Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014

Ο μεγάλος καταληψίας

Ένα από τα βασικά δόγματα της ιδεολογίας της αστικής νομιμότητας είναι η απαραβίαστη ιερότητα των "χρημάτων του φορολογούμενου": οι δημόσιοι υπάλληλοι, όταν απολύονται, απολύονται επειδή είναι τεμπέληδες και λυμαίνονται "τα χρήματα του φορολογούμενου"· η κοινωνική πολιτική συρρικνώνεται για να μην "σπαταλούνται τα λεφτά του φορολογούμενου"· οι παροχές στα αδύναμα κοινωνικά στρώματα εξανεμίζονται για να μην "πάνε χαμένα τα λεφτά του φορολογούμενου", και ούτω κάθε εξής.


Ένα από τα πράγματα που "τα λεφτά του φορολογούμενου" πληρώνουν, λοιπόν, σύμφωνα πάντα με την αστική οπτική, είναι τα δημόσια πανεπιστήμια. Τα πανεπιστήμια αυτά, παραδέχεται κάθε αστός, υπάρχουν εξαιτίας των "χρημάτων του φορολογούμενου", ο οποίος, στις πλείστες των περιπτώσεων, έχει και κάποια παιδιά (κι αυτό αναμφισβήτητο), για την μόρφωση των οποίων πληρώνει ένα τμήμα του μισθού του (εξίσου).

Ο φορολογούμενος, ο οποίος πληρώνει για να μορφωθούν τα παιδιά του, πληρώνει επίσης και για τα ΜΑΤ (ομοίως αναμφισβήτητα). Αλλά δεν υπάρχει φορολογούμενος που να πληρώνει για να μην μορφωθούν τα παιδιά του επειδή τα ΜΑΤ, τα οποία επίσης πληρώνει, κατέλαβαν τον χώρο στον οποίο μορφώνονται τα παιδιά του, και τον οποίο πληρώνει. Ούτε βεβαίως υπάρχει φορολογούμενος που συναινεί να πλακώνουν τα παιδιά του στο ξύλο αντί να τους μαθαίνουν γράμματα, και μάλιστα με δικά του χρήματα. 

Για κάποιο όμως αλλόκοτο λόγο, η απαλλοτρίωση του δικαιώματος των παιδιών του φορολογούμενου από ένοπλους δημόσιους υπαλλήλους τους οποίους συντηρεί με μισθό ο ίδιος αυτός φορολογούμενος δεν εμπίπτει στις ευαισθησίες υπέρ του φορολογούμενου που επιδεικνύει σε πλείστες άλλες περιπτώσεις το κράτος, ο αποξενωμένος δηλαδή από τον φορολογούμενο μηχανισμός που συντηρεί με τους φόρους του ο φορολογούμενος.

Ο μεγάλος αυτός καταληψίας της έγγειας και οικοδομικής περιουσίας του φορολογούμενου που λέγεται κράτος δεν είναι λοιπόν απλώς κάποιος που "αλλού τρώει και πίνει, κι αλλού πάει και τα δίνει", αλλά και κάποιος που σε δέρνει όταν του το πεις. Σε αντίθεση με τον φοιτητή, ο οποίος, απ' τη σκοπιά αυτού που πληρώνει, "καταλαμβάνει" το πανεπιστήμιο με την ίδια ακριβώς έννοια που "καταλαμβάνει" κι ένα δωμάτιο στο σπίτι του φορολογούμενου: φορτώνεται δηλαδή ως ατομική χρέωση στην καμπούρα του φορολογούμενου (βλέποντας πάνοτε τα πράγματα απ' την ίδια, υποτιθέμενη αστική, οπτική), μέχρι να γίνει και αυτός ένας παραγωγικός και χρήσιμος φορολογούμενος.

Και ο φορολογούμενος; Ο φορολογούμενος είναι απλώς ο μαλάκας της υπόθεσης, μια φορά εφόσον κάθεται και ανέχεται να του κλέβουν περιουσιακά στοιχεία για να τα εκποιήσουν σε μεγαλοκαρχαρίες μπράβοι που συντηρεί ο ίδιος ενώ τα τέκνα του δεν έχουν πια το δικαίωμα ούτε μελλοντικοί φορολογούμενοι να γίνουν, και δυο φορές αν το επικροτεί κι από πάνω: ως --εδώ γελάμε-- "νομιμότητα."

1 σχόλιο:

  1. Οι φορολογούμενοι (φυσικά όχι όλοι), επειδή είναι ανίκανοι σαν γονείς να αναθρέψουν τα παιδιά τους όπως θέλει ο καλός αστικός κόσμος και τελικά μεγαλώνουν, κατά πως λέει ο Σαμαράς, θρασίμια, πληρώνουν για να έχουν τα ΜΑΤ που παίζουν τον ρόλο που απέτυχαν να παίξουν αυτοί σαν γονείς. Τα ΜΑΤ δηλαδή δέρνουν τα θρασίμια για να κάνουν αυτό το οποίο όφειλαν να είχαν κάνει ως γονείς κάποιοι φορολογούμενοι και δεν το έκαναν.
    Καλά παιδιά και όχι θρασίμια, είναι μόνο οι Δαπίτες, οι Πασπίτες και οι Συριζαίοι (εντάξει, για αυτούς τους τελευταίους δεν πρέπει και να το δείχνουμε). Για τους υπόλοιπους φροντίζουν οι αστικοί θεσμοί (δυνάμεις καταστολής, δικαστήρια κλπ.) που έχοντας τον ρόλο του καλού γονιού, φροντίζουν να τους βάλουν στον σωστό δρόμο ή τέλος πάντων στη φυλακή ή σε κανένα νοσοκομείο ή σε κανένα νεκροταφείο. Αν και το νεκροταφείο το αποφεύγουν όσο είναι δυνατόν γιατί ποτέ οι γονείς δεν είναι τόσο σκληροί με τα "παιδιά τους" και όταν αναγκάζονται (γατί εντάξει, να φροντίσουν τα παιδιά τους αλλά όχι και σε βάρος των κερδών των αφεντικών) το κάνουν με πόνο ψυχής (για να κρύψουν τον τρόμο τους).

    ΑπάντησηΔιαγραφή