Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

Ο απόλυτος ξεπεσμός

Από τη μια, οι εκατοντάδες δίκες και οι πάνω από δέκα χρόνια σε καταδίκες στελεχών του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ για την απεργιακή τους δράση. Ο Πέτρος και ο Παύλος Πουντίδης, ο Σωτήρης Ζαριανόπουλος, η Άννα Ανανιάδου, ο Βαγγέλης Δεληολάνης, ο Γιώργος Σιφωνιός, ο Άκης Αντωνίου, η Σοφία Καλαντίδου, ο Νίκος Χαροκόπος, ο Νάσος Παυλάκης. Ονοματεπώνυμα και ποινές.

Από την άλλη:

"Το περιεχόμενο της κινητοποίησης κινήθηκε στα όρια της λογικής των οικονομικών αιτημάτων του ΚΚΕ. Για παράδειγμα, ο στόχος για 751 ευρώ κατώτατο μισθό (ίδιο με τον αντίστοιχο του ΣΥΡΙΖΑ), δεν εξασφαλίζει καν την ανάκτηση των αιματηρών απωλειών ούτε «ανεβάζει» τις διεκδικήσεις του κινήματος. Το βασικότερο όμως είναι ότι οι οικονομικές διεκδικήσεις είναι πλήρως αποσυνδεδεμένες από αναγκαίους πολιτικούς στόχους, όπως η ανατροπή της πολιτικής του μαύρου μετώπου κυβέρνησης-ΕΕ-κεφαλαίου, η διαγραφή του χρέους, η σύγκρουση με την ΕΕ κ.λπ.Έτσι μια σειρά από άμεσες διεκδικήσεις παραμένουν μετέωρες, καθώς δεν συνδέονται με τη συνολική πολιτική πάλη για την ανατροπή της επίθεσης."


Από τη μια, το λιώσιμο παπουτσιών σε σωματεία και συνδικάτα, η σιωπηλή και ακάματη δουλειά,  η αντοχή σε συνθήκες ανεργίας και πενίας, συνθήκες τρομοκρατίας, για να σταθούν άλλοι στα πόδια τους -- η πίστη στην τάξη στο σύνολό της.

Από την άλλη:

"δεν υπήρξε καμία διάθεση συντονισμού σωματείων και κοινής δράσης."

Από τη μια, τα κυβερνητικά "θέλετε Κασιδιάρη" λίγο μετά το Συλλαλητήριο και η βοθροειδής ελεεινολογία "εξ αριστερών" σε βάρος του θύματος.

Από την άλλη:

"Κατά την περίοδο της προετοιμασίας του συλλαλητηρίου οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ συνέβαλαν στην αδράνεια του συνδικαλιστικού κινήματος".

Από τη μια, το ωμό ξεπούλημα των σχολικών φυλάκων, αφού χρησιμοποιήθηκαν κυνικά για διαφήμιση της "αριστεροσύνης" των εμπόρων τους στον ΣΥΡΙΖΑ.

Από την άλλη:

"Η κριτική μας στις δυνάμεις που το διοργάνωσαν [το συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ] θα πρέπει να εξετάζει αν μέσα από αυτό προβλήθηκαν τόσο τα άμεσα οικονομικά αιτήματα της τάξης, αλλά και της πολιτικής συγκυρίας, αν δημιούργησε προϋποθέσεις κλιμάκωσης αλλά και αγωνιστικής ανάτασης του λαού, την ανάγκη για μια πραγματική με ταξικούς όρους σύγκρουση για την ανατροπή της επίθεσης."

Από τη μια, ο διευθυντής με ύφος χωροφύλακα και πρακτικές χαφιέ στο ψηφοδέλτιό σου και το σήκωμα των ώμων επειδή "δεν ήξερες".

Από την άλλη:

"Η κινητοποίηση κινήθηκε στο επίπεδο της διαμαρτυρίας για την κατάσταση της εργατικής τάξης και των εργαζομένων. Είναι χαρακτηριστικό το σύνθημα της αφίσας: «Ώρα να ακουστεί η δική μας φωνή». Έβαλε ένα πλαίσιο οικονομικών διεκδικήσεων που συμπυκνώνεται στο «δεν θα ζήσουμε με τα ψίχουλα»"

Από τη μια, η αταλάντευτη μάχη όλων των ταξικών δυνάμεων στην ίδια κατεύθυνση, να ανασυγκροτηθεί το εργατικό κίνημα, να πάρει ανάσες ο λαός, να ανακουφιστούν οι λαϊκές οικογένειες. Από τη μια ο Πελετίδης, ο Σελέκος, ο Σίμος, ο Σταμούλος, ο Σταμέλος, κόντρα στο ρεύμα της υποταγής και της διαχείρισης, στο πλάι του λαού.

Από την άλλη

"Η γενική εκτίμησή μας για τη γραμμή των δυνάμεων του ΠΑΜΕ είναι ότι έχει κυρίως αμυντικό αγωνιστικό χαρακτήρα. [...] Δεν δημιουργεί προϋποθέσεις για μια γραμμή αντεπίθεσης."

Ποιοι μιλούν;

Αυτοί που καθημερινά ξεπουλούν και προδίδουν τους εργαζόμενους, αυτοί που εξαφάνισαν το εργατικό κίνημα μετά το 2012, αυτοί που "δεν θα κατεβούν στους δρόμους", αυτοί που θα ασκήσουν "υπεύθυνη αντιπολίτευση", αυτοί που απεργάζονται κυβερνήσεις "συναίνεσης" και "σωτηρίας", αυτοί που συνεργάστηκαν με ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΑΝΕΛ και ακόμα και Χ.Α στα συνδικάτα και στους Δήμους για την χάρη της καρέκλας...

...και τα "εξ αριστερών" τσιράκια τους στο ΝΑΡ, τα οποία, προσποιούμενα την πάπια για όλα όσα έγιναν ηλίου φαεινότερα για τους πατρώνους τους, αποσιωπώντας τις πραγματικές θυσίες όσων τολμούν να πιάνουν στο στόμα τους, νομίζουν ότι θα συνεχίσουν να καμώνονται τους "υπερεπαναστάτες" εκ του ασφαλούς και με το αζημίωτο αναπαράγοντας επακριβώς το τραγελαφικό θράσος με το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει τη στρουθοκάμηλο για τα πεπραγμένα του και το κοκκόρι για τους άλλους, αυτούς που δεν πρόκειται να ακουμπήσει ποτέ.

Αλλά τα περιθώρια και για τον έναν και για τον άλλο, για τον εντολοδότη και τον εντολοδόχο, έχουν εξαντληθεί. Το "αριστερό άλλοθι" της γραμμής "μωρέ καλά της έκανε της Κανέλλη", της γραμμής "καλά του κάνανε του ΠΑΜΕ με τις κοτρώνες, να μάθει", της γραμμής "και τι προσφέρουνε μωρέ οι απεργίες;", της γραμμής "ντροπή στον ανθέλληνα δήμαρχο Πατρέων" τελείωσε. Γιατί τελείωσε, σώθηκε πια και η "αριστερή" ρητορική κι έμεινε μόνο η αποκρουστική αλήθεια: με το κεφάλαιο.

Με το κεφάλαιο είστε, κύριε Νίκο Γούρλα. Με το κεφάλαιο είστε, κυρία Σύλβια Κοιλάκου. Και απ' τη σκοπιά του κεφαλαίου ασκείτε "κριτική." Το πανηγύρι για το συνάφι σας έχει λάβει τέλος. Και οι μάσκες ξεθώριασαν. Ωρα να εγκαταλείψετε τα καθήκοντα του φαντασιακού πρωτοπόρου και πρακτικού συκοφάντη του εργατικού κινήματος, και να πάρετε την φυσική σας θέση. Στην ουρά της συμμαχίας για την επιβίωση του καπιταλισμού. Για μερικά ψίχουλα.

31 σχόλια:

  1. Μην είσαι απόλυτος με τους Αριστερούς.
    Θεωρείς ότι δεν μπορούν να πέσουν πιο χαμηλά?


    Παρακαλώ βάλε και οικολογική κριτική στο ΠΑΜΕ από τον... αθλητικογραφο Αντώνη Πανουτσο:

    "Έτσουξε πολλούς το συλλαλητήριο

    Σήμερα το πήρα χαμπάρι, αλλά θεώρησα καλό να το βάλω.
    Εκτός από τους άσπονδους "αριστερούς" και κυβερνητικούς φίλους μας που λύσσαξαν το προηγούμενο διάστημα, προβοκάρισμα είχαμε μέχρι και από αθλητικές εφημερίδες μεγάλης αναγνωσιμότητας.
    Αντιγράφω από την στήλη του Α.Πανούτσου στην sporday ανήμερα του συλλαλητήριου, σε ένα άρθρο που ξεκινάει από το ...tweet του Αμπιντάλ για να καταλήξει στον επίλογο του:
    "... Χθες έβλεπα έναν εργολάβο αφισοκόλλησης με έναν Πακιστανό να κολλάνε αφίσα του ΠΑΜΕ για συγκέντρωση στο Σύνταγμα. Την κολλάγανε σε στύλο της διαχωριστικής νησίδας ακριβώς απέναντι από την Πύλη του Αδριανού. Ας πούμε ότι γραμμένο τον έχουν τον Αδριανό και την Πύλη του, αλλά να ρωτήσω κάτι άλλο. Με όλες τις αφίσες τρεις και ο κούκος μαζεύονται στις συγκεντρώσεις. Αν δηλαδή δεν τις κρεμάγανε, τι θα γινότανε; Δεν θα πήγαινε ούτε ο εύζωνας;..."
    Ασχολίαστο...

    Άξιο όμως σχολιασμού είναι, το ποιός είναι ο διευθηντής-εκδότης της "απολιτίκ" (και καλά) φυλλάδας που γράφτηκαν τα παραπάνω, που μόνο "απολιτίκ" δεν είναι:
    Διαβάζουμε στην γνωστή (και μη-εξαιρετέα) wiki:


    ...Η SPORTDAY είναι καθημερινή αθλητική εφημερίδα, η οποία εκδίδεται από την εταιρεία SPORTDAY ΑΕΠΕΕ. Ιδρύθηκε το 2003, ενώ το πρώτο φύλλο της βγήκε στις 13 Μαρτίου του 2005.
    Εκδότης - Διευθυντής είναι ο κ. Γιώργος Χελάκης. Σύμβουλος Έκδοσης είναι ο κ. Χρήστος Σωτηρακόπουλος. Αρχισυντάκτες είναι οι:Γιώργος Μαζιάς, Βάιος Τσούτσικας, Γιώργος Κουτσογιαννέλης...
    Και ξανά από την ίδια πηγή για τον διευθηντή-εκδότη της φυλλάδας:

    Ο Γ. Χελάκης, φωτογραφημένος
    σε πορεία της ΓΣΕΕ τον Δεκέμβριο του 2007.
    Πέραν της ενασχόλησής του με τον αθλητισμό, ο Γιώργος Χελάκης είναι γνωστός και για την πολιτική δραστηριότητά του. Ξεκίνησε ως μέλος του ΚΚΕ, αλλά μετά τη διάσπαση του 1991 εντάχθηκε στο Συνασπισμό, στην Κεντρική Επιτροπή του οποίου εξελέγη το 2004. Ως στέλεχος του Συνασπισμού ήταν υποψήφιος βουλευτής στις εθνικές εκλογές του 2004 και 2007 με τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ το 2006 ήταν υποψήφιος δήμαρχος Καλλιθέας λαμβάνοντας το υψηλό (για το κόμμα του) ποσοστό 12%."
    http://fadomduck2.blogspot.gr/2014/11/blog-post_49.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο Πανούτσος, όσο τον ξέρω, δεξιός ήταν, δεν δήλωσε ποτέ "αριστερός."

      Διαγραφή
    2. οντως ο πανουτσος ειναι δεξιος και με λογο και κειμενο "δυνατο", οποτε το "αδυνατο" κραξιμο στο συλλαλητηριο μου δειχνει παραγγελιά.
      να μη ξεχναμε οτι το ραδιοφωνο (sportfm) ειναι πλεον στον ομιλο αλαφουζου

      Διαγραφή
    3. Δεξιός και τυφλός!!!
      Άντε να τον εμπιστευθεις να σου περιγράψει αγώνα...

      Αριστερά-Δεξιά του Κυρίου, η ιστορία έχει δείξει ότι δεν έχει και πολλή σημασία η μεριά, το αποτέλεσμα μετράει.
      Και για να μην πάμε και πολύ πίσω βλ. συνεργασίες στους Δήμους και στα σωματεία, βλ. Αριστερής ευαισθησίας ξέπλυμα του Κασιδιαρη ήδη δύο φορές με αφορμή την Κανέλλη, βλ. την Ανθρωπιστική κρίση γιατί δεν υπάρχει ανθρωπιά πια στον κόσμο ρε γμτ, βλ. το νέο Μάρτιν Λουθερ Κινγκ, που έκοβε χρήμα για να βοηθήσει την οικονομία και τους φτωχούς, που όμως φαίνεται ότι τελικά θα επικρατήσουν τα Μερκελικα ζόμπι και τότε τι θα απογινει η ανθρωπότητα χωρίς την ευλογία των Δημοκρατικων?

      Διαγραφή
    4. Ο Πανούτσος μπορεί να είναι δεξιός, αλλά ο εκδότης-διευθηντής της φυλλάδας που γράφτηκαν αυτά τα εμέσματα, είναι το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ Γ.Χελάκης.
      Με την δική του έγκριση γράφτηκαν...

      Διαγραφή
    5. Ο...Γελάκης, ναι. Ο αριστερός με τα CD για το "πειρατικό."

      Κοίτα, θα σου πει ο άλλος και ο Χατζηνικολάου δεξιός είναι, αλλά στον ενικό γράφει ο Μπογιόπουλος. Δεν θα βγει άκρη έτσι, είναι δύσκολο με τα "πολυσυλλεκτικά" ΜΜΕ.

      Διαγραφή
    6. @Αντωνης:
      Ο Εκδότης-διευθηντής μιας εφημερίδας είναι υπεύθηνος για τα γραφόμενα της, ακόμη και σύμφωνα με τον νόμο.
      Εάν π.χ. το ΠΑΜΕ έκανε μια μύνηση για τα περί "εργολάβου αφισσοκόλλησης με πακιστανούς εργάτες, που κόλλαγαν τις αφίσσες του ΠΑΜΕ" κατά τον Πανούτσο, ο Χελάκης θα έτρεχε στα δικαστήρια.
      Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα για αυτούς...
      Ούτε και υπάρχει κάποια (πολιτική) σύγκριση.
      Γιατί άντε και λες πως ο Χ"νικαλάου παρότι δεξιός, παίρνει με γνώμονα το κέρδος, το ρίσκο να δημοσιεύει Μπογιό.
      Ο Χελάκης με ποιό ακριβώς κίνητρο ανέχεται τα συκοφαντικά(δεν μιλάμε για "άποψη" εδώ) εμέσματα του Πανούτσου;

      Διαγραφή
    7. Με το ίδιο ακριβώς κίνητρο. Το κέρδος. Ο Πανούτσος είναι αναγνωρίσιμος πλατιά, έκανε και την εκπομπή με τον Καρπετόπουλο και έχει αναγνωστικό κοινό.

      Διαγραφή
    8. Για τα άλλα, το ΠΑΜΕ δεν κάνει μηνύσεις αφενός, και αφετέρου αυτά τα ζητήματα έχουν επιλυθεί προ πολλού στον αστικό Τύπο: αν το κέρδος του να κρατήσεις κάποιον που προκαλεί είναι μεγαλύτερο απ τη ζημιά των μηνύσεων, των κρατάς. Αν όχι, λε πουλ. Πολλά και παγκόσμια τα παραδείγματα.

      Διαγραφή
    9. @Αντωνης:
      "Με το ίδιο ακριβώς κίνητρο. Το κέρδος. "
      Α να γειά σου!
      Αλλά αυτό που είναι απολύτως αποδεκτό για έναν δεξιό όπως ο Χ"νικολάου, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως άλλοθι από "αριστερό ριζοσπάστη". Ούτως ή άλλως εκτίθονται...
      Και το ξέρω πως το ΠΑΜΕ δεν κάνει μηνύσεις (και καλά κάνει). Το ανάφερα υποθετικά για να υπενθυμίσω το ποιός είναι ο υπεύθηνος για το τι γράφει μια εφημερίδα, ακόμη και σύμφωνα με τον (αστικό) νόμο.
      Δεν μπορεί αυτός να κάνει την πάπια...

      Διαγραφή
    10. Μάλλον αναλωθήκαμε στην κουβέντα χωρίς λόγο σύντροφε γιατί εγώ δεν εκκίνησα από τη βάση ότι ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ θα μπορούσε να εκλάβει το Χελάκη ως "αριστερό", πόσο μάλλον και ριζοσπάστη. Επειδή είμαι και ποδοσφαιρόφιλος, εγώ θυμάμαι ότι γελούσε ο κόσμος μαζί του διαχρονικά.

      Διαγραφή
  2. Και απ' τη σκοπιά του κεφαλαίου ασκείτε "κριτική." Το πανηγύρι για το συνάφι σας έχει λάβει τέλος. Και οι μάσκες ξεθώριασαν. Ωρα να εγκαταλείψετε τα καθήκοντα του φαντασιακού πρωτοπόρου και πρακτικού συκοφάντη του εργατικού κινήματος, και να πάρετε την φυσική σας θέση. Στην ουρά της συμμαχίας για την επιβίωση του καπιταλισμού. Για μερικά ψίχουλα.

    Έτσι ακριβώς. Κι όποιος γουστάρει πλέον να παραμυθιάζεται, ας στοιχηθεί στην ουρά της ουράς.
    gdmn1973

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όχι μόνο το ΝΑΡ, όλη η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει τις ευθύνες τις! Συν τις άλλες οργανώσεις της ε/κ αριστεράς που το μόνο που κάνουν είναι είτε να ρίχνουν λάσπη στο κόμμα ή να γίνονται αριστερή ουρά του ΣΥΡΙΖΑ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να σας πω κάτι; Σε ό,τι αφορά όλες αυτές τις δυνάμεις, ο συσχετισμός αυτή τη στιγμή είναι για μας θετικός και θα γίνεται θετικότερος. Αυτά που γίνονται τώρα εκ μέρους τους δεν είναι τίποτε μπροστά σ' αυτά που έχουν αποστολή να κάνουν αν πάρουμε την εξουσία. Εκεί να δείτε τι έχει να γίνει. Προεπισκόπηση η στάση τους όπου έχουμε πάρει τον έλεγχο του Δήμου, ή απειλείται να τον πάρουμε.

      Διαγραφή
    2. Θέλω να πω, η ζημιά που μπορεί να κάνει αυτός ο χώρος όσο υπάρχει καπιταλισμός είναι πολύ περιορισμένη συγκριτικά. Απλά γελοιοποιείται, αργά ή γρήγορα. Η δύναμη αυτού του χώρου, η πραγματική του δύναμη, θα φανεί μόνο κάτω από σοσιαλιστική εξουσία. Εκεί θα μπορεί να σε περιμένει στη γωνία για το παραμικρό. Εκεί θα αποκτήσει πραγματική πολεμική αξία η ρητορική του "υπερεπαναστατικότητα." Εκεί θα γίνει πραγματικά επικίνδυνος.

      Διαγραφή
    3. Προς το παρόν λοιπόν, η Ανταρσύα δεν μπορεί παρά να αντιμετωπίζεται ως ανέκδοτο, "άντε, ελάτε ΣΥΡΙΖΑ τώρα και αφήστε τις ντροπές":

      http://enosy.blogspot.gr/2014/11/blog-post_44.html#more

      Διαγραφή
    4. Το ίδιο το κείμενο του Πριν πάντως αντιφάσκει ανά δύο παραγράφους. Τα αιτήματα δεν είναι αρκετά, αλλά ο ρόλος του παμε είναι αμυντικός, άντε να θυμηθείς τώρα και την όλη κριτική-πιπίλα για την παραπομπή των πάντων στον σοσιαλισμό. Αυτό δε με την ανεπάρκεια του συντονισμού δεν είναι ούτε για ανέκδοτο, πόσω μάλλον αν σκεφτεί κανείς και ποιοί ακριβώς το λένε, αυτοί που είναι ανίκανοι να κινητοποιήσουν έστω 2-3 δικά τους άτομα. Είναι λίγα τα 1000 σωματεία...

      Τέλος πάντων, κάπως πρέπει να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους οι άνθρωποι, αλλά πλέον δεν ξέρω και σε ποιούς απευθύνονται, γιατί το ακροδεξιό κοινό του διευθυντή τους τον διάβαζει στο "έθνος", ενώ οι "ντούροι" "αριστεροί" εκεί μέσα το'χουν πάρει απόφαση ότι ο μόνος δρόμος είναι αυτός του εισοδισμού στον συριζα. Παρεπιμπτόντως ΔΕΑ και Κόκκινο ξαναενώθηκαν, να μην είναι μόνοι τους οι παλήκαροι της "μαρξιστικής φωνής" στον μαζικό αγώνα της "αριστερής πίεσης" (last year ανέκδοτο αλλά δεν κρατήθηκα).

      Ijon Tichy

      Διαγραφή
  4. Ναι, συμφωνώ με τις παρατηρήσεις σου, ορθότατες. Απλά θέλω να τονίσω το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σταματώντας να είναι ο κύριος εκφραστής του οπορτουνισμού, αντικειμενικά την θέση αυτή την παίρνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην διαδικασία αναμόρφωσης του πολιτικού συστήματος κλπ.
    Μετά τις εκλογές του ΄12 έπεσε κατα πολύ η όποια δυναμική είχαν προσπαθήσει να αναπτύξουν τα προηγούμενα χρόνια της κρίσης μέσα από την αντιμνημονιακή ρητορία, την "αριστερά" και άλλα τέτοια. Αυτό τίποτα παραπάνω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ίσως η ουσιώδης παρατήρηση εδώ σύντροφε να είναι η εξής: ασφαλώς και αντικειμενικά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παίρνει τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ. Έλα όμως που το κραυγαλέο που προέκυψε είναι ότι δεν μπόρεσε να κρατήσει όχι τη θέση, ούτε τα προσχήματα.

      Αυτό είναι αν θες το δεδομένο πάνω στο οποίο οφείλει να υπάρξει θεωρητικός προβληματισμός. Το ότι επί του παρόντος, το σχήμα "μουσικές καρέκλες" δείχνει όρια στο πόσο μπορεί να "περπατήσει." Πράγμα για μένα ελπιδοφόρο, βέβαια.

      Διαγραφή
    2. Πράγματι υπάρχει τρύπα στον οπορτουνιστικό χώρο, μετά την απροκάλυπτη αστικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ, και πράγματι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αδυνατεί να την καλύψει.
      Νομίζω πως ο Αλαβάνος μελλοντικά ίσως κάνει κάτι, αλλά επί του παρόντος σοβαρό (με κάποια στοιχειώδη κοινωνική γείωση) οπορτουνιστικό μόρφωμα στην Ελλάδα, δεν υφίσταται...

      Διαγραφή
    3. Ναι, αλλά νομίζω είναι λάθος αυτό να εκληφθεί ως κυρίως υποκειμενική αδυναμία της Ανταρσύα (όπως άλλωστε δεν συμφωνώ καν ότι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην μείωση της δικής μας εκλογικής δύναμης οι υποκειμενικές αδυναμίες). Εγώ θεωρώ ότι είναι ΚΥΡΙΩΣ αντικειμενικοί οι παράγοντες και για τα δύο, αλλά ταυτόχρονα, εκφράζουν ΑΝΤΙΡΡΟΠΕΣ τάσεις. Εμείς τη φάγαμε απ' το ρεύμα της σοσιαλδημοκρατικοποίησης. Αλλά και ο οπορτουνισμός δεν άντεξε αυτό το ρεύμα. Εμείς έχουμε τη δυνατότητα (και το βλέπουμε) να εκθέσουμε την αδυναμία της σοσιαλδημοκρατίας να δώσει στοιχειώδεις απαντήσεις. Αυτό μας κρατάει πάντα στο παιχνίδι. Οι οπορτουνιστές τι να κάνουν; Πώς να εκθέσουν τη σοσιαλδημοκρατία στην οποία εγγενώς και πάντα τείνουν;

      Διαγραφή
    4. Δεν εξήγησα καθαρά τι εννοώ "αντικειμενικές αλλά αντίρροπες τάσεις."

      Εμάς το αδυνάτισμα της σοσιαλδημοκρατίας μας δυναμώνει. Αντικειμενικά. Είναι απόλυτα αναγκαίο για μας, γιατί όσο υπάρχει σοσιαλδημοκρατία, δεν μπορούμε αποτελεσματικά να πολώσουμε στα δύο το κοινωνικό πεδίο. Έρχεται και θολώνει τα νερά.

      Την Ανταρσύα, το αδυνάτισμα της σοσιαλδημοκρατίας δεν της προσφέρει τίποτα. Αντίθετα. Όσο βουλιάζει η σοσιαλδημοκρατία, τόσο τρέχει δίπλα της να βουλιάξει μαζί και η Ανταρσύα. Το βλέπετε. Αντί να τους τσακίσουν στην κριτική, πλακώνονται για το ποιος τους υποστηρίζει περισσότερο, ποιος θα ενσωματωθεί και τυπικά και ποιος θα τους "πιέσει στα αριστερά".

      Τι σημαίνει αυτό; Νομίζω είναι ένα γόνιμο ερώτημα αν το δει κανείς ως ερώτημα για τις αντικειμενικές διαστάσεις της συγκυρίας και όχι τις υποκειμενικές αδυναμίες της Ανταρσύα. Στο κάτω-κάτω ρε παιδιά, γιατί είναι πιο καραγκιόζηδες αυτοί από τους άλλους; Όσο αστείοι είναι οι μεν υποκειμενικά είναι και οι δε. Αλλά έλα που το γήπεδο γέρνει μονόπαντα υπέρ των συριζοαστείων και όχι υπέρ των ανταρσυοαστείων...

      Διαγραφή
    5. @Αντωνης:
      Δεν διαφωνούμε μάλλον κάπου.
      Απλά θε ήθελα να επισημάνω πως υπάρχει προηγούμενο, αρκετά διδακτικό κιόλας.
      Όταν ΣΥΝ ταυτίστηκε σχεδόν πλήρως με το ΠΑΣΟΚ, έμεινε εκτός βουλής ξεκινώντας από πολύ καλύτερες (μην το αναλύσουμε εδώ) αφετηρίες από την σημερινή ΑΝΤΑΡΣΥΑ.Το σενάριο επαναλαμβάνεται ως φάρσα (τουλάχιστον επί του παρόντος), καθώς οι συγκυρίες που οδήγησαν τον ΣΥΡΙΖΑ να πάρει μέρος της θέσης του ΠΑΣΟΚ (ούτε εκλογικά σαραντάρια βαράει, ούτε την ΓΣΕΕ ελέγχει, κλπ), είναι απίθανο να επαναληφθεί στην επόμενη εκατονταετία για χάρη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

      Διαγραφή
    6. Ναι, αυτή η επανάληψη ως φάρσα με ενδιαφέρει τα μάλα. Με ενδιαφέρει αν υπάρχει ένας νόμος φθίνουσας ποιότητας και ποσόσητας στην επανάληψη. Όπως σωστά λες, άλλο ΠΑΣΟΚ με σαρανταφεύγα, άλλο ΣΥΡΙΖΑ που αγκομαχάει να φτάσει στο 30 και δεν μπορεί. Κι άλλο ΣΥΝ 4% άλλο Ανταρσύα το διαλύουμε το μαγαζί.

      Υπόθεση κάνω, αλλά νομίζω ότι όπως έχουμε πτωτική τάση στο κέρδος μετά το 1973, έτσι υπάρχει και πτωτική τάση στην αναπαραγωγιμότητα των αστικών επιλογών. Πράγμα ελπιδοφόρο και επικίνδυνο στον ίδιο βαθμό.

      Διαγραφή
    7. Νομίζω πως προφανώς υπάρχει ένας νόμος φθίνουσας ποιότητας και ποσόσητας στην επανάληψη.
      Εμένα μου μοιάζει οφθαλμοφανές, παρότι δεν μπορώ να το καθορίσω με επιστημονικούς όρους.

      Διαγραφή
    8. Ούτε εγώ, προφανώς. Και δεν ξέρω αν έχει και κάποια αξία να το αποπειραθεί κανείς. Άλλο με ενδιαφέρει. Πώς μπορώ να σκεφτώ τη συγκυρία. Αν ο αντίπαλος είναι καταδικασμένος να γυρνάει γύρω-γύρω σα χαλασμένος δίσκος, αν η "καινοτομία" του είναι παρωδία, αναγκαστικά, του καινούργιου, πως μπορώ ΕΓΩ, οι ταξικές δυνάμεις, να πεταχτώ μπροστά, να ξεφύγω απ' την επανάληψη;

      Εδώ υπάρχουν κάποια στοιχεία στην κομματική πρακτική που ακόμα τα επεξεργάζομαι, τα παρατηρώ, αλλά νομίζω κοιτάνε μπροστά, δεν αποτελούν επαναλήψεις παλιότερων τακτικών του κινήματος. Μιλάω συγκεκριμένα για την Τοπική Διοίκηση, στην οποία βλέπω καινούργια πράγματα σε σχέση με το πως προσεγγιζόταν το "κομμουνιστής δήμαρχος" στο παρελθόν. Βλέπω σχέδιο δράσης συνολικό και μελετημένο και όχι εξάρτηση από την ατομική πρωτοβουλία του καθένα. Και νομίζω ότι αυτό δουλεύει καλά.

      Διαγραφή
  5. @Αντωνης: λες πιο πάνω "όπως άλλωστε δεν συμφωνώ καν ότι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην μείωση της δικής μας εκλογικής δύναμης οι υποκειμενικές αδυναμίες"

    Αναφέρει και η Αλέκα σε μια ομιλία για το Κόμμα Παντός Καιρού, πως από πλευράς μας αυτό που δεν αξιοποιήσαμε όσο θα έπρεπε -και άρα είναι εν μέρει υποκειμενική αδυναμία- ήταν το ζήτημα των κοινοβουλευτικών αυταπατών που συνέχιζε να έχει ένα κομμάτι στον ευρύ περίγυρο του ΚΚΕ. Βέβαια το ότι εν μέσω κρίσης του καπιταλισμού και πτώσης του βιοτικού επιπέδου μεγάλο τμήμα του λαού θα προσέγγιζε πιο εύκολα τον ΣΥΡΙΖΑ[νέα σοσιαλδημοκρατία] και όχι εμάς είναι αντικειμενική διαδικασία, αφού δεν έχουμε επαναστατικές συνθήκες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με πιασες στα πράσα:-) Θεωρώ πράγματι υπερβολικά αυστηρή την αυτοκριτική για υποκειμενικές αδυναμίες που εξέφρασε και πρόσφατα η σφσα. Ειλικρινά, δεν υπήρχε κάτι που μπορούσε στη δεδομένη στιγμή το κόμμα και δεν το έκανε. Για μένα, έκανε αυτό ακριβώς που έπρεπε. Υποκειμενική αδυναμία εγώ είδα στη φάση του δημοψηφίσματος που ζήτησε ο ΓΑΠ, όπου υπήρξε μια αμηχανία χειρισμού και αίσθηση αιφνιδιασμού. Μέχρι εκεί. Αντίθετα, νομίζω ότι στο υποκειμενικό επίπεδο, πολύς κόσμος υπερέβαλλε εαυτό, χωρίς δυστυχώς να μπορέσει να αποφύγει πράγματα που στην πραγματικότητα ψηνόταν για δεκαετίες μέσα στο εργ. κίνημα και την ευρύτερη κοινωνία, κυρίως στα μεσαία και μικροαστικά στρώματα αλλά και τμήμα της εργ. τάξης.

      Διαγραφή
    2. Να το πάω και παραπέρα: Αυτοκριτική για υποκειμενικές αδυναμίες μάλλον χρειάζεται για την πριν την κρίση περίοδο παρά για την μετά. Αυτή είναι η δική μου άποψη.

      Διαγραφή
  6. Συμφωνώ με τα παραπάνω, αυτό με το δημοψήφισμα ΓΑΠ δεν το είχα σκευτεί.
    Και η ίδια η Αλέκα κατα κύριο λόγο στην περίοδο που λες αναφέρεται, γιατί εκεί δεν δουλεύτηκε όσο έπρεπε το ζήτημα των αυταπατών και όχι στα τελευταία 5 χρόνια της κρίσης (3 αν βάλουμε το αποτέλεσμα των αυταπατών στις εκλογές του ΄12)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. " εκεί δεν δουλεύτηκε όσο έπρεπε το ζήτημα των αυταπατών και όχι στα τελευταία 5 χρόνια της κρίσης "

      Ακριβώς.

      Διαγραφή