Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014

Αμερικανοί ιστορικοί: "Πολύ συγκρατημένη εκτίμηση" οι 1000 Ναζί στην υπηρεσία της CIA, "αφελής" και "εν αγνοία" η υπηρεσία

Ναζί σε αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες

Η περίπτωση του γκεσταπίτη Κλάους Μπάρμπι είναι χαρακτηριστική. Ο επονομαζόμενος «σφαγέας της Λυών» έμεινε στην ιστορία, γιατί έπρεπε να περάσουν δεκαετίες για να λογοδοτήσει για τα εγκλήματά του. Μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έμεινε στο απυρόβλητο γιατί είχε ισχυρούς συμμάχους: την Υπηρεσία Αντικατασκοπείας του αμερικανικού στρατού. Μόνο όταν αποκαλύφθηκε η πραγματική του ταυτότητα στη Βολιβία, εκδόθηκε στη Γαλλία, όπου δικάστηκε και καταδικάστηκε. Και τότε αποκαλύφθηκε ότι αυτός όπως και άλλοι υψηλόβαθμοι ναζί μετά το τέλος του πολέμου εργάστηκαν ως κατάσκοποι των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών.

«Τουλάχιστον 1000 ναζί κατάσκοποι»

Ο Κλάους Μπάρμπι ή «σφαγέας της Λυών» λογοδότησε ενώπιον της δικαιοσύνης μετά από δεκαετίες. Τη σκυτάλη πήραν αμερικανοί ιστορικοί που ανέλυσαν τα συγκεκριμένα ιστορικά κεφάλαια και την ποιότητα των πληροφοριών που έδιναν οι ναζί κατάσκοποι. Σύμφωνα με την αξιολόγηση εκείνων των στοιχείων των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών που αποχαρακτηρίστηκαν ο αριθμός των ναζί κατασκόπων που υπηρέτησαν στις αμερικανικές υπηρεσίες πρέπει να φτάνει τουλάχιστον τους 1.000. «Πρόκειται για μια πολύ συγκρατημένη εκτίμηση», δηλώνει ο Νόρμαν Γκόντα, καθηγητής Μελετών για το Ολοκαύτωμα του Πανεπιστημίου της Φλόριντα. «Βασίζεται σε μακρόχρονη ανάλυση των αρχείων. Αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρουμε τον ακριβή αριθμό». Κι αυτό γιατί δεν δόθηκαν για μελέτη όλοι οι φάκελοι, ορισμένοι μάλιστα φαίνεται να χάθηκαν. Επιπλέον ο αριθμός 1000 αντικατοπτρίζει τις άμεσες επαφές όχι τις έμμεσες με την αμερικανική αντικατασκοπεία. Και βέβαια δεν περιλαμβάνει το μεγάλο αριθμό των μη γερμανών ναζί στην Ουγγαρία, στη Ρουμανία ή στην Ουκρανία. Και ενώ ο αριθμός των ναζί που έγιναν κατάσκοποι παραμένει ανοιχτός, δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για το περιεχόμενο των πληροφοριών που οι νεόκοποι κατάσκοποι έδιναν στους αμερικανούς εντολείς τους.

Περιορισμένης αξίας πληροφορίες

Ποιο είναι αυτό; «Δεν υπάρχει καμιά περίπτωση που να μας είναι γνωστή, στην οποία να δόθηκαν αποφασιστικής σημασίας πληροφορίες για παράδειγμα, για τον επερχόμενο αποκλεισμό του Δ. Βερολίνου ή κάτι παρόμοιο» δηλώνει ο Γκόντα στη Deutsche Welle. «Απλά δεν έγινε ποτέ κάτι τέτοιο». Και φέρνει ως παραδειγμένα τον Βίλχλεμ Χετλ, πρώην συνεργάτη των αυστριακών μυστικών υπηρεσιών (SD), ο οποίος μετά τον πόλεμο στρατολογήθηκε από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες. «Κάποια στιγμή η CIA διαπίστωσε πως οι μυστικές εκθέσεις του βασίζονταν σε πληροφορίες που διάβαζε στις εφημερίδες». Ο Γκόντα υποστηρίζει ότι οι γερμανοί κατάσκοποι που στρατολόγησαν οι Αμερικανοί δεν ήταν καλοί στου δουλειά τους, κάτι που οδήγησε τους Σοβιετικούς να τους παρακολουθούν ή να τους εξαγοράζουν. Εκείνο πάντως που εξέπληξε τους ερευνητές ήταν η έλλειψη γνώσης των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών για το παρελθόν των «αποκτημάτων» τους παρά το ότι οι φάκελοι ήταν διαθέσιμοι και μάλιστα υπό αμερικανικό έλεγχο.

Ελλιπής έλεγχος

Έτσι, λόγω ελλιπούς ελέγχου στρατολογήθηκαν άνδρες, που είχαν συμμετάσχει οι ίδιοι σε βαριά ναζιστικά εγκλήματα. «Υπήρχε μια περίπτωση τη δεκαετία του ΄50, που η αντικατασκοπεία του αμερικανικού ναυτικού στρατολόγησε έναν άνδρα ονόματι Χέρμαν Χέφλε, ήταν στέλεχος και συνεργάτης του Οντίλο Γκλομπόσνικ, ενός αυστριακού ναζί και υψηλόβαθμου SS, ο οποίος σε συνδυασμό με την «Επιχείρηση Ράινχαρντ» ευθύνεται για την εξόντωση πάνω από 1 εκατομμυρίων Εβραίων της Πολωνίας. «Δεν επρόκειτο για κάποιον άγνωστο συνεργάτη της Γκεστάπο, ο Χέφλε ήταν ανώτατο στέλεχος σε μια από τις σημαντικές ναζιστικές εκστρατείες εξόντωσης στην Πολωνία», διευκρινίζει ο ερευνητής Γκόντα. Οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ στρατολόγησαν το Χέφλε για να παρακολουθεί δεξιές ομάδες στην περιοχή του Μονάχου χωρίς να ξέρουν με ποιον είχαν να κάνουν. «Είναι αδιανόητο το ότι είχαν σχέσεις με κάποιον που αργότερα οι Δυτικογερμανοί συνέλαβαν».

Μακαρθισμός

Παρόλα αυτά είναι πολύ εύκολο να κρίνει και να καταδικάζει κανείς αδιάκριτα τις μυστικές υπηρεσίες με τις γνώσεις που διαθέτει σήμερα. «Στις ΗΠΑ επικρατούσε ένα κλίμα φόβου και απειλής» λέει ο Μίσα Μπρούμλικ, πρώην επικεφαλής του Ινστιτούτου Φριτς - Μπάουερ μελέτης του Ολοκαυτώματος. «Δεν πρέπει κανείς να λησμονεί ότι αρχές του ΄50 επικρατούσε Μακαρθισμός, ένας φόβος παρανοϊκών διαστάσεων για τους κομμουνιστές. Και με αυτό το δεδομένο δεν δίσταζε κανείς να στρατολογεί εγκληματίες για να αντιμετωπίσουν τον εχθρό». Στο ερώτημα εάν από εκείνα τα κεφάλαια της ιστορίας μπορεί κανείς να εξάγει διδάγματα για το παρόν, οι δύο ερευνητές κουνούν το κεφάλι τους με σκεπτικισμό. «Εάν υπάρχει κάποιο δίδαγμα, τότε αυτό είναι η καλή γνώση της πηγής σου», απαντά ο ιστορικός Γκότα.
Micahel Knigge / Ειρήνη Αναστασοπούλου
Deutsche Welle

13 σχόλια:

  1. Αυτό θα πει επιστήμονας ιστορικός με άποψη που τιμά την επιστήμη του και που δεν έφαγε τα λεφτά από το δάνειο σε πάρτι και γκόμενες! Πρέπει να ξέρεις την πηγή σου μωρέ, απλά πράματα! Αμάν αυτοί οι απρόσεχτοι πράκτορες! Αμέρικα ις μπιγιόντ σασπίσιον άφτερ όλ...

    Απλά ξεφτίλα.

    Κώστας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Οι Breitman και Goda (εδώ μιλάει ο δεύτερος) διορίστηκαν για αυτή την έρευνα από το Αμερικανικό Κογκρέσο. Εκπροσωπούν, δηλαδή, την αμερικανική κυβέρνηση. Μια χαρά ιστορικοί είναι, απλά είναι υπάλληλοι του αμερικανικού κράτους. Το οποίο είναι αναγκασμένοι να "ξεπλύνουν", αφού η έρευνα έγινε στο όνομά του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό εξηγεί τα πράγματα καλύτερα...

      Κώστας

      Διαγραφή
  3. Ναι, βέβεαια. Δεν ήξεραν στην Αμερική.

    Απελπισμένοι από το άδικο κυνηγητό, πολλοί ναζί κατέφυγαν στη χώρα της ελευθερίας, μετά από πολλές προσπάθειες να ζήσουν ήρεμα ως εργάτες, υπάλληλοι ή με ένα δικό τους μαγαζάκι. Μάταια όμως. Αποφάσισαν να μην το βάλουν κάτω. Μετανάστευσαν. Κατέθεσαν αιτήσεις για διάφορες δουλειές. Δεν ήταν όμως οι μόνοι Γερμανοί που κατέθεσαν αιτήσεις για τις Μυστικές Υπηρεσίες των ΗΠΑ. Εκατομμύρια ήταν οι Γερμανοί που αμέσως μετά τον πόλεμο θέλησαν να στελεχώσουν υπηρεσίες σαν τη CIA σε διάφορες χώρες του πλανήτη (αν και σαν CIA καμία, όχι, δεν έχει). "Σκεφτείτε μόνο τον όγκο των πληροφοριών που θα έπρεπε να διαχειριστεί μία μόνο υπηρεσία. Τι σχέση θα μπορούσε να έχει η CIA με τις πληροφορίες για το παρελθόν και τις πληροφορίες κάθε τυχαίου Ευρωπαίου;", δηλώνει ο Διευθυντής του τμήματος μπέρδεγουϊ του Κολούμπια, Xeno von Earodot.

    ...έτσι γινότανε τότενες και αν θέλετε το πιστεύετε, αν δε θέλετε όχι. Όμως οι ναζί ήταν πολλοί, ζητούσαν δουλειές και η CIA έπρεπε να καλύψει τις ανάγκες της. Πως να φανταζόταν ότι κυνηγώντας τα άκρα θα έπεφτε πάνω σε αυτούς που μισούσε; Διότι οι ναζί βρήκαν την Αμερική και όχι η Αμερική τους ναζί.

    !!!!
    Μας δουλεύουνε ρε; Κυκλοφορούσανε δηλαδή οι ναζί αμέριμνοι και ελεύθεροι; Και πως μπαίνανε στην υπηρεσία; Με συνέντευξη; "Έχω εμεπειρία στην οργάνωση στρατοπέδων, στην άντληση κρίσιμων πληροφοριών, στην εξέταση γεωλογικών στοιχείων και όλα αυτά ενώ δούλευα παράλληλα ως φούρναρης".

    τσαφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τα χάιλαιτς του ρεπορτάζ:

    1. " Εκείνο πάντως που εξέπληξε τους ερευνητές ήταν η έλλειψη γνώσης των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών για το παρελθόν των «αποκτημάτων» τους παρά το ότι οι φάκελοι ήταν διαθέσιμοι και μάλιστα υπό αμερικανικό έλεγχο." (CIA και δημοσιοϋπαλληλίκι, βαριόντουσαν να πεταχτούν δυο μέτρα να δουν το φάκελο, τελευταίο σοβιετικό κράτος οι ΗΠΑ κύριοι. Εμβρόντητοι οι ερευνητές με την τεμπελιά της CIA).

    2. "Δεν επρόκειτο για κάποιον άγνωστο συνεργάτη της Γκεστάπο, ο Χέφλε ήταν ανώτατο στέλεχος σε μια από τις σημαντικές ναζιστικές εκστρατείες εξόντωσης στην Πολωνία», διευκρινίζει ο ερευνητής Γκόντα. Οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ στρατολόγησαν το Χέφλε για να παρακολουθεί δεξιές ομάδες στην περιοχή του Μονάχου χωρίς να ξέρουν με ποιον είχαν να κάνουν."
    (Το ήξερε και η κουτσή Μαρία, αλλά η CIA πού να το ξέρει; Της το 'παν; Δεν της το 'παν.)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. H απόλυτη αντιστροφή της πραγματικότητας!
      Έτσι κι αλλιώς το μόνο στοιχείο του φασισμού που δεν έχει το κράτος των ΗΠΑ, είναι ο προστατευτισμός στην οικονομία και...... αυτά! (Και που να σφίξουν τα πράγματα...)

      Κώστας

      Διαγραφή
  5. "Εάν υπάρχει κάποιο δίδαγμα, τότε αυτό είναι η καλή γνώση της πηγής σου"
    Αντί τελείας στο τέλος, αντικαταστείστε: ";)"

    Κάτω από την κορφή του παγόβουνου κρύβονται τα υπόλοιπα 9/10 του όγκου, General Reinhard Gehlen, General Hans Speidel και άλλοι αξιότιμοι: http://www.voltairenet.org/article174656.html#nh6

    graf

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. δείτε κι αυτό...πολύ ενδιαφέρον και αποκαλυπτικό...
    http://www2.gwu.edu/~nsarchiv/NSAEBB/NSAEBB146/
    alex

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Να φανταστώ, ο Άιχμαν και ο Μένγκελε ανήκαν και εκείνοι σε αυτήν την κατηγορία (τουλάχιστον, μέχρι το '68 ή '69 για τον πρώτο, μέχρι που τον βρήκε η Μοσάντ). Τουλάχιστον, αν λάβει κανείς υπόψιν του τις φήμες ότι τους φυγάδευσε το Βατικανό στην Λατινική Αμερική...

    Stevie O.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτοδιόρθωση: το 1960 τον πιάσανε τον Άιχμαν.

      Stevie O.

      Διαγραφή
    2. Προς όλους:

      "Σε αντίθεση με τη Γερμανία, οι ΗΠΑ είχαν ένα Σύνταγμα το οποίο ήταν εξ αρχής δημοκρατικό. Και η άρχουσα τάξη τους κατάφερε, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της ιμπεριαλιστικής εποχής, να συντηρήσει τις δημοκρατικές της μορφές τόσο αποτελεσματικά ώστε, με δημοκρατικά νόμιμα μέσα, να πετύχει μια δικτατορία του μονοπωλιακού καπιταλισμού τουλάχιστον το ίδιο γερή όπως αυτή που δημιούργησε ο Χίτλερ χρησιμοποιώντας τυραννικές διαδικασίες. Αυτή η εύρυθμη δημοκρατία, όπως λέγεται, δημιουργήθηκε από το προεδρικό προνόμιο, την αυθεντία του Ανώτατου Δικαστηρίου στα συνταγματικά ζητήματα (και το ποια ήταν συνταγματικά ζητήματα το αποφάσιζαν πάντα οι μονοπωλιακοί καπιταλιστές), το χρηματοπιστωτικό μονοπώλιο στον Τύπο, το ραδιόφωνο, κλπ., το κόστος των προεκλογικών εκστρατειών, το οποίο απέτρεψε αποτελεσματικά να γεννηθούν πραγματικά δημοκρατικά κόμματα δίπλα στα δύο κόμματα του μονοπωλιακού καπιταλισμού, και, τέλος, τη χρήση τρομοκρατικών μέσων (το σύστημα λυντσαρίσματος). Και αυτή η δημοκρατία μπορούσε, ουσιαστικά, να πραγματοποιήσει όλα όσα αναζήτησε ο Χίτλερ χωρίς να χρειάζεται να έρθει σε τυπική ρήξη με τη δημοκρατία. Επιπρόσθετα, υπήρχε η ασύγκριτα πλατύτερη και σταθερότερη βάση του μονοπωλιακού καπιταλιστμού. Στο πολύ ενδιαφέρον αμερικανικό πολεμικό μυθιστόρημα του Νόρμαν Μέιλερ, Οι γυμνοί και οι νεκροί, ο χαρακτήρας του, ο στρατηγός Κάμινγκς, εκφράζει τη διαφορά πιο παραστατικά:

      'Ως κινητική ενέργεια, μια χώρα είναι οργάνωση, συνδυασμένη προσπάθεια, το επίθετό σας, φασισμός...Ιστορικά, ο σκοπός αυτού του πολέμου είναι να μεταφράσει τις δυνατότητες των ΗΠΑ σε κινητική ενέργεια. Η έννοια του φασισμού, που είναι πολύ πιο αξιόπιστη απ' αυτή του κομμουνισμού αν το σκεφτείτε, γιατί βασίζεται γερά στην πραγματική φύση των ανθρώπων, απλώς αναδύθηκε στη λάθος χώρα, σε μια χώρα που δεν είχε αρκετή εγγενή προοπτική ισχύος για να αναπτυχθεί εντελώς. Στη Γερμανία, δεδομένης της βασικής απογοήτευσης που δημιουργούν τα περιορισμένα φυσικά μέσα, ήταν αναμενόμενο να υπάρξουν ακρότητες...Για όλο τον περασμένο αιώνα, ολάκερη η ιστορική διαδικασία τείνει προς την όλο και μεγαλύτερη συμπύκνωση της ισχύος. Φυσική ισχύς για αυτόν τον αιώνα, μια προέκταση του σύμπαντός μας, και μια πολιτική ισχύς, μια πολιτική οργάνωση για να την καταστήσει εφικτή. Οι άνθρωποι της εξουσίας στην Αμερική, μπορώ να σας πω, αποκτούν συνειδητότητα των πραγματικών τους στόχων για πρώτη φορά στην ιστορία μας. Παρακολουθείστε. Μετά τον πόλεμο, η εξωτερική μας πολιτική θα είναι πολύ γυμνότερη, πολύ λιγότερο υποκριτική από ό,τι ήταν ποτέ πριν.'

      Μπορούμε συνεπώς να καταλάβουμε ότι οι μονοπωλιακοί καπιταλιστές των ΗΠΑ δεν χρειάζονται ούτε μπορούν να εφαρμόσουν ούτε τον "Γερμανικό σοσιαλισμό" ούτε τη "Γερμανική δημοκρατία" στα εσωτερικά τους ζητήματα. Γι αυτούς, ο καπιταλισμός είναι και θα παραμείνει το ιδανικό οικονομικό σύστημα, και η "δημοκρατική ελευθερία" το μοντέλο για κάθε κρατικό θεσμό και μορφή διακυβέρνησης. Το πώς αυτή η "δημοκρατική ελευθερία" μετατρέπεται σε φασιστικό καταναγκασμό --χωρίς να υπόκειται σε καμία αλλαγή μορφής-- είναι κάτι που αναγνωρίζεται εδώ και πολύν καιρό όχι απλώς από τον κόσμο γενικά αλλά και από τους ευφυείς και ακέραιους Αμερικανούς. Δεν χρειάζεται να είσαι μαρξιστής για να το καταλάβεις. Ο βαθιά αστός συγγραφέας Σινκλαίρ Λούις έδειξε αυτή την εξέλιξη στο μυθιστόρημά του Δεν μπορεί να συμβεί εδώ -- αν και με κάποιες αυταπάτες σχετικά με τη στάση της φιλελεύθερης μπουρζουαζίας. Και πιο πριν, για παράδειγμα στο Έλμερ Γκάντρι, ο Λούις ξεσκέπασε ορθά τη φασιστική τρομοκρατία που ανέχονται και μάλιστα καλλιεργούν τεχνηέντως οι 'δημοκράτες.'"
      Γκιόργκ Λουκάτς, Η Καταστροφή του Λόγου, http://leninreloaded.blogspot.com/2014/01/georg-lukacs.html

      Διαγραφή
    3. "Η έννοια του φασισμού [...] απλώς αναδύθηκε στη λάθος χώρα, σε μια χώρα που δεν είχε αρκετή εγγενή προοπτική ισχύος για να αναπτυχθεί εντελώς."

      Θεός ο Μέιλερ εδώ.

      Διαγραφή
  8. Η Αμερική υπήρξε καλά διοικούμενο κράτος καθόλη τη διάρκεια του «μικρού 20ου αιώνα» τουλάχιστο και είναι κρίμα κι άδικο να κατηγορούνται οι υπηρεσίες του οτι δεν ξόδευαν σε αντιστοιχία με την αποστολή τους τα χρήματα του φορολογούμενου πολίτη :-))
    Δείτε εδώ λίγα για ένα βιβλίο (δεν το έχω διαβάσει) που πραγματεύεται ένα άκρως ενδιαφέρον, σχετικό θέμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή