Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014

Ζητήματα απεύθυνσης Ι

Μια απ' τις πιο διαδεδομένες και αποδεκτές ιδέες για την προσπάθεια του ΚΚΕ να αναχαιτίσει την κοινώς αποδεκτή αντιλαϊκή επίθεση του κεφαλαίου σε όλα τα μέτωπα είναι ότι "ο κόσμος δεν το ακολουθεί" και ότι ως εκ τούτου, η προσπάθεια αυτή, και καλοπροαίρετη να είναι, έχει αποτύχει να πείσει και άρα πρέπει να "κοιτάξουμε αλλού."

Είναι πολύ δύσκολο να αντιπαρέλθει κανείς αυτό το επιχείρημα, τουλάχιστο ως προς το αρνητικό του σκέλος, το σκέλος που λέει ότι "ο πολύς κόσμος" δεν πείθεται από την πρόταση του ΚΚΕ για λαϊκή εξουσία. Το ότι δεν πείθεται, ότι προβάλλει τεράστιες αντιστάσεις και ακόμα και εχθρότητα προς αυτή την πρόταση, είναι αλήθεια. 

Είναι όμως μόνο η μισή αλήθεια, και οι μισές αλήθειες δεν είναι ακριβώς αλήθειες. Ας εξετάσουμε λίγο προσεκτικότερα την πρόταση του ΚΚΕ. Το ΚΚΕ απευθύνεται σε όλους ανεξαίρετα τους χαμηλόμισθους, άνεργους, ΕΒΕ, αυτοαπασχολούμενους, αγρότες, σπουδαστές, φοιτητές, και όχι μόνο στην παραδοσιακή εργατική τάξη. Αυτό είναι δεδομένο. Εξίσου δεδομένο είναι ότι μόνο ένα μικρό μέρος όλων αυτών, της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού, έχει ανταποκριθεί στην απεύθυνση.


Αλλά αυτό που αποκρύπτεται αν μείνουμε εκεί, αν περιοριστούμε στη διαπίστωση του προφανούς, είναι ότι η ταξική θέση αυτής της πλειοψηφίας δεν είναι ούτε σταθερή, ούτε εγγυημένη. Είναι ραγδαία μεταβαλλόμενη. Και η κατεύθυνση αυτής της μεταβολής είναι σαφέστατα αρνητική: μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού θα καταστραφούν ταξικά. Και είναι ακριβώς στον βαθμό που προσπαθούν να αποφύγουν αυτή την καταστροφή που προτιμούν οτιδήποτε από την ανταπόκριση σε ένα κόμμα το οποίο ενστικτωδώς συνδέουν με τη θέση των κοινωνικά απόκληρων, όσα και ας λένε αμυντικογενώς για "εκατομμύρια" και "επιχειρήσεις." Πρέπει να είναι κανείς τρομερά αφελής για να νομίζει ότι η μεγάλη πλειοψηφία αποστρέφεται ένα κόμμα γιατί το θεωρεί πλούσιο και έχον τεράστια οικονομική δύναμη· αντιθέτως, η τεράστια πλειοψηφία θα έτρεχε λαχανιασμένη για να γραφτεί μέλος σε ένα τέτοιο κόμμα.

Αλλά τι ακριβώς είναι η ταξική καταστροφή; Είναι η αποσύνθεση ενός κοινωνικού στρώματος, η διάλυσή του, η αποψίλωσή του από μέλη. Είναι ο θάνατός του ως σχετικά αυτόνομου στρώματος του κοινωνικού συνόλου. Ορισμένες φορές, η ταξική καταστροφή μπορεί να είναι και βιολογική· υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που, αντιμέτωποι με την ταξική καταστροφή τους, βάζουν τέλος στη ζωή τους. Μπορεί να είναι επίσης ψυχική: υπάρχουν πιθανώς πολύ περισσότεροι που επιβιώνουν ως φαντάσματα του εαυτού τους, με ψυχοφάρμακα, ψυχιάτρους, στα άκρα και τις μεθορίους της φυσιολογικής ψυχικής ζωής, αγωνιώντας καθημερινά, ανίκανοι να βρουν ησυχία και γαλήνη ή παρηγοριά σε οτιδήποτε, θύματα ενός στείρου, αδιέξοδου και ουσιαστικά αυτο-υπονομευτικού θυμού. 

Η οπτική λοιπόν ότι το ΚΚΕ "έχει φάει χυλόπιτα" από τη μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού αγνοεί επιδεικτικά το άλλο μισό της εικόνας, που είναι ότι αυτή η μεγάλη πλειοψηφία έχει πάρα πολύ σκοτεινές προοπτικές μπροστά της, προοπτικές που δεν της επιτρέπουν να επιχαίρει για το ότι έκοψε τους δεσμούς της με τον συγκεκριμένο κομματικό φορέα. Σε διαφορετικά χρονικά σημεία, κομμάτια αυτών των στρωμάτων θα αναγκαστούν να δουν το ζήτημα από λιγότερο υπεροπτική θέση· αυτό συμβαίνει ήδη και θα συνεχίσει να συμβαίνει όσο η πολυπόθητη "λύση" εντός του καπιταλισμού δεν εμφανίζεται. Βέβαια, θα υπάρχουν και άλλες "ύστατες λύσεις" που θα ελκύσουν ένα κομμάτι, το πιο πολιτικά καθυστερημένο, αυτών των μαζών. Αλλά αυτό δεν αναιρεί καθόλου την σκοτεινή κωμικότητα της έπαρσης την οποία επιδεικνύουν οι μελλοντικά πνιγμένοι απέναντι στην πιθανά μοναδική σανίδα σωτηρίας που θα μπορούσε ποτέ να τους προσφερθεί. Δεν μπορεί κανείς να υποτιμήσει το ποσοστό ατομικής και συλλογικής αυτοκαταστροφικότητας που συνοδεύει την τελεσίδικη παρακμή ενός συνολικού οικονομικού συστήματος· αντίθετα, η λυσσασμένη και οξύμωρα θριαμβευτική άρνηση της ελπίδας για ένα διαφορετικό μέλλον που ενσωματώνει αυτή η αυτοκαταστροφικότητα αποτελεί ένα από τα κυρίαρχα και δεσπόζοντα χαρακτηριστικά της μεταβατικότητας της παρούσας εποχής.

12 σχόλια:

  1. "Σε διαφορετικά χρονικά σημεία, κομμάτια αυτών των στρωμάτων θα αναγκαστούν να δουν το ζήτημα από λιγότερο υπεροπτική θέση·"

    Δηλαδη λες οτι τα στρωματα αυτα, δεν θελουν (ή δεν μπορουν) ακομα να απoδεχτουν την συντελουμενη ως ενα βαθμο προλεταριοποιηση τους;

    Kαι παραπερα αν ειναι ετσι,ποιοι παραγοντες πιστευεις οτι συντελουν σε αυτη την αρνηση;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, ασφαλώς, υπάρχουν πολύ εκτεταμένα κοινωνικά στρώματα τα οποία όχι απλώς δεν μπορούν να αποδεχτούν ότι "τελείωσαν" ως μεσαία ή μικρομεσαία αλλά και θα πιστέψουν οποιονδήποτε τους τάξει οτιδήποτε πάνω στην απελπισία τους. Δεν πρέπει να εντυπωσιάζει η εκτυφλωτική αφέλειά τους, είναι ευθέως ανάλογη της ταξικής απελπισίας τους. Ούτε και η εχθρότητά τους, βέβαια.

      Οι παράγοντες είναι πολλοί. Επήλθαν πολύ μεγάλες συνειδησιακές μετατοπίσεις τόσο μετά τον εμφύλιο (λέει πολλά για το θέμα και ο Μαϊλης που διαβάζω τώρα, όσο και μετά το 20ο συνέδριο, μετά την νομιμοποίηση της ΕΔΑ αλλά όχι του ΚΚΕ, μετά το 1981 και το 1989-91 και σε όλη την περίοδο ως την κρίση. Είναι μεγάλο λάθος, που έκανα κι εγώ για ένα διάστημα, να υποτιμά κανείς πόσο τεράστια ήταν τα πισωγυρίσματα σε όλη αυτή την περίοδο ήττας, συμβιβασμού, και υποχώρησης. Δεν είναι καθόλου απλή ή "γρήγορη" υπόθεση αυτή που ανέλαβε το κόμμα με τις αποφάσεις που πήρε μετά το 1991, πόσο μάλλον όταν στην τεράστια πλειοψηφία των χωρών της Ευρώπης δεν έχει συμμάχους με μαζική βάση.

      Αλλά παραμένω αισιόδοξος, θεωρώ ότι οι ιστορικές διαδικασίες όπως η σημερινή φέρνουν διαρκώς νέα στοιχεία και νέες προοπτικές καθώς αναδεικνύουν και τη βαθύτητα των προβλημάτων, την έκταση του πισωγυρίσματος. Θα προσπαθήσω να αναδείξω ορισμένα στο μέλλον.

      Διαγραφή
    2. Έτσι όπως το βλέπω εγώ, μία μεγάλη μάζα λαού που γεννήθηκε μέσα σε συνθήκες μεγάλης φτώχειας και ανήκε στα χαμηλότερα στρώματα -εργάτες, αγρότες- τις δεκαετίες '50-'60-'70, ανέλιχθηκε ταξικά απο το '80 και έπειτα, και εντάχθηκε στα μικροαστικά στρώματα.
      Αυτοί λοιπόν ,που τώρα προλεταριοποιούνται, αρνούμενοι να δεχθούν οτι θα γυρίσουν πίσω στο ρόλο του προλετάριου, και με νωπή τη μνήμη της φτώχειας ή που τη γνωρίζουν απο αφηγήσεις παλαιοτέρων, αρνούνται και να καταλάβουν οτι η φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης τελείωσε, οτι η ΕΣΣΔ δεν υπάρχει πια σα μέσο πίεσης κτλ
      Κανείς δε θέλει να ακούσει ότι θα γυρίσει πίσω στα δύσκολα.

      Γενικά, όταν έχω συζητήσεις με τέτοια άτομα, με θεωρούν απαισιόδοξο, μεμψίμοιρο. Όταν δε τους λέω οτι δεν υπάρχει περίπτωση να φύγω για εξωτερικό, με περνάνε μάλλον για ηλίθιο. Βλέπεις, ναι μεν "κρίση είναι, θα περάσει" αλλά τα παιδιά τους τα προωθούν να φύγουν στο εξωτερικό "όπου είναι πολύ καλά τα πράματα".
      Αυτό το σκεπτικό δεν μπορώ να το αντιληφθώ.

      Χαϊνης

      Διαγραφή
  2. Πάντως όσον αφορά στο πρώτο, ότι δηλαδή δεν ασχολούμαι με αυτό επειδή δεν συγκεντρώνει μεγάλη πλειοψηφία εγώ το θεωρώ τελείως άκυρο σαν επιχείρημα για όποιον το προβάλλει. Δηλαδή το κριτήριο για να ψηφιστεί κάτι είναι αν μάλλον θα ψηφιστεί από πολλούς ή αν ο καθένας πιστεύει και συμφωνεί ή διαφωνεί με κάτι; Δηλαδή εγώ συμφωνώ σε γενικές γραμμές με ένα κόμμα αλλά δεν το ψηφίζω γιατί μάλλον δε θα το ψηφίσουν πολλοί οπότε θα ψηφίσω κάτι άλλο με το οποίο δε συμφωνώ αλλά εντάξει, θα είμαι με τους πολλούς, μάλλον. Εντάξει, τι να σχολιάσεις τώρα; Να γίνει συζήτηση και να απορρίψεις κάτι λόγω θέσεων ναι, αλλά όχι λόγω του ότι μάλλον δε το στηρίζουν πολλοί. Και να μη συζητήσουμε τώρα πόσες φορές η υποτιθέμενη πλειοψηφία έκανε λάθος
    Πέρα από αυτό ο κόσμος πιστεύει ότι απλώς φταίνε κάποια λαμόγια και είναι θέμα νόμων να στρώσει το πράγμα κλπ. Μετά είναι και ότι "Ναι εντάξει αλλά πως θα μείνουμε μόνοι απέναντι σε όλους; Δε θα έχουμε να φάμε κλπ". Θα έρθει και ο Στάλιν στη συζήτηση με τη δικτατορία του και τα γκούλαγκ και ότι η ζωή στην ΕΣΣΔ ήταν χάλια και έστρωσε το πράγμα. Οπότε φάε αυτό που έρχεται και πολλά μη λες, αλλά τουλάχιστον μη γκρινιάζεις όλη την ώρα. Τουλάχιστον δεν είσαι απολίθωμα και οπισθοδρομικός. Τέλος πάντων, αυτά για τώρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγω θα διαφωνησω σε αυτο που λες.Υπαρχει μια μεριδα κοσμου που λεει οτι το κκε δεν θα βγει ρε παιδακι μου, ετσι κι'αλλιως το κκε λεει οτι μεσα απο τις εκλογες δεν θα γινει η επανασταση.Οποτε ψηφιζουμε συριζα ή την οποιαδηποτε εναλακτικη στην κυβερνηση μηπως και γινει κατι καλο.
      Ο συριζα σε ενα μεγαλο βαθμο το εκμεταλευεται αυτο, προμοταρωντας τον εαυτο του σαν το αντιπαλο δεος , που παντα επεζε η σοσιαδημοκρατια.Ενδεικτικο παραδειγμα : αν παρατηρησεις μια οποιαδηποτε εκδηλωση του συριζα θα δεις μια τεραστια αποπολιτικοποιηση σε οτι λεει, ολα παιρνουν μια προσωπικη διασταση, κατα του σαμαρα και του βενιζελου
      πχ:Η τελευταια πραξη του θεατρικου ειναι ο ορος που βαζουν να μην ειναι μεσα στην επομενη κυβερνηση ο βενιζελος.
      Σαν επιχειρημα δεν ειναι κατι που μπορεις να το προσπερασεις τοσο ευκολα γιατι εν μερει σου λεει οτι συμφωνει μαζι σου και μετα ερχεται το "αλλα.."
      Εγω νομιζω οτι σε αντιδιαστολη με ολα αυτα που λεμε για το τι κανουν οι εκλεγμενοι του συριζα στους δημους ,ο συριζα θα εντεινει αυτη την στρατιγικη γιατι πλεον θελει να προβληθει οχι μονο σαν αριστερο κομμα αλλα σαν την μονη εναλακτικη προταση.

      Διαγραφή
    2. Τι να σου πω, μπορεί κάποιοι να ψηφίζουν με βάση το να στηρίξουν κάτι που μπορεί και να κυβερνήσει τελικά και ίσως να είναι και καλό γενικά και αόριστα, εγώ δεν το βλέπω έτσι και θα έλεγα σε κάποιον αυτά που έγραψα πιο πάνω. Δεν λέω ότι δεν υπάρχει αυτή η μερίδα κόσμου και ότι έχεις άδικο άλλα εμένα δε μου φάινεται πολύ λογικό να σκέφεται κάποιος έτσι.

      Διαγραφή
  3. Υπάρχει μέσα σε όλο αυτό η άρνηση από την πλευρά των ανθρώπων, να αποδεχτούν πρώτα οτι είναι "τελειωμένοι", οτι είναι στο "μηδέν", ωστε να αρχίσουν υστερα να σκεφτοτνται το πως θα καταφερουν να γίνουν κάτι μεσα απο τη συλλογική προσπάθεια.

    Θα διάλεγαν οτιδήποτε, προκειμένου να αποφυγουν την παραδοχή αυτή. Έτσι προκύπτουν οι αντιστάσεις, ακόμα κ υποσυνείδητα. Ειδικά όταν η πρόταση που έχει το ΚΚΕ, δεν αφορά καθόλου ευκολες λύσεις και δεν είναι κ η πιό ελκυστική επικοινωνιακά.

    Εχω ένα γνωστό, που είναι μερικά χρόνια άνεργος, με μηδενικό εισόδημα κυριολεκτικά. Διαβάζει κ εδω μαλιστα, γενικά μελετάει, μπορείς να συζητήσεις μαζί του, μόνο "ουγκ" δε τον λές. Όταν τον ρωτάω γιατι δεν ριχνει τουλαχιστον τη ψηφο εκει που πρέπει, μου αρχίζει κάτι απίστευτα οτι δεν είναι μόνο η αντιθεση κεφαλαιο-εργατική τάξη, ότι υπάρχουν κ άλλες μεταξυ εθνων-φυλών, οντολογικά ζητήματα κτλπ λες και του ειπα εγω οτι υπάρχει ο επιγειος παραδεισος. Κατα βάθος ειμαι σίγουρος οτι κάποιου ειδους ναρκισσισμός δεν τον αφήνει να κάνει το βήμα.

    Σε κάθε περίπτωση, η ατομικιτική λατρεία του εαυτού θα τα φαει τα ψωμιά της αργα η γρήγορα αφού δεν θα υπάρχουν ψωμια δηλαδη. Και όχι, πολιτισμικά για να σ προλάβω, δε νομίζω οτι εχει καταρρευσει αυτη η κουλτουρα. Γιατι σε καθε δρομο βλέπεις να υπάρχουν κ 20 κομμωτές με μουσι-τατοου στυλακι και καλά ειμαι επιχειρηματιας και οχι χοντροκομενος εργατης.

    Αργά η γρήγορα βεβαια η ιστορία θα βρεθεί σ μια στροφή αντίστοιχη του 89-91και με αυτο σαν δεδομενο εκτιμω οτι δουλευουμε όλοι. ΄Θεωρητικά, ιδεολογικά, στο δρόμο, στις ΚΟΒες στις συζητήσεις μας, πρεπει ολοι να κοιταμε πως θα αποφυγουμε τον μεσαιωνα, γιατι μονο φασισμο θα αφησει το σπασιμο της φουσκας.

    Διονυσης Ε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σε όλη την δεκαετία του ΄30, τα εκλογικά ποσοστά του ΚΚΕ, πάνω-κάτω ίδια με τα σημερινά ήταν.
    Μάλιστα η ΣΕ τότε ήταν φωτεινός φάρος και όχι ιστορικό παρελθόν.
    Βέβαια τότε υπήρχαν πολλοί αγρότες, αλλά και τώρα υπάρχουν πολοί μικροαστοί, αντίστοιχα.
    Όμως από αυτό τον μικρό πυρήνα ξεκίνησαν όλα όσα έγιναν, στην επόμενη δεκαετία, με πλατιά συμμετοχή του λαού στον αγώνα.


    ημιάγριος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Το "ψυχολογικό" κομμάτι μιας μεγάλης μερίδας της εργατικής τάξης που αναδεικνύεις Αντώνη, μπορεί να συνδυαστεί και με τη διαστρεβλωμένη ή και ανύπαρκτη ταξική συνείδηση... Το "αμερικανικό" όνειρο, η για δεκαετίες συνεχείς άνοδος του βιωτικού επιπέδου το "μέσου" έλλληνα σε συνδυασμό με τον απροκάλυπτο ή συγκεκκαλυμένο αντικομμουνισμό της δεκαετίας του 90 μετέτρεψαν τον "μέσο"-έλληνα σε φαισστο-έλληνα...

    Η πρόταση του ΚΚΕ πέρα του ότι είναι "γραφική" στα μάτια του μικροαστού "που δεν μπορεί" να περιμένει αλλά ΜΟΝΟ αυτό κάνει τελικά, βρίσκει και σε έναν σκόπελο που ακόμα και με την διαλεκτική ματιά φαντάζει δύσκολο να τον υπερβείς... Τον σκόπελο της "αδράνειας"... Η αδράνεια σαν φυσικός νόμος ακουμπά και στον άνθρωπο... Χρειάζεται μια αντίστοιχη "δύναμη" για να τον υπερβεί... κι αυτή δυστυχώς δεν μπορεί να έρθει απλά με προτροπές, αλλά με την πραγματική καταστροφή που μπορεί να προκαλέσει πχ ένας οδυνηρός πόλεμος...

    Αλλά ακόμα και τότε είναι αμφίβολο αν τα συμπεράσματα του προλεταροποιημένου μικροαστού θα είναι σε ταξική κατεύθυνση ή θα παραμείνουν σε "εθνική"...
    Δημήτρης Χ. (οριτζινάλε)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ..συμφωνω απολύτως με το κείμενο.Ας μην ξεχνάμε ότι ο ελληνικός καπιταλισμός φρόντισε συστηματικά να καλλιεργήσει τον μικροαστισμό και συμμαχίες με εκτεταμένα κοινωνικά στρώματα, προφανώς έχοντας επίγνωση της επισφαλούς θέσης του..
    Απο τον μεσοπόλεμο ακόμα όταν υπουργός δήλωνε: " η καλλιεργεια αισθήματος ιδιοκτησίας είναι το μοναδικό αντίδοτο στο μικρόβιο του κομμουνισμού που έχει προσβάλλει τους πάντες και ιδίως τους πρόσφυγες" (δεν θυμάμαι το όνομα του δυστυχώς) και έκτοτε το κράτος ακολούθησε μια πολιτική εκτεταμένης ιδιοκατοίκησης και κατοχής γης απο μικροαστικά αλλά κι εργατικά στρώματα. Ακόμα και σήμερα η αστική τάξη το χειρίζεται ως μέσο εξαγοράς/εκφοβισμού αλλά κι ως εθνικής υπερηφάνεις "εγώ δεν θέλω να γίνω σαν τους Ευρωπαίους που δεν έχουν δικό τους σπίτι" δηλώνουν πολλοί συμπατριώτες μας..
    Υπάρχουν σήμερα χιλιάδες μηχανικοί,δικηγόροι, γιατροί κτλ που το παρον και το μέλλον τους είναι αυτό ενός κακοπληρωμένου μισθωτού- συχνά σε πολλλή χειρότερη θέση απο πολλούς βιομηχανικούς εργάτες. Για την ακριβεία αυτό έχει συμβεί σε πολύ μεγάλο ποσοστό απο προκρίσης αλλά τώρα έρχεται να παγιώθει και να συμπληρωθεί απο πολλούς μεσηλικες που κλέινουν γραφεία, ιατρεία κτλ. Αυτοί οι κλάδοι (πέρα απο το ότι ένα κάποιο ποσοστό θα επιζήσει) εχουν πολύ έντονη την αναμνηση του προηγούμενου στάτους και πολύ έντονο ατομισμό/εγωισμό και θα χρειαστούν αρκετά χρόνια για να το πάρουν απόφαση και να συμπορευτούν με την συνειδητοποιημένη εργατική τάξη. Δεν είναι ίσως τυχαίο ότι οι νεαρές ηλικίες σε αυτούς τους κλαδους είναι επιρρεπής στον αριστερισμό (τουλάχιστον στους μηχανικούς βλ ΣΜΤ)
    Αλλά και σε τμήματα της παραδοσιακής και οργανωμένης εργατικής τάξης έγινε συστηματικη αντίστοιχη προσπάθεια.¨οχι μόνο με την ιδιοκατοίκηση που είδαμε παραπάνω αλλά και με άλλες μεθόδους πχ με τις υπεργολαβίες στις κατασκευές, στην ΔΕΗ κτλ ή με την μοιρασιά μετοχών σε εργάτες.
    Ειδικά από εργατικά στρώματα η απορριψη του ΚΚΕ πιστεύω ότι συνοδευεται κι απο κάποιες ενοχες γιατί σε κάποιο βαθμό υπάρχει η ταξική συνείδηση και κατανόηση ότι κινούνται υπολογιστικά, φοβισμένα, προδίδοντας αγώνες περασμένων γενιών,πατεράδων κτλ. Κι αυτό ίσως να καταλήγει σε μεγαλύτερη εχθρότητα/ αποστασιοποίηση από τους κομμουνιστες..προς το παρόν τουλάχιστον
    Μανουήλ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Όταν μιλάμε για το επίπεδο ταξικής συνείδησης της εργατικής τάξης συνήθως κάνουμε το λάθος να αναζητούμε στοιχεία μεταβολής της όπως αναζητούμε στοιχεία μεταβολής των ποσοστών στην πρόθεση ψήφου για τις εκλογές του αστικού κοινοβουλείου.
    Η απεύθυνση ενός ΚΚ στην εργατική τάξη δεν είναι απεύθυνση σε μια μάζα,αλλά απεύθυνση στη συνείδηση του κάθε ξεχωριστού εργάτη.
    Κάθε ξεχωριστή συνείδηση αποτελεί μία ποιότητα,η οποία έχει συγκεκριμένα όρια έτσι ώστε να αποτελεί αυτή την συγκεκριμένη ποιότητα.Μέσα σε αυτή την ποιότητα αναπτύσσονται αντιθέσεις.Η πάλη αυτών των αντιθέσεων δεν επηρεάζει την ποιότητα της συνείδησης έως ότου, η μία πλευρά της αντίθεσης υπερνικήσει και ξεπεράσει τα όρια της ποιότητας της συγκεκριμένης συνείδησης.Τότε η ποιότητα της συνείδησης αλλάζει και μάλιστα με αλματικό τρόπο.
    Άρα όταν δεν βλέπουμε ποιοτική διαφοροποίηση στην συνείδηση ενός εργάτη ή της εργατικής τάξης γενικώς,αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε αλλαγή στον συσχετισμό δυνάμεων των πλευρών της εσωτερικής αντίθεσης,άσχετα αν η εξωτερική ποιότητα παραμένει ίδια.
    Αυτές οι αλλαγές συσχετισμών δυνάμεων που θα επιφέρουν και την αλλαγή της συνειδησιακής ποιότητας, δεν μετριούνται ούτε με δημοσκοπήσεις ούτε με εκλογές.

    Από προσωπική εμπειρία,το συνειδησιακό άλμα αλλαγής συνείδησης,προήλθε όταν μου έγινε κατανοητό ότι το σύστημα αναφοράς για το που τοποθετούμαι πολιτικά,ήταν όχι το αστικό κοινοβουλευτικό σύστημα αναφοράς δεξιά-αριστερά κτλπ, αλλά σε επίπεδο ταξικής εξουσίας εργατική/αστική. Όταν συνειδητοποιείς ότι το κράτος δεν είναι ο τίμιος διαιτητής υπεράνω των τάξεων,αλλά το όργανο επιβολής της αστικής τάξης στην εργατική,τότε χάνουν το νόημά τους οι εκλογές και τα ποσοστά των κομμάτων. Ψηφίζω ΚΚΕ,γνωρίζοντας ότι αυτή η πράξη είναι μια διεκπεραίωση ταξικού καθήκοντος και όχι η πεμπτουσία της συμπόρευσης μου με το ΚΚΕ.
    Αν θεωρούσα τις αστικές εκλογές το πραγματικό σύστημα αναφοράς εξουσίας,ναι,ίσως να είχα πρόβλημα να ψηφίσω ΚΚΕ.
    Αυτό είναι ένα από τα μειονεκτήματα,της συμμετοχής στους θεσμούς του αστικού κράτους (αφού αντικειμενικά αποπροσανατολίζει για το ποίο είναι το πραγματικό σύστημα αναφοράς) αλλά το κομμουνιστικό κίνημα τα έχει λύσει αυτά προ εκατονταετίας,κρίνοντας συμφερότερη για τους σκοπούς του την συμμετοχή,παρά τα μειονεκτήματα.
    Αυτό έχει τα αρνητικά του αλλά έχει και τα θετικά του.
    Το αρνητικό του είναι ότι ποτέ δεν θα εμφανιστεί η αλλαγή του συσχετισμού δύναμης μέσα από δημοσκοπήσεις και αστικές εκλογές.Και αν τυχόν συμβεί αυτό δεν θα έχει καν πολιτικό νόημα αφού,αυτό θα είναι απλά η αστραπιαία αντανάκλαση της κινηματικής/επαναστατικής αλματικής ανόδου.
    Από την άλλη το θετικό είναι ότι οι φαινομενικά στατικές ποιότητες των ξεχωριστών συνειδήσεων της εργατικής τάξης,δεν είναι καθόλου τέτοιες ακόμη και αν στο σύστημα αναφοράς των αστικών εκλογών δεν είναι η πρώτη τους επιλογή το ΚΚΕ.
    Κατά την άποψή μου αυτό που μετράται στις δημοσκοπήσεις και τις εκλογές δεν είναι ο βαθμός συνείδησης της εργατικής τάξης,αλλά η δύναμη της πρωτοπορίας της,συν αυτούς που το ρεύμα της πρωτοπορίας παρασέρνει,στο δρόμο για να γίνουν και αυτοί τμήμα της πρωτοπορίας.
    Όταν και το μεγαλύτερο τμήμα της εργατικής τάξης παραταχθεί στην οριστική ταξική πάλη πλάι στο ΚΚΕ,δεν θα είναι καιρός για ποσοστά και εκλογές...

    WrongTendency

    ΑπάντησηΔιαγραφή