Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014

Στ. Μηλιούλης-Αναμνήσεις εξορίας

Το παρακάτω δελτίο Τύπου στάληκε από αναγνώστη του ιστολογίου και αφορά την έκδοση, με δική του επιμέλεια, των αναμνήσεων του πρόσφατα εκλιπόντα πατέρα του από την εξορία στη Γυάρο.
LR
---


ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΟ ΤΟΥ ΣΤΕΛΙΟΥ ΜΗΛΙΟΥΛΗ, ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ

Του Κώστα Τσόλα

Σε βαρύ συγκινησιακό κλίμα πραγματοποιήθηκε στο Δημοτικό Θέατρο Τυρνάβου η παρουσίαση του βιβλίου «Αναμνήσεις εξορίας». Την εκδήλωση διοργάνωσε η αντιδημαρχία Πολιτισμού και το βιβλιοπωλείο «Ιδέες» του κ. Τάσου Ψύρρα.

Το βιβλίο έχει γράψει ο Στέλιος Μηλιούλης που περιγράφει τους 40 μήνες που ήταν κρατούμενος στις ελληνικές φυλακές από το 1947 ως το 1950. Την επιμέλεια της έκδοσης είχε ο Δημοσθένης Μηλιούλης, ενώ την παρουσίαση πραγματοποίησαν ο διευθυντής διοικητικών υπηρεσιών του Δήμου Τυρνάβου κ. Πέτρος Οντούλης και ο φιλόλογος κ. Τάσος Μάτος.

Την εκδήλωση άνοιξε ο κ. Τάσος Ψύρρας ο οποίος αναφέρθηκε στο περιεχόμενο του βιβλίου.

Αμέσως μετά εμφανώς συγκινημένος ο κ. Δημοσθένης Μηλιούλης αναφέρθηκε στον αείμνηστο πατέρα του Στέλιο Μηλιούλη και στο γεγονός ότι βρήκε χρόνο μετά το θάνατό του.

Αμέσως μετά προβλήθηκε οπτικοακουστικό υλικό από την επίσκεψη του Στέλιου Μηλιούλη στη Γυάρο το 2005.

Στη συνέχεια για τον Στέλιο Μηλιούλη μίλησε ο διευθυντής διοικητικών υπηρεσιών του Δήμου Τυρνάβου κ. Πέτρος Οντούλης.

Η περιγραφή των βασανιστηρίων που υπέστη τόσο ο πρωταγωνιστής όσο και οι λοιποί συγκρατούμενοί του, αναμφίβολα δημιουργούν έντονα, συναισθήματα λύπης, πόνου, ντροπής, οργής ... Η κλιμάκωση των βασανιστηρίων, εντείνει ακόμα περισσότερο την αβεβαιότητα της ισορροπίας μεταξύ ζωής και θανάτου.

Ανακαλύπτει, μια άγνωστη μέχρι σήμερα πτυχή της ιστορίας αυτού του τόπου και των ανθρώπων του, που πολλοί ίσως δεν γνωρίζουμε.

Ο Αναστάσιος Μάτος προσέγγισε τις «Αναμνήσεις Εξορίας» του Στέλιου Μηλιούλη ως αφήγημα που αφενός προσφέρει μια πολύτιμη ιστορική μαρτυρία, αφετέρου όμως αξίζει να το διαβάσουμε στρέφοντας το βλέμμα μας προς την εσωτερική περιπέτεια του ανθρώπου που μπλέκεται στα γρανάζια των μεγάλων ιστορικών γεγονότων. Η αφήγηση απεικονίζει ανάγλυφα την τραγική ταυτοτική περιπέτεια ενός νεαρού ανθρώπου με συγκεκριμένη ιδεολογική τοποθέτηση ο οποίος διασταυρώνεται βίαια με τα αντίθετα νοητικά συστήματα που είναι κυρίαρχα στην ελληνική κοινωνία κατά τη σκληρή δεκαετία 1940-1950 και αγωνίζεται να αρθρώσει λόγο για το ποιος είναι και τι έκανε. Η συγκεκριμένη οπτική αφήνει κατά μέρος την ιστορική μεθοδολογία προσέγγισης του ελληνικού «εμφυλίου δράματος» (η οποία βασίζεται στην πολιτική και διπλωματική ιστορία και στηρίζεται στα αγγλικά, αμερικάνικα, γιουγκοσλαβικά και σοβιετικά αρχεία) και επικεντρώνει στην ιστορία (με γιώτα μικρό), στην εξιστόρηση της «μικρής οδύσσειας», δηλαδή ενός εκάστου των δευτεραγωνιστών της ιστορίας που χωρίς τη μαρτυρία τους, δεν μπορεί να συντεθεί η μεγάλη Ιστορία (με γιώτα κεφαλαίο). Ο Αναστάσιος Μάτος κλείνοντας την παρουσίαση των «Αναμνήσεων εξορίας» του Στέλιου Μηλιούλη, μίλησε για την ανάγκη της δημιουργίας μιας Ιστορίας του Τυρνάβου, η οποία θα συγκροτηθεί από τα προσωπικά αφηγήματα – σε γραπτή ή και προφορική μορφή – των ανθρώπων του τόπου μας.

Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν οι αντιδήμαρχοι κ. Κώστας Κουλιός και Χρήστος Τσιόπας, ο πρόεδρος της Δημοτικής Ενότητας Τυρνάβου κ. Γιώργος Χαλούλης, η πρόεδρος του Ο.Κ.Π.Δ.Τ. κ. Φανή Λαγκιόλη – Μπίλιου, η σύζυγος του αείμνηστου Στέλιου Μηλιούλη κ. Ελισάβετ Μηλιούλη, μέλη της οικογένειας και πολλοί Τυρναβίτες.

1 σχόλιο:

  1. " Το στρατόπεδο της Γιούρας, αν κανείς θελήσει να το συγκρίνει με την κόλαση, θα διαπιστώσει ότι η κόλαση αποτελεί μια μικρογραφία μπροστά του." - Λόγια ενός αγωνιστή που πέρασε 1825 μέρες από τη ζωή του στη Γυάρο , 6570 μέρες στις φυλακές ως πολιτικός κρατούμενος.

    - Θυμάμαι παρακολουθούσα μια συζήτηση που είχε ανάψει στο tv.xs για έναν καθηγητή πανεπιστημίου, από το ΑΠΘ νομίζω, που είχε προτείνει ως μέτρο το να διώκονται πειθαρχικά οι καθηγητές που απεργούν ή κάτι τέτοιο. Τεσπά,πολλοί ήταν οι συνάδελφοί του καθηγητές που του ασκούσαν κριτική λέγοντάς τον φασίστα και μπλα μπλα μπλα και του ζητούσαν πως αν είναι να τους στείλει και εξορία κάπου, να είναι στη Γυάρο , έλεγε κάποιος από αυτούς , ο άλλος έλεγε στη Λέρο , ο άλλος έλεγε εγώ θέλω στη Μακρόνησο.
    Θέλω να καταλήξω στο οτί πολλοί είναι αυτοί που το έχουν δεί πολύ ρομαντικά το σκηνικό με τις εξορίες σ'αυτά τα ξερονήσια. Αν πραγματικά γνώριζαν ή είχαν μιλήσει με κάποιον που πέρασε από αυτά τα κολαστήρια δεν θα ξεστόμιζαν τέτοιες κουβέντες ούτε για αστείο εκτός αν είχαν μιλήσει με κάποιον που όντως είχε περάσει από εκεί, αλλά από την μεριά των τυρράνων.

    Ζαμπλαρίκος

    ΑπάντησηΔιαγραφή