρούσαμε, κάναμε ευχές, υπολογίζαμε τις πιθανότητες. Το ξέραμε ότι η επιθυμία μας για μια ελεύθερη ζωή έπρεπε να περάσει πάνω από όλα όσα μας καταπιέζουν, μας δολοφονούν, μας καταστρέφουν, γι’ αυτό βουτήξαμε στο κενό, όπως ακριβώς τα αστέρια που βλέπαμε να πέφτουν.

Από τότε άπειρα αστέρια πέσαν, μπορεί να ήρθε η ώρα να πέσει και το δικό μας, ποιος ξέρει; Αν είχαμε έτοιμες τις απαντήσεις δε θα γινόμασταν αυτό που είμαστε αλλά ιδιοτελή καθάρματα που θα διδάσκαμε στους ανθρώπους τρόπους να γίνουν τρωκτικά που τρώγονται μεταξύ τους όπως κάνουν σήμερα.

Τουλάχιστον εμείς παραμένουμε ακόμα απόλυτοι και πεισματάρηδες όπως οι άνθρωποι της πάστας μας. Και όσοι από εμάς με έναν πόνο έκλεισαν τα μάτια τους και ταξίδεψαν μακριά, παραμένουν με το βλέμμα κολλημένο σε εκείνον το βραδινό ουρανό που κοιτάζαμε και εμείς. Και μας βλέπουν να πέφτουμε, αστέρια όμορφα και λαμπερά. Τώρα ήρθε η σειρά μας. Τώρα πέφτουμε χωρίς δισταγμό.

Από τη Δευτέρα 10/11 ξεκινάω απεργία πείνας χωρίς να κάνω βήμα πίσω, με την αναρχία πάντα στην καρδιά μου.

Υπεύθυνο για κάθε μέρα απεργίας πείνας, και ό,τι συμβεί από εδώ και μπρος, είναι το συμβούλιο της φυλακής που αποτελείται από τον εισαγγελέα Νικόλαο Ποιμενίδη, τη διευθύντρια Χαραλαμπία Κουτσομιχάλη, καθώς και την κοινωνική λειτουργό.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΠΙΘΕΣΗ

ΥΓ. Προς όλους τους «αγωνιστές» των σαλονιών, τους επαγγελματίες ανθρωπιστές, τις «ευαίσθητες» προσωπικότητες της διανόησης και του πνεύματος: προκαταβολικά στα τσακίδια.


Νίκος Ρωμανός
Δικαστική Φυλακή Κορυδαλλού

25 σχόλια:

  1. " Ας πούμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους: αν κάτι εκμεταλλεύεται το κράτος, αυτό δεν είναι άλλο από την αδράνεια που πλέον έχει μονιμοποιηθεί ως μια φυσιολογική συνθήκη."

    Και έχει μονιμοποιηθεί ως τέτοια με άλλοθι μιαν κρίση, που βαφτίζεται οικονομική, ενώ είναι πέρας ως πέρα πολιτική. Δεν αφήνει περιθώρια ο κομματικός αυτισμός.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Και έχει μονιμοποιηθεί ως τέτοια με άλλοθι μιαν κρίση, που βαφτίζεται οικονομική, ενώ είναι πέρας ως πέρα πολιτική."

      Στον ΣΥΡΙΖΑ της γειτονιάς σου. Και μη μιλάς εκ μέρους του Ρωμανού, γιατί σας φτύνει στα μούτρα.

      Διαγραφή
    2. Στη γειτονιά μου δεν έχει σύριζα....Αν είχε η κρίση θα ήταν οικονομική και όχι πολιτική :-)

      Διαγραφή
    3. Πήγαινε στην παρακάτω γειτονιά να βρεις. Το ότι η κρίση είναι πολιτική και επιλύεται πολιτικά (δηλ. κινηματο-κοινοβουλευτικά) ήταν, όπως είναι γνωστό στους πάντες, το πυρηνικό ζήτημα του καπελώματος στις πλατείες (να αναζωογονήσουμε τη δημοκρατία καλέ), πριν ανακαλύψει ο Αλέξις την "ανθρωπιστική κρίση."

      Εδώ πάντως, τέτοιου είδους "επιχειρήματα" δεν μπορούν να προξενήσουν κάτι άλλο από ανία στην καλύτερη και γέλιο στην χειρότερη.

      Διαγραφή
    4. Η κρίση είναι οικονομική, για αυτό είναι πολιτική, είναι πολιτική στον βαθμό που είναι οικονομική, είναι κρίση του καπιταλισμού (μέχρι και ο Αθερίδης το κατάλαβε, οι "μαυροκόκκινοι" σαν εσένα τελευταίοι και καταϊδρωμένοι) για αυτό είναι και κρίση του αστικού πολιτικού συστήματος.

      Η επίλυσή της λοιπόν έχει την μορφή της ανατροπής του αστικού πολιτικού συστήματος με στόχο την ανατροπή της καπιταλιστικής οικονομίας, του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

      Πολύ δύσκολο να γίνει κατανοητό. Άντε να διαβάσεις για τη "μεταδημοκρατία."

      Διαγραφή
    5. Δύο παράγραφοι για να πεις αυτό ακριβώς που είπα σε μία πρόταση. Σχεδόν!!!! ;-)

      Διαγραφή
    6. Εντάξει, βαρέθηκα και επίσημα.

      Διαγραφή
  2. Ποια ακριβως ειναι η επαναστατικη δραση του νεαρου, γιατι μου διαφευγει?

    Πουλιοπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ποιος είσαι εσύ, το δικαστήριο αποφάσεων επί επαναστατικής δράσης; Και σε ποιον ακριβώς απευθύνεσαι για εξηγήσεις; Στον ίδιο το Ρωμανό; Γράψτου στον Κορυδαλλό.

      Διαγραφή
    2. Ο υπερ-true "Κριτίας" που γράφει στο "Σφυροδρέπανο" μήπως;

      2/2 ήδη έχεις Αντώνη,χεχε...

      Διαγραφή
    3. @ Πουλιόπουλος: Είναι αργά τώρα πια. Μην προσπαθείς άδικα. Δεν θα σταματήσεις κάτι, ούτε εσύ ούτε οι φίλοι σου. Στις 30 Νοέμβρη, πάμε για τον πέμπτο Δήμο.

      Διαγραφή
  3. Άξιοι σεβασμού, μακάρι να είχαν τη μισή αξιοπρέπεια, τη δύναμη και το θάρρος αυτών των παιδιών
    οι διάφοροι "αυτοργανωμένοι" "αναρχικοί" του κώλου, τρότσκες, ξεφτίλες συριζαίοι και το λοιπό σινάφι τους.
    Προσωπικά[παρ'όλες τις διαφωνίες] δεν έχω τον παραμικρό ενδοιασμό να τους θεωρώ συντρόφους,το θεωρώ τιμή μου, τους σέβομαι απόλυτα.

    Decadent

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν υπάρχει ταύτιση όμως. Όταν μιλάμε περί αριστεράς, μιλάμε μόνο για το ΚΚΕ. Όλοι οι άλλοι υπάρχουν ενδεδυμένο τον ρόλο του αριστερού και καρπώνονται προς ιδίον όφελος αγώνες άλλων. Συνεπώς, πόσο συντρόφια είναι;

      Διαγραφή
    2. Βαριέμαι να σου απαντήσω ειλικρινά.
      Έχουν υπάρξει πολύ πιο ικανά και διασκεδαστικά τρολ από σένα.
      Βαριέμαι.

      Παίξε μπάλα αλλού, εδώ δε σε παίρνει θες δουλειά ακόμα πολύ.

      Decadent

      Διαγραφή
    3. Πράγματι. Βαρεμάρα και παρακμή. Σε συνδυασμό με μια δυσκολία αντίληψης απλών και σαφών τοποθετήσεων, αλλά συνάμα και ευκολία στη συγκριτική τέχνη. Αναμενόμενο....

      Διαγραφή
    4. Εμένα πάντως με κέρδισε με αυτή την ανάλυση πάνω στον Τρότσκι.
      http://rougenoirbadem.blogspot.gr/2014/10/leon-trotsky-born-lev-davidovich.html

      Decadent

      Διαγραφή
    5. αααααχαχαχαχαχαχαχαχχαχαχαχαααααα ένα προϊόν ενδοπαλαμικής παλινδρόμισης προέκυψε, σε αυτό τράκαρες. Σαρκαστικό ήταν. Εν πάση περιπτώσει. Απ'ότι φαίνεται, εκτός από τον Λιαντίνη και τους μύριους άλλους, ούτε ο Γιανναράς είναι το φόρτε, καθώς φαίνεται. Αρκεί το φως; ;-)

      Διαγραφή
    6. Ναι, να σου πω. Αυτό είναι το τελευταίο οφ τόπικ σχόλιό σου που δημοσιεύεται.

      Διαγραφή
  4. Νομίζω πως το μεγάλο όφελος απ' αυτά τα παιδιά είναι πως αποσαφηνίζουν τι πραγματικά είναι αυτό με το οποίο διαφωνούμε, και στη διαδικασία ξεφτιλίζουν εκθέτοντας αγρίως όλο αυτό τον συρφετό που δήθεν διαφωνεί μαζί μας ιδεολογικά, ενώ στην πραγματικότητα απλά κοιτάει τον κώλο του.

    Οι στιγμές στην πολιτική όπου εμφανίζεται μια πραγματική διαφωνία αρχών και όχι απλώς η αναγκαιότητα να πεις τους καραγκιόζηδες καραγκιόζηδες, είναι σπάνιες και διαφωτιστικές. Ο Ρωμανός απορρίπτει κάθε μορφή εξουσίας, εμείς επιθυμούμε την εργατική εξουσία· ο Ρωμανός επιζητά τη λύση μέσα από την ατομική δράση, εμείς μέσα από τη συλλογική· ο Ρωμανός καλεί σε ατομική στάση ηρωισμού, εμείς λέμε πως αυτή δεν μπορεί να αποτελέσει πολιτική λύση έξω απ' τα πλαίσια του συλλογικού αγώνα. Αλλά ρε αδερφέ, ο Ρωμανός εκπροσωπεί κάτι, όχι την κουτοπονηριά του κάθε Πασόκου που ποζάρει ως "αριστερός".

    Γι αυτό βεβαίως και θα παραμείνει θαμένος από τα συριζαϊκά ΜΜΕ. Και για αυτό, επειδή θα αντιμετωπίζεται σαν να μην υπάρχει, νιώθω την υποχρέωση να του δώσω εγώ βήμα να μιλά, όσο και αν διαφωνώ μαζί του σε όλα τα βασικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κρίμα Αντώνη, καλό τρολλοδόλωμα η ανάρτηση, μόνο 2 για την ώρα,κι ενώ έγινε καλό "μπάσιμο" στην αρχή...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καστοριαδικός detected (=κοκκινόμαυρος παραλλαγή 8.325)

    τσαφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ό,τι πιο καινοτόμο και ενδιαφέρον δηλαδή...χρρρρρρ....

      Διαγραφή
    2. Βάλε και λίγο Λιαντίνη στο μείγμα να δέσει το γλυκό.

      Decadent

      Διαγραφή