Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2014

Ο Λένιν για τον πόλεμο και τη στάση των κομμουνιστών


Ο ΛΕΝΙΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ
του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ
Τεύχος: 2012 Τεύχος 6

«Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΜΕ ΑΛΛΑ ΜΕΣΑ» [1]

Φέτος συμπληρώνονται 95 χρόνια από τη Σοσιαλιστική Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία το 1917. Η Οκτωβριανή Επανάσταση και η σοσιαλιστική οικοδόμηση, καθώς και η αντεπανάσταση που επικράτησε πλήρως το 1989-1991 προσφέρονται για κρίσιμα διδάγματα για την ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος. Αποδείχθηκε ιστορικά ότι αδύναμα εμπεδώθηκε η επαναστατική στρατηγική που οδήγησε στη νικηφόρα έκβαση της Οκτωβριανής Επανάστασης. Βασικό ζήτημα που αναδεικνύεται μέσα από την πείρα της Οκτωβριανής Επανάστασης είναι η σχέση του ιμπεριαλιστικού πολέμου με τη διαμόρφωση επαναστατικής κατάστασης. Γι’ αυτό σύμφωνα με το Λένιν ο Α΄ ιμπεριαλιστικός πόλεμος ήταν ο «μεγάλος σκηνοθέτης» της επανάστασης.

Η κατανόηση αυτού του ζητήματος δεν απορρέει μόνο από την ανάγκη αποτίμησης της ιστορικής πείρας, αλλά και από τα σύγχρονα πολιτικά καθήκοντα. Σήμερα διανύουμε μία περίοδο συσσώρευσης στοιχείων που προμηνύουν το ενδεχόμενο οι ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις να μπουν σε νέα φάση, κατά την οποία θα είναι αδύνατη η ειρηνική διευθέτησή τους.

Το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ σε πρόσφατη ανακοίνωσή του εκτίμησε ότι:

«Η καπιταλιστική κρίση, οι δυσκολίες στη διαχείρισή της στην Ευρωπαϊκή Ενωση, ιδιαίτερα στην Ευρωζώνη, αλλά και στις ΗΠΑ, οι συνέπειές της ακόμη και στις καπιταλιστικές οικονομίες που εξακολουθούν να έχουν προς το παρόν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, δυναμώνουν τους ανταγωνισμούς, τις αντιθέσεις και την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα στη Νοτιοανατολική Ασία, στην Κασπία και την Κεντρική Ασία, στην Αφρική, στη Λατινική Αμερική.

Ιδιαίτερα, άκρως επικίνδυνες είναι οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και στην ευρύτερη περιοχή, γεγονός που εκδηλώνεται με την υλοποίηση σχεδίου ιμπεριαλιστικής επέμβασης για την επέκταση των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων μεγάλων οικονομικών ομίλων κρατών-μελών της ΕΕ και των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, στη Βόρεια Αφρική, στον Περσικό Κόλπο, για την απόκτηση γεωστρατηγικού πλεονεκτήματος στον ανταγωνισμό με τη Ρωσία, την Κίνα, τη συμμαχία των BRICS, που απειλούν την αμερικανική παγκόσμια πρωτοκαθεδρία στην ιμπεριαλιστική “πυραμίδα”. Η κατάσταση αυτή συνδυάζεται με τη διοχέτευση κεφαλαίων σε πολεμικές συγκρούσεις ως μέσο ελέγχου της καπιταλιστικής κρίσης.

Οι εξελίξεις θέτουν συνεχώς και πιο επίμονα τη σχέση καπιταλισμός - κρίση - πόλεμος»[2].

Τα τελευταία χρόνια προστέθηκαν νέες εστίες ιμπεριαλιστικών πολέμων και επεμβάσεων στην ευρύτερη περιοχή μας, σε συνθήκες συγχρονισμένης και βαθιάς καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, οξυμένου ανταγωνισμού για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο: Στη Λιβύη η ιμπεριαλιστική επέμβαση έγινε με το πρόσχημα του «εκδημοκρατισμού» της χώρας. Στο Ιράν βρίσκεται σε εξέλιξη η εφαρμογή του σχεδιασμού άμεσης επέμβασης με το πρόσχημα της «προστασίας της ειρήνης από την απόκτηση πυρηνικών στο Ιράν». Στη Συρία εκδηλώνονται ακόμα πιο ανοιχτά οι ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις ανάμεσα σε ΗΠΑ, Μ. Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία, Κίνα, ενώ παράλληλα αναδεικνύεται ο αναβαθμισμένος ρόλος της Τουρκίας, με τη σύνθετη διαπραγμάτευση ανταγωνισμού και συμμαχίας της με το Ισραήλ. Ταυτόχρονα αυξάνεται η ένταση στον Ειρηνικό Ωκεανό με την όξυνση της αντιπαράθεσης ανάμεσα σε Κίνα και Ιαπωνία, ενώ οι ΗΠΑ έχουν αναγορεύσει σε στόχο στρατηγικής σημασίας την εγκατάσταση στρατιωτικής βάσης στην Αυστραλία. Η Ελλάδα με διάφορους τρόπους έχει εμπλακεί και υποστηρίζει με τις στρατιωτικές υποδομές της αυτές τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Ο προσανατολισμός και η εκπαίδευση του ελληνικού στρατού (δυνάμεις ταχείας επέμβασης κλπ.) εξυπηρετούν έναν τέτοιο πολεμικό σχεδιασμό στα πλαίσια των ιμπεριαλιστικών ενώσεων του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Είναι ιστορικά επιβεβαιωμένο ότι οι πόλεμοι δε σταμάτησαν ποτέ, ακόμα και σε σχετικά ειρηνικές περιόδους. Οταν όμως τα «σύννεφα» του πολέμου πυκνώνουν, όταν ένας πόλεμος με γενικότερες - διεθνείς διαστάσεις προβάλλει πιο πιθανός, τα καθήκοντα και οι ευθύνες των κομμουνιστών μεγαλώνουν. Η επικαιρότητα των ζητημάτων που σχετίζονται με τον πόλεμο αναδεικνύει την ανάγκη συζήτησης γύρω από αυτά, ανατρέχοντας στην πείρα του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και στην πλούσια αρθρογραφία του Λένιν για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Η ανάγκη αυτή εξηγεί και την επιλογή του παρόντος άρθρου. «Σήμερα ρίχνουμε βάρος και παρακολουθούμε πολύ στενά τον κίνδυνο μιας σχετικά πιο γενικευμένης πολεμικής σύγκρουσης στο γεωστρατηγικό χώρο του Ευξείνου Πόντου, της Μέσης Ανατολής, της Ανατολικής Μεσογείου και βεβαίως επεξεργαζόμαστε τη συγκεκριμένη στάση απέναντι στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, ανεξάρτητα από τις προφάσεις που θα χρησιμοποιηθούν και ιδιαίτερα τη στρατηγική μετατροπής του πολέμου σε πάλη για την εξουσία. Η αστική τάξη της χώρας μας θα βρεθεί στο πλευρό του ενός ή του άλλου ιμπεριαλιστικού άξονα ή πόλου με στόχο να πάρει μέρος στο ξαναμοίρασμα, να μη βρεθεί στο περιθώριο. Ο λαός δεν πρέπει να χύσει το αίμα του για τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών, του δικού του και των άλλων. Το ίδιο ισχύει και για τους άλλους λαούς»[3].

Η ιστορία επιβεβαιώνει ότι με τον πόλεμο συνεχίζεται με άλλα -βίαια- μέσα η πολιτική των αντιμαχόμενων δυνάμεων που διευθύνεται από την κυρίαρχη τάξη τους, ενώ η ειρήνη που ακολουθεί αποτελεί με τη σειρά της τη συνέχεια αυτής της πολιτικής στη σκιά της έκβασης του πολέμου μέχρι την επόμενη ένοπλη σύγκρουση. Στηριζόμενος στην παραπάνω θέση, ο Λένιν σε διάλεξή του το Μάη του 1917 απέρριψε «τη μικροαστική και ανόητη πρόληψη ότι τάχα είναι δυνατό να ξεχωρίσουμε τον πόλεμο από την πολιτική των αντίστοιχων κυβερνήσεων, των αντίστοιχων τάξεων, ότι τάχα είναι ποτέ δυνατό να βλέπουμε τον πόλεμο σαν απλή επίθεση που παραβιάζει την ειρήνη και σαν αποκατάσταση ύστερα αυτής της παραβιασμένης ειρήνης. Τσακώθηκαν και συμφιλιώθηκαν!». Και υποστήριξε ότι «Ο πόλεμος συνδέεται αδιάρρηκτα μ’ εκείνο το πολιτικό καθεστώς από το οποίο πηγάζει. Την ίδια πολιτική, που ένα ορισμένο κράτος, μια ορισμένη τάξη στα πλαίσια αυτού του κράτους, εφαρμόζει σε μια μακροχρόνια περίοδο πριν από τον πόλεμο, η ίδια αυτή τάξη τη συνεχίζει και στη διάρκεια του πολέμου, αλλάζοντας μόνο τη μορφή δράσης».[4] Αναλύοντας ιστορικά παραδείγματα, όπως τους αντεπαναστατικούς πολέμους απ’ όλα τα μοναρχικά κράτη της Ευρώπης ενάντια στην επαναστατική Γαλλία στα τέλη του 18ου αιώνα, αλλά και τις συνθήκες του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, απέδειξε ότι για να κατανοούμε τον κάθε πόλεμο και το χαρακτήρα του, είμαστε υποχρεωμένοι να μελετάμε σε βάθος χρόνου και συνολικά την πολιτική των δυνάμεων που συμμετέχουν σε αυτόν, στα πλαίσια του δοσμένου συστήματος και όχι «να παίρνουμε ξεχωριστά παραδείγματα, ξεχωριστές περιπτώσεις, που πάντα είναι εύκολο να αποσπαστούν από την αλυσίδα των κοινωνικών φαινομένων και που δεν έχουν καμία αξία, γιατί είναι το ίδιο εύκολο να φέρουμε και αντίθετο παράδειγμα»[5].

Το πρώτο ζήτημα που θα τεθεί, εάν το κομμουνιστικό κίνημα βρεθεί μπροστά σε τέτοιες εξελίξεις, είναι ο σωστός προσδιορισμός του χαρακτήρα του πολέμου και, με βάση αυτό, ο προσδιορισμός της στάσης του επαναστατικού κινήματος, που αποτελεί κρίσιμο ζήτημα.


ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΣΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

Παρ’ όλο που ένοπλες συγκρούσεις ανάμεσα σε φυλές υπήρχαν και στο πρωτόγονο κοινοτικό σύστημα, οι πόλεμοι είναι κυρίως προϊόν των εκμεταλλευτικών κοινωνιών, της ταξικής διαίρεσης και αποτελούν τρόπο επίλυσης διαφορών που γεννιούνται στη βάση αντιτιθέμενων οικονομικών συμφερόντων. Το τέλος των πολέμων δεν μπορεί να επέλθει παρά μόνο με την εξάλειψη των αιτιών που τους προκαλούν, με την πλήρη και ανεπίστρεπτη κατάργηση του τελευταίου κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού που στηρίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, του καπιταλισμού.

Τα κύρια ζητήματα για κάθε πόλεμο είναι: ποια τάξη τον διεξάγει, με ποιο σκοπό, σε ποια φάση της ιστορικής της ανάπτυξης. Με βάση την απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα μπορεί να κριθεί εάν ένας πόλεμος είναι αντιδραστικός ή προοδευτικός και από τίνος την πλευρά. Στην ιστορική της εξέλιξη η ανθρωπότητα έχει γνωρίσει πολέμους που, παρά τα δεινά που τους συνόδευσαν, έπαιξαν ένα ρόλο αντικειμενικά προοδευτικό στην εξέλιξη των ανθρώπινων κοινωνιών. Κατά το Λένιν «συντέλεσαν στην ανάπτυξη της ανθρωπότητας, βοήθησαν να καταστραφούν βλαβεροί και αντιδραστικοί θεσμοί (όπως λογουχάρη η απολυταρχία ή η δουλοπαροικία), τα πιο βάρβαρα δεσποτικά καθεστώτα της Ευρώπης (το τουρκικό και το ρωσικό) […] Μ’ άλλα λόγια, το κύριο περιεχόμενο και η ιστορική σημασία αυτών των πολέμων ήταν η ανατροπή της απολυταρχίας και της φεουδαρχίας, η υπονόμευσή τους, η αποτίναξη του ξενικού εθνικού ζυγού»[6].

Στην εποχή που η αστική τάξη πάλευε για να κυριαρχήσει οικονομικά και πολιτικά ενάντια στη φεουδαρχία, την εποχή που η αστική τάξη είχε ακόμα επαναστατικό χαρακτήρα και συντελούσε στην κοινωνική πρόοδο, αυτή τέθηκε επικεφαλής αστικών επαναστάσεων όπως στη Γαλλική Επανάσταση του 1789 και πολέμων όπως οι Ναπολεόντιοι πόλεμοι που -παρά τον κατακτητικό τους χαρακτήρα- συνέβαλαν στην καταστροφή φεουδαρχικών σχέσεων και κλόνισαν την απολυταρχία στην Ευρώπη. Επίσης η αστική τάξη μπήκε επικεφαλής εθνικών εξεγέρσεων, εθνικοαπελευθερωτικών πολέμων που συνδέονταν με την περίοδο της συγκρότησης των εθνών-κρατών, διαδικασία προοδευτική και αναγκαία για την ανάπτυξη του καπιταλισμού (όπως ο πόλεμος των επαναστατημένων Ελλήνων ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1821).

Στη σύγχρονη εποχή του καπιταλισμού η αστική τάξη έχει πάρει τη θέση που είχε την εποχή των αστικών επαναστάσεων η τάξη των φεουδαρχών. Από προοδευτική και επαναστατική κοινωνική δύναμη έχει μετατραπεί σε τροχοπέδη της κοινωνικής ανάπτυξης. Προσπαθεί με κάθε τρόπο να εμποδίσει την πραγματοποίηση της ιστορικά αναγκαίας ανατροπής της οικονομικής της κυριαρχίας και πολιτικής εξουσίας της. Γι’ αυτό οι πόλεμοι που διεξάγει έχουν αντιδραστικό χαρακτήρα. Ο Λένιν ξεκαθαρίζει ότι το ιμπεριαλιστικό στάδιο ανάπτυξης του καπιταλισμού, που εκδηλώθηκε με ορόσημο τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1914, οριστικά «βάζει την αστική τάξη “στην ίδια κατάσταση” που βρίσκονταν οι φεουδάρχες την πρώτη εποχή. Είναι η εποχή του ιμπεριαλισμού και των ιμπεριαλιστικών κλονισμών, καθώς και των κλονισμών που απορρέουν από τον ιμπεριαλισμό»[7].

Στις συνθήκες του σύγχρονου καπιταλισμού ο οικονομικός νόμος για διαρκή συσσώρευση, συγκέντρωση και συγκεντροποίηση κεφαλαίων αποτελεί όρο ζωής για τις μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις με σημαντικά μερίδια στη διεθνή καπιταλιστική αγορά, για τα μονοπώλια, τα οποία συνεχώς ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Η διαδικασία αυτή δημιουργεί συμμαχίες, στις οποίες εμπλέκονται ισχυρότερα αλλά και πιο αδύναμα καπιταλιστικά κράτη και διαμορφώνονται ομάδες κρατών που στηρίζουν τη μια ή την άλλη πλευρά του ανταγωνισμού.

Οι αντιθέσεις που δημιουργούνται έχουν ζωτικό χαρακτήρα για τους εμπλεκόμενους και ιδιαίτερα σε συνθήκες βαθιάς οικονομικής κρίσης παίρνουν ακραία χαρακτηριστικά που συχνά λύνονται με βίαιο τρόπο, με πόλεμο. Οι στρατιωτικές επεμβάσεις των καπιταλιστικών κρατών και των συμμάχων τους γίνονται για το ξαναμοίρασμα των αγορών μεταξύ των μονοπωλίων που, παρά την πολυεθνική μετοχική τους σύνθεση, εξακολουθούν να έχουν ως βάση της συγκρότησής τους κάποιο κράτος. Αυτό εκφράζεται και από το γεγονός ότι η πολιτική επιθετικότητα των καπιταλιστικών κρατών δεν είναι μόνο στρατιωτική με την έννοια των επεμβάσεων, αλλά πρώτ’ απ’ όλα είναι οικονομική επιθετικότητα. Επιδιώκουν το πρόσθετο κέρδος, κατά συνέπεια την εξαγωγή κεφαλαίων, τον έλεγχο των αγορών πρώτων υλών και εργατικού δυναμικού.

Ομως δεν είναι εξασφαλισμένα ούτε τα μερίδια αγοράς που κατακτούν ούτε η δυνατότητα που εμφάνισαν ιστορικά να εξαγοράζουν σχετικά μαζικά τμήματα της εργατικής τάξης.

Η ανισόμετρη ανάπτυξη του καπιταλισμού οδηγεί σε συνεχείς αλλαγές της θέσης των μονοπωλίων στη διεθνή αγορά, ακόμα και στο εσωτερικό μεγάλων καπιταλιστικών οικονομιών. Τελικά οδηγεί στην αλλαγή ισχύος μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών.

Οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι, οι πόλεμοι για την κατάκτηση αγορών, εδαφών, άμεσου πολιτικού ελέγχου σε άλλα κράτη-προτεκτοράτα, είναι τυπικοί για τη σύγχρονη εποχή του καπιταλισμού. Βέβαια τέτοιου τύπου πόλεμοι υπήρχαν και στην προηγούμενη ιστορική φάση του καπιταλισμού, ακόμα και σε προηγούμενους κοινωνικοοικονομικούς σχηματισμούς. Ο Λένιν σημειώνει χαρακτηριστικά ότι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος «είναι δυνατός και στη βάση της δουλείας και στη βάση του πρωτόγονου καπιταλισμού, όπως και στη σύγχρονη βάση του ανεπτυγμένου καπιταλισμού»[8].

Ο σύγχρονος (από τον 20ό αιώνα κι έπειτα) εκτεταμένος ιμπεριαλιστικός πόλεμος εκφράζει την ανάγκη για νέο μοίρασμα αγορών, νέες «συμφωνίες» ειρήνης, με βάση την εξέλιξη της ανισόμετρης καπιταλιστικής ανάπτυξης. Αναγκαστικά συνδέεται με τέτοιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο ακόμα κι ένας πόλεμος που σε άλλη ιστορική εποχή θα είχε το χαρακτήρα προοδευτικού εθνικού πολέμου. Σήμερα ένας τέτοιος πόλεμος (π.χ. από τους Κούρδους στο Ιράκ, Ιράν ή στην Τουρκία) γίνεται μέρος μιας ευρύτερης διαπάλης ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα. Ο πόλεμος μιας καταπιεσμένης εθνότητας από τη σκοπιά της εργατικής τάξης δεν αφορά μόνο την αντίθεση με την αστική τάξη του έθνους που καταπιέζει, αλλά και με την αστική τάξη της ίδιας της εθνότητας και τους διεθνείς συμμάχους της. Στη σύγχρονη εποχή δίκαιος πόλεμος για την εργατική τάξη είναι μόνο η ταξική πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού. Η αφετηριακή αυτή εκτίμηση πρέπει να διαπερνά όλα τα ζητήματα του πολέμου και της στάσης απέναντί του.

Αυτή την προσέγγιση τη βρίσκουμε στο Λένιν ήδη στις αρχές του 20ού αιώνα, μιλώντας για τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο: «Ο ευρωπαϊκός και παγκόσμιος πόλεμος έχει σαφές καθορισμένο χαρακτήρα αστικού, ιμπεριαλιστικού, δυναστικού πολέμου. Η πάλη για αγορές και η καταλήστευση ξένων χωρών, η τάση να καταπνίξουν το επαναστατικό κίνημα του προλεταριάτου και της δημοκρατίας στο εσωτερικό των χωρών, η τάση να αποβλακώσουν, να διασπάσουν και να εξοντώσουν τους προλετάριους όλων των χωρών, σπρώχνοντας τους μισθωτούς σκλάβους του ενός έθνους ενάντια στους μισθωτούς σκλάβους του άλλου έθνους προς όφελος της αστικής τάξης, αυτό είναι το μοναδικό πραγματικό περιεχόμενο και το μοναδικό πραγματικό νόημα του πολέμου»[9].

Αυτή η άποψη του Λένιν είναι πρωτοπόρα, στηρίζεται στην εκτίμηση του αντιδραστικού χαρακτήρα της σύγχρονης εποχής του καπιταλισμού. Ομως, όταν ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, πολλές εθνότητες βρίσκονταν ακόμα κάτω από την κυριαρχία μεγάλων αυτοκρατοριών που δεν αποτελούσαν «πολιτικές οργανώσεις ενός αστικού κράτους», αλλά κατάλοιπα της απολυταρχίας, όπως π.χ. της Ρωσικής, της Αυστροουγγρικής, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Επίσης μια σειρά άλλα εδάφη στην Ασία και τη Μ. Ανατολή βρίσκονταν υπό την αποικιοκρατική κυριαρχία σύγχρονων καπιταλιστικών κρατών, όπως της Μ. Βρετανίας, της Γαλλίας, της Ολλανδίας κ.ά. Στο μεγαλύτερο μέρος των εξωευρωπαϊκών αποικιών δεν μπορούσε να γίνεται λόγος εκείνη την εποχή για διαμόρφωση εργατικού κινήματος. Μια σειρά τυπικά ανεξάρτητα κράτη, ιδιαίτερα στην Ασία (π.χ. Περσία, Κίνα, Αφγανιστάν), στην πραγματικότητα ήταν υποτελή ισχυρότερων κρατών.

Σε εκείνες τις συνθήκες ο Λένιν δεν απέκλειε πολέμους «απομέρους των μικρών (ας υποθέσουμε προσαρτημένων ή εθνικά καταπιεζόμενων) κρατών ενάντια στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις […] και τα εθνικά κινήματα σε μεγάλη κλίμακα στην Ανατολική Ευρώπη»[10].

Δεν απέκλειε επίσης θεωρητικά το ενδεχόμενο, ο Α΄ ιμπεριαλιστικός πόλεμος του 1914-1918 να οδηγούσε σε εθνικό πόλεμο στην Ευρώπη, αν αυτός είχε ως αποτέλεσμα ένα ιστορικό πισωγύρισμα: «Είναι σε μεγάλο βαθμό απίθανο ο σημερινός ιμπεριαλιστικός πόλεμος του 1914-1916 να μετατραπεί σε εθνικό, επειδή η τάξη που αντιπροσωπεύει την ανάπτυξη προς τα μπρος είναι το προλεταριάτο, που αντικειμενικά τείνει να μετατρέψει τον πόλεμο αυτό σε εμφύλιο πόλεμο ενάντια στην αστική τάξη, και έπειτα ακόμη επειδή η διαφορά ανάμεσα στις δυνάμεις των δύο συνασπισμών δεν είναι πολύ σημαντική και επειδή το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο έχει δημιουργήσει παντού μια αντιδραστική αστική τάξη. Δεν μπορούμε όμως να λέμε ότι είναι αδύνατη μια τέτοια μετατροπή: αν το προλεταριάτο της Ευρώπης γινόταν ανίσχυρο για καμιά εικοσαριά χρόνια, αν ο σημερινός πόλεμος τελείωνε με νίκες σαν τις ναπολεόντειες και με την υποδούλωση μιας σειράς βιώσιμων εθνικών κρατών, αν ο εξωευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός (ο ιαπωνικός και ο αμερικανικός κατά πρώτο λόγο) διατηρούνταν επίσης καμιά εικοσαριά χρόνια χωρίς να περάσει στο σοσιαλισμό, λογουχάρη, ύστερα από ένα ιαπωνοαμερικανικό πόλεμο, τότε θα ήταν δυνατός ένας μεγάλος εθνικός πόλεμος στην Ευρώπη. Αυτό θα σήμαινε γύρισμα της Ευρώπης προς τα πίσω για αρκετές δεκαετίες. Αυτό είναι απίθανο. Δεν είναι όμως αδύνατο, γιατί είναι αντιδιαλεκτικό, αντιεπιστημονικό και θεωρητικά όχι σωστό να φαντάζεται κανείς ότι η παγκόσμια ιστορία τραβάει ομαλά και κανονικά προς τα μπρος, χωρίς να κάνει κάποτε γιγάντια άλματα προς τα πίσω»[11].

Οι εξελίξεις βεβαίως ήταν διαφορετικές. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος έληξε με την άνοδο του εργατικού κινήματος, τη νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης στη Ρωσία, τις επαναστατικές απόπειρες σε Γερμανία, Ουγγαρία κ.α., τη διάλυση των αυτοκρατοριών της Ευρώπης και της Μ. Ανατολής (Αυστροουγγρική, Ρωσική, Οθωμανική), ενώ διέλυσε μοναρχικά κατάλοιπα σαν αυτά που υπήρχαν στο γερμανικό αστικό κράτος (πτώση των Κάιζερ).

Ο Λένιν δήλωνε ότι το ευρωπαϊκό επαναστατικό εργατικό κίνημα θα έπρεπε να υποστηρίξει τα εθνικά κινήματα (π.χ. στην Ευρώπη), τα αντιαποικιακά κινήματα (σε Ασία, Μ. Ανατολή κ.α.) και τα κινήματα ανεξαρτησίας των πιο αδύναμων κρατών που ήταν υποτελείς απέναντι σε ισχυρότερα καπιταλιστικά κράτη, ως μια εξέλιξη που θα διευκόλυνε το εργατικό κίνημα στην καπιταλιστική Ευρώπη και με αυτή την έννοια αναφέρθηκε και στο σύνθημα «υπεράσπισης της πατρίδας».

Εκπροσωπώντας ο ίδιος το εργατικό κίνημα στη Ρωσική Αυτοκρατορία αντιπάλευε το σοβινισμό του ρωσικού έθνους που πολλές φορές εμφανιζόταν με διεθνιστικό μανδύα στο εργατικό κίνημα. Αντιπάλευε τον κίνδυνο από την αδιαφορία του εργατικού κινήματος απέναντι στα εθνικά κινήματα: «Μια τέτοια αδιαφορία καταντά σοβινισμός όταν τα μέλη των μεγάλων εθνών της Ευρώπης, δηλαδή των εθνών που καταπιέζουν περισσότερο μικρούς και αποικιακούς λαούς, δηλώνουν με δήθεν επιστημονικό ύφος: εθνικοί πόλεμοι δεν μπορούν να υπάρχουν»[12].

Ο Λένιν θεωρούσε τα εθνικά και αντιαποικιοκρατικά κινήματα ως έναν παράγοντα που, συνδυασμένος με τις σοσιαλιστικές επαναστάσεις στα πιο ανεπτυγμένα καπιταλιστικά κράτη, μπορούσε να αποσταθεροποιήσει τις μεγάλες αποικιοκρατικές ή αυτοκρατορικές δυνάμεις και να διευκολύνει την επικράτηση του σοσιαλισμού στην Ευρώπη.

Η αποσπασματική κατανόηση της παραπάνω τοποθέτησης του Λένιν μπορεί να οδηγήσει σήμερα σε σοβαρά λάθη. Να δικαιολογήσει την απόσπαση του εθνικού από το ταξικό στοιχείο, παραβιάζοντας τη λενινιστική αντίληψη για την ανάλυση της εποχής, της αντικειμενικής θέσης των τάξεων στην κίνηση της κοινωνικής εξέλιξης. Να οδηγήσει σε γραμμή πολιτικής στήριξης της λεγόμενης «εθνικής» ή «πατριωτικής» αστικής τάξης.

Σε καμία περίπτωση σήμερα δεν τεκμηριώνεται από τη λενινιστική αντίληψη και πολιτική πρακτική η ανάγκη για συμμαχία της εργατικής τάξης με τμήμα της αστικής τάξης σε μια χώρα που υφίσταται άμεση στρατιωτική επίθεση ή έμμεση πολιτική επέμβαση από ένα ισχυρότερο καπιταλιστικό κράτος ή συμμαχία κρατών.

Ο ίδιος ο Λένιν εκείνη την εποχή έκανε κριτική στην μπροσούρα του Γιούνιους -που είχε συντάξει η Ρ. Λούξεμπουργκ- που αντιπαρέθετε στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ένα εθνικό πρόγραμμα υπεράσπισης της πατρίδας σαν αυτό της επανάστασης του 1848. Ο Λένιν σημείωνε το 1916: «Στους φεουδαρχοδυναστικούς πολέμους αντιπαραθέτονταν τότε αντικειμενικά οι επαναστατικοδημοκρατικοί πόλεμοι, εθνικοαπελευθερωτικοί πόλεμοι. Αυτό ήταν το περιεχόμενο των ιστορικών καθηκόντων της εποχής. Τώρα για τα προχωρημένα μεγάλα κράτη της Ευρώπης η αντικειμενική κατάσταση είναι διαφορετική. Η ανάπτυξη προς τα μπρος -αν δεν πάρουμε υπόψη τα ενδεχόμενα προσωρινά βήματα προς τα πίσω- είναι πραγματοποιήσιμη μόνο προς την κατεύθυνση της σοσιαλιστικής κοινωνίας, της σοσιαλιστικής επανάστασης»[13]. Στο ίδιο κείμενο σημείωνε ότι στον ιμπεριαλιστικό «αστικό πόλεμο» μπορεί να αντιπαρατεθεί αντικειμενικά από την άποψη της προς τα μπρος ανάπτυξης «μόνο ο πόλεμος ενάντια στην αστική τάξη»[14].

Μπορούμε σήμερα να πούμε ότι στην κατάσταση των «προχωρημένων μεγάλων κρατών της Ευρώπης» βρίσκεται η μεγάλη πλειοψηφία των καπιταλιστικών κρατών στο κόσμο. Είναι άλλωστε ιστορικό δίδαγμα ότι ακόμα και σε συνθήκες κατοχής, κατάλυσης της εθνοκρατικής συγκρότησης, η εργατική τάξη δεν μπορεί να δώσει τη μάχη ενάντια στην κατοχή από το ίδιο μετερίζι με την αστική τάξη, δεν μπορεί να συμμαχήσει με κανένα τμήμα της. Οφείλει, ανταποκρινόμενη στον ιστορικό της ρόλο, να τραβήξει μέχρι τέλους το δικό της δρόμο, οδηγώντας στη δική της εξουσία που θα την απελευθερώσει από την εκμετάλλευση. Οφείλει, όπως θα κάνει άλλωστε και η αστική τάξη, να δώσει στον πόλεμο το δικό της στόχο και περιεχόμενο, να έχει τη δική της στρατηγική, τη δική της πολιτική, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον πόλεμο.

ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Η πρώτη απόπειρα να δοθεί διέξοδος προς το συμφέρον της εργατικής τάξης σε έναν πόλεμο ανάμεσα σε αντιμαχόμενες αστικές τάξεις υπήρξε η Παρισινή Κομμούνα στις συνθήκες του Γαλλοπρωσικού πολέμου. Ο Μαρξ κριτίκαρε τις πατριωτικές αυταπάτες των Γάλλων εργατών που εκφράστηκαν με το σύνθημα της «υπεράσπισης της πατρίδας» και δεν τους επέτρεψαν να καταλάβουν τη διαφορά ανάμεσα στον πόλεμο του 1870-1871 και στον πόλεμο για την υπεράσπιση της αστικής επανάστασης απέναντι στη στρατιωτική επέμβαση των ενωμένων αντιδραστικών και απολυταρχικών δυνάμεων της Ευρώπης στη Γαλλική Επανάσταση του 1789.

Τέσσερις δεκαετίες αργότερα ο Λένιν ανέδειξε ότι σε έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο, σε έναν πόλεμο που διοικεί η αστική τάξη, η εργατική τάξη, σε οποιαδήποτε χώρα κι αν βρίσκεται, δεν έχει κανένα όφελος, δεν μπορεί να προσδοκά τίποτα από τη νίκη της μιας ή της άλλης πλευράς και δεν έχει κανένα λόγο να «διαλέξει» ιμπεριαλιστή: «Το πρόβλημα “ποιας πλευράς πρέπει να εύχεται κανείς πιο πολύ την επιτυχία” ισοδυναμεί με το πρόβλημα, “ποιας αστικής τάξης πρέπει να εύχεται κανείς πιο πολύ την επιτυχία”. […] Ο Μαρξ έλυσε το γνωστό πρόβλημα τότε (σ.σ. το 1859) που υπήρχαν -και όχι μόνο υπήρχαν, μα και βρίσκονταν στο προσκήνιο του ιστορικού προτσές στα σπουδαιότερα κράτη της Ευρώπης- αναμφισβήτητα προοδευτικά αστικά κινήματα. Στις μέρες μας θα ήταν γελοίο και να σκεφτεί κανείς για προοδευτική αστική τάξη και για προοδευτικό αστικό κίνημα […] Η παλιά αστική “δημοκρατία” αυτών των κεντρικών και σπουδαιότατων μεγάλων κρατών έγινε αντιδραστική»[15].

Η τοποθέτηση των κομμουνιστών απέναντι σε κάθε πόλεμο γίνεται προσδιορίζοντας το χαρακτήρα, το σκοπό του: «Εμείς, οι μαρξιστές, δεν συγκαταλεγόμαστε στους απόλυτους αντιπάλους κάθε πολέμου. Εμείς λέμε: σκοπός μας είναι να πετύχουμε το σοσιαλιστικό κοινωνικό σύστημα που, εξαλείφοντας τη διαίρεση της ανθρωπότητας σε τάξεις, εξαλείφοντας κάθε εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και έθνους από έθνος, θα εξαλείψει αναπόφευκτα κάθε δυνατότητα πολέμου γενικά»[16].

Οι κομμουνιστές υποστηρίζουν τη διεξαγωγή επαναστατικών πολέμων, ταξικών πολέμων ενάντια στην αστική τάξη της κάθε χώρας, όπως ήταν η Οκτωβριανή Επανάσταση το 1917, ο αγώνας του ΔΣΕ το 1946-1949 στην Ελλάδα, σοσιαλιστικές επαναστάσεις στον 20ό αιώνα.

Ο Λένιν συνδέει τη διαμόρφωση συνθηκών επαναστατικής κατάστασης με την εξέλιξη του ιμπεριαλιστικού πολέμου, αναφερόμενος στις συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί τον Ιούνη του 1915, σχεδόν ένα χρόνο μετά το ξέσπασμα του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου: «Η πολιτική κρίση είναι πραγματικότητα: καμιά κυβέρνηση δεν είναι σίγουρη για την επαύριο, καμιά κυβέρνηση δεν είναι απαλλαγμένη από τον κίνδυνο δημοσιονομικής χρεοκοπίας, από τον κίνδυνο απώλειας εδαφών, από τον κίνδυνο να την διώξουν από την δική της χώρα (όπως έδιωξαν την κυβέρνηση του Βελγίου). Ολες οι κυβερνήσεις ζουν πάνω σε ένα ηφαίστειο, όλες κάνουν οι ίδιες έκκληση στην αυτενέργεια και τον ηρωισμό των μαζών. Ολόκληρο το πολιτικό καθεστώς της Ευρώπης έχει κλονιστεί και κανένας ασφαλώς δε θ’ αρνηθεί ότι μπήκαμε […] σε εποχή μεγάλων πολιτικών κλονισμών»[17].

Απαντώντας στις αιτιάσεις των οπορτουνιστών της Β΄ Διεθνούς ότι δεν επιβεβαιώθηκε η εκτίμηση του Συνεδρίου της Βασιλείας (1912) για διαμόρφωση επαναστατικής κατάστασης, αφού οι κυβερνήσεις εμφανίζονταν ισχυρές στις αρχές του πολέμου, ο Λένιν σημείωνε ότι ποτέ οι κυβερνήσεις, οι κυρίαρχες τάξεις των διάφορων κρατών δεν έχουν τόσο ανάγκη τη συναίνεση των εργαζόμενων μαζών (την «ειρηνική υποταγή τους») όσο τον καιρό του πολέμου. Επισήμαινε επίσης ότι αν στην αρχή του πολέμου «ιδιαίτερα σε μια χώρα που περιμένει γρήγορη νίκη, η κυβέρνηση φαίνεται παντοδύναμη, κανένας ποτέ και πουθενά στον κόσμο δεν σύνδεσε την αναμονή επαναστατικής κατάστασης αποκλειστικά με τη στιγμή της έναρξης του πολέμου και πολύ περισσότερο δεν ταύτισε το φαινομενικό με το πραγματικό»[18].

Η έξοδος από τον πόλεμο ενδιαφέρει ολόκληρη την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, συνδέεται με την πάλη για την εργατική εξουσία. «Είναι απαραίτητο να αγωνιστούμε για να σταματήσει το γρηγορότερο ο πόλεμος. Μόνο όμως όταν καλούμε σε επαναστατικό αγώνα το αίτημα της ειρήνης αποκτά προλεταριακό νόημα. Χωρίς μια σειρά επαναστάσεις η λεγόμενη δημοκρατική ειρήνη είναι μικροαστική ουτοπία»[19]. Ο συνεπής αντιπολεμικός αγώνας δεν μπορεί παρά να συνδυαστεί με την πάλη για την εξουσία σε κάθε χώρα. Στο βαθμό που «καταλαβαίνουμε την αναπόφευκτη σύνδεση που υπάρχει ανάμεσα στους πολέμους και την πάλη των τάξεων στο εσωτερικό μιας χώρας […] καταλαβαίνουμε ότι είναι αδύνατο να εξαλειφθούν οι πόλεμοι χωρίς την εξάλειψη των τάξεων και τη δημιουργία του σοσιαλισμού»[20]. Ο Λένιν σε άλλο άρθρο του επισημαίνει: «Μόνο αφού ανατρέψουμε, νικήσουμε οριστικά και απαλλοτριώσουμε την αστική τάξη σ’ όλο τον κόσμο κι όχι μονάχα σε μια χώρα, οι πόλεμοι θα γίνουν αδύνατοι. Κι από επιστημονική άποψη δεν θα είναι καθόλου σωστό και καθόλου επαναστατικό, αν παρακάμψουμε ή αποκρύψουμε ακριβώς το πιο σπουδαίο: την κατάπνιξη της αντίστασης της αστικής τάξης, που είναι το πιο δύσκολο και που απαιτεί μεγαλύτερο αγώνα στην περίοδο του περάσματος στο σοσιαλισμό»[21] .

Είναι γεγονός ότι είναι σχετικά πιο εύκολα κατανοητός ο άδικος, ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας του πολέμου από την εργατική τάξη της χώρας που επιτίθεται, αν και αυτό δεν εκφράστηκε στο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της Γερμανίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ομως γίνεται πιο δύσκολα αντιληπτός για την εργατική τάξη της χώρας που δέχεται την επίθεση ότι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος αφορά και τις δύο πλευρές. Δεν γίνεται κατανοητό ότι και ο επιτιθέμενος και ο αμυνόμενος διεξάγουν άδικο ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Αν π.χ. η Ελλάδα δεχτεί στρατιωτική επίθεση και εμπλακεί σε πόλεμο, η αστική τάξη της Ελλάδας θα ευθύνεται για την ιμπεριαλιστική επίθεση, γιατί αυτός ο πόλεμος θα αποτελέσει συνέχεια της πολιτικής συμμετοχής στο μοίρασμα των αγορών, των πηγών ενέργειας κλπ., της ενεργητικής συμμετοχής στις στρατιωτικές-πολιτικές συμμαχίες και επεμβάσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ που ακολουθούσε σε «ειρηνική περίοδο».

Συνεπώς το αν ένας πόλεμος είναι δίκαιος ή άδικος δε σχετίζεται με το αν είναι αμυντικός ή επιθετικός (με την κυριολεξία των όρων), αλλά με το ποιας πολιτικής συνέχεια αποτελεί: «Σαν να βρίσκεται η ουσία στο ποιος επιτέθηκε πρώτος, και όχι ποιες είναι οι αιτίες του πολέμου, οι σκοποί που ο πόλεμος βάζει μπροστά του και οι τάξεις που τον διεξάγουν»[22].

Το όφελος της εργατικής τάξης στις συνθήκες ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου δεν μπορεί παρά να βρίσκεται στην ήττα και την ανατροπή της αστικής τάξης της χώρας της, σημείωνε ο Λένιν: «Σ’ έναν αντιδραστικό πόλεμο μια επαναστατική τάξη δεν μπορεί παρά να εύχεται την ήττα της κυβέρνησής της. Αυτό είναι αξίωμα. Και το αξίωμα αυτό αμφισβητούν μόνο οι συνειδητοί οπαδοί ή οι ανίκανοι υπηρέτες των σοσιαλσωβινιστών»[23].

Το επαναστατικό εργατικό κίνημα δεν είναι αδιάφορο στο ενδεχόμενο ξένης εισβολής ή κατοχής, δεν είναι αμέτοχο στην αντίσταση. Αντίθετα πρωτοστατεί στην εργατική λαϊκή πάλη, οργανώνοντας τη δική του ένοπλη δράση, ώστε η έξοδος από τον πόλεμο να οδηγήσει στη νίκη της εργατικής εξουσίας.

Εργατική τάξη και αστική τάξη πολεμούν σε διαφορετικά μετερίζια. Για την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα ο πόλεμος και η κατοχή είναι προέκταση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, γέννημα της οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας του κεφαλαίου. Η εργατική τάξη παλεύει ενάντια στην εξαθλίωση, την καταπίεση και βία του κατακτητή, την ένταση της εκμετάλλευσης, ενάντια στις διεθνείς ιμπεριαλιστικές συμφωνίες. Η δική της «πατρίδα» είναι μια πατρίδα απαλλαγμένη από τους κεφαλαιοκράτες, έξω από τους ιμπεριαλιστικούς συνασπισμούς, μια πατρίδα όπου εκείνη θα είναι ιδιοκτήτης του πλούτου που παράγει, που εκείνη θα βρίσκεται στην εξουσία.

Ο πόλεμος της αστικής τάξης για τη δική της «πατρίδα» -ανεξάρτητα από το αν συμμαχεί με την ξένη κατοχή ή αντιστέκεται σε αυτή- και πάλι θα γίνει για τα συμφέροντα των μονοπωλιακών ομίλων, για την αποκατάσταση μιας συμφωνίας στο μοίρασμα των αγορών που θα συμφέρει τα εθνικά μονοπώλια κι όχι για τα εργατικά-λαϊκά συμφέροντα.

Η εμπειρία από την πάλη ενάντια στη ναζιστική κατοχή την περίοδο 1941-1944 στην Ελλάδα αλλά και σε άλλα κράτη φανερώνει ότι ήταν αναπόφευκτη η ένοπλη σύγκρουση στο πλαίσιο της αντικατοχικής πάλης ανάμεσα στο ένοπλο τμήμα της συμμαχίας της εργατικής τάξης με τα φτωχά λαϊκά στρώματα του χωριού και των πόλεων (ΕΛΑΣ) και των ένοπλων τμημάτων της αστικής τάξης, είτε αυτά συνεργάζονταν με τους Ναζί («Τάγματα Ασφαλείας», «Χ» κ.ά.) είτε τους πολεμούσαν (π.χ. ΕΔΕΣ, «Βασιλικός Ελληνικός Στρατός Μέσης Ανατολής»).

Σε ενδεχόμενο εμπλοκής της Ελλάδας σε πόλεμο η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα θα πρέπει να «πάρουν στα χέρια τους» την κατάσταση, να κάνουν δική τους υπόθεση την έξοδο από τον πόλεμο, καλώντας και την εργατική τάξη της επιτιθέμενης χώρας να πράξει το ίδιο, στρέφοντας την προσοχή και τα όπλα τους ενάντια στον πραγματικό τους εχθρό, στις αστικές τάξεις των χωρών τους, προκειμένου να πάρει ο πόλεμος αυτός χαρακτηριστικά ταξικής αναμέτρησης για την απελευθέρωση και των δύο λαών από την εκμετάλλευση. Ετσι θα εκφραστεί ο προλεταριακός διεθνισμός, η ταυτόχρονη συνεννόηση με το επαναστατικό κίνημα σε άλλες χώρες.

Οι μπολσεβίκοι, σωστά προσανατολισμένοι υπό την καθοδήγηση του Λένιν, στις συνθήκες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της επαναστατικής κατάστασης που διαμορφώθηκε στη Ρωσία την περίοδο Φλεβάρη- Οκτώβρη του 1917 κατάφεραν να πραγματοποιήσουν ιστορικά την πρώτη έξοδο από τον πόλεμο με εργατική εξουσία. Η νίκη της Οκτωβριανής Επανάστασης επέδρασε στη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, συντέλεσε στην εκδήλωση επαναστάσεων σε Ουγγαρία, Φινλανδία, Σλοβακία, Γερμανία, σε ένα ρεύμα επαναστατικής ανόδου στην Ευρώπη, χωρίς όμως να οδηγήσει σε άλλη βιώσιμη νίκη.


Η ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΟΥ ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟΥ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ

Σήμερα η ένταση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που ολοένα δυναμώνει, καλλιεργεί το έδαφος για γενικευμένη ανάφλεξη, περιφερειακή ή ευρύτερη. Η ιστορική πείρα δείχνει -όποια κράτη κι αν τεθούν επικεφαλής στις ομάδες των αντιμαχόμενων- ότι οι αστικές τάξεις προσπαθούν να εξαπατήσουν και να πείσουν τις εργαζόμενες μάζες ότι ο πόλεμος αυτός διεξάγεται για την υπεράσπιση της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, της δημοκρατίας και του πολιτισμού. Η αστική κυβέρνηση σε κάθε χώρα ξεχωριστά συνεχίζει τη γραμμή του «εθνικού χρέους», όπως το κάνει και σε συνθήκες ειρήνης για να χειραγωγεί τα λαϊκά στρώματα και να περνάει την αντιλαϊκή της πολιτική. Επικαλείται τον «εθνικό» και «πατριωτικό» χαρακτήρα του πολέμου, κάνοντας εκκλήσεις στον εργαζόμενο λαό για τη σωτηρία της «πατρίδας», προκειμένου να τον χρησιμοποιήσει στην «κρεατομηχανή» της και ταυτόχρονα να του αποσπάσει την προσοχή από τον ταξικό πόλεμο που ουσιαστικά πρέπει ο ίδιος να διεξάγει για την απελευθέρωσή του από τα δεσμά της εκμετάλλευσης. Η αστική τάξη προσπαθεί με κάθε μέσο να διαιρέσει τους εργάτες, να σπείρει και να καλλιεργήσει το εθνικιστικό μίσος και το σωβινισμό για να στρέψει τον ένα λαό ενάντια στον άλλο.

Μια σειρά αντιδραστικές - εθνικιστικές δυνάμεις προσπαθούν να πείσουν ότι η συμμετοχή στην αλληλοσφαγή θα έχει ως έπαθλο την «ιστορική δικαίωση του έθνους», ότι η συμμετοχή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο θα έχει ως αποτέλεσμα την «κατοχύρωση της εθνικής ανεξαρτησίας» και κυριαρχίας, την «οικονομική ανάπτυξη και την ευημερία». Πρωτοστατούν στο τσάκισμα του εργατικού και λαϊκού κινήματος, στην ανακήρυξη της ταξικής πάλης ως εθνική προδοσία.

Οι συνθήκες του ιμπεριαλιστικού πολέμου αποτελούν πρόσφορο έδαφος για να καλλιεργηθούν συνθήματα όπως «ενιαία πατριωτική οργάνωση», «εθνική συμφιλίωση» κλπ. Σε αυτό συμβάλλουν και οι δυνάμεις του οπορτουνισμού. Εχει αποδειχτεί ιστορικά ότι ο οπορτουνισμός πολιτεύεται με τη γραμμή «πρώτα η ειρήνη και μετά η ταξική πάλη», με αποτέλεσμα -όπως και στην ειρηνική περίοδο- να παραπέμπει την υπόθεση του σοσιαλισμού στο μακρινό μέλλον. Είναι επίκαιρη η ανάλυση του Λένιν, το Νοέμβρη του 1914, για την ιδεολογία και την πολιτική των δυνάμεων του οπορτουνισμού:

«Η υπεράσπιση της συνεργασίας των τάξεων, η άρνηση της ιδέας της σοσιαλιστικής επανάστασης και των επαναστατικών μεθόδων πάλης, η προσαρμογή στον αστικό εθνικισμό, το γεγονός ότι ξεχνούν πως τα όρια της εθνότητας ή της πατρίδας είναι ιστορικά - μεταβατικά, η μετατροπή της αστικής νομιμότητας σε φετίχ, η άρνηση της ταξικής άποψης και της ταξικής πάλης από φόβο μήπως απομακρυνθούν οι “πλατιές μάζες του πληθυσμού” (διάβαζε: της μικροαστικής τάξης) - αυτές είναι αναμφισβήτητα οι ιδεολογικές βάσεις του οπορτουνισμού. Πάνω σ’ αυτές αναπτύχθηκαν οι σημερινές σοβινιστικές, πατριωτικές θέσεις της πλειοψηφίας των αρχηγών της ΙΙ Διεθνούς. […] Το ζήτημα της πατρίδας -θα απαντήσουμε εμείς στους οπορτουνιστές- δεν μπορεί να το βάζει κανείς, αγνοώντας το συγκεκριμένο ιστορικό χαρακτήρα του δοσμένου πολέμου. Ο πόλεμος αυτός είναι ιμπεριαλιστικός, δηλ. πόλεμος της εποχής του πιο ανεπτυγμένου καπιταλισμού, της εποχής του τέλους του καπιταλισμού. Η εργατική τάξη πρέπει στην αρχή “να συγκροτηθεί μέσα στα εθνικά πλαίσια“, λέει το “Κομμουνιστικό Μανιφέστο” που τονίζει παράλληλα τα όρια και τους όρους με τους οποίους αναγνωρίζουμε την εθνότητα και την πατρίδα σαν αναγκαίες μορφές του αστικού καθεστώτος, συνεπώς και της αστικής πατρίδας. Οι οπορτουνιστές διαστρεβλώνουν αυτή την αλήθεια, γιατί εκείνο που είναι σωστό για την εποχή της εμφάνισης του καπιταλισμού το μεταφέρουν στην εποχή του τέλους του καπιταλισμού»[24].

Ο Λένιν σε άρθρο του, το Δεκέμβρη του 1916, επισημαίνει: «Η αστική τάξη και οι οπαδοί της στο εργατικό κίνημα, οι γκρυτλιανοί (σ.σ. Ελβετοί ρεφορμιστές), βάζουν συνήθως το ζήτημα έτσι: ή καταρχήν αναγνωρίζουμε το χρέος της υπεράσπισης της πατρίδας ή αφήνουμε τη χώρα μας ανυπεράσπιστη. Μια τέτοια θέση είναι ριζικά λαθεμένη. Στην πραγματικότητα το ζήτημα τίθεται έτσι: ή θα σκοτωνόμαστε για τα συμφέροντα της ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης ή θα προετοιμάζουμε συστηματικά την πλειοψηφία των εκμεταλλευομένων και τους εαυτούς μας, ώστε με μικρότερες θυσίες να πάρουμε τις τράπεζες, να απαλλοτριώσουμε την αστική τάξη, για να βάλουμε γενικά τέρμα και στην ακρίβεια και στους πολέμους»[25].

Στις σημερινές συνθήκες τμήματα της αστικής τάξης και του οπορτουνισμού, με τα διάφορα κηρύγματα για ξενόδουλες κυβερνήσεις, τις θέσεις περί «νέας κατοχής», περί ανάγκης για «νέο ΕΑΜ» σήμερα σε συνθήκες «ειρήνης», αντιστρέφουν τη σχέση αιτίας - αποτελέσματος, μολύνουν την εργατική συνείδηση, την αποπροσανατολίζουν στην κατεύθυνση του αστικού «πατριωτισμού», των αστικών αντιθέσεων για τις συμμαχίες τους κλπ. Με τον τρόπο αυτό αποκρύπτουν ή υποβαθμίζουν την αντίθεση κεφαλαίου - εργασίας, αυτονομούν τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και αντικειμενικά λειτουργούν από θέση υπεράσπισης του αστικού συστήματος, παρά την όποια «επαναστατική» και «μαρξιστική» τους ρητορική. Τέτοια πολιτική δεν δρα πυροσβεστικά στον κίνδυνο όξυνσης των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων με μορφή πολέμου, αλλά αφήνει απροετοίμαστη την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα σε τέτοιο ενδεχόμενο. Συνοδεύεται πάντοτε από ηττοπαθείς θέσεις, βλέποντας στατικά το συσχετισμό, που όπως έλεγε ο Λένιν: «Αριθμητική αδυναμία; Αλλά από πότε οι επαναστάτες εξαρτούν την πολιτική τους από το γεγονός ότι αποτελούν πλειοψηφία ή μειοψηφία;»[26]. Δίνει «αριστερό» άλλοθι στην κρατική καταστολή και τις διώξεις κομμουνιστών και επαναστατών εργατών με την κατηγορία της «εθνικής προδοσίας».

Η ιστορία έδειξε ότι σε συνθήκες ιμπεριαλιστικού πολέμου, δυνάμεις του οπορτουνισμού επιλέγουν τη γραμμή της ουδετερότητας, υιοθετούν αταξικά συνθήματα περί «αφοπλισμού», «ενότητας για την ειρήνη» ή το κενό περιεχομένου σύνθημα «ούτε νίκη ούτε ήττα». Αυτό το σύνθημα σχολίασε ο Λένιν, λέγοντας ότι «όποιος υποστηρίζει το σύνθημα αυτό, είναι συνειδητός ή ασυνείδητος σωβινιστής, είναι στην καλύτερη περίπτωση ένας διαλλακτικός μικροαστός, αλλά προπαντός είναι εχθρός της προλεταριακής πολιτικής, οπαδός των σημερινών κυβερνήσεων, των σημερινών κυρίαρχων τάξεων»[27].

Πώς μπορεί άραγε να είναι επαναστατικός και ριζοσπαστικός ο αγώνας ενάντια στον πόλεμο, κατά το Λένιν όχι «κούφια και χωρίς περιεχόμενο αναφώνηση […] όταν με τον αγώνα αυτόν δεν εξυπακούεται επαναστατική δράση κατά της κυβέρνησης και στη διάρκεια του πολέμου; Φτάνει να το σκεφτείς λιγάκι για να το καταλάβεις. Επαναστατική δράση όμως ενάντια στην κυβέρνησή σου στη διάρκεια του πολέμου σημαίνει, αναμφισβήτητα, αναντίρρητα, όχι μόνο να εύχεσαι να ηττηθεί η κυβέρνησή σου, αλλά και να συμβάλλεις έμπρακτα σ’ αυτήν την ήττα»28.

Σε αυτή την περίπτωση οι επαναστατικές δυνάμεις πρέπει να λειτουργήσουν οργανωμένα και πειθαρχημένα. Πρέπει να εμποδίσουν ενέργειες που στην πράξη θα βοηθούσαν τον ξένο ή εγχώριο ταξικό αντίπαλο, που θα λειτουργούσαν προβοκατόρικα απέναντι στο εργατικό κίνημα, δημιουργώντας όρους ενοχοποίησης και αποξένωσής του από τη μεγάλη μάζα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Ο Λένιν έλεγε χαρακτηριστικά «όχι σαμποτάζ του πολέμου, όχι μεμονωμένες, ατομικές εκδηλώσεις στο πνεύμα αυτό, αλλά μαζική προπαγάνδα (και όχι μόνο ανάμεσα στους πολίτες), που οδηγεί στη μετατροπή του πολέμου σε εμφύλιο πόλεμο»29.

Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο πολλοί σοσιαλιστές στα λόγια -«σοσιαλσοβινιστές και σοσιαλπασιφιστές στην πράξη», όπως σημείωνε ο Λένιν- ψήφισαν τις πολεμικές πιστώσεις που πρότειναν οι κυβερνήσεις στα κοινοβούλια των χωρών τους. Ακόμη και στις περιπτώσεις που δεν τις ψήφισαν, η πολιτική τους δράση κάθε άλλο παρά επαναστατική ήταν, υπηρετώντας στην πράξη τη δική τους αστική τάξη. Ο Λένιν επεσήμαινε ότι η γενικόλογη αρχή και διακήρυξη της αρνητικής στάσης απέναντι στην έκκληση της αστικής τάξης για υπεράσπιση της πατρίδας, που δε συνοδεύεται από συγκεκριμένη επαναστατική δράση για τη σοσιαλιστική επανάσταση, «μετατρέπεται σε κούφια φράση». Κάνοντας σκληρή κριτική σε οπορτουνιστές σχολίαζε: «Στην καλύτερη περίπτωση είναι σύμφωνοι “θεωρητικά“ να παραδεχτούν ότι ο καπιταλισμός έχει πια ωριμάσει για τη μετατροπή του σε σοσιαλισμό, αλλά για άμεση, ριζική αλλαγή όλης της δράσης του κόμματος στο πνεύμα της άμεσα επικείμενης σοσιαλιστικής επανάστασης - δεν θέλουν ούτε να ακούσουν! Ο λαός τάχα δεν είναι προετοιμασμένος γι’ αυτό! Αυτό όμως είναι ανακόλουθο μέχρι γελοίου. Είτε - είτε. Είτε δεν υπάρχει κανένας λόγος να διακηρύσσουμε την άμεση άρνηση της υπεράσπισης της χώρας - είτε οφείλουμε αμέσως ν’ αναπτύξουμε ή να αρχίσουμε να αναπτύσσουμε συστηματική προπαγάνδα για άμεση πραγματοποίηση της σοσιαλιστικής επανάστασης. Με μια ορισμένη έννοια “ο λαός”, βέβαια, “δεν είναι προετοιμασμένος” ούτε για την άρνηση της υπεράσπισης της χώρας, ούτε για τη σοσιαλιστική επανάσταση, απ’ αυτό όμως δεν έπεται ότι έχουμε το δικαίωμα να αναβάλλουμε δύο χρόνια τώρα -δύο χρόνια!- την έναρξη μιας τέτοιας επαναστατικής προετοιμασίας! Τι αντιπαρατίθεται στην πολιτική της υπεράσπισης της πατρίδας και της εμφύλιας ειρήνης; Ο επαναστατικός αγώνας ενάντια στον πόλεμο […].

Συγκεκριμένος σκοπός της “επαναστατικής μαζικής πάλης” μπορεί να είναι μόνο τα συγκεκριμένα μέτρα της σοσιαλιστικής επανάστασης και όχι ο “σοσιαλισμός” γενικά. […] θα ήταν όμως ασυνέπεια να παραδεχόμαστε την επαναστατική μαζική πάλη και την τάση για άμεσο τερματισμό του πολέμου - και ταυτόχρονα να αποκρούουμε την άμεση σοσιαλιστική επανάσταση! Η πρώτη χωρίς την δεύτερη δεν σημαίνει τίποτε, είναι μια κούφια λέξη»[30].

Είναι πολύ χαρακτηριστική η κριτική του Λένιν στους οπορτουνιστές: «Οι “κοινωνικοί” παπάδες και οι οπορτουνιστές είναι πάντα έτοιμοι να ονειροπολήσουν ένα μελλοντικό ειρηνικό σοσιαλισμό, αλλά διαφέρουν από τους επαναστάτες σοσιαλδημοκράτες, ακριβώς γιατί δεν θέλουν να σκέπτονται και να συλλογίζονται τη σκληρή ταξική πάλη και τους ταξικούς πολέμους για την πραγματοποίηση αυτού του θαυμάσιου μέλλοντος»[31].

Πρόκειται για θέση διαχρονικής σημασίας, επίκαιρη σε οποιεσδήποτε συνθήκες όξυνσης της ταξικής πάλης και σε συνθήκες «ιμπεριαλιστικής ειρήνης», όπως σήμερα στην Ελλάδα, που όμως αντικειμενικά έρχεται πιο έντονα στην επιφάνεια η αναγκαιότητα γι’ αυτό το θαυμάσιο σοσιαλιστικό μέλλον.

Η ΠΕΙΡΑ ΤΟΥ Β΄ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1930, όταν άρχιζε να γίνεται πιο ορατό το ενδεχόμενο ενός νέου ιμπεριαλιστικού πολέμου, οι εκτιμήσεις στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα αναδείκνυαν τον ιμπεριαλιστικό του χαρακτήρα, που στόχευε αφενός στο ξεκαθάρισμα των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και αφετέρου στην επίθεση ενάντια στην ΕΣΣΔ, το μοναδικό σοσιαλιστικό κράτος στον κόσμο: «Η ιμπεριαλιστική πολιτική της αστικής δικτατορίας, οξύνοντας τις αντιθέσεις του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συστήματος, δημιουργώντας παντού τις εστίες καινούργιων συγκρούσεων, οδηγεί σε καινούργιους αναπόφευκτους και τερατώδεις ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Μακριά από το να εξαλείψει τις αντιθέσεις μεταξύ των διαφόρων ιμπεριαλιστών, η ιμπεριαλιστική πολιτική της αστικής δικτατορίας σημαίνει ακόμα την εντατική προπαρασκευή μιας ένοπλης επέμβασης ενάντια στην ΕΣΣΔ, ενός πολέμου καθαρά ιμπεριαλιστικού και αντεπαναστατικού για την υποδούλωση των λαών της Σοβιετικής Ενωσης και την παλινόρθωση του καπιταλισμού.

Η ανάπτυξη της ταξικής πάλης υπό τις συνθήκες μιας συνεχούς επέκτασης της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης θέτει τις πλατειές εργαζόμενες μάζες μπροστά στο αποφασιστικό δίλημμα, δικτατορία της μπουρζουαζίας ή δικτατορία του προλεταριάτου, πολιτική και οικονομική σκλαβιά ή κατάργηση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και καταπίεσης, αποικιακή εκμετάλλευση και ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι ή ειρήνη και αδελφικές σχέσεις μεταξύ των λαών, καπιταλιστική αναρχία και κρίσεις ή σοσιαλιστική οικονομία πού τις καταργεί»[32].

Στη συζήτηση για τη στάση των κομμουνιστών μπροστά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο έμπαινε για το επαναστατικό κίνημα κάθε χώρας το καθήκον του συνδυασμού της υπεράσπισης της ΕΣΣΔ από την ιμπεριαλιστική επίθεση με τη μετατροπή του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού και την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας. Σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ΚΟΜΕΠ το 1932 αναφέρεται: «Η θέση των Κομμουνιστών είναι ξεκαθαρισμένη: Εχουν αναγράψει στην πρώτη σελίδα του προγράμματός τους την πάλη κατά του πολέμου και την υπεράσπιση της Σοσιαλιστικής Πατρίδας των εργαζομένων. Κάτω απ’ αυτά τα κεντρικά συνθήματα δουλεύουν μέσα στις μάζες και τις οργανώνουν προκαταβολικά έχοντας καλά στο νου τους και προπαγανδίζοντας την ανάγκη της πάλης όχι απλώς για την αντίσταση ενάντια στο μακελειό όταν πια θα έχει ξεσπάσει αλλά για τη δημιουργία τέτοιου κινήματος που θα τείνει να τον προλάβει με την Προλεταριακή Επανάσταση.

Ενα τέτοιο κίνημα που είναι δυνατό να παρεμποδίσει τη μπουρζουαζία τόσο στην προπαρασκευή όσο και στη διεξαγωγή του πολέμου, είναι χωρίς άλλο η αποφασιστική προϋπόθεση για τη μετατροπή του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε πόλεμο για το γκρέμισμα του καπιταλισμού»[33].

Το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα δεν μπόρεσε να παραμείνει σταθερό στην παραπάνω γραμμή, δεν την εξειδίκευσε κατά την έναρξη και εξέλιξη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Δεν ακολουθήθηκε σταθερή γραμμή εναντίωσης σε κάθε μορφή αστικών κυβερνήσεων, όπως είχε αναδείξει ο Λένιν στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατά τις διαφορετικές φάσεις προετοιμασίας του πολέμου, διαμόρφωσης των συμμαχιών μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών (π.χ. Σύμφωνο του Μονάχου 1938) και της στάσης των καπιταλιστικών κρατών απέναντι στην ΕΣΣΔ (π.χ. γαλλοσοβιετικό Σύμφωνο το 1935, Σύμφωνο Μόλοτοφ-Ρίμπεντροφ το 1939 κλπ.).

Το 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (1935) έθεσε ως κεντρικό καθήκον όλων των ΚΚ την πάλη ενάντια στο φασισμό ως προϋπόθεση για την πάλη ενάντια στην απειλή νέου παγκόσμιου πολέμου, για την ειρήνη και την υπεράσπιση της ΕΣΣΔ. Εκτίμησε ότι «ο γερμανικός φασισμός παίζει το ρόλο της δύναμης κρούσης της διεθνούς αντεπανάστασης, του κύριου αιτίου του ιμπεριαλιστικού πολέμου, του υποκινητή της σταυροφορίας ενάντια στην Σοβιετική Ενωση». Κάλεσε όλα τα ΚΚ να δυναμώσουν τις προσπάθειές τους για την ενότητα δράσης της εργατικής τάξης με τη δημιουργία ενός Ενιαίου Εργατικού Μετώπου, με σκοπό την ενότητα δράσης όλων των αντιφασιστικών δημοκρατικών δυνάμεων σε ένα πλατύ Λαϊκό Μέτωπο. Τάχθηκε υπέρ της «πολιτικής ενότητας» της εργατικής τάξης και έδωσε την κατεύθυνση σε κάθε χώρα να συγκροτηθεί «ένα ενιαίο» κόμμα του προλεταριάτου με τη συνένωση σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων και μεμονωμένων οργανώσεων με τα ΚΚ.

Η γραμμή αυτή ουσιαστικά διατηρήθηκε σε όλη την προπολεμική περίοδο. Ωστόσο στο διάστημα 1939-1940 και κατά τη διάρκεια του πρώτου χρόνου του πολέμου η Κομμουνιστική Διεθνής διαμόρφωσε γραμμή που ουσιαστικά χαρακτήριζε τον πόλεμο ιμπεριαλιστικό και από τις δύο πλευρές (Αγγλογάλλοι και Αξονας) και καλούσε στην πάλη για την ανατροπή των κυβερνήσεων που διεύθυναν τον πόλεμο. Σημείωνε χαρακτηριστικά η ΕΕ της Κομμουνιστικής Διεθνούς στις πρώτες θέσεις της για το χαρακτήρα του πολέμου: «Ο πόλεμος άλλαξε κατά τρόπο ριζικό την κατάσταση: η διάκριση των καπιταλιστικών κρατών σε φασιστικά και δημοκρατικά έχει πλέον απολέσει την προηγούμενη σημασία της. Κατόπιν αυτού είναι αναγκαία η αλλαγή τακτικής. Η τακτική των κομμουνιστών κατά το παρόν στάδιο του πολέμου σε όλες τις εμπόλεμες χώρες συνίσταται στο να πάρουν θέση κατά του πολέμου, να αποκαλύψουν τον ιμπεριαλιστικό του χαρακτήρα, να ψηφίσουν εκεί που υπάρχουν κομμουνιστές βουλευτές κατά των πολεμικών δαπανών, να πουν στις μάζες ότι ο πόλεμος δεν θα προσφέρει τίποτε, εκτός από βάσανα και καταστροφές»[34]. Η γραμμή αυτή έγινε αποδεκτή με μούδιασμα και σύγχυση από μια σειρά σημαντικά ΚΚ (Βρετανίας, Βελγίου, ΗΠΑ, Καναδά, Γαλλίας κλπ.), τα οποία όλο το προηγούμενο διάστημα είχαν προσαρμοστεί πλήρως σε μια πολιτική γραμμή άμυνας ενάντια στην ενδεχόμενη φασιστική επίθεση, ενοχοποιώντας γι’ αυτήν ένα τμήμα της αστικής τάξης, ένα κράτος, τη Γερμανία και την περί αυτής συμμαχία, τον Αξονα.[35]

Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ η οδηγία της Κομμουνιστικής Διεθνούς με ημερομηνία 8 και 9 Σεπτέμβρη του 1939 καλούσε τους κομμουνιστές βουλευτές να μην επικυρώσουν τις στρατιωτικές πιστώσεις, οι Γάλλοι κομμουνιστές βουλευτές τις είχαν ήδη ψηφίσει στις 3 Σεπτέμβρη και μάλιστα ομόφωνα. Η πολιτική που χαρακτήριζε και τις δύο συμμαχίες (Αγγλογάλλους και Αξονα) ως ιμπεριαλιστικές, αν και στα λόγια έγινε αποδεκτή, στην πράξη δεν προχώρησε. Μάλιστα σε ορισμένα ΚΚ, όπως το Βρετανικό, προκάλεσε μεγάλη σύγκρουση στο εσωτερικό της ηγεσίας τους. Για μια ορισμένη περίοδο οι οδηγίες που δίνονταν στα κόμματα που οι χώρες τους βρίσκονταν υπό γερμανική κατοχή ήταν η επιδίωξη και εξασφάλιση αυτόνομης πολιτικής δράσης και όχι συνεργασία με τις αστικές αντικατοχικές δυνάμεις.

Μετά τη ναζιστική επίθεση στην ΕΣΣΔ, στη βάση της συμμαχίας της ΕΣΣΔ με τα καπιταλιστικά κράτη (ΗΠΑ και Μ. Βρετανία) ενάντια στον Αξονα, υποχώρησε ολοκληρωτικά η γραμμή αντιμετώπισης του πολέμου ως ιμπεριαλιστικού από τη μεριά των καπιταλιστικών κρατών, ανεξάρτητα αν ήταν επιτιθέμενα ή αποδέκτες της επίθεσης. Εκτιμήθηκε ότι άλλαξε ο χαρακτήρας του πολέμου, έγινε αντιφασιστικός και κυριάρχησε η γραμμή συμμαχίας των ΚΚ με αστικές αντικατοχικές δυνάμεις σε εθνικοαπελευθερωτικά, αντιφασιστικά μέτωπα.

Οπως γίνεται κατανοητό, οι παραπάνω αποφάσεις εμπεριείχαν ταλαντεύσεις, αντιφάσεις και δημιουργούσαν συγχύσεις. Δεν ξεκαθάριζαν με τρόπο κατηγορηματικό την πάλη της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων για έξοδο από τον πόλεμο με την πάλη για την εργατική εξουσία, αδυνατούσαν να συνδυάσουν το καθήκον της πάλης για την υπεράσπιση της ΕΣΣΔ απέναντι στη φασιστική-ιμπεριαλιστική επίθεση με την προοπτική της ανατροπής της αστικής εξουσίας στα ευρωπαϊκά καπιταλιστικά κράτη.

Οι κομμουνιστές στις περισσότερες περιπτώσεις πρωτοστάτησαν στην αντικατοχική πάλη, συσπειρώνοντας γύρω τους ευρύτερες εργατικές και λαϊκές μάζες, χωρίς να μπορέσουν όμως να αξιοποιήσουν τις συνθήκες επαναστατικής κατάστασης που στη συνέχεια διαμορφώθηκαν σε ορισμένα καπιταλιστικά κράτη της Δυτικής Ευρώπης με ένοπλα κινήματα αντίστασης ή εναντίωσης στις επιτιθέμενες κυβερνήσεις τους και να οδηγήσουν την πάλη στην κατεύθυνση ανατροπής της αστικής εξουσίας.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο προβλημάτων στρατηγικής του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος επικράτησαν συγχύσεις και στο επαναστατικό κίνημα στην Ελλάδα (ως αναπόσπαστο τμήμα του), π.χ. για το ρόλο της Αγγλίας και των αστικών δυνάμεων που αντιτίθονταν στη γερμανική κατοχή. Αυτή η πολιτική γραμμή οδήγησε στην ένταξη του ΕΛΑΣ στο Στρατηγείο των Συμμαχικών δυνάμεων της Μ. Ανατολής (1943), στις απαράδεκτες συμφωνίες της Καζέρτας και του Λιβάνου (1944) και αργότερα της Βάρκιζας (1945) με τις γνωστές συνέπειες.

Οι παραπάνω επιλογές αναιρούσαν στην πράξη την ίδια την επαναστατική προοπτική, την οποία, αν και ποτέ δεν απεμπόλησε το ΚΚΕ, δεν την αντιμετώπισε με συνέπεια ως άμεσο πολιτικό καθήκον. Αποτέλεσμα αυτής της λαθεμένης στρατηγικής ήταν ότι ακόμη και στην επαναστατική κατάσταση που διαμορφώθηκε στην Ελλάδα τον Οκτώβρη του 1944 και στην όξυνση της ταξικής πάλης με σύγκρουση το Δεκέμβρη του ίδιου χρόνου, το ένοπλο κίνημα δεν είχε ξεκάθαρο προσανατολισμό πάλης για την εργατική εξουσία. Ακόμη και τότε κυριαρχούσαν συγχύσεις για το ρόλο ορισμένων αστικών πολιτικών δυνάμεων της εποχής και η θέση για κυβέρνηση εθνικής ενότητας, για «ομαλές δημοκρατικές εξελίξεις».

Το ΚΚΕ στην απόφασή του στο 18ο Συνέδριο (2009) εκτιμά για τη στάση των Κομμουνιστικών κομμάτων στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο:

«Στην καπιταλιστική Δύση τα KK δε διαμόρφωσαν στρατηγική μετατροπής του ιμπεριαλιστικού πολέμου ή του απελευθερωτικού αγώνα σε πάλη για την κατάκτηση της εξουσίας. H στρατηγική του κομμουνιστικού κινήματος δεν αξιοποίησε το γεγονός ότι η αντίθεση κεφαλαίου - εργασίας περιεχόταν στον αντιφασιστικό - απελευθερωτικό χαρακτήρα του ένοπλου αγώνα για μια σειρά χώρες, ώστε να θέσει στην ημερήσια διάταξη το πρόβλημα της εξουσίας, αφού ο σοσιαλισμός και η κομμουνιστική προοπτική αποτελούν τη μόνη εναλλακτική λύση στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.
H έλλειψη τέτοιας στρατηγικής σε KK δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από τον αρνητικό συσχετισμό δύναμης, λόγω της στρατιωτικής παρουσίας των αμερικανικών και βρετανικών στρατευμάτων σε μια σειρά χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Τα KK οφείλουν να διαμορφώνουν τη στρατηγική τους ανεξάρτητα από το συσχετισμό δύναμης. Σημειώθηκε σταδιακή υποχώρηση από τη θέση ότι ανάμεσα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό δε μεσολαβεί κάποιο ενδιάμεσο κοινωνικό σύστημα, επομένως και ενδιάμεση πολιτική εξουσία ανάμεσα στην αστική και την επαναστατική εργατική εξουσία.

H θέση αυτή ισχύει ανεξάρτητα από το συσχετισμό δυνάμεων, ανεξάρτητα από το πρόβλημα που μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης για την επιτάχυνση των εξελίξεων, π.χ. όξυνση ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, ιμπεριαλιστικός πόλεμος, αλλαγές στη μορφή της αστικής εξουσίας που μπορεί να προκληθούν»[36].


ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Στις συνθήκες ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου η πολιτική πρωτοπορία της εργατικής τάξης, το κόμμα της, έχει καθήκον να αναδείξει την ανάγκη της ταξικής ενότητας των εργατών, της συμμαχίας με λαϊκές δυνάμεις, τη διεθνιστική διάσταση της εργατικής τάξης και τα καθήκοντα που απορρέουν από αυτή. Η στάση απέναντι στον πόλεμο είναι στάση απέναντι στην ταξική πάλη και τη σοσιαλιστική επανάσταση, πάλη για τη μετατροπή αυτού του πολέμου σε ένοπλη ταξική πάλη, το «μοναδικό απελευθερωτικό πόλεμο», όπως τον χαρακτήριζε ο Λένιν. Είναι πολύτιμη η επεξεργασία του Λένιν που, αναπτύσσοντας τη θεωρία του αδύνατου κρίκου, δηλαδή διαβλέποντας τη δυνατότητα να προηγηθεί η μεγάλη όξυνση των αντιθέσεων, η διαμόρφωση επαναστατικής κατάστασης σε κάποια χώρα ή ομάδα χωρών, θεμελίωσε επιστημονικά τη δυνατότητα επικράτησης της επανάστασης αρχικά σε μια ή σε μερικές χώρες. Συνεπώς σε ένα τέτοιο πόλεμο η συνεννόηση, τα κοινά συνθήματα και η κοινή δράση με το επαναστατικό κίνημα άλλων χωρών αποτελούν σημαντική προϋπόθεση για την προοπτική εκδήλωσης και νίκης της σοσιαλιστικής επανάστασης σε περισσότερες χώρες, της δυνατότητας μιας άλλου τύπου συνεργασίας ή ένωσης κρατών, στη βάση της κοινωνικής ιδιοκτησίας, του κεντρικού σχεδιασμού με προλεταριακό διεθνισμό.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα αξιοποιεί όλους τους τρόπους δουλειάς, νόμιμους και παράνομους, πρωτοστατεί ώστε η εργατική τάξη να συγκροτήσει δικό της κέντρο οργάνωσης του αγώνα με σκοπό την έξοδο από τον πόλεμο, με κατάκτηση της δικής της εξουσίας. Οργανώνει την εργατική τάξη μέσα στους εργασιακούς χώρους και τις παραγωγικές μονάδες ενάντια στους καπιταλιστές, τα κόμματα και τις κυβερνήσεις τους, τους πολέμους της και τις συμφωνίες «ειρήνης» τους. Στο εργατικό μέτωπο πάλης για την έξοδο από τον πόλεμο επιδιώκεται να εκφραστεί και η συμμαχία της εργατικής τάξης με τα λαϊκά στρώματα της πόλης και της υπαίθρου. Το Κόμμα επαγρυπνεί ώστε το εργατικό μέτωπο να αποτελέσει όχι μόνο πόλο συσπείρωσης των εργατικών μαζών, αλλά και στήριγμα και ελπίδα των λαϊκών στρωμάτων, ήδη από τις πρώτες μέρες του πολέμου να επηρεάσει τη στάση των στρατευμένων από τις λαϊκές οικογένειες.

Η πείρα των δύο παγκόσμιων ιμπεριαλιστικών πολέμων, αλλά και η πιο σύγχρονη πείρα, αναδεικνύει ότι με το ξεκίνημα των εχθροπραξιών και στο πρώτο διάστημα του πολέμου η αστική τάξη με τα συνθήματα και την προπαγάνδα της επιδιώκει να επηρεάσει και να πάρει με το μέρος της μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης και λαϊκών στρωμάτων, να δημιουργήσει «εθνική ανάταση». Είναι χαρακτηριστική η πρόσφατη στάση αποδοχής των ιμπεριαλιστικών πολέμων και της κατοχής ξένων χωρών, στο όνομα της υπεράσπισης της «δημοκρατίας», των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και του εκσυγχρονισμού, της καταπολέμησης της «τρομοκρατίας», δηλαδή της αποδοχής αντιδραστικών προσχημάτων από λαϊκά στρώματα σε κράτη που βρίσκονται στην κορυφή της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας (π.χ. ΗΠΑ).

Είναι σίγουρο ότι θα εκδηλωθεί δυσκολία να υιοθετηθεί από την αρχή η επαναστατική γραμμή. Ακόμα και στο κόμμα των μπολσεβίκων εκφράστηκαν ταλαντεύσεις μετά την επανάσταση του Φλεβάρη σχετικά με το χαρακτήρα του συνεχιζόμενου πολέμου από την πλευρά της αστικής Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης. Δε γινόταν κατανοητό ότι η πάλη της αστικής τάξης για την ανατροπή του τσάρου δεν εξασφάλιζε τη θέληση και τη συνέπεια για έξοδο από τον πόλεμο ώστε να τερματιστεί ο θάνατος, η πείνα και η απόλυτη εξαθλίωση για τις λαϊκές μάζες. Αυτές οι ταλαντεύσεις εκφράστηκαν με τη δυσκολία απρόσκοπτης αποδοχής της επαναστατικής γραμμής του Λένιν. Είναι χαρακτηριστικό ότι γενικά σωστές αποφάσεις που είχε πάρει η Β΄ Διεθνής για το χαρακτήρα του πολέμου και τη στάση απέναντί του αναιρέθηκαν στη συνέχεια από τη στάση πολλών κομμάτων που συνθηκολόγησαν με την αστική πολιτική και οδήγησαν στη χρεοκοπία της Β΄ Διεθνούς. Αντικειμενικά όμως ο πόλεμος κλονίζει την αστική εξουσία, ενώ οι συνθήκες που φέρνει στη ζωή της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων επιδρούν στις διαθέσεις τους, δημιουργούν τις προϋποθέσεις ραγδαία να φθαρεί, να απαξιωθεί και να αμφισβητηθεί στη συνείδησή τους η πολιτική των αστικών κομμάτων, των κάλπικων συνθημάτων και ιδεολογημάτων τους, οι θεσμοί της αστικής εξουσίας.

Σε αυτές τις συνθήκες η ιδεολογική-πολιτική δράση των κομμουνιστών, η παρέμβασή τους στις μάζες στοχεύει στην επαναστατικοποίησή τους. Οπως έχει αποδείξει η ιστορική πείρα, ιμπεριαλιστικός πόλεμος σημαίνει διάσπαση στο στρατόπεδο του ιμπεριαλισμού, που διευκολύνει την αποσταθεροποίηση της αστικής εξουσίας, διασαλεύει τους αστικούς θεσμούς και τη δυνατότητά τους να χειραγωγούν και να καταστέλλουν, ενώ απελευθερώνονται οι αγωνιστικές διαθέσεις των μαζών. Την κατάσταση αυτή οι επαναστατικές δυνάμεις πρέπει σωστά να εκτιμήσουν και να αξιοποιήσουν, καθοδηγώντας την εργατική τάξη και τις λαϊκές δυνάμεις στο δρόμο που αποτελεί τη μοναδική διέξοδο στις δικές τους ανάγκες, στα δικά τους συμφέροντα άμεσα και προοπτικά, το δρόμο της κορύφωσης της ταξικής πάλης, της τελικής σύγκρουσης για την κατάκτηση της εξουσίας. Το επαναστατικό κίνημα πρέπει ευθύς εξαρχής να έχει μέτωπο στον ανοιχτό ή συγκαλυμμένο οπορτουνισμό.

Από την πρώτη στιγμή, πριν ακόμη την επίσημη έναρξη εχθροπραξιών, οι επαναστατικές δυνάμεις πρέπει να βρεθούν σε ετοιμότητα, έγκαιρα να ενημερώσουν το λαό και να τον καλέσουν σε ετοιμότητα και επαγρύπνηση. Να αποκαλύψουν πλατιά τις συνέπειες για την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα από τη συμμετοχή στον πόλεμο, τον πόλεμο ως στοιχείο της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Να θέσουν το ζήτημα της αποχώρησης της Ελλάδας από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες (π.χ. ΝΑΤΟ κλπ). Να αναδείξουν το χαρακτήρα του πολέμου ως σφαγής των λαών για το μοίρασμα των αγορών, για τα συμφέροντα των μονοπωλίων. Να φανεί ότι οι ίδιοι που κλέβουν τον ιδρώτα της εργατικής τάξης σε συνθήκες «ειρήνης», τη στέλνουν στο πόλεμο να σκοτωθεί για τα συμφέροντά τους. Να απορρίψουν και να καταγγείλουν κάθε προσπάθεια να «νομιμοποιηθούν» μέσα από κοινοβουλευτικές διαδικασίες οι επιλογές της αστικής τάξης (π.χ. έγκριση πολεμικών πιστώσεων κλπ). Χρειάζεται μέτωπο στις αλυτρωτικές και εθνικιστικές κορώνες, να απομονωθούν, φασιστικές και μη, εθνικιστικές επιρροές που άμεσα ή όχι δουλεύουν στην κατεύθυνση διαμόρφωσης «φιλοπόλεμου ρεύματος».

Κανένας αγώνας δεν μπορεί να διεξαχθεί σοβαρά χωρίς να εξασφαλιστούν στοιχειώδεις συνθήκες της λαϊκής επιβίωσης. Το επιβεβαιώνει η μακρόχρονη πείρα του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος. Είναι μεγάλη η ποικιλία των μορφών, μέσω των οποίων εξασφαλίστηκε σε ένα πρώτο επίπεδο η επιβίωση, η σίτιση, η υγειονομική περίθαλψη, η συνέχιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Βάση ήταν ο λαϊκός έλεγχος στην παραγωγή (εργοστάσια, αγροτική παραγωγή), στη συγκέντρωση των προϊόντων, ιδιαίτερα λαϊκής κατανάλωσης (τρόφιμα, φάρμακα κλπ.), στις υποδομές. Οι επιτροπές του εργατικού λαϊκού μετώπου στους χώρους δουλειάς και κατοικίας, στις πόλεις και την ύπαιθρο, υπερασπίστηκαν, παράλληλα με τη λαϊκή άμυνα, τη στοιχειώδη λειτουργία κοινωνικών υπηρεσιών. Το Κόμμα μας και το κίνημα στην Ελλάδα έχει τέτοια ιστορική παρακαταθήκη από τη δράση του στις περιοχές της Ελλάδας που απελευθέρωνε ο ΕΛΑΣ-ΕΑΜ από την Κατοχή και κατά τη διάρκεια του αγώνα του ΔΣΕ. Αξιοποιώντας αυτή την πείρα το Κόμμα μας έχει εκτιμήσει στην Απόφαση του 18ου Συνεδρίου ότι οι θεσμοί που θα εμφανιστούν κατά τη διάρκεια της επαναστατικής πάλης θα αποτελέσουν τα έμβρυα της πολιτικής εξουσίας της εργατικής τάξης και των συμμάχων της.

Το κύριο είναι η σταθερότητα στο στρατηγικό στόχο, η ικανότητα στην οργάνωση και διεξαγωγή της πάλης σε κάθε φάση, η ευελιξία και η αντοχή στα ζιγκ-ζαγκ της πορείας της ταξικής πάλης, η ικανότητα κατάλληλου συνδυασμού όλων των μορφών πάλης, όλων των μέσων, ανάλογα με την εξέλιξη του συσχετισμού δυνάμεων, εσωτερικά, περιφερειακά, διεθνώς.



ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Κείμενο του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.

1. Η φράση ανήκει στον Καρλ Κλάουζεβιτς (1780 - 1831), Πρώσο στρατηγό και αστό θεωρητικό, στην εργασία του «Για τον πόλεμο». Η θέση του αυτή χρησιμοποιήθηκε από τους κλασικούς του Μαρξισμού - Λενινισμού από τη σκοπιά της ταξικής θεώρησης του κράτους.

2. Ανακοίνωση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ «Πυκνώνουν τα σύννεφα του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Καμιά εμπλοκή. Καμιά συμμετοχή!», εφημερίδα «Ριζοσπάστης», 19 Σεπτέμβρη 2012.

3. Ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκας Παπαρήγα στη 13η διεθνή συνάντηση κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων, Αθήνα 9-11 Δεκέμβρη 2011.

4. Β. Ι. Λένιν: «Πόλεμος και επανάσταση», «Απαντα», τ. 32, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 78.

5. Ο.π., σελ. 79.

6. Β. Ι. Λένιν: «Σοσιαλισμός και πόλεμος», «Απαντα», τ. 26, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 317.

7. Β. Ι. Λένιν: «Κάτω από ξένη σημαία», «Απαντα», τ. 26, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 143.

8. Β. Ι. Λένιν: «Για την μπροσούρα Γιούνιους», «Απαντα», τ. 30, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 6-7.

9. Β. Ι. Λένιν: «Τα καθήκοντα της επαναστατικής σοσιαλδημοκρατίας στον Ευρωπαϊκό πόλεμο», «Απαντα», τ. 26, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 1.

10. Ο.π., σελ 7-8.

11. B. I. Λένιν: «Για την μπροσούρα του Γιούνιους», «Απαντα», τ. 30, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 6.

12. B. I. Λένιν: «Για την μπροσούρα του Γιούνιους», «Απαντα», τ. 30, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 9.

13. B. I. Λένιν: «Για την μπροσούρα του Γιούνιους», «Απαντα», τ. 30, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή»,σελ. 12-13.

14. Ο.π.

15. Β. Ι. Λένιν: «Κάτω από ξένη σημαία», «Απαντα», τ. 26, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 137.

16. Β. Ι. Λένιν: «Πόλεμος και επανάσταση», «Απαντα», τ. 32, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 78.

17. Β. Ι. Λένιν: «Η χρεοκοπία της ΙΙ Διεθνούς», «Απαντα», τ. 26, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 221.

18. Ο.π., σελ. 222.

19. Β. Ι. Λένιν: «Σοσιαλισμός και πόλεμος», «Απαντα», τ. 26, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 348.

20. Β. Ι. Λένιν: «Σοσιαλισμός και πόλεμος», «Απαντα», τ. 26, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 317.

21. Β. Ι. Λένιν: «Το στρατιωτικό πρόγραμμα της προλεταριακής επανάστασης», «Απαντα», τ. 30, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 133-134.

22. Β. Ι. Λένιν: «Ανοιχτό γράμμα προς τον Μπόρις Σουβάριν», «Απαντα», τ. 30, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 265.

23. Β. Ι. Λένιν: «Για την ήττα της κυβέρνησης της χώρας σου στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο», «Απαντα», τ. 26, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 291.

24. Β. Ι. Λένιν: «Η κατάσταση και τα καθήκοντα της Σοσιαλιστικής Διεθνούς», «Απαντα», τ. 26, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 36-37.

25. Β. Ι. Λένιν: «Σχετικά με την τοποθέτηση του ζητήματος της υπεράσπισης της πατρίδας», «Απαντα», τ. 30, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 223.

26. Β. Ι. Λένιν: «Ανοιχτό γράμμα προς τον Μπόρις Σουβάριν», «Απαντα», τ. 30, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 267.

27. Β. Ι. Λένιν: «Για την ήττα της κυβέρνησης της χώρας σου στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο», «Απαντα», τ. 26, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 296.

28. Ο.π., σελ.291.

29. Β. Ι. Λένιν: «Προς τον Α. Γκ. Σλιάπνικοφ», «Απαντα», τ. 49, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 13.

30. Β. Ι. Λένιν: «Θεμελιακές θέσεις σχετικά με το ζήτημα του πολέμου», «Απαντα», τ. 30, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 212 -215.

31. Β. Ι. Λένιν: «Το στρατιωτικό πρόγραμμα της προλεταριακής επανάστασης», «Απαντα», τ. 30, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 133 -134.

32. ΚΟΜΕΠ τ. 1/1931, «Απόφαση της ΧΙ Ολομέλειας της Κομμουνιστικής Διεθνούς».

33. ΚΟΜΕΠ τ. 4/1932, «Πόλεμος και κομμουνιστές».

34. Ρωσικά Κρατικά Αρχεία, απ. 495, κ. 18, θ. 1292, φλ. 47-48.

35. Ν. Λέμπεντεβα - Μ. Ναρίνσκι: «Η Κομμουνιστική Διεθνής στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο», εκδ. «Ελληνικά Γράμματα».

36. Απόφαση του 18ου Συνεδρίου του ΚΚΕ «Για το σοσιαλισμό», Φλεβάρης 2009.

98 σχόλια:

  1. Πρακτικό ρεζουμέ:

    1. Αν π.χ. η Ελλάδα δεχτεί στρατιωτική επίθεση και εμπλακεί σε πόλεμο, η αστική τάξη της Ελλάδας θα ευθύνεται για την ιμπεριαλιστική επίθεση, γιατί αυτός ο πόλεμος θα αποτελέσει συνέχεια της πολιτικής συμμετοχής στο μοίρασμα των αγορών, των πηγών ενέργειας κλπ., της ενεργητικής συμμετοχής στις στρατιωτικές-πολιτικές συμμαχίες και επεμβάσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ που ακολουθούσε σε «ειρηνική περίοδο».

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. 2. Σε ενδεχόμενο εμπλοκής της Ελλάδας σε πόλεμο η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα θα πρέπει να «πάρουν στα χέρια τους» την κατάσταση, να κάνουν δική τους υπόθεση την έξοδο από τον πόλεμο, καλώντας και την εργατική τάξη της επιτιθέμενης χώρας να πράξει το ίδιο, στρέφοντας την προσοχή και τα όπλα τους ενάντια στον πραγματικό τους εχθρό, στις αστικές τάξεις των χωρών τους, προκειμένου να πάρει ο πόλεμος αυτός χαρακτηριστικά ταξικής αναμέτρησης για την απελευθέρωση και των δύο λαών από την εκμετάλλευση. Ετσι θα εκφραστεί ο προλεταριακός διεθνισμός, η ταυτόχρονη συνεννόηση με το επαναστατικό κίνημα σε άλλες χώρες.

      Διαγραφή
    2. 3. οι αστικές τάξεις προσπαθούν να εξαπατήσουν και να πείσουν τις εργαζόμενες μάζες ότι ο πόλεμος αυτός διεξάγεται για την υπεράσπιση της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, της δημοκρατίας και του πολιτισμού. Η αστική κυβέρνηση σε κάθε χώρα ξεχωριστά συνεχίζει τη γραμμή του «εθνικού χρέους», όπως το κάνει και σε συνθήκες ειρήνης για να χειραγωγεί τα λαϊκά στρώματα και να περνάει την αντιλαϊκή της πολιτική. Επικαλείται τον «εθνικό» και «πατριωτικό» χαρακτήρα του πολέμου, κάνοντας εκκλήσεις στον εργαζόμενο λαό για τη σωτηρία της «πατρίδας», προκειμένου να τον χρησιμοποιήσει στην «κρεατομηχανή» της και ταυτόχρονα να του αποσπάσει την προσοχή από τον ταξικό πόλεμο που ουσιαστικά πρέπει ο ίδιος να διεξάγει για την απελευθέρωσή του από τα δεσμά της εκμετάλλευσης. Η αστική τάξη προσπαθεί με κάθε μέσο να διαιρέσει τους εργάτες, να σπείρει και να καλλιεργήσει το εθνικιστικό μίσος και το σωβινισμό για να στρέψει τον ένα λαό ενάντια στον άλλο.

      Διαγραφή
    3. 4. Επαναστατική δράση όμως ενάντια στην κυβέρνησή σου στη διάρκεια του πολέμου σημαίνει, αναμφισβήτητα, αναντίρρητα, όχι μόνο να εύχεσαι να ηττηθεί η κυβέρνησή σου, αλλά και να συμβάλλεις έμπρακτα σ’ αυτήν την ήττα»

      Διαγραφή
    4. 5. Σε αυτή την περίπτωση οι επαναστατικές δυνάμεις πρέπει να λειτουργήσουν οργανωμένα και πειθαρχημένα. Πρέπει να εμποδίσουν ενέργειες που στην πράξη θα βοηθούσαν τον ξένο ή εγχώριο ταξικό αντίπαλο, που θα λειτουργούσαν προβοκατόρικα απέναντι στο εργατικό κίνημα, δημιουργώντας όρους ενοχοποίησης και αποξένωσής του από τη μεγάλη μάζα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Ο Λένιν έλεγε χαρακτηριστικά «όχι σαμποτάζ του πολέμου, όχι μεμονωμένες, ατομικές εκδηλώσεις στο πνεύμα αυτό, αλλά μαζική προπαγάνδα (και όχι μόνο ανάμεσα στους πολίτες), που οδηγεί στη μετατροπή του πολέμου σε εμφύλιο πόλεμο».

      Διαγραφή
    5. 6. η γενικόλογη αρχή και διακήρυξη της αρνητικής στάσης απέναντι στην έκκληση της αστικής τάξης για υπεράσπιση της πατρίδας, που δε συνοδεύεται από συγκεκριμένη επαναστατική δράση για τη σοσιαλιστική επανάσταση, «μετατρέπεται σε κούφια φράση».

      Διαγραφή
    6. 7. Στις συνθήκες ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου η πολιτική πρωτοπορία της εργατικής τάξης, το κόμμα της, έχει καθήκον να αναδείξει την ανάγκη της ταξικής ενότητας των εργατών, της συμμαχίας με λαϊκές δυνάμεις, τη διεθνιστική διάσταση της εργατικής τάξης και τα καθήκοντα που απορρέουν από αυτή. Η στάση απέναντι στον πόλεμο είναι στάση απέναντι στην ταξική πάλη και τη σοσιαλιστική επανάσταση, πάλη για τη μετατροπή αυτού του πολέμου σε ένοπλη ταξική πάλη, το «μοναδικό απελευθερωτικό πόλεμο», όπως τον χαρακτήριζε ο Λένιν. Είναι πολύτιμη η επεξεργασία του Λένιν που, αναπτύσσοντας τη θεωρία του αδύνατου κρίκου, δηλαδή διαβλέποντας τη δυνατότητα να προηγηθεί η μεγάλη όξυνση των αντιθέσεων, η διαμόρφωση επαναστατικής κατάστασης σε κάποια χώρα ή ομάδα χωρών, θεμελίωσε επιστημονικά τη δυνατότητα επικράτησης της επανάστασης αρχικά σε μια ή σε μερικές χώρες. Συνεπώς σε ένα τέτοιο πόλεμο η συνεννόηση, τα κοινά συνθήματα και η κοινή δράση με το επαναστατικό κίνημα άλλων χωρών αποτελούν σημαντική προϋπόθεση για την προοπτική εκδήλωσης και νίκης της σοσιαλιστικής επανάστασης σε περισσότερες χώρες, της δυνατότητας μιας άλλου τύπου συνεργασίας ή ένωσης κρατών, στη βάση της κοινωνικής ιδιοκτησίας, του κεντρικού σχεδιασμού με προλεταριακό διεθνισμό.

      Διαγραφή
    7. 8. Είναι σίγουρο ότι θα εκδηλωθεί δυσκολία να υιοθετηθεί από την αρχή η επαναστατική γραμμή. Ακόμα και στο κόμμα των μπολσεβίκων εκφράστηκαν ταλαντεύσεις μετά την επανάσταση του Φλεβάρη σχετικά με το χαρακτήρα του συνεχιζόμενου πολέμου από την πλευρά της αστικής Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης. Δε γινόταν κατανοητό ότι η πάλη της αστικής τάξης για την ανατροπή του τσάρου δεν εξασφάλιζε τη θέληση και τη συνέπεια για έξοδο από τον πόλεμο ώστε να τερματιστεί ο θάνατος, η πείνα και η απόλυτη εξαθλίωση για τις λαϊκές μάζες.

      Διαγραφή
    8. 9. Οπως έχει αποδείξει η ιστορική πείρα, ιμπεριαλιστικός πόλεμος σημαίνει διάσπαση στο στρατόπεδο του ιμπεριαλισμού, που διευκολύνει την αποσταθεροποίηση της αστικής εξουσίας, διασαλεύει τους αστικούς θεσμούς και τη δυνατότητά τους να χειραγωγούν και να καταστέλλουν, ενώ απελευθερώνονται οι αγωνιστικές διαθέσεις των μαζών. Την κατάσταση αυτή οι επαναστατικές δυνάμεις πρέπει σωστά να εκτιμήσουν και να αξιοποιήσουν, καθοδηγώντας την εργατική τάξη και τις λαϊκές δυνάμεις στο δρόμο που αποτελεί τη μοναδική διέξοδο στις δικές τους ανάγκες, στα δικά τους συμφέροντα άμεσα και προοπτικά, το δρόμο της κορύφωσης της ταξικής πάλης, της τελικής σύγκρουσης για την κατάκτηση της εξουσίας.

      Διαγραφή
    9. 10. Κανένας αγώνας δεν μπορεί να διεξαχθεί σοβαρά χωρίς να εξασφαλιστούν στοιχειώδεις συνθήκες της λαϊκής επιβίωσης. Το επιβεβαιώνει η μακρόχρονη πείρα του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος. Είναι μεγάλη η ποικιλία των μορφών, μέσω των οποίων εξασφαλίστηκε σε ένα πρώτο επίπεδο η επιβίωση, η σίτιση, η υγειονομική περίθαλψη, η συνέχιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Βάση ήταν ο λαϊκός έλεγχος στην παραγωγή (εργοστάσια, αγροτική παραγωγή), στη συγκέντρωση των προϊόντων, ιδιαίτερα λαϊκής κατανάλωσης (τρόφιμα, φάρμακα κλπ.), στις υποδομές. Οι επιτροπές του εργατικού λαϊκού μετώπου στους χώρους δουλειάς και κατοικίας, στις πόλεις και την ύπαιθρο, υπερασπίστηκαν, παράλληλα με τη λαϊκή άμυνα, τη στοιχειώδη λειτουργία κοινωνικών υπηρεσιών. Το Κόμμα μας και το κίνημα στην Ελλάδα έχει τέτοια ιστορική παρακαταθήκη από τη δράση του στις περιοχές της Ελλάδας που απελευθέρωνε ο ΕΛΑΣ-ΕΑΜ από την Κατοχή και κατά τη διάρκεια του αγώνα του ΔΣΕ. Αξιοποιώντας αυτή την πείρα το Κόμμα μας έχει εκτιμήσει στην Απόφαση του 18ου Συνεδρίου ότι οι θεσμοί που θα εμφανιστούν κατά τη διάρκεια της επαναστατικής πάλης θα αποτελέσουν τα έμβρυα της πολιτικής εξουσίας της εργατικής τάξης και των συμμάχων της.

      Διαγραφή
    10. Αντώνη σε ρωτάω εντελώς καλοπροαίρετα: Σωστά , λενινιστικά και ντόμπρα η ελληνική εργατική τάξη σε περίπτωση ξεσπάσματος πολέμου με τη γείτονα καλεί την εργατική τάξη της τουρκίας να τρέψει τον πόλεμο σε εμφύλιο εναντίων των αστών ώστε να ωφεληθούν και οι δυο και να πραγματώσουν τον προλεταριακό διεθνισμό. Όπως, όλοι ξέρουμε η αριστέρα στην Τουρκία έχει υποστεί τις τελευταίες δεκαετίες φυσική εξόντωση (παρανομίες, φυλακίσεις, εκτελέσεις) και εκλογικά μάζευει ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δω πέρα. Δεν είναι κάτι αντίστοιχο με το ΚΚΕ.Υπάρχουν για μια σειρά λόγων πολύ διαφορετικές ταχύτητες.
      Επομένως, ρωτάω εγώ, δε θα πέσει στο κενό η έκκλήση του ελληνικού προλεταριάτου προς το τουρκικό δεδομένου ότι η τάξη για να έχει αποτέλεσμα στην πάλη της πρέπει να είναι οργανωμένη στοιχειωδώς σε κόμμα;
      Και αυτό με τη σειρά του δε θα οδηγήσει(σε περίπτωση που ντούρα λενινιστικά πάντα ) το ελληνικό προλεταριάτο σε μαζική σφαγή από τον τουρκικό εθνικισμό, αφού δε θα υπάρχει απέναντι ένα αντίβαρο της τουρκικής αστικής τάξης;
      Πολλές και υποθετικές ερωτήσεις το ξέρω, αλλα έχω προβληματιστεί με αυτό το θέμα πολύ.
      Ευχαριστώ

      Ταο- Ταο Μουτζαχεντίν

      Διαγραφή
    11. @Ταο- Ταο Μουτζαχεντίν:
      Προφανώς δεν έχεις υπόψην σου πως κατά την περίοδο των ιμπεριαλιστικών πολέμων η τάση ανόδου του κινήματος είναι κάτι παραπάνω από στερεομετρική από την μία, και υπάρχει και μεγάλος επηρρεασμός από τις διεθνείς εξελίξεις από την άλλη.
      Πόσοι ήταν πριν τον Α'ΠΠ οι μπολσεβίκοι, και πόσοι οι έλληνες κομμουνιστές το '39 π.χ.;
      Νομίζω πως βλέπεις τα πράγματα στατικά.
      Ειδικά όσο αφορά την Τουρκία με τα γνωστά προβλήματα μειονοτήτων κλπ

      Διαγραφή
    12. Trash,
      ενδιαφέρουσες οι επισημάνσεις που κάνεις, αλλά τα ιστορικά στοιχεία μάλλον άλλα λένε. Είναι γεγονός οτι κατα τη διάρκεια του Α πολέμου έγινε και η Οκτωβριανή επανάσταση, αλλά αμέσως μετά είχαμε ήττες και κρίση του επαναστατικού κινήματος. Όσο για το Β πόλεμο και το ερώτημα που βάζεις για το πόσοι ήταν οι έλληνες κομμουνιστές το 39 (και προφανώς εννοείς τη στερεομετρική τους αύξηση μετά), μη ξεχνάς με ποιές θέσεις πλέον του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος (ενιαίο αντιφασιστικό μέτωπο, πατριωτικός πόλεμος κλπ) γίνανε όλα αυτά.

      Αμετανόητος

      Διαγραφή
    13. @Αμετανόητος:
      -Ποιό ιστορικό στοιχείο λέει "άλλα";
      -Επιβεβαιώνεται ή όχι η ραγδαία άνοδος των λαϊκών κινημάτων κατά την περίοδο των ιμπεριαλιστικών πολέμων;
      -Είχαν ή όχι οι δύο μεγάλοι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι σαν αποτέλεσμα, ο μεν πρώτος μια σειρά εξεγέρσεων και επαναστάσεων εκ των οποίων η μία νικηφόρα, ο δε δεύτερος την εξάπλωση του σοσιαλισμού στο 1/3 της ανθρωπότητας;

      Τα υπόλοιπα που λες, συγνώμη αλλά τα θεωρώ άσχετα με το ζήτημα που τέθηκε, γιατί:
      α)Οι επαναστάσει και οι εξεγέρσεις σε μια σειρά χωρών μετά τον Ά ΠΠ προστάτεψαν την νεαρή σοβιετική δημοκρατία, ακόμη και όταν απέτυχαν (η εξέγερση των Γάλλων στρατιωτών στην Κριμαία π.χ.)
      β)Η ραγδαία ενδυνάμωση των κομμουνιστικών κινημάτων κατά την διάρκεια του Β'ΠΠ, ήταν κατά κύριο λόγο αποτέλεσμα του πολέμου και όχι των "λαϊκών μετώπων".
      Δεν θα έπαιρναν οι κομμουνιστές την εξουσία στο 1/6 της γης χωρίς αυτόν, επειδή θα είχαν την πολιτική των λαϊκών μετώπων.
      -Τι έκανε προπολεμικά το λαϊκό μέτωπο στην Γαλλία π.χ.;
      -Ποια ήταν τα αποτελέσματα του λαϊκού μετώπου (που ο Μάο του έκοψε και το διέλυσε νωρίς-νωρίς) στην Κίνα;
      -Ήταν τα παρτιζάνικα κινήματα -που χωρίς τον πόλεμο δεν θα υπήρχαν- που έδωσαν την ώθηση στους κομμουνιστές.
      -Υπήρχαν πριν το πόλεμο κομμουνιστές στην Αλβανία π.χ.;
      -Ήταν κάποια υπολογίσιμη δύναμη στην Γιουγκοσλαβία, την Βουλγαρία, την Ελλάδα;
      -Είναι τυχαίο πως η μόνη χώρα της περιοχής που δεν "κινδύνεψε" καθόλου από τους κομμουνιστές η αστική της τάξη, ήταν η μη-εμπόλεμη Τουρκία;
      Θα μπορούσα να συνεχίσω με παραδείγματα μέχρι αύριο...

      Διαγραφή
    14. @ Ταο-Ταο:

      Λένιν: "Σ’ έναν αντιδραστικό πόλεμο μια ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ δεν μπορεί παρά να εύχεται την ήττα της κυβέρνησής της."

      ΚΚΕ: "Ο πόλεμος μιας καταπιεσμένης εθνότητας από τη σκοπιά της ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ δεν αφορά μόνο την αντίθεση με την αστική τάξη του έθνους που καταπιέζει, αλλά και με την αστική τάξη της ίδιας της εθνότητας και τους διεθνείς συμμάχους της. Στη σύγχρονη εποχή δίκαιος πόλεμος για την ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ είναι μόνο η ταξική πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού."

      Εσύ: "Όπως, όλοι ξέρουμε η ΑΡΙΣΤΕΡΑ στην Τουρκία έχει υποστεί τις τελευταίες δεκαετίες φυσική εξόντωση (παρανομίες, φυλακίσεις, εκτελέσεις) και εκλογικά μάζευει ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δω πέρα. Δεν είναι κάτι αντίστοιχο με το ΚΚΕ.Υπάρχουν για μια σειρά λόγων πολύ διαφορετικές ταχύτητες."

      Διαγραφή
    15. Ενώ λοιπόν ο Λένιν και το ΚΚΕ μιλούν για καθήκοντα του επαναστατικού κινήματος μιας ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ μέσα στη χώρα της και σε σχέση με την ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ μιας άλλης χώρας, εσύ παίρνεις αυτούς τους όρους και τους μεταφράζεις σε "ΑΡΙΣΤΕΡΑ."

      Λυπάμαι, αλλά θα πρέπει να σου θυμήσω τα εξής:

      α) Δυστυχώς, ο Λένιν δεν έγραψε τίποτε για τα καθήκοντα της "αριστεράς" μιας χώρας σε σχέση με την "αριστερά" μιας άλλης. Αυτά τα φαντάστηκες εσύ ως ζητήματα.

      β) Το ΚΚΕ έχει ρητή, ρητότατη πολιτική ότι η απεύθυνσή του δεν έχει καμία σχέση με "αριστερά" και "δεξιά" αλλά με ΤΑΞΙΚΗ ΘΕΣΗ. Στη βάση της ταξικής θέσης απευθύνεται στους Έλληνες, και όχι του τι ψήφισαν, και το ίδιο αναπόφευκτα κάνει για τους λαούς άλλων χωρών.

      γ) Αν θυμάμαι καλά, η "αριστερά" για την οποία λες ότι υπέστη φυσική εξόντωση στην Τουρκία, είναι αυτή που χειροκρότησε την "εξέγερση" στη Συρία, πλειοδοτεί σταθερά για κάθε ιμπεριαλιστική εμπλοκή της Ελλάδας, και βαράει παλαμάκια στο ΝΑΤΟ. Και προβληματίζεσαι για το πώς μπορεί να γίνει αντι-ιμπεριαλιστικός αγώνας χωρίς την "αριστερά"; Εγώ λέω, πολύ πιο εύκολα!

      Διαγραφή
    16. Για το γ): Δε λέω ότι η Τουρκική "αριστερά" είναι ίδια με την ελληνική, για να μην παρεξηγούμαστε. Λέω ότι στην Ελλάδα "αριστερά" είναι ο χώρος που στηρίζει τον ιμπεριαλισμό, κι εσύ μας λες ότι δεν μπορεί να εφαρμοστεί το πλαίσιο που αναπτύσσεται εδώ επειδή η Τουρκία δεν έχει "αριστερά".

      Κάπου κοροϊδευόμαστε νομίζω.

      Διαγραφή
    17. Αν κατάλαβα σωστά τον Ταο- Ταο Μουτζαχεντίν δεν εμπιστεύεται καθόλου τις δυνατότητες της τουρκικής εργατικής τάξης να επαναστατήσει και λέει ότι σε περίπτωση πολέμου Ελλάδας-Τουρκίας η ελληνική επαναστατική τάξη θα έχει το διπλό έργο αντιμετώπισης τόσο της ελληνικής όσο και της τουρκικής αστικής τάξης.

      Geyer

      Διαγραφή
    18. Αυτή είναι μια ανάρτηση κειμένου της ΚΕ του ΚΚΕ πάνω στα απορρέοντα των θέσεων του Λένιν για τα καθήκοντα του ΚΚ και της Ε.Τ στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

      Είτε μας αρέσει είτε όχι, αυτές οι θέσεις είναι γνωστές και συγκεκριμένες.

      Πού, αν έχεις την καλοσύνη, έθεσε ποτέ ο Λένιν το "αν έχουμε εμπιστοσύνη στην ικανότητα μιας άλλης εργ. τάξης να επαναστατήσει" ως κριτήριο για τις θέσεις του;

      Βλέπεις να τις παζαρεύει ας πούμε; Να λέει ότι καθήκον κάθε ΕΤ είναι η μετατροπή του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε εμφύλιο εκτός αν δεν εμπιστεύεται τις άλλες ΕΤ;

      Να σοβαρευτούμε επιτέλους λίγο;

      Διαγραφή
    19. Δεν διαφωνούμε Αντώνη, αλλά η ιδέα ενός σοσιαλιστικού κράτους με σύνορα την Λαμία, αποκομμένο από τις πλουτοπαραγωγικές πηγές και το εργατικό δυναμικό του βορρά είναι ένα τουλάχιστον γελοίο εγχείρημα.

      Οπότε η ελληνική εργατική τάξη όχι μόνο θα πρέπει να ανατρέψει τους ντόπιους αστούς αλλά θα πρέπει να απωθήσει και την εισβολή ξένων αστικών δυνάμεων. Για να μην έχουμε αυταπάτες, μιλάμε για τιτάνιο έργο.

      Geyer

      Διαγραφή
    20. Αν δεν κάνω λάθος, αυτό έκαναν οι παππούδες μας, ή έστω το πάλεψαν μέχρι τελευταίας.

      Το να μη μπορούμε εμείς δεν είναι ντροπή. Ντροπή είναι να το θεωρητικοποιούμε ως "ναι αλλά, οι Τούρκοι..."

      Διαγραφή
    21. @Geyer:
      Λες:
      "...η ιδέα ενός σοσιαλιστικού κράτους με σύνορα την Λαμία, αποκομμένο από τις πλουτοπαραγωγικές πηγές και το εργατικό δυναμικό του βορρά είναι ένα τουλάχιστον γελοίο εγχείρημα. ..."

      Οπότε φαντάζομαι πως θα θεωρούσε πολύ γελοιότερο το εγχείρημα σοσιαλιστικής οικοδόμησης στο άγονο ορεινό και αποκομένο από την θάλασσα μισό κομμάτι, μιας μικρής σχετικά χώρας, στην οποία συν τοις άλλοις τον μισό χρόνο οι θερμοκρασίες είναι υπό το μηδέν.
      Ο Κιμ Ιλ Σουνγκ πάλι, το είχε θεωρήσει ένα πολύ σοβαρό ενδεχόμενο, και η Λ.Δ.Κορέας υπάρχει μέχρι σήμερα.

      Διαγραφή
    22. @Trash

      Η Λ.Δ.Κορέας συνορεύει με την Λ.Δ.Κίνας. Με ποιά Λ.Δ. θα συνορεύει η σοσιαλιστική Ελλάδα της Λαμίας; Από γεωπολιτικής άποψης θα έπρεπε να μου θέσεις το αντεπιχείρημα της Κούβας.

      Geyer

      Διαγραφή
    23. @Geyer:
      Το έθεσα από οικονομική άποψη.
      Από γεωπολιτική δεν χρειάζεται να πάω τόσο μακρυά. Έχω το πολύ πιο κοντινό παράδειγμα της σοσιαλιστικής Αλβανίας που οικοδόμησε σοσιαλισμό περικυκλωμένη από την ΝΑΤΟϊκή Ελλάδα και την, με δηλωμένες επεκτατικές βλέψεις σε βάρος της Αλβανίας, Γιουγκοσλαβία.
      Εδώ να προσθέσουμε και το χαρακτηριστικό πως μιλάμε για την πιο φτωχή χώρα της Ευρώπης.
      Τελικά νομίζω πως υποτιμάς το μέγεθος των δυνάμεων που απελευθερώνει ο σοσιαλισμός. Αυτήν τουλάχιστον την εντύπωση μου έδωσε το σχόλιο σου.
      Δεν μπορούμε να κρίνουμε τις δυνατότητες μιας σοσιαλιστικής χώρας με καπιταλιστικά κριτήρια.
      Τελικά όμως βλέπω πως συμφωνείς μαζί μου.

      Διαγραφή
    24. @Geyer
      προσπαθεις να μας πεισεις οτι σε ενδεχομενη συραξη, αν η Ε.Τ. της χωρας παρει την εξουσια θα ειναι σιγουρα κουτσουρεμενη. γιατι λοιπον σε ενα τετοιο πολεμο οι αστοι να αφησουν εστω και για αστειο ενα σοσιαλιστικο κρατος ακομα και μεχρι τη λαμια (εγω λεω την κατερινη) και να μην το κατασπαραξουν επι τοπου;
      γιατι ειναι αστειο ενα σοσιαλιστικο κρατος 7εκ με δικα του τα κοιτασματα του αιγαιου και του ιονιου και επισης αρκετες πλουτοπαραγωγικες πηγες ακομα και χωρις τη μακεδονια;
      θεωρεις δεδομενο οτι το τουρκικο αστικο κρατος θα μπορεσει να παρει τη μακεδονια και τη θρακη; και η ε.τ. της τουρκιας εστω και αδυναμη τπτ; ακομα και με τις τωρα συνθηκες 12-15εκ της τουρκιας ειναι κουρδοι που δεν εχουν και πολυ φιλικα αισθηματα, γιατι να πολεμησουν για την τουρκια; στα βορεια συνορα της τουρκιας εχει πανυγηρι. (ο εβρος για τους τουρκους φανταρους ειναι βυσματικη μεταθεση). οι ιρανοι επισης δεν τους εχουν σε πολυ υποληψη.
      σε τρομαζει η "περικυκλωση"; και τι προτεινεις να περιμενουμε να επαναστατησουμε ολοι μαζι στη βαλκανικη; και μεχρι τοτε τι; αν στην ελλαδα εστω και μεχρι τη λαμια θα εχουμε "αριστερους" να καταγγελουν το σοσιαλιστικο κρατος και θα πανε εξορια στη τουρκια/οποιο αλλο αστικο κρατος τελος παντων, οπου θα συνομωτουν εναντια σε αυτο το σοσιαλιστικο κρατος και θα ευχονται την ηττα του;;;;;;
      αν φοβασαι στην ανταλαγη πλυθησμων μπορεις να μετακομισεις στο δομοκο. θα εισαι ασφαλης.
      Υ.Γ. η κινα με τη Λ.Δ. Κορεας σχεδον ποτε δεν ειχαν καλες σχεσεις

      Διαγραφή
    25. @TRASH

      Αναφέρομαι ασφαλώς και στην οικονομική άποψη.

      Σε γενικές γραμμές συμφωνούμε, αλλά πρέπει να δούμε και τους συσχετισμούς όπως έχουν διαμορφωθεί σήμερα. Η Γιουγκοσλαβία δεν ήταν ενταγμένη στο "δυτικό" ιμπεριαλισμό, άρα και το παράδειγμα της Αλβανίας μου φαίνεται άστοχο.

      Το μοντέλο της σοσιαλιστικής Ελλάδας της Λαμίας σύμφωνα με τους σημερινούς συσχετισμούς το κρίνω ως μη βιώσιμο. Μάλιστα μπορεί να ειπωθεί η άποψη ότι πέρα των σημερινών συνόρων χρειαστεί και η προσάρτηση της ανατολικής Θράκης για διέξοδο στη Μαύρη Θάλασσα ώστε σε περίπτωση εμπάργκο κρατών του νατoϊκού ιμπεριαλισμού να υπάρχει η δυνατότητα άμεσης συνδιαλλαγής (εμπορικής,στρατιωτικής) έστω με αστικά κράτη (βλέπε Ρωσία) που ανταγωνίζονται τον "δυτικό" ιμπεριαλισμό.

      Geyer

      Διαγραφή
    26. @Geyer:
      Ξεφεύγουμε λίγο, αλλά το εάν η Γιουγκοσλαβία θα κατάπινε τους Αλβανούς ως μέρος του δυτικού ιμπεριαλισμού ή του "σοσιαλιστικού στρατοπεδου" ή των "Αδεσμεύτων", λίγη διαφορά έκανε για τους Αλβανούς. Το γεγονός είναι το σύνολο των συνόρων της ΛΣΔ Αλβανίας καλύπτονταν από δύο χώρες που είχαν εκφράσει ανοιχτές επεκτατικές βλέψεις σε βάρος της.

      Να μην ακούω για "προσαρτήσεις", κάτι με πιάνει.

      Διαγραφή
    27. @TRASH

      Και δεν κατάπιε η "αδέσμευτη" Γιουγκοσλαβία την Αλβανία επειδή η Κίνα θα της έκανε ντα; Μη λέμε ότι θέλουμε. Η ίδια η Γιουγκοσλαβία συνόρευε με κράτη του συμφώνου της Βαρσοβίας.

      Geyer

      Διαγραφή
    28. εχεις ξεφυγει τελειως. την εποχη εκεινη κανενας δεν θα δοκιμαζε απευθειας στρατιωικη αντιπαραθεση. ακομα και στην ουγγαρια και την τσεχοσλοβακια με ορντινατσες πηγαν οι δυτικοι. μην μπερδευεις επισης τα θαλασσια συνορα. αν σου κανουν εμπαργκο μπορουν καλιστα να στο κανουν και ας συνορευεις με κρατη που σου επιτρεπουν διελευση.
      με την δικια σου λογικη νομιζω οτι σοσιαλιστικο κρατος βιωσιμο υπαρχει μονο αν εχει το μεγεθος της ρωσιας.
      η κουβα ας πουμε που εχει ΕΜΠΑΡΓΚΟ και τις μισες πλουτοπαραγωγικες δυναμεις ακομα και απο την ελλαδα μεχρι τη λαμια αντεχει μετα το 91 γιατι;;;;;γιατι εχει ενα αγαθο γειτονα που την αφηνει να κανει οτι θελει;;;; η αμερικη εχει συνορα ανατολικα της κουβας; αν οχι γιατι δεν μπορει επιχειρηση που θελει να κανει και μπιζνες στην αμερικη να κανει και στην κουβα; την εμποδιζει κανενας στρατιωτικα;;;;

      Διαγραφή
    29. Ακριβώς. Την Αλβανία δεν θα την ακούμπαγε κανείς εκ των γειτόνων της εάν δεν ήθελαν την επόμενη μέρα να αντιμετωπίσουν σοβιετικά στρατεύματα στα σύνορά τους. Δεν ήταν η Αλβανία πραγματικά "περικυκλωμένη".

      Το μόνο αντιπαράδειγμα που στέκει είναι της Κούβας. Αλλά ακόμη και αυτή η Κούβα ενώ δέχεται το εμπάργκο των ΗΠΑ μπορούσε χάρη στη γεωγραφική θέση της να συνάψει εμπορικές σχέσεις με τρίτες χώρες, κυρίως της Λατινικής Αμερικής. Η σοσιαλιστική Ελλάδα, με δεδομένους τους σημερινούς συσχετισμούς, μονάχα με Αραβικά κράτη θα μπορούσε να συνάψει ανάλογες συμφωνίες σε περίπτωση εμπάργκο των νατοϊκών.

      Geyer

      Διαγραφή
    30. "μονάχα με Αραβικά κράτη θα μπορούσε να συνάψει ανάλογες συμφωνίες σε περίπτωση εμπάργκο των νατοϊκών."

      Εννοείς τα κράτη που διαλύονται τώρα (Συρία) ή αυτά που επίκειται να διαλυθούν μετά (Ιράν) απ΄τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό;

      Μια σοσιαλιστική Ελλάδα θα έβρισκε συμμάχους, σε διαβεβαιώ. Μπορεί όχι τους καλύτερους δυνατούς, τους πιο γεωγραφικά διπλανούς ή τους πιο αυθεντικά φιλοσοσιαλιστικούς, αλλά θα έβρισκε. Και μέρος του διακυβεύματος τώρα είναι να καταστραφούν αυτοί οι δυνητικοί σύμμαχοι. Ένα άλλο μέρος του διακυβεύματος είναι οι κομμουνιστές να αδιαφορήσουν γιατί εχμ, δεν είναι κομμουνιστικοί σύμμαχοι.

      Διαγραφή
    31. "Εννοείς τα κράτη που διαλύονται τώρα (Συρία) ή αυτά που επίκειται να διαλυθούν μετά (Ιράν) απ΄τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό; "

      Ακριβώς Αντώνη. Είναι κάτι που με προβληματίζει ιδιαίτερα, μιας και δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο το εφικτό μιας βιώσιμης σοσιαλιστικής Ελλάδας, τουλάχιστον με δεδομένους τους σημερινούς συσχετισμούς.

      Geyer

      Διαγραφή
    32. Ε δεν περνάει την ώρα του ο ιμπεριαλισμός. Είναι σοβαρό πράμα.

      Διαγραφή
    33. Έχει τακτική και στρατηγική ολοκληρωμένες, σαφείς στόχους, πολλά όπλα και μεθόδους. Και ως τώρα, μας παίζει γιο-γιο όποτε του καβλώσει.

      Διαγραφή
    34. @Geyer:
      Η Γιουγκοσλαβία δεν κατάπιε την Αλβανία λόγω κόστους. Όταν ένας λαός είναι αποφασισμένος να πολεμήσει για την ελευθερία του, μπορεί να την διατηρήσει. Αυτό αποδείχτηκε και στην Κορέα, και στην Κούβα, και στο Βιετνάμ, και αλλού.
      Ο Τίτο επίσης δεν μπορούσε να εισβάλει απροκάλυπτα χωρίς κάποια αληθόφανη πρόφαση εάν ήθελε να διατηρήσει το σοσιαλιστικό του προσωπείο.
      Και φυσικά κανένας σοβιετικός στρατός δεν θα υπερασπίζονταν ποτέ την Αλβανία.
      Κοίτα από πότε έκοψαν οι Αλβανοί με την ΕΣΣΔ, και πότε με την Κίνα.
      Μην λέμε ότι νά'ναι

      Διαγραφή
  2. Ακριβώς έχοντας αυτό το κείμενο της Κομεπ στο μυαλό μου και ιδιαίτερα την "θέση 1" ,είχα απαντήσει στο γκάλοπ για το ποιος επιτίθεται και ποιος αμύνεται από τις Ρωσία - ΗΠΑ,ΕΕ ,ότι επιτίθενται και οι δύο.
    Αν θυμάμαι καλά, είχε σχετικά μικρό ποσοστό σαν απάντηση και με είχε παραξενέψει.

    WrongTendency

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εκείνο το γκάλοπ δεν αφορούσε ΕΕ/ΗΠΑ και Ρωσία, αλλά Ελλάδα και Ρωσία. Τα συμφραζόμενα δε ήταν συγκεκριμένα ότι η Ελλάδα συνυπέγραψε ένα σύνολο επιθετικών κυρώσεων σε βάρος της Ρωσίας, πράξη στην οποία η Ρωσία απάντησε με ένα σύνολο οικονομικών κυρώσεων και σε βάρος της Ελλάδας.

      Θα ήθελες να εξηγήσεις πώς ακριβώς είναι και οι δύο "εξίσου επιτιθέμενες" η μία στην άλλη εν προκειμένω;

      Διαγραφή
    2. Με άλλα λόγια, σε τι συνίστατο η επίθεση της Ρωσίας σε βάρος της Ελλάδας πριν τις κυρώσεις που συνπέγραψε η Ελλάδα;

      Διαγραφή
    3. (...)"Η ιστορία επιβεβαιώνει ότι με τον πόλεμο συνεχίζεται με άλλα -βίαια- μέσα η πολιτική των αντιμαχόμενων δυνάμεων που διευθύνεται από την κυρίαρχη τάξη τους, ενώ η ειρήνη που ακολουθεί αποτελεί με τη σειρά της τη συνέχεια αυτής της πολιτικής στη σκιά της έκβασης του πολέμου μέχρι την επόμενη ένοπλη σύγκρουση. Στηριζόμενος στην παραπάνω θέση, ο Λένιν σε διάλεξή του το Μάη του 1917 απέρριψε «τη μικροαστική και ανόητη πρόληψη ότι τάχα είναι δυνατό να ξεχωρίσουμε τον πόλεμο από την πολιτική των αντίστοιχων κυβερνήσεων, των αντίστοιχων τάξεων, ότι τάχα είναι ποτέ δυνατό να βλέπουμε τον πόλεμο σαν απλή επίθεση που παραβιάζει την ειρήνη και σαν αποκατάσταση ύστερα αυτής της παραβιασμένης ειρήνης. Τσακώθηκαν και συμφιλιώθηκαν!». Και υποστήριξε ότι «Ο πόλεμος συνδέεται αδιάρρηκτα μ’ εκείνο το πολιτικό καθεστώς από το οποίο πηγάζει. Την ίδια πολιτική, που ένα ορισμένο κράτος, μια ορισμένη τάξη στα πλαίσια αυτού του κράτους, εφαρμόζει σε μια μακροχρόνια περίοδο πριν από τον πόλεμο, η ίδια αυτή τάξη τη συνεχίζει και στη διάρκεια του πολέμου, αλλάζοντας μόνο τη μορφή δράσης»(...)

      Έτσι όπως το καταλαβαίνω εγώ το θέμα,η επίθεση της Ρωσίας και ταυτόχρονα της Ελλάδας συνιστάται ,στο ότι και οι δύο(αστικές τάξεις) βρίσκονται σε συνεχή ανταγωνισμό μεταξύ όπως και με άλλους (ακόμη και με αυτούς που βρίσκονται πρόσκαιρα στο ίδιο ιμπεριαλιστικό μπλοκ ),κάνουν διεθνείς ιμπεριαλιστικές συμμαχίες για να προωθήσουν τα ξεχωριστά συμφέροντά τους κτλπ. Δηλαδή βρίσκονται σε μόνιμη σύγκρουση και καμία ενέργεια της μιας ή της άλλης πλευράς δεν αποτελεί την "αρχή" ή την "επίθεση",λες και πριν δεν συνέβαινε τίποτα. Στην φάση της ανάπτυξης του καπιταλιστικού κύκλου η σύγκρουση είναι στο επίπεδο του ανταγωνισμού στην "αγορά" των μεγάλων εταιριών τους,στην φάση της ύφεσης αλλάζει μορφή και μετατρέπεται σε διπλωματική σύγκρουση σε επίπεδο κρατών και μπορεί να οδηγήσει και στην λήψη οικονομικών μέτρων(κυρώσεις) της μιας εναντίον της άλλης και στο τελευταίο βαθμό φτάνει στην ένοπλη σύγκρουση.
      Το ποια χώρα ρίχνει την πρώτη σφαίρα δεν αλλάζει το γεγονός ότι ευθύνονται και οι δύο το ίδιο.Έτσι και στο στάδιο της σύγκρουσης με οικονομικά μέτρα,το ποια χώρα(αστική τάξη) λαμβάνει πρώτη την απόφαση για οικονομικές κυρώσεις,δεν σημαίνει ότι έχει ακέραιη την ευθύνη και ότι η άλλη είναι αθώα περιστερά,αλλά ευθύνονται και οι δύο ταυτόχρονα.

      Πάντα κατά την άποψή μου,ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος αποτελείται στην ουσία του,από την ίδια "μαγιά" που υπάρχει ανάμεσα σε δύο μπακάλικα και στο τελευταίο κωλοχώρι,τον ανταγωνισμό. Και δεν φταίει περισσότερο από τον άλλο μπακάλη αυτός που κόβει πρώτος την καλημέρα...

      WrongTendency

      Διαγραφή
    4. Ωραία, ευχαριστώ.

      Κατ' αρχήν, θα πρέπει να παρατηρήσω, και φαντάζομαι συμφωνούμε, ότι η επίθεση της Ελλάδας κατά της Ρωσίας δεν ήταν σε διακρατικό επίπεδο σχέσεων. Η Ελλάδα επιτέθηκε στην Ρωσία ως κράτος-μέλος της ΕΕ και όχι με όρους μεμονωμένου κράτους.

      Δεύτερον, οι όροι της ελληνικής επίθεσης κατά της Ρωσίας, που προηγήθηκε βέβαια χρονικά της ρωσικής απάντησης, ήταν οι εξής: ότι η Ρωσία είναι κράτος-παρίας και κράτος-τρομοκράτης: http://leninreloaded.blogspot.com/2014/08/blog-post_15.html

      Αυτό η Ελλάδα το έκανε ΑΦΟΥ η ΕΕ στην οποία ανήκει έστηξε ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ στην Ουκρανία οδηγώντας τη χώρα σε εμφύλιο πόλεμο, με απόλυτη στήριξη από την ελληνική κυβέρνηση.

      Εσύ αυτά τα βλέπεις, αν κατάλαβα καλά ως εξίσου επιθετικές ενέργειες με την απαντητική κύρωση για τα ροδάκινα. Εγώ δεν το βλέπω καθόλου έτσι. Και αναρωτιέμαι τι θα λέγαμε αν η Ρωσία πρωταγωνιστούσε σε ψήφισμα ότι η Ελλάδα είναι κράτος-τρομοκράτης και κράτος-παρίας και χρηματοδοτούσε πραξικόπημα στην Κύπρο.

      Αλλά ας το αφήσουμε αυτό.

      Η Κύπρος είναι και αυτή μέλος της ΕΕ. Από το έδαφός της προχθές φύγανε μαχητικά αεροσκάφη για τη Συρία. Έχει ενεργητική συμμαχία με το Ισραήλ. Και συνυπέγραψε και αυτή το ψήφισμα εναντίον της Ρωσίας.

      Μπορείς να μου εξηγήσεις, στη βάση όσων ανέπτυξες, πώς και στην περίπτωσή της υπάρχουν "επιθετικές ενέργειες" και όχι "αμοιβαία επίθεση" όπως ισχύει κατά την άποψή σου για τη Ρωσία;

      ΚΚΕ: Ανακοίνωση για τις επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας εναντίον της Κύπρου
      http://www.902.gr/eidisi/politiki/52568/kke-anakoinosi-gia-tis-epithetikes-energeies-tis-toyrkias-enantion-tis-kyproy?page=0%2C1

      Διαγραφή
    5. Ας συμφωνήσουμε πρώτα τι εννοούμε εχθρική πράξη - επίθεση.
      Και ας το σκεφτούμε διαφορετικά.Υπάρχει στον καπιταλισμό μη επιθετική πράξη;
      Ένα μαγαζί ανοίγεις και αμέσως για τους ανταγωνιστές είσαι κίνδυνος,το βλέπουν,και είναι, μια επίθεση στα συμφέροντά τους.

      Όπως είπα στο προηγούμενο σχόλιο,υπάρχουν διαφορετικές ποιότητες αυτών των επιθετικών πράξεων. Το ποιος κάθε φορά είναι ο πρώτος χρονικά που περνάει σε άλλη ποιότητα σύγκρουσης,δεν αλλάζει ότι η σύγκρουση στην ουσία της είναι αμφίπλευρη.

      Και οι δύο πλευρές διεξαγάγουν "άδικη σύγκρουση" γενικά.
      Άδικη στην ποιότητα του απλού οικονομικού ανταγωνισμού.
      Άδικη στην ποιότητα των οικονομικών /πολιτικών κυρώσεων.
      Άδικη στην ποιότητα της ένοπλης σύγκρουσης.

      Από αυτή την άποψη σε προηγούμενη ποιότητα σύγκρουσης(χωρίς να είναι η αρχική), θεωρείται επίθεση στα συμφέροντα των ΕΕ/ΗΠΑ η σύναψη συμφωνίας Ρωσίας-Ουκρανίας πέρσι το Δεκέμβριο.
      Η οποία βέβαια απαντήθηκε με διαφορετικής ποιότητας επιθετική ενέργεια,το πραξικόπημα.

      Ένα ακόμη σημείο που ήθελα να σχολιάσω είναι,το τι σημασία έχει για το κομμουνιστικό κίνημα,αν όντως επιρρίπταμε την ευθύνη για την οποιαδήποτε σύγκρουση, σε αυτόν που κάνει την χρονικά προγενέστερη(εμφανή για τον περισσότερο κόσμο) ενέργεια.
      Τι διαφορετικές ενέργειες υπαγορεύει,για την θέση μας το "ποιος το άρχισε" ή "ποιος το παρατράβηξε";

      Καταλαβαίνω ότι έχει σημασία,όχι για την ουσία,αλλά γιατί είναι διαφορετικής ευκολίας να κρατάς την λενινιστική θέση ότι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι άδικος,σε μια χώρα που δέχεται την πρώτη εμφανή στο περισσότερο κόσμο ποιότητα επίθεσης,από ότι σε μια χώρα που κάνει την εμφανή αυτή επίθεση.Αλλά αυτό δεν απαιτεί ανάλυση.

      Για την Κύπρο θα με συγχωρέσεις αλλά οι δυνατότητες ανάλυσης μου δεν φτάνουν για να κατανοήσω αυτό το μπλεγμένο κουβάρι ενδοιμπεριαλιστικών αντιθέσεων.Πάντως το "επιθετικές ενέργειες" στην ανακοίνωση δεν νομίζω ότι μας βάζει στο ίδιο πλευρό με τα συμφέροντα της α.τ. της Κύπρου. Η ε.τ της Κύπρου έχει άλλα ξεχωριστά συμφέροντα και αυτά προτάσσει προς υπεράσπιση το ΚΚΕ γιατί αυτά δέχονται επίθεση(άσχετα αν δεν έχουν σήμερα κρατική υπόσταση) . Η α.τ όμως της Κύπρου συμμετέχει σε "αμοιβαία επίθεση".

      Τώρα θα ήθελα να σου κάνω εγώ μια ερώτηση.
      Πώς συμβιβάζεις/πως το εννοείς ότι ισχύει και η θέση που θεωρεί κάθε ιμπεριαλιστικό πόλεμο άδικο αλλά και ότι υπάρχουν καπιταλιστικές χώρες που επιτίθενται πρώτες και κάνουν "πιο άδικο" (;) πόλεμο από τις άλλες ή άλλες που αμύνονται και κάνουν "λιγότερο άδικο" πόλεμο;Και τι αποτέλεσμα έχει αυτό για μας όπως είπα και πιο πάνω;


      WrongTendency

      Διαγραφή
    6. Η άποψή μου είναι ότι το να βασίζεις τα πάντα στην οικονομική θεώρηση των ανταγωνιστικών σχέσεων στον καπιταλισμό οδηγεί σε εξαιρετικά χοντροκομμένα συμπεράσματα και αναπόφευκτα αντιφάσεις.

      Στον καπιταλισμό, λες εσύ ο ίδιος, δεν υπάρχει μη επιθετική πράξη. Προφανώς αναφέρεσαι στον οικονομικό ανταγωνισμό.

      Αυτό σημαίνει ότι σύμφωνα με το σκεπτικό σου ενέργειες εντελώς διαφορετικής βαρύτητας συμψιφήζονται στο ίδιο πράγμα.

      Άρα, το να έχω μια τράπεζα στη χώρα σου ισούται με το να με βομβαρδίσεις, να κάνεις εισβολή και πραξικόπημα στη χώρα μου, να κάνεις εισβολή, κλπ.

      Αυτή η θεώρηση οδηγεί σε παραλογισμούς. Δεν αρκεί να κοιτάζεις σχέσεις που είναι παντού ανταγωνιστικές, πρέπει να βλέπεις και σε τι μεταφράζονται: κράτος-παρίας και τρομοκράτης συν στήριξη σε πραξικόπημα απ' τη μία, ροδάκινα απ' την άλλη.

      Στην ανακοίνωση για την Κύπρο δεν γίνεται καμία αναφορά στην αστική τάξη της Κύπρου και τις ευθύνες της. Γίνεται αναφορά σε χώρες. Απ' τις οποίες η μία εκλαμβάνεται ως επιθετική, μονομερώς.

      Η τοποθέτηση αυτή είναι προφανώς όχι μόνο ριζικά διαφορετική από ό,τι η αντίληψη που εκθέτεις για την επιθετικότητα στις σχέσεις Ρωσίας-Ελλάδας, αλλά και από τις θέσεις του πιο πάνω άρθρου της ΚΟΜΕΠ.

      Εφτασα λοιπόν να αναρωτιέμαι αν κάθε περίπτωση κρίνεται με βάση άλλα κάθε φορά κριτήρια και γιατί.

      Εγώ δεν έχω την απάντηση. Εγώ απλώς έχω την αντίληψη ότι δεν μπορεί να απαλείφεται το στοιχείο της πολιτικής-στρατιωτικής δράσης όταν εξετάζεται το ζήτημα της επιθετικότητας και να μένουμε απλώς στο οικονομικό, διότι εν τοιαύτη περιπτώσει, η Βενεζουέλα, που έχει καπιταλισμό, και οι ΗΠΑ, που έχουν το ίδιο σύστημα, θα πρέπει να θεωρηθούν εξίσου επιθετικές η μία στην άλλη, κοκ. Δεν πρόκειται να είναι εφικτή καμία απολύτως κριτική στάση απέναντι στον κυρίαρχο ιμπεριαλισμό.

      Ζήτημα που έχω βέβαια ήδη θίξει ως άκρως σημαντικό.

      Τέλος, η ανακοίνωση για την Κύπρο έχει συνεπαγωγές για την ενδεικνυόμενη στάση του ΕΤ στην Ελλάδα, που δεν είναι καθόλου αυτές του πιο πάνω άρθρου. Έτσι μου φαίνεται τουλάχιστο.

      Διαγραφή
    7. "Και ας το σκεφτούμε διαφορετικά.Υπάρχει στον καπιταλισμό μη επιθετική πράξη;
      Ένα μαγαζί ανοίγεις και αμέσως για τους ανταγωνιστές είσαι κίνδυνος,το βλέπουν,και είναι, μια επίθεση στα συμφέροντά τους. "

      Αυτή η τοποθέτηση, στο μεταξύ, δεν περιορίζεται ως προβληματική στο ζήτημα του ιμπεριαλισμού. Έχει και απολήξεις στην "εθνική" πολιτική του ΚΚ.

      Με απλά λόγια: Γιατί στηρίζουμε τους ΕΒΕ; Με βάση το σκεπτικό σου ότι και ένα μαγαζί συνιστά πράξη επίθεσης, είναι το ίδιο πράγμα με το μονοπώλιο της πολυεθνικής. Και οι δύο επιτιθέμενοι. Και μας είναι αδιάφορο ότι ο ένας έχει συντριπτικά μεγαλύτερη δύναμη, γιατί "δεν υπάρχουν επιτιθέμενοι και αμυνόμενοι." Αυτή είναι η εθνική συνεπαγωγή αυτής της αντίληψης.

      Διαγραφή
    8. Ναι,στο πεδίο του καπιταλισμού είναι και οι δύο επιτιθέμενοι και δεν μας αφορά η κατάληξη της σύγκρουσής τους(άσε που είναι προδιαγεγραμμένο το αποτέλεσμα-κίνηση της οικονομίας). Μας αφορά όμως ότι ο ΕΒΕ είναι χαμένος από χέρι,είναι ήδη διπλή οντότητα.Από τη μια ΕΒΕ εν δυνάμει καπιταλιστής και από την άλλη ένας μελλοντικός προλετάριος.Το αντικειμενικό του συμφέρον είναι να πάψει να είναι ΕΒΕ(σοσιαλισμός). Δηλαδή η στήριξη στους ΕΒΕ δεν γίνεται με στόχο να παραμείνουν ΕΒΕ. Αυτό γενικά είναι αδύνατο ακόμη και να το θέλαμε.Αυτό εμείς το ξέρουμε.Στον προλετάριο που κρύβει μέσα του απευθυνόμαστε.
      Άρα δεν νομίζω ότι μπορούν να συσχετισθούν.

      WrongTendency

      Διαγραφή
    9. Ο Ρώσος δηλαδή δεν είναι βιολογικά αυτός που σύμφωνα με την αντίληψη περί ανατροπής του σοσιαλισμού ήθελε σοσιαλισμό; Δεν είναι ΕΤ; Η χώρα του αποτελείται από ιμπεριαλιστές, αλλά αυτό αλλάζει όταν πλησιάζουμε στην Ελλάδα, όπου οι Κύπριοι είναι θύματα;

      Διαγραφή
    10. Και εν πάσει περιπτώσει, αφού ο ΕΒΕ ως ΕΒΕ δεν μας απασχολεί, μας απασχολεί μόνο ο "μελλοντικός προλετάριος" που κρύβει, τότε αυτά γιατί τα λέμε;

      "ΚΚΕ: Ερώτηση για τη δυσβάσταχτη φορολογία των ΕΒΕ
      Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2014, 10:54 in ΠΟΛΙΤΙΚΗ

      Ερώτηση για τη δυσβάσταχτη φορολογία χιλιάδων αυτοαπασχολούμενων, μικρεμπόρων, ελεύθερων επαγγελματιών και βιοτεχνών κατέθεσαν προς τον υπουργό Οικονομικών οι βουλευτές του ΚΚΕ Χρήστος Κατσώτης, Γιάννης Γκιόκας, Νίκος Καραθανασόπουλος και Θεοδόσης Κωνσταντινίδης.Αναλυτικά το κείμενο της Ερώτησης:
      «Θέμα: Για τη δυσβάσταχτη φορολογία χιλιάδων αυτοαπασχολούμενων, μικρέμπορων, ελεύθερων επαγγελματιών, βιοτεχνών
      Αυτήν την περίοδο χιλιάδες αυτοαπασχολούμενοι, μικρέμποροι, ελεύθεροι επαγγελματίες, βιοτέχνες βρίσκονται αντιμέτωποι με την πληρωμή δυσβάσταχτων οφειλών προς την εφορία.
      Με βάση το νόμο 4110/2013, καλούνται να πληρώσουν ποσά που αδυνατούν να καταβάλουν, αφού επιβάλλεται φορολογία 26% από το πρώτο ευρώ, 55% προκαταβολή φόρου για την επόμενη χρονιά, χώρια τα τεκμαρτά εισοδήματα. Η κατάσταση χιλιάδων από αυτούς είναι απελπιστική, αφού ήδη από το προηγούμενο έτος έχουν οφειλές προς την εφορία ή το ταμείο τους, που αδυνατούσαν να καταβάλουν. Επιπλέον, θα κληθούν να πληρώσουν και φόρο επιτηδεύματος ύψους 650€, ποσό αναλογικά πολύ μεγάλο για εισοδήματα κάτω των 20.000€.
      Ερωτάται ο κ. υπουργός τι προτίθεται να κάνει με:
      • Την κατάργηση του νόμου 4110/2013.
      • Την επιστροφή του αφορολόγητου για εισοδήματα ως 20.000€ και 5.000€ προσαύξηση για κάθε παιδί.
      • Την κατάργηση του φόρου επιτηδεύματος για τις επιχειρήσεις με εισόδημα ως 20.000€."

      Διαγραφή
    11. Αυτά είναι αιτήματα.
      Τα οποία ο καπιταλισμός δεν δύναται να ικανοποιήσει.Μπορεί να αναγκαστεί από ένα δυνατό κίνημα,αλλά αυτό θα είχε βαριές συνέπειες στην κερδοφορία και την ανάπτυξή του.
      Είναι ένα αίτημα που είτε δεν παραχωρηθεί,είτε αποσπαστεί με κινητοποιήσεις φανερώνει(όχι με λόγια) στους ίδιους τους ΕΒΕ ότι η ύπαρξή τους σε μεγάλο βαθμό είναι ασυμβίβαστη με τον καπιταλισμό και ότι το συμφέρον τους είναι να συμπαραταχθούν με την ε.τ για την ανατροπή του,αφού αυτό εξασφαλίζει τις ανάγκες τους σε μια ικανοποιητική διαβίωση.
      Έτσι το καταλαβαίνω εγώ.
      Αλλά εκτραπήκαμε από το θέμα.

      WrongTendency

      Διαγραφή
    12. Έθεσα στην ουσία δύο ερωτήματα για το θέμα του ιμπεριαλισμού:

      α) Αν η θέση είναι ότι κάθε καπιταλιστική χώρα είναι εξίσου επιθετική με κάθε άλλη, τότε προς τι η ανακοίνωση για την Κύπρο και την Τουρκική επιθετικότητα σε βάρος της.

      β) Αν η θέση είναι αυτή, τότε προφανώς δεν υπάρχει ζήτημα επιθετικότητας πουθενά, ούτε στην Ουκρανία, ασφαλώς, ούτε στο Χονγκ Κονγκ, ούτε, ενδεχομένως, στη Βενεζουέλα. Μόνο στην Κύπρο υπάρχει μονομερής επιθετικότητα. Πώς κι έτσι;

      Διαγραφή
    13. Αφού θέλεις να κρατήσεις το παράδειγμα των ΕΒΕ εκτός συζήτησης, το σέβομαι, αλλά οφείλω να παρατηρήσω ότι το να λες "ασκώ κριτική στην φορομπηξία σε βάρος σου, αλλά δεν θεωρώ ότι υπάρχει λύση για σένα ούτε στον καπιταλισμό [δεν γίνεται αλλιώς], ούτε στο σοσιαλισμό [δεν θα υπάρχεις ως ΕΒΕ]" δεν είναι ακριβώς εύκολα αντιληπτή στις στοχεύσεις της πολιτική.

      Στο δικό μου μυαλό, η στήριξη στους ΕΒΕ πατάει στο γεγονός ότι αποφεύγουμε τον υπεραριστερισμό και απευθυνόμαστε στην υφιστάμενη κοινωνία προσπαθώντας να χτίσουμε συμμαχίες με τα πραγματικά κοινωνικά στρώματα γιατί αλλιώς είναι αδύνατο να πετύχουμε τους στόχους μας.

      Στο δικό μου μυαλό, επίσης, είναι εξίσου αδύνατο να τους πετύχουμε αν χρίσουμε όλο τον πλανήτη "εξίσου επιθετικό" επειδή είναι de facto καπιταλιστικός στην συντριπτική του πλειοψηφία, όπως κάνουν αυτοί που λένε "αποικιοκρατία και οι Άγγλοι, αποικιοκρατία και οι Κινέζοι ρε αδερφέ."

      Διαγραφή
    14. Δεν θα διαφωνήσω καθόλου ούτε με το α ούτε με το β σαν ερωτήματα.

      Αυτό που καταλαβαίνω εγώ είναι ότι η στάση για το ποιος επιτίθεται και ποιος όχι(έτσι όπως το θέτεις),δεν έχει μεγάλη σημασία για την ε.τ.
      Όπως επίσης και αν το ένα από τα δύο καπιταλιστικά κράτη είναι ισχυρότερο,αυτό δεν επιβάλει την στήριξη του αδύναμου καπιταλιστικού κράτους.


      Η ε.τ τάξη και η πρωτοπορία της,για συγκρούσεις εκτός της χώρας της,πρέπει να μην διαλέγει ιμπεριαλιστή.Το μόνο που την αφορά είναι να αποτρέψει την δική της αστική τάξη να εμπλακεί στη διένεξη και να καταγγείλει αυτή την διένεξη ως άδικη και ιμπεριαλιστική.
      Πρέπει επίσης να καλεί τις εργατικές τάξεις των χωρών και τα κόμματά τους (εφόσον υπάρχουν),να δημιουργήσουν τρίτο ξεχωριστό ταξικό πόλο στην σύγκρουση με στόχο την μετατροπή του πολέμου σε σοσιαλιστική επανάσταση.
      Για την χώρα της εννοείται ότι δεν ταυτίζεται με την αστική της τάξη ακόμη και αν είναι η "αμυνόμενη" ή η "αδύναμη"(άρα,γιατί να το κάνει με αστική τάξη άλλης χώρας; ).
      Δημιουργεί ξεχωριστό κέντρο λήψης αποφάσεων και στοχεύει στην κατάληψη της εξουσίας.


      WrongTendency

      Διαγραφή
    15. Πάντως δεν υπάρχει αντίληψη που να λέει πως "αφού όλοι οι καπιταλιστές είναι από την φύση τους επιθετικοί, δεν είμαστε με κανέναν"
      π.χ.
      http://www.902.gr/eidisi/politiki/50804/synantisi-toy-gg-tis-ke-toy-kke-d-koytsoympa-me-ton-presvi-toy-iran-foto

      Διαγραφή
    16. Η δική μου αντίληψη είναι ότι η αυτονομία της οργάνωσης της εργατικής τάξης είναι αδιαπραγμάτευτη και εντελώς άσχετη από την ικανότητα αναγνώρισης του γεγονότος ότι εκτός από τον καπιταλιστικό ανταγωνισμό υπάρχουν και απτές πολιτικές πράξεις ή μη πράξεις. Το να αναγνωρίσω ότι υπήρχε επιτιθέμενος στην Ουκρανία δεν έχει καμία σχέση με το αν η οργάνωση της ΕΤ πρέπει να είναι αυτόνομη ή όχι. Για μένα δεν τίθεται κανένα ζήτημα που να αλλάζει γιώτα στα απορρέοντα καθήκοντα όπως τα περιγράφει ο Λένιν απ' την αναγνώριση του ότι υπάρχει επιτιθέμενος, και αυτό διότι το ότι υπάρχει επιτιθέμενος δεν σβήνει τα συμφραζόμενα στα οποία λαμβάνει χώρα η επίθεση.

      Κατά συνέπεια, για μένα υπάρχει επιτιθέμενος στην Ουκρανία και είναι οι ΗΠΑ και η ΕΕ, και ταυτόχρονα υπάρχει κάθε λόγος η Ρωσική ΕΤ να αντιληφθεί ότι δεν μπορεί να προστατευτεί με αστική κυβέρνηση.

      Υπάρχει επιτιθέμενος στο Χονγκ Κονγκ, και ισχύουν ακριβώς τα ίδια για την κινεζική ΕΤ, διότι είναι η ανοχή στην ανάπτυξη του χρηματιστικού κεφαλαίου που δημιούργησε τα δοσιλογικά στρώματα του ΧΚ.

      Θα υπάρχει επιτιθέμενος στη Βενεζουέλα, και η επίθεσή του θα θυμίζει απλώς ότι η ΕΤ εκεί δεν είναι επαρκώς προστατευμένη απ' τις εσωτερικές δυνάμεις αποσταθεροποίησης που συνεργάζονται με τον ξένο ιμπεριαλισμό όσο ο χαρακτήρας της οικονομίας είναι διφορούμενος.

      Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η αναγνώριση της ασυμμετρίας στην πολιτική επιθετικότητα είναι ασύμβατη απ' το αδιαπραγμάτευτο του ταξικού και όχι εθνικού αγώνα. Μου είναι ακατανόητο. Και όχι μόνο μου είναι ακατανόητο, αλλά δεν καταλαβαίνω και με ποια κριτήρια χρήζονται "εξαιρέσεις" στον λενινιστικό κανόνα.

      Το ότι κάποιος είναι πολιτικοστρατιωτικά επιτιθέμενος δεν αναιρεί σε κανένα σημείο τις ευθύνες της αστικής τάξης του άλλου. Αλλά δεν εξισώνει κοινωνίες επίσης. Δεν εξισώνεται κοινωνία η οποία έζησε το σοσιαλισμό και νοσταλγεί το σοσιαλισμό με κοινωνία που θεωρεί σοσιαλιστή τον Ομπάμα, ούτε κοινωνία που έχει αιματοκυλίσει όλο τον πλανήτη με κοινωνία η οποία επιζητά την καπιταλιστική ανάπτυξη και συμπεριφέρεται ανταγωνιστικά στο οικονομικό επίπεδο.

      Αυτό το θεωρώ εντελώς απαράδεκτο λενινιστικά.

      Διαγραφή
    17. νομιζω οτι τα εχεις μπλεξει λιγο.
      οταν επιτεθηκε η τουρκια στη κυπρο (περα απο το γεγονος οτι λογο κυπρου ειμαστε λιγο υποκειμενικοι) το καθε ΚΚ καθως και το ελληνικο τι επρεπε να πει συμφωνα με την λογικη σου; να πατε να πνιγειτε, ειστε και οι δυο αστικα/ιμπεριαλιστικα κρατη θα ξαναασχοληθουμε μαζι σας αν παρει η Ε.Τ. την εξουσια.
      γιατι και η ΕΣΣΔ υποστηριξε τη κυπρο; γιατι εκανε ολο αυτο το ζητημα στον οηε; γιατι προκαλεσε ψηφισματα κτλ κτλ.
      μη μου πεις οτι το εκανε μονο για να φερει ριγμα στην ατλαντικη συμμααχια, γιατι δεν το εκανε μονο για την κυπρο αλλα οπου υπηρχε τετοια περιπτωση.

      Διαγραφή
    18. Αν π.χ. η Ελλάδα δεχτεί στρατιωτική επίθεση και εμπλακεί σε πόλεμο, η αστική τάξη της Ελλάδας θα ευθύνεται για την ιμπεριαλιστική επίθεση, γιατί αυτός ο πόλεμος θα αποτελέσει συνέχεια της πολιτικής συμμετοχής στο μοίρασμα των αγορών, των πηγών ενέργειας κλπ., της ενεργητικής συμμετοχής στις στρατιωτικές-πολιτικές συμμαχίες και επεμβάσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ που ακολουθούσε σε «ειρηνική περίοδο».
      ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.

      Για ποιο λόγο απειλείται η Κύπρος;

      Απειλείται διότι εισήλθε αυτοβούλως σε συμμαχίες με την ΕΕ, που με την σειρά τους την ενέπλεξαν στο Μεσανατολικό που δημιουργούν οι ΗΠΑ.

      Και απειλείται λόγω των ενεργειακών ανταγωνισμών στους οποίους εισήλθε με βούληση της αστικής της τάξης.

      Πού τα έμπλεξα λοιπόν; Τι διαφορετικό ισχύει από ό,τι εκτίθεται για την Ελλάδα απ' το ΠΓ;

      Διαγραφή
    19. Λάβε επίσης υπόψη σου φίλε modesto ότι η Κύπρος για την οποία ορθότατα ζήτησε επιστροφή του αστικού ηγέτη Μακαρίου η ΕΣΣΔ το 1974 ήταν χώρα-μέλος των Αδεσμεύτων,τη στιγμή που η σημερινή Κύπρος είναι σύμμαχος του Ισραήλ, στέλνει πολεμικά στη Συρία, συνυπογράφει επιθετικότατες σε βάρος της Ρωσίας αποφάσεις ως μέλος της ΕΕ και συζητά και την ένταξη στο ΝΑΤΟ.

      Είναι η ίδια Κύπρος;

      Διαγραφή
    20. Και ζω εδώ εγώ που τα λέω αυτά, ε; Δεν κάνω κριτική στου διάλου τη μάνα εκ του ασφαλούς. Για τη χώρα όπου παίζεται η δική μου ζωή τα λέω.

      Αυτό κατάλαβα εγώ ότι είναι "λενινισμός." Όχι το "μακριά απ' τον κώλο μου επαναστάτης."

      Διαγραφή
    21. εγω εφερα το παραδειγμα της κυπρου για να απαντησω στον WrongTendency οχι σε εσενα.
      σε εσενα δεν θα εβγαζε νοημα να σου πω αυτα. αλλα επρεπε να το διευκρινισω σε ποιον απευθυνομουνα. εγραφα ακριβως απο κατω και το θεωρουσα δεδομενο σε ποιον απανταω.
      σορυ

      Διαγραφή
    22. Ναι το κατάλαβα και ήμουν έτοιμος να απαντήσω.

      Ερώτηση.
      Εάν η Τουρκία επιτεθεί στην Κύπρο,σύμφωνα με τη Λενινιστική θέση,η ε.τ της Κύπρου θα πρέπει να μην συνταχθεί με την αστική της τάξη.

      Το ότι εμείς ως ε.τ της Ελλάδας που δεν πρέπει να πούμε "να πάτε να πνιγείτε,είστε και οι δύο αστικά/ιμπεριαλιστικά κράτη" και που πρέπει να πούμε ότι η Τουρκία επιτίθεται στην Κυπρο.
      Αυτή η θέση πως μεταφράζεται πρακτικά;



      WrongTendency

      Διαγραφή
    23. Αν μου επιτρέπετε, δουλειά ενός ΚΚ Ελλάδας είναι να μιλήσει άμεσα στον κυπριακό λαό για το ότι διατρέχει μέγιστο κίνδυνο σφαγής από την Τουρκία όσο στο τιμόνι του είναι μια τυχοδιωκτική και επιθετική αστική τάξη και ότι είναι ζήτημα ΒΙΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΤΟΥ να την ανατρέψει. Η σημερινή, αστική Ελλάδα δεν πρόκειται να κάνει τίποτε για τον κυπριακό λαό. Αυτό επίσης πρέπει να διασαφηνιστεί. Θα τον αφήσει νηφαλίως να σφαχτεί. Καθήκον επίσης είναι να τεθούν ορισμένες άβολες ερωτησούλες στο κόμμα που λέγεται ΑΚΕΛ. Όχι μόνο για το ΚΚ Ουκρ. οι άβολες ερωτησούλες.

      Διαγραφή
    24. Μια άλλη δουλειά του, που νομίζω έχει κάνει σημαντικές προσπάθειες, είναι η συνεχής επικοινωνία με το ΚΚ Τουρκίας και η στήριξη του εκεί λαϊκού κινήματος. Το ίδιο πρέπει να ενθαρρυνθεί και στην Τ/Κ κοινότητα, και ο Μαυρίκος όταν ήρθε αυτό έκανε. Μίλησε σε κοινό και Τ/Κυπρίων και Κούρδων και Ε/Κυπρίων εκ μέρους της ΠΣΟ. Αυτά είναι πολύ σημαντικά και κρίσιμα πράγματα που πρέπει να γίνονται διαρκώς και να επιτείνονται.

      Το ΑΚΕΛ αντιτίθεται στην ένταξη στο ΝΑΤΟ αλλά στήριξε και στηρίζει την συμμετοχή στην ΕΕ. Αυτό είναι σαν να λέω στηρίζω το κάπνισμα αλλά αντιτίθεμαι στον καρκίνο του πνεύμονα.

      Διαγραφή
    25. Ενώ δηλαδή είναι πασιφανέστατο ότι η συμμετοχή στην ΕΕ είναι η θεμελιώδης προϋπόθεση πρόσδεσης στο νατοϊκό άρμα, το ΑΚΕΛ κάνει λες και είναι δύο εντελώς αντίθετα πράματα.

      Ε δε λέει.

      Παρεμπιπτόντως, η Τ.Κύπρου περιήλθε σε αμερικανικά χέρια και την Deutsche Bank.

      Διαγραφή
    26. Δεν είναι κάτι νέο το σόφισμα πως τάχα η ΕΕ είναι κάτι διαφορετικό από το ΝΑΤΟ.
      Το πλασάριζε το "ΚΚΕ" εσωτερικού από το 1968.
      Και ήταν κάτι τόσο εξώφθαλμα λάθος που το ΠΑΣΟΚ για παράδειγμα δεν το υιοθέτησε ποτέ.
      Από το "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο", πέρασε στο ΝΑΙ στην ΕΟΚ -ΝΑΙ και στο ΝΑΤΟ.
      Αλλά ως σοβαρό κόμμα δεν τα ξεχώρισε ποτέ ως κάτι διαφορετικό μεταξύ τους...

      Διαγραφή
    27. Μπορώ; Έτσι για να ξέρουν λίγο καλύτερα κάποιοι;

      Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά- Βόρεια Πράσινη Αριστερά (ΕΕΑ/ΒΠΑ)
      Η δράση του ΑΚΕΛ- Αριστερά- Νέες Δυνάμεις στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

      Το ΑΚΕΛ- Αριστερά- Νέες Δυνάμεις συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από το 2004. Συμμετέχει στην Συνομοσπονδιακή Ομάδα της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς- Βόρειας Πράσινης Αριστεράς (ΕΕΑ/ΒΠΑ), η οποία αποτελείται από τριάντα πέντε Ευρωβουλευτές.

      Πρόκειται για την ομάδα, που προασπίζει όσο καμιά άλλη τα καλώς νοούμενα συμφέροντα των πολιτών των κρατών μελών της ΕΕ και συμμετέχει στους αγώνες των προοδευτικών και συνδικαλιστικών κινημάτων, κομμάτων και οργανώσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το κοινό όραμα των πολιτικών κομμάτων που συμμετέχουν στην πολιτική ομάδα της αριστεράς στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο που βρίσκει έκφραση μέσα από συλλογικούς και διαρκείς αγώνες για μια Ευρώπη διαφορετική, δίκαιη και ανθρώπινη, στηρίζεται στις ανάγκες του απλού ανθρώπου, του εργάτη, του μικρομεσαίου επιχειρηματία, των συνταξιούχων, των λαών. Προτεραιότητα στους πολιτικούς μας αγώνες τόσο μέσα όσο και έξω από το Ευρωκοινοβούλιο έχουν ζητήματα όπως η εργασία, η οικονομία, η ανάπτυξη, η αλληλεγγύη και τα υψηλά κοινωνικά πρότυπα, η διαφάνεια και η δημοκρατία στους θεσμούς, η ειλικρίνεια στις συναλλαγές με τις αναπτυσσόμενες χώρες, ο σεβασμός προς το περιβάλλον του πλανήτη, ο διαπολιτισμικός διάλογος, τα ανθρώπινα δικαιώματα και ο πλήρης σεβασμός στις αρχές του διεθνούς δικαίου, το Παλαιστινιακό, η αποστρατιωτικοποίηση της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ και η οικοδόμηση ενός ειρηνικού κόσμου. Η λύση του Κυπριακού προβλήματος αποτελεί το βασικότερο μέλημα και τον άξονα της δράσης μας σε όλες τις επαφές και πρωτοβουλίες που αναλαμβάνουμε. Είναι μέσα σε αυτό το πολιτικό πλαίσιο που εργαστήκαμε καθόλη τη διάρκεια της προηγούμενης νομοθετικής περιόδου, που υπήρξε και η πρώτη μετά την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η συμμετοχή μας στα πολιτικά δρώμενα της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπήρξε συστηματική και διαρκής μέσα από την ανάληψη πρωτοβουλιών, την οργάνωση διαδηλώσεων, εκδηλώσεων και σεμιναρίων, την έκδοση ενημερωτικού υλικού, τη συγγραφή εκθέσεων και την υποβολή τροπολογιών όπου κρινόταν αναγκαίο.

      Διαγραφή
    28. Μέσα από τη δράση της πολιτικής ομάδας της Αριστεράς στο Ευρωκοινοβούλιο η συνεισφορά του ΑΚΕΛ- Αριστερά- Νέες Δυνάμεις και των αδελφών κομμάτων υπήρξε σημαντική και σε σχέση με τους αγώνες του Γαλλικού, του Ολλανδικού και του Ιρλανδικού λαού στον αγώνα κατά της αντιλαϊκής Συνταγματικής Συνθήκης και της Μεταρρυθμιστικής Συνθήκης της Λισαβόνας.

      Δώσαμε τον αγώνα κατά της αντιλαϊκής οδηγίας Μπόλκεσταϊν, της οδηγίας για την αναθεώρηση του χρόνου εργασίας, και της οδηγίας για τα λιμάνια. Αγωνιστήκαμε ενάντια στους υφιστάμενους κανόνες του ανταγωνισμού και υπέρ του τερματισμού των απρόσκοπτων ιδιωτικοποιήσεων που πλήττουν τον τομέα των δημοσίων υπηρεσιών. Προτάξαμε την ουσιαστική αντιμετώπιση του κοινωνικού και οικολογικού ντάμπινγκ. Αγωνιστήκαμε για τη διασφάλιση ισότιμης πρόσβασης για όλους στην ιατρική περίθαλψη. Στηρίξαμε την απαλλαγή των αναπτυσσομένων χωρών από τα εξωτερικά τους χρέη και του φαύλους μηχανισμούς τους, την ισότητα των φύλων και δικαιώματα των γυναικών, την κατάργηση των διακρίσεων. Προτείναμε πολιτικές μετανάστευσης και ασύλου που να σέβονται τα δικαιώματα του ανθρώπου, να βασίζονται στην ελεύθερη διακίνηση και να σέβονται τα δικαιώματα των προσφύγων όπως καθορίζονται από το διεθνές δίκαιο για τους πρόσφυγες.

      Στην υφιστάμενη 5ετία, οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι του ΑΚΕΛ- Αριστερά- Νέες Δυνάμεις, το ΑΚΕΛ στο σύνολό του, θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε και να παλεύουμε για τη δίκαιη και συνεχή προάσπιση των συμφερόντων όλων των πολιτών. Οι λαοί των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του κόσμου έχουν ίδια δικαιώματα για έναν ειρηνικό και δίκαιο κόσμο. Θα συνεχίσουμε λοιπόν μέσα από τη δράση μας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, και εξωκοινοβουλευτικά να ΠΡΩΤΟΣΤΑΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ, ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΥΡΩΠΗ ΔΙΚΑΙΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ. Για μια δίκαιη, βιώσιμη και λειτουργική λύση στο Κυπριακό πρόβλημα που να σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων ανεξαιρέτως των Κυπρίων.
      http://www.akel.org.cy/?page_id=554

      Διαγραφή
    29. "Είναι βέβαιο πως στην Ευρώπη αναμετρούνται διαφορετικές φιλοσοφίες τον Μάη. Από τη μια η προοπτική και το όραμα της Ευρώπης της ειρήνης και όχι του πολέμου. Της πραγματικής αλληλεγγύης, της κυριαρχίας των λαών και όχι της στρατιωτικοποιημένης, νεοφιλελεύθερης, συντηρητικής και ανισομερώς αναπτυσσόμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο χέρι μας είναι να ενισχύσουμε την ελπίδα ώστε η Αριστερά να είναι η δύναμη η οποία θα ανατρέψει τις πολιτικές ισορροπίες και θα οδηγήσει σε προοδευτική κατεύθυνση τους λαούς της Ευρώπης."

      http://www.akel.org.cy/?p=1429

      Διαγραφή
    30. Ομιλία του Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου ΑΚΕΛ κ. Νίκου Κατσουρίδη
      Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

      Η σημερινή συζήτηση, την οποία και εμείς με τη σειρά μας θέλουμε να χαιρετίσουμε, ελαύνεται από μια ιστορική συγκυρία, την επικείμενη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την προσπάθεια των είκοσι πέντε, πλέον, κρατών μελών μαζί με τα υπόλοιπα τρία υποψήφια κράτη να διαμορφώσουν τα πλαίσια μέσα στα οποία η διευρυμένη Ευρώπη θα λειτουργεί.

      Η συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης δεν αποτελεί ή, καλύτερα, δεν πρέπει να αποτελεί θέμα συζήτησης των κυβερνήσεων και των πολιτικών ηγεσιών αποκλειστικά. Οι Ευρωπαίοι πολίτες και μαζί ο κυπριακός λαός έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν, αλλά και υποχρέωση να συμμετέχουν σε αυτή τη διαδικασία. Η συζήτηση στην κυπριακή Βουλή αποσκοπεί ακριβώς στο να δώσει αυτή τη διττή διάσταση και αυτό το μήνυμα. Ευχή του ΑΚΕΛ είναι η σημερινή ειδική συνεδρίαση της Βουλής να αποτελέσει το έναυσμα για μια σε βάθος συζήτηση, σε επίπεδο κοινωνίας και οργανωμένων συνόλων, του ρόλου της Κύπρου και των πολιτών της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

      Μια τέτοια συζήτηση θεωρούμε πως είναι αναγκαία για την καλύτερη δυνατή κατανόηση της εντελώς νέας τάξης πραγμάτων, όπως πολύ σωστά χαρακτηρίστηκε η Ένωση από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων το 1964, στην οποία θα εισέλθει και η Κυπριακή Δημοκρατία από την 1η Μαΐου 2004. Μόνο μέσα από μια αντικειμενική συζήτηση και ανάλυση θα μπορέσουμε να καταλήξουμε αβίαστα σε συμπεράσματα τόσο για το χαρακτήρα όσο και για το δικό μας ρόλο ως ενός νέου μικρού κράτους μέλους στην Ένωση των είκοσι πέντε.

      Αναμφίβολα, το εγχείρημα της διεύρυνσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ιστορικό από κάθε άποψη. Αφενός η διεύρυνση, που καλύπτει τη Λιθουανία, Λεττονία, Εσθονία, Ουγγαρία, Τσεχία, Σλοβακία, Πολωνία και Σλοβενία, χώρες της πρώην σοσιαλιστικής κοινότητας, και αφετέρου η ολοκλήρωση της ένταξης του ευρωπαϊκού νότου, με τη Μάλτα και την Κύπρο, δημιουργούν μια νέα δυναμική, που θα καθορίσει, εν πολλοίς, την περαιτέρω πορεία της Ένωσης.
      http://www2.parliament.cy/parliamentgr/007_019_04.htm

      Διαγραφή
    31. Αυτάααααα...

      Μη βάλω κι άλλα καλύτερα.

      Διαγραφή
    32. @Αντωνης:
      Νομίζω πως αγγίζεις μια πολύ -μα-πάρα-πολύ- ευαίσθητη χορδή για τους έλληνες κομμουνιστές.
      Ότι και αν είναι το ΑΚΕΛ, -που γνωρίζει το ΚΚΕ τι είναι, και έχει κάνει και την κριτική του-, οι δεσμοί μεταξύ ΑΚΕΛ-ΚΚΕ είναι πραγματικά δεσμοί αίματος (και κοινών αγώνων θα προσέθετα).
      Έτσι είναι λογική η συγκριτική ανοχή απέναντι στο ΑΚΕΛ. Δεν τα σπάνε τόσο εύκολα τα αδέρφια μεταξύ τους...

      Για τις διεθνείς σχέσεις μεταξύ των κομμάτων, ούτε ο Μαρξ, ούτε ο Λένιν μας άφησαν τίποτε γαμώτο. Αναγκαζόμαστε να αυτοσχεδιάσουμε.
      Από την μία η υποχρέωση της "συντροφικής κριτικής", από την άλλη η διεθνιστική υποχρέωση της αλληλεγγύης και της αυτονομίας των ΚΚ.

      Κάτι είχα γράψει και για τους κομμουνιστές της Ουκρανίας σε σχέση με αυτό.
      Δυστυχώς δεν είναι όλα λυμένα από "τις γραφές"...

      Διαγραφή
    33. Πάντως ο Κατσουρίδης μίλησε για χώρες της " της πρώην σοσιαλιστικής κοινότητας" και όχι του "σιδηρούν παραπετάσματος". Κάτι είναι και αυτό...

      Διαγραφή
    34. Η χορδή μπορεί να είναι ευαίσηθητη, αλλά ευαίσθητα είναι και τα κεφάλια μας στα οποία δεν ξέρω τι θα βρέξει ο ουρανός. Υπάρχουν πολύ συγκεκριμένες ευθύνες, αλλά...

      Διαγραφή
    35. αυτο που πρεπει να κανει η ε.τ. ειναι οτι εκανε και με το σχεδιο αναν κατα αντιστοιχια

      Διαγραφή
  3. Δύσκολα και σύνθετα καθήκοντα, όμως και τι είναι εύκολο στην ταξική πάλη;
    Το ζητούμενο είναι να καταλάβουμε και να πείσουμε όσους περισσότερους μπορούμε,
    πως στην εποχή του ιμπεριαλισμού δεν υπάρχουν πλέον ουδέτερες έννοιες.
    Έτσι, όταν στα πρόθυρα ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου, η αστική τάξη της Ελλάδας,
    μέσω της κυβέρνησής της, θέσει το σύνθημα " για την Ελλάδα ",
    εμείς να μπορέσουμε να αντι-θέσουμε αμέσως το " για ποιά Ελλάδα; "
    Και στα μέτωπα του πολέμου και της αντίστασης, το επαναστατικό κίνημα να πολεμήσει
    για τη δική του Ελλάδα, για τη δική του εξουσία ΚΑΙ κόντρα σε όσους θα πολεμούν
    για την κόκκινη μηλιά και τα πετρέλαια των αστών.
    Ας μην ξεχνάμε, πως σε εκείνη τη φάση, το αστικό κράτος θα μας έχει δώσει όπλα (αναγκαστικά, για να προστατέψει την τάξη του), αλλά η χρήση τους θα είναι στα δικά μας χέρια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Διάβαζα Το γαλάζιο τετράδιο του Καζακίεβιτς αυτές τις μέρες, που αφορά την περίοδο λίγους μήνες πριν την Οχτωβριανή επανάσταση.
    Οι ενστάσεις του Ζινοβιεφ μοιάζουν σα να περιγράφουν την κατάσταση της ε.τ. σήμερα.
    Με αυτό δεν λέω ότι είμαστε προ της μεγάλης επανάστασης του αιώνα, απλά ότι η εργατική τάξη ποτέ δεν «προειδοποιούσε» για τις επαναστάσεις της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ούτε οι αστοί προειδοποίησαν ποτέ για τις επαναστάσεις που κάνανε.
      Το θέμα παρόλα αυτά, είναι ότι στην περίπτωση του σκηνικού που αναφέρεις, υπήρχε ο Α' ΠΠ για αρκετά χρόνια, με τις συνειδήσεις του λαού αν όχι ριζοσπαστικοποιημένες, διαμορφωμένες σε μια επαναστατική κατάσταση, στην οποία είχαν χάσει ο πολύς κόσμος τις αυταπάτες τους!
      Δεν είμαστε ακόμα εκεί, αλλά πιστεύω ότι σύντομα θα φτάσουμε θέλουμε δεν θέλουμε, τουλάχιστο στο θέμα της απώλειας των αυταπατών.
      Π.χ: Τι θα λένε στον λαό όταν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση και αποδειχθεί σε πρώτο χέρι ο χαρακτήρας του; Tι θα λένε όταν δει ο κόσμος ότι με φανφάρες και ΕΕ ΝΑΤΟ, φιλολαϊκή πολιτική δεν παίζει;
      Αν μη τι άλλο οι σοβαροί θα δούνε την αλήθεια... Και τα καραφλά θα πάρουν την σκυτάλη

      Κώστας

      Διαγραφή
    2. Σωστές οι επισημάνσεις σου και μάλιστα εκτός από τις συνθήκες του πολέμου, έπαιξε ρόλο και η ακούραστη δουλειά των μπολσεβίκων χρόνια πριν την επανάσταση και τον Α’ ΠΠ .
      Απλά όταν διάβαζα το βιβλίο μου έκανε εντύπωση η περιγραφή γιατί μου θύμισε πολύ την απογοητευτική κατάσταση της ε.τ. σήμερα. Και παρόλα αυτά, εκείνη η ε.τ. έκανε αυτά που έκανε λίγους μήνες μετά

      Διαγραφή
    3. Κώστα, σχετικά με τη διάψευση των λαϊκών προσδοκιών από το ΣΥΡΙΖΑ δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Η κυβερνητική φθορά του θα είναι ταχύτατη, αλλά το σύστημα ήδη, με μεθοδικό τρόπο, καλλιεργεί νέους φορείς του οπορτουνισμού (ο ΣΥΡΙΖΑ πλέον, τουλάχιστον η ηγεσία του, δεν συγκαταλέγεται στις οπορτουνιστικές δυνάμεις αλλά στη σοσιαλδημοκρατία) μέσω των οποίων θα γίνει προσπάθεια να στηθούν αναχώματα στην κίνηση των μαζών προς το ΚΚΕ (βλέπε "Αριστερή Πλατφόρμα" του ΣΥΡΙΖΑ, τους "ενωτικούς" της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στυλ Παπακωνσταντίνου, "σχέδιο Β", κλπ).

      Κάποιος που είχε άλλο nick

      Διαγραφή
    4. Σίγουρα δεν θα τα παρατήσουν για κανένα λόγο. Η ρητορική τους όμως, και οι θέσεις τους θα πρέπει να μετατοπιστούν προς τα κάπου, γιατί δεν θα μπορέσουν νομίζω μετά να βγουν να πουν τα ίδια με αυτά τα οποία θα βγει ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση (και θα απογοητεύσει), και να ελπίζουν σε απήχηση...

      Κώστας

      Διαγραφή
  5. @Αντώνη

    Γράφεις για τη Βενεζουέλα : "ο χαρακτήρας της οικονομίας είναι διφορούμενος".
    Τι εννοείς; Δεν σε πιάνω.

    τσαφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αναφέρομαι στις προσπάθειες για κάποιες μορφές κοινωνικού κράτους και ανακατανομής στο έδαφος της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς, σ' αυτό που συνοπτικά έχει περιγραφεί απ' τους Τσαβιστές ως "σοσιαλισμός του 21ου αιώνα".

      Κάτι δηλαδή που αφενός δεν είναι σοσιαλισμός και αφετέρου δεν κάνει καθόλου χαρούμενους τους Αμερικανούς, που όταν ξεπαστρέψουν τους υπόλοιπους θα επικεντρωθούν περισσότερο στη Βενεζουέλα.

      Ποια είναι η απορία;

      Διαγραφή
  6. Αναλύθηκαν αρκετα θέματα, και τα διαβασα και προβληματίστηκα. Το ζητημα που δεν θιχθηκε επαρκως-κατα τη γνωμη μου και θα επανέλθω- είναι ο Δευτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και η Ελλάδα.

    Η Ελλάδα ηταν τοτε μια ημι-φασιστική χώρα υπο τον Μεταξα, ηταν ιμπεριαλιστικη χώρα με ιστορικό πολεμων το '19 στην Ουκρανία και το '22 στη Μ.Ασία, στο άρμα της Μ.Βρετανίας, και δέχθηκε επιθεση απο μια φασιστική ιμπεριαλιστική χώρα, την Ιταλια. Τι έκανε το ΚΚΕ τότε; Επικράτησε εντός του κόμματος η θέση του Ζαχαριαδη για συμμετοχή των κομμουνιστων στον πόλεμο και όσοι ηταν φιλοι ή μελη του κόμματος και ηταν εκτός φυλακής, ανταποκρίθηκαν και πολέμησαν στην Αλβανία και στη Μακεδονια . Την ίδια στιγμή οι τροτσκιστές του Στίνα κατηγορούσαν το ΚΚΕ ως "σοσιαλσοβινιστικό" κόμμα και οτι προδιδε τον "επαναστατικο ντεφετισμο" και το πηγαιναν ακομα παραπέρα στην Αντισταση λεγοντας πως "ο ελληνικός λαός έπρεπε να αγκαλιάσει (στην Κατοχή) τους Γερμανούς φαντάρους", γιατί ήσαν προλετάριοι και να τους πάρει με το μέρος του, ενάντια στον Χίτλερ".


    Το ερώτημα γιατι εκανε ετσι τότε το ΚΚΕ εχει μεγάλη σημασία και για το σήμερα, πως να διακρινουμε την μια περίπτωση απο την αλλη. Και το δευτερο είναι οτι αυτή η σταση του ΚΚΕ και στην Αλβανία και στην Κατοχη (αν και η κατοχη ειναι διαφορετικη περιπτωση εντελώς) εχει μείνει στην μνήμη μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού που θεωρεί το ΚΚΕ πατριωτικό κόμμα που αντιστεκόταν παντα οταν ξενοι ιμπεριαλιστες ήθελαν να υποδουλώσουν το λαο. Θελει προσοχη δηλαδη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ψευδώνυμο.

      Τρεις επιστολές του Ζαχαριάδη (όχι μία, αν και ο Μανιαδάκης είχε άλλη άποψη): http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=6512265

      Σημειωτέον, με τον Ζαχαριάδη έχω τις διαφωνίες μου, ιδιαίτερα για τη στάση απέναντι στο Κυπριακό, αλλά στο συγκεκριμένο θέμα κράτησε κρυστάλλινη και άμεμπτη στάση.

      Διαγραφή
    2. (tkar, το ψευδωνυμο το φαγαν τα copy-paste)

      Διαγραφή
  7. (συνεχεια)


    Το 2ο (αδημοσιευτο το 1940) γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη απαντα ίσως καποια απο τα ερωτήματα, και με τον ίδιο τρόπο πιστευω οτι θα μπορούσε να δει το ΚΚΕ μια επιθεση της Τουρκιας (με την διαφορα οτι η απουσια της ΕΣΣΔ κανει τα πραγματα πιο δυσκολα):

    http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=5910201&publDate=

    «Σε πολλούς εργαζομένους θα ξεπροβάλλει η ερώτηση: Αφού αναγκαστικά ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος είναι κομμάτι του ιμπεριαλιστικού πολέμου Αγγλίας - Αξονα, είναι σωστή η θέση του ΚΚΕ στην ιταλοελληνική σύγκρουση; Δε χωρά καμιά αμφιβολία ότι ο Μεταξάς, όπως τον κάνει τον πόλεμο σήμερα, παίζει το παιχνίδι της ελληνικής πλουτοκρατίας και του εγγλέζικου ιμπεριαλισμού. Γι' αυτό και βάζει στους φυλακισμένους και εξορίστους κομμουνιστές τον όρο: Για να σας αφήσω να πολεμήσετε το φασισμό του Μουσολίνι πρέπει να προσκυνήσετε το φασισμό του Μεταξά! Και αν η Αγγλία μας "βοηθά", είναι γιατί έτσι αποκτά πρώτης γραμμής στρατηγική θέση στη Μεσόγειο και στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, ορμητήριο για να χτυπήσει αύριο το Χίτλερ από στεριά. Ωστε ο εγγλέζικος ιμπεριαλισμός δε μας "βοηθά" από αγάπη. Γιατί όπως ο Μουσολίνι στα Δωδεκάνησα έτσι κι αυτός δολοφονούσε τους Ελληνες στην Κύπρο στα 1931. Ούτε ξεχνάμε την Πάουερ, το ΔΟΕ και τόσα άλλα. Ωστε το ΚΚΕ παίζει σήμερα το παιχνίδι του Μεταξά και του εγγλέζικου ιμπεριαλισμού; Η αλήθεια είναι ότι η θέση του ΚΚΕ είναι σήμερα πολύ λεπτή και πολύ δύσκολη. Τα στοιχεία που πρέπει να συγκροτήσουν σήμερα τη γραμμή του ΚΚΕ είναι τούτα δω:

    [...]

    γ) Για τον εργαζόμενο λαό της Ελλάδας ο πόλεμος ενάντια στο Μουσολίνι είναι πόλεμος ΕΘΝΙΚΟΣ ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ. Είναι ακόμα ένας κρίκος στην αλυσίδα από οικονομικούς - εθνικούς - κοινωνικούς - πολιτικούς αγώνες που κάνει, ανοίγοντας το δρόμο προς την ολόπλευρη, ολοκληρωτική, προς τη σοσιαλιστική, σοβιετική του απελευθέρωση.

    [...]

    ε) Το ΚΚΕ πρέπει τον τέτοιο δρόμο του Μεταξά να τον μετατρέψει σε εθνικό - παλλαϊκό - αντιφασιστικό - αντιπλουτοκρατικό - αντιιμπεριαλιστικό πόλεμο. Ο εργαζόμενος λαός στο μέτωπο και σ' όλη τη χώρα πρέπει να καταχτήσει την ηγεμονία στο σημερινό πόλεμο. Αυτή είναι ολόκληρη η θέση του ΚΚΕ. Πολεμά με το Μουσολίνι όχι για χάρη του Μεταξά και της Αγγλίας, μα προς όφελος του εργαζόμενου λαού της Ελλάδας, της Βαλκανικής και όλου του κόσμου. Μπορεί στα 1914 μια τέτοια θέση για μια μικρή χώρα να 'ταν εσφαλμένη. Σήμερα εκτός από τον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό υπάρχει και η ΕΣΣΔ βασική κατάχτηση της παγκόσμιας επανάστασης και πρωταρχικό στήριγμα για κάθε λαϊκό απελευθερωτικό και επαναστατικό κίνημα. Και με τη σημερινή κατάσταση στη Μεσόγειο - Βαλκάνια - Ευρώπη η θέση του ΚΚΕ στον ελληνοϊταλικό πόλεμο, όπως μπαίνει στο "ανοιχτό" γράμμα μου και όπως ξεκαθαρίζεται πιο πάνω, σε τελευταία ανάλυση δεν ωφελεί ούτε τον Μουσολίνι - Χίτλερ, ούτε τον Μεταξά, ούτε την Αγγλία, παρά μόνο τον λαό της Ελλάδας και την Παγκόσμια Επανάσταση. Η Ελλάδα δε θέλει ούτε την κατάχτηση, "τις δολοφονίες και τους βιασμούς του Μουσολίνι" ούτε το φασισμό του Μεταξά, ούτε τον ιμπεριαλισμό της Αγγλίας. Και μέσα στο σημερινό αγώνα της πρέπει να ξεκαθαρίσει όλα αυτά.

    στ) Ο ελληνοϊταλικός πόλεμος είναι κι αυτός μια φάση, μια πράξη στον καινούριο κύκλο από επαναστάσεις και πολέμους που έμπασε την ανθρωπότητα ο ιμπεριαλισμός και ο φασισμός. Οι προλετάριοι και οι αγρότες της Ελλάδας, ολόκληρος ο εργαζόμενος λαός της δεν μπορούσαν να μη δεχτούνε την πρόκληση του Μουσολίνι, δεν μπόρεσαν να δεχτούν το βιασμό τους για το λόγο και μόνο ότι έχουν στην πλάτη τους τον Μεταξά. Αυτό κάνει τον αγώνα τους πιο δύσκολο και βαρύ, μα δεν μπορούσε να τον χαλάσει και τα τελικά αποτελέσματα απ' τον σημερινό μας αγώνα θα εκτιμηθούν από την ικανότητά μας να ξεκαθαρίσουμε τους λογαριασμούς μας τόσο με το Μουσολίνι όσο και με το Μεταξά και τον Εγγλέζικο ιμπεριαλισμό. Εδώ βρίσκεται το πραγματικό νόημα της θέσης που παίρνουμε σήμερα. Αν είναι σωστή ή όχι θα κρίνουν όχι οι φλυαρίες μα τα έργα μας».


    tkar

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μόλις λίνκαρα τις τρεις επιστολές.

      Το δεύτερο γράμμα, όπως ξεκάθαρα λέει ο Ριζοσπάστης, είναι όχι αυτό που παρέθεσες, αλλά το κάτωθι:

      "Το 2ο ανοιχτό γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη
      «Ολόκληρος ο λαός της Ελλάδας ξεσηκώθηκε σαν ένας άνθρωπος και χάλασε τα σχέδια του φασισμού. Με το αίμα του ο λαός εξασφάλισε τη λευτεριά και την ανεξαρτησία του. Εξω απ' αυτά η Ελλάδα δεν έχει καμιά θέση στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ανάμεσα στην Αγγλία και την Ιταλία - Γερμανία. Αφού ο λαός μας υπερασπίσει αποτελεσματικά την ανεξαρτησία και την εθνική λευτεριά του, σήμερα ένα μονάχα πράμα θέλει: Ειρήνη και ουδετερότητα με τούτους τους όρους: 1) Να ξανάρθουν τα πράγματα όπως ήταν στις 28 του Οχτώβρη 1940 δίχως καμιά εδαφική - οικονομική - πολιτική ζημιά σε βάρος της Ελλάδας, 2) Οι πολεμικές δυνάμεις της Αγγλίας να φύγουν όλες απ' τα χώματα και τα νερά της Ελλάδας. Με βάση τους δυο αυτούς όρους να ζητήσουμε αμέσως απ' την κυβέρνηση της ΕΣΣΔ να μεσολαβήσει για να γίνει ελληνοϊταλική ειρήνη. Αυτό είναι σήμερα το μοναδικό εθνικολαϊκό συμφέρο. Και η πράξη έχει αποδείξει ότι μόνον η ΕΣΣΔ σήμερα έσωσε την ειρήνη και ουδετερότητα της Γιουγκοσλαβίας - Βουλγαρίας - Τουρκίας.
      26 του Νοέμβρη 1940
      Ν. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ
      ΥΓ:Είμαστε υποχρεωμένοι να ζητήσουμε ειρήνη έντιμη και δίχως κυρώσεις και για να ξεκαθαρίσουμε άλλη μια φορά τόσο τον εθνικό - αμυντικό - απελευθερωτικό χαρακτήρα του πολέμου που κάνουμε, όσο και ότι είμαστε ξένοι προς τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που κάνουν οι πλουτοκρατικές μεγάλες δυνάμεις. Αν σήμερα δε δουλέψουμε για μια έντιμη ειρήνη ο πόλεμος θα χάσει για μας τον εθνικό αμυντικό χαρακτήρα του, θα γίνει κατακτητικός και τότε θα έχει αντίθετο το λαό»"

      Διαγραφή
    2. Αυτό που παρέθεσες είναι ΑΡΘΡΟ του του 1940 και όχι το δεύτερο γράμμα.

      Το δεύτερο γράμμα γράφτηκε 4 μέρες μετά. 26 Νοέμβρη 1940. Το άρθρο γράφτηκε 22.

      Διαγραφή
    3. Nαι, έχεις δίκιο, μπερδευτηκα.

      Συμφωνα με τον Ριζοσπαστη αναδημοσιεύτηκε στις 28/10/1945, αρα φαντάζομαι πως δεν ειναι πλαστο, και αντικατοπτρίζει τις θεσεις του Ζαχαριάδη.


      tkar

      Διαγραφή
    4. Σημειωτέο ότι αυτό που παρέθεσες ως δεύτερο γράμμα (και δεν είναι) δημοσιεύτηκε στον "Ριζοσπάστη" του Μανιαδάκη, ενώ το δεύτερο ανοιχτό γράμμα πήγε αδιάβαστο.

      Η εισαγωγή που δεν παρέθεσες σε αυτό που παρέθεσες,γράφει, ως εκ τούτου:

      Το πιο κάτω άρθρο του σ. Ζαχαριάδη γράφτηκε στις 22/11/40 στα κρατητήρια της Γενικής Ασφάλειας. Δημοσιεύτηκε στον «Ριζοσπάστη» της 5/12/40 που έβγαζε η «προσωρινή διοίκηση». Η δημοσίευση του άρθρου οφείλεται στην ίδια προσπάθεια που έκανε ο σ. Ζαχαριάδης να χρησιμοποιήσει εν γνώσει του το όργανο της χαφιέδικης Προσωρινής Διοίκησης, για να δίνει στο Κόμμα γραμμή μια και δεν είχε άλλη δυνατότητα.

      Διαγραφή
    5. Αλλά ας θυμηθούμε και το τρίτο γράμμα:

      «Αγαπητοί σύντροφοι,
      Εχω για σας μια παράκληση: Να τυπώστε, μοιράστε, τοιχοκολλήστε στην Αθήνα - Πειραιά - Θεσσαλονίκη, αν είναι μπορετό σ' όλη τη χώρα και στο μέτωπο, το παρακάτω γράμμα μου. Κρατάτε ψηλά τη σημαία του ΚΚΕ και συνεχίστε με πιο μεγάλη ορμή την πολιτική και οργανωτική σας δουλιά. Ζήτω το ΚΚΕ και η Κομμουνιστική Διεθνής.
      Αθήνα, 15 Γενάρη 1941
      Ν. Ζαχαριάδης

      ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΚΑΙ ΣΤΕΛΕΧΗ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΤΟΥ ΚΚΕ (ΕΤΚΔ) ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΚΝΕ (ΕΤΚΔΝ)
      Το γράμμα αυτό το γράφω, γιατί παρουσιάστηκε μια βασική ριζική διαφωνία μου με την Προσωρινή Διοίκηση που παρουσιάζεται σαν εκπρόσωπος του ΚΚΕ από το Σεπτέμβρη του 1940. Είχα δεχτεί την πολιτική μόνο συνεργασία με την "Προσωρινή Διοίκηση" (παρά τους σοβαρούς δισταγμούς μου), γιατί είχα εμπιστευτεί σ' ένα παλιό σύντροφο να καθαρίσει το ΚΚΕ από τη χαφιέδικη σφηκοφωλιά του Μάθεση - Παπαγιάννη.
      Από την πρώτη στιγμή είχα παρατηρήσει σοβαρά λάθη στην πολιτική γραμμή της "Προσωρινής Διοίκησης", που αυτή παρά τις υποδείξεις μου αρνήθηκε να τα διορθώσει, όπως δε δέχτηκε και άλλες υποδείξεις μου. Η βασική όμως διαφωνία μας, που θ' αναφέρω πιο κάτω, με αναγκάζει να μιλήσω ανοιχτά. Το γράμμα μου που δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες στις 2 του Νοέμβρη 1940 αποβλέπει στα παρακάτω: 1) Να δώσει έγκυρη ενιαία κατεύθυνση στους κομμουνιστές όλης της χώρας. 2) Να κινητοποιήσει το λαό στην αντιφασιστική εξόρμηση για την εθνική ανεξαρτησία και λευτεριά. 3) Να αποκαταστήσει στο εσωτερικό τις λαϊκές ελευθερίες, μια λαϊκή αντιπλουτοκρατική πολιτική. 4) Να κάμει τον πόλεμο εθνικό αντιφασιστικό, αντιιμπεριαλιστικό με βασικό και μοναδικό σκοπό την εξασφάλιση της εθνικής μας ανεξαρτησίας, της ειρήνης και ουδετερότητάς μας, έξω από το γενικό ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Αυτό θα μπορούσαμε να το επιτύχουμε μόνο μ' έναν ολόπλευρο προσανατολισμό στην ΕΣΣΔ και με μια πραγματική βαλκανική συνεργασία. Ο Μεταξάς από την πρώτη στιγμή έκαμε το αντίθετο, έκαμε πόλεμο φασιστικό, κατακτητικό πόλεμο. Ενώ, αφού διώξαμε τους Ιταλούς από την Ελλάδα βασική προσπάθειά μας έπρεπε να είναι να κάνουμε μια ξεχωριστή έντιμη και δίχως παραχωρήσεις ελληνοϊταλική ειρήνη, πράγμα που μπορούσε να γίνει με τη μεσολάβηση της ΕΣΣΔ, η μοναρχοφασιστική δικτατορία συνέχισε τον πόλεμο για λογαριασμό όχι του λαού της Ελλάδας μα της πλουτοκρατίας και του αγγλικού ιμπεριαλισμού. Μετά το διώξιμο δε των Ιταλών από την Ελλάδα, το αίμα των φαντάρων μας χύνεται άδικα, σήμερα δε ο εγγλέζικος ιμπεριαλισμός εισπράττει σε αίμα των παιδιών της Ελλάδας, τους τόκους των κεφαλαίων που διέθεσε στα 1935-'36 για την παλινόρθωση του Γεωργίου και την εγκαθίδρυση της μοναρχοφασιστικής δικτατορίας του Μεταξά.

      Διαγραφή
    6. Αφού δε ο Μεταξάς αρνιέται να αποκαταστήσει τις ελευθερίες του λαού, να εξασφαλίσει την ειρήνη της Ελλάδας και κάνει πόλεμο κατακτητικό ιμπεριαλιστικό, που όλα του τα βάρη τα πληρώνει ο λαός, παραμένει (ο Μεταξάς) κύριος εχθρός του λαού και της χώρας. Η ανατροπή του είναι το πιο άμεσο και ζωτικό συμφέρο του λαού μας. Λαός και στρατός πρέπει να πάρουνε στα χέρια τους τη διαχείριση της χώρας και του πολέμου με σκοπό ειρήνη, εθνική ανεξαρτησία, εσωτερικό αντιφασιστικό, αντιπλουτοκρατικό λαϊκό καθεστώς, ολόπλευρη προσέγγιση προς την ΕΣΣΔ και βαλκανική συνεργασία - με βάση την ειρηνική λύση των εσωβαλκανικών διαφορών. Ολες τις απόψεις μου αυτές τις ανέπτυξα σ' ένα ανοιχτό γράμμα κι ένα σχέδιο απόφασης που στις 22-11-1940 έστειλα στην Προσωρινή Διοίκηση. Αυτή αρνήθηκε να τα δεχτεί και να τα δημοσιεύσει, αναπτύσσοντας μια καθαρή σοσιαλπατριωτική επιχειρηματολογία που έχει αυτή τη βάση: Ο πόλεμος της Ελλάδας εναντίον της Ιταλίας στην Αλβανία είναι παρόμοιος με τον πόλεμο της ΕΣΣΔ - Φινλανδίας και ότι ο Μεταξάς είναι ο πρωτεργάτης στον παγκόσμιο αντιφασιστικό αγώνα. Η Προσωρινή Διοίκηση θέλει να υποδουλώσει ολοκληρωτικά το ΚΚΕ στη μοναρχοφασιστική δικτατορία αντί να οργανώσει την ανατροπή της. Ετσι η Προσωρινή Διοίκηση και το ανοιχτό γράμμα μου της 2-11-1940 (που ακέραια την ευθύνη του την έχω εγώ μπροστά στο ΚΚΕ και στην ΚΔ) το καταντά ένα καθαρό σοσιαλπατριωτικό ντοκουμέντο και πάει να λερώσει την τιμή του ΚΚΕ. Αυτή είναι η διαφωνία μου και η στάση της Προσωρινής Διοίκησης. Ετσι πίσω από τη στάση αυτή καθαρίζει ολότελα και τούτο: Οτι η Προσωρινή Διοίκηση είναι δημιούργημα και όργανο του Μανιαδάκη και ότι ο Γιάννης Μιχαηλίδης, Ψηλός, Κατσανέβης, Κάμος, πρόδωσε την εντολή που είχε να καθαρίσει το ΚΚΕ από τη σπείρα του Μάθεση, πουλήθηκε στη μοναρχοφασιστική δικτατορία. Υστερα από όλα αυτά η στάση όλων των μελών, στελεχών και οργανώσεων του ΚΚΕ και της ΟΚΝΕ μέσα στη χώρα και το μέτωπο πρέπει να είναι αυτή: Ο λαός της Ελλάδας υπερασπίζει στον πόλεμο αυτό μόνο την εθνική του ανεξαρτησία. Είναι ξένος, ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο Αγγλίας - Γερμανίας και Σία. Θέλει χωριστή, έντιμη, άμεση ειρήνη με τη μεσολάβηση της ΕΣΣΔ. Αναγνωρίζει την αρχή της αυτοδιάθεσης μέχρις αποχωρισμού για όλους, θέλει την ελευθερία του, τη δουλιά του, την επικράτηση της θέλησής του που του πνίγει ο Μεταξάς. Εξωτερική συμμαχία με την ΕΣΣΔ και αληθινή βαλκανική συνεννόηση.

      Οι λαοί και φαντάροι της Ελλάδας και Ιταλίας δεν είναι εχθροί μα αδέρφια και η συναδέλφωσή τους στο μέτωπο θα σταματήσει τον πόλεμο που κάνουν οι εκμεταλλευτές κεφαλαιοκράτες του. Για να γίνουν όλα αυτά, λαός και στρατός πρέπει να ανατρέψουν τη μοναρχοφασιστική δικτατορία του Μεταξά που είναι ο κύριος και βασικός εχθρός τους και να εγκαθιδρύσουν τη λαϊκή αντιφασιστική κυβέρνηση. Για να μπορεί ένας λαός να κρατεί την εθνική λευτεριά, πρέπει να είναι και εσωτερικά λεύτερος. Λαός εσωτερικά σκλάβος δε θα 'ναι άξιος να κρατήσει και την εθνική του ανεξαρτησία και κάθε νίκη του εσωτερικού του τυράννου θα δυναμώνει τη σκλαβιά του.
      Αυτός είναι σήμερα ο δρόμος του ΚΚΕ. Κάθε μέλος - στέλεχος Οργάνωσης αυτή τη γραμμή πρέπει να μπάσει στις μάζες και οργανώνοντάς τες γύρω απ' αυτή να την επιβάλει νικηφόρα. Ακόμα μην ξεχνάτε ούτε στιγμή τους φυλακισμένους και εξόριστούς μας. Στην Κέρκυρα κάθε στιγμή η ζωή των καλύτερων παιδιών μας, Νεφελούδη, Σιάντου, Παρτσαλίδη και τόσων άλλων, είναι σε άμεσο κίνδυνο από το μαχαίρι του Μεταξά και τις μπότες του Μουσολίνι. Εγώ είμαι γερός και καλά. Ολη μου η σκέψη και η καρδιά μου είναι στο Κόμμα, όπως και η ζωή μου είναι δοσμένη σ' αυτό.
      Ζήτω το ΚΚΕ! Ζήτω η ΚΔ!
      Αθήνα, κρατητήρια Γενικής Ασφάλειας 15-1-1941
      Γεια - χαρά
      ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ»

      Διαγραφή
    7. Να το επαναλάβω έτσι μια φορά: "Οι λαοί και φαντάροι της Ελλάδας και Ιταλίας δεν είναι εχθροί μα αδέρφια και η συναδέλφωσή τους στο μέτωπο θα σταματήσει τον πόλεμο που κάνουν οι εκμεταλλευτές κεφαλαιοκράτες του."
      Ζαχαριάδης έφα.

      Διαγραφή
    8. "Ολες τις απόψεις μου αυτές τις ανέπτυξα σ' ένα ανοιχτό γράμμα κι ένα σχέδιο απόφασης που στις 22-11-1940 έστειλα στην Προσωρινή Διοίκηση. Αυτή αρνήθηκε να τα δεχτεί και να τα δημοσιεύσει, αναπτύσσοντας μια καθαρή σοσιαλπατριωτική επιχειρηματολογία που έχει αυτή τη βάση: Ο πόλεμος της Ελλάδας εναντίον της Ιταλίας στην Αλβανία είναι παρόμοιος με τον πόλεμο της ΕΣΣΔ - Φινλανδίας και ότι ο Μεταξάς είναι ο πρωτεργάτης στον παγκόσμιο αντιφασιστικό αγώνα. Η Προσωρινή Διοίκηση θέλει να υποδουλώσει ολοκληρωτικά το ΚΚΕ στη μοναρχοφασιστική δικτατορία αντί να οργανώσει την ανατροπή της. Ετσι η Προσωρινή Διοίκηση και το ανοιχτό γράμμα μου της 2-11-1940 (που ακέραια την ευθύνη του την έχω εγώ μπροστά στο ΚΚΕ και στην ΚΔ) το καταντά ένα καθαρό σοσιαλπατριωτικό ντοκουμέντο και πάει να λερώσει την τιμή του ΚΚΕ."

      Α ρε Νίκο...

      Διαγραφή
  8. Σιγουρα ο Ζαχαριαδης το 1940 δεν είχε καμια αυταπατη για το τι ήθελαν ο Μεταξάς και οι Βρετανοι, δεν ειχε σωβινιστική πολιτική και ηταν αντιθετος στην επεκταση του πολεμου στην Αλβανια και στην προσάρτηση της απο την Ελλαδα. Και ακόμα παραπέρα ήθελε με την εκδίωξη των Ιταλών να ανατραπει ο καπιταλισμος στην Ελλαδα. Δεν ισχυρίστηκα σε καμια περίπτωση οτι ειχε σωβινιστικά κίνητρα, ουτε οτι το κανε για το "εθνος". Ήθελε να προστατεψει το λαό απο τους ξενους εισβολεις και στην συνεχεια να στρεψει την προσοχη του εναντια στους εγχωριους φασιστες.


    Το ερώτημα που ήθελα να ξαναβάλω στο τραπέζι ειναι αν υπο ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ συνθήκες και μπορει ενα ΚΚ να στηρίξει αμυντικό πολεμο σε καπιταλιστικο περιβαλλον. Και για να το πάω παραπέρα ποια θα ηταν η θεση του ΚΚΕ σε μια τουρκικη εισβολη. Δε θα μπορούσε να προσπαθήσει κατι ανάλογο;


    tkar

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έδωσες την απάντηση μόνος σου στην πρώτη παράγραφο.

      Εδώ η εισήγηση της ΚΕ στο 19ο:

      Η θέση του ΚΚΕ είναι ξεκάθαρη, δεν είναι δυνατό να μείνουμε μόνο στην παλιά πολύτιμη πείρα μας. Δεν μπορεί να αποκλειστεί, σε σύγκριση με την περίοδο του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και τη στάση φυγής που επέδειξε το φιλελεύθερο τμήμα της αστικής τάξης, αυτήν τη φορά η αστική τάξη της χώρας, μέρος των πολιτικών της εκπροσώπων να επιδιώξουν ενεργητική συμμετοχή στο πλευρό μιας άλλης ισχυρής ιμπεριαλιστικής δύναμης αν δεχτεί επίθεση στο έδαφός της από γειτονική χώρα ή και από άλλη χώρα της περιοχής και να επιδιώξει να μετατρέψει τον αμυντικό πόλεμο σε επιθετικό. Μην ξεχνάτε επίσης ότι η αστική τάξη δεν εγκατέλειψε συνολικά την προσπάθεια να χτυπήσει το ΕΑΜικό κίνημα από τα μέσα, άφησε πίσω τον ΕΔΕΣ και άλλα τμήματα ταγματασφαλιτών που οργανώθηκαν για να τσακίσουν το ρωμαλέο κίνημα της Αντίστασης και ιδιαίτερα το ΚΚΕ. Η διάθεση της αστικής τάξης να πάρει ενεργό μέρος στη διανομή των αγορών με πόλεμο θα συνδεθεί ακόμα περισσότερο με μια αποπροσανατολιστική και εθνικιστική εκστρατεία με διάφορα προσχήματα, θα επιδιώξει να πείσει τον ελληνικό λαό ότι έχει υλικό συμφέρον να τραβήξει σε έναν επεκτατικό πόλεμο, να επιδιώξει προσαρτήσεις ή να δεχτεί νέους συμβιβασμούς και εξαρτήσεις. Σε κάθε περίπτωση, οποιαδήποτε μορφή πάρει η συμμετοχή της Ελλάδας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, το Κόμμα πρέπει να ηγηθεί στην αυτοτελή οργάνωση της εργατικής - λαϊκής αντίστασης και να συνδεθεί με την πάλη για ολοκληρωτική ήττα της αστικής τάξης, εγχώριας και ξένης, ως εισβολέα.

      http://www.902.gr/eidisi/19o-synedrio-kke/14200/i-eisigisi-tis-ke-toy-kke-sto-19o-synedrio-video

      Το ξαναγράφω: ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ, ΕΓΧΩΡΙΑΣ ΚΑΙ ΞΕΝΗΣ, ΩΣ ΕΙΣΒΟΛΕΑ. Ήτοι, ΚΑΙ η ελληνική αστική τάξη πρέπει να αντιμετωπιστεί ως εισβολέας, ακόμα και αν η δική μας χώρα δεχτεί πρώτη επίθεση. Ως εισβολέας, και όχι βέβαια ως αυτό που πρέπει να υπερασπιστεί μια ένοπλη εργατική τάξη.

      Αυτό είναι μετατροπή του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε εμφύλιο πόλεμο.

      Διαγραφή
  9. https://www.youtube.com/watch?v=icAT8qMH4IQ

    Το βίντεο αυτό ανέβηκε στη facebook σελίδα του μουσικού συγκροτήματος Banda Bassoti με την εξής λεζάντα (μεταφρασμένη απ το fb στα αγγλικά από ιταλικό πρωτότυπο):

    "The news that we were waiting for so long! Finally #PartitoComunista was founded in the people's Republic of #Donetsk headed by the current Chairman of the Supreme Soviet of the DNR, Boris Litvinov.

    The companion Litvinov said he will support Alexander #Zakharchenko to the President of the #DNR.

    The Communist Party is the first political party ever created in the history of the #Novorossiya, the other organizations present today in the form of movements."

    Οι ρωσομαθείς ας ρίξουν μια ματιά στο βίντεο κι ας μας διαφωτίσουν για το τι λέγεται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @Dreaming Neon Red:
      http://fadomduck2.blogspot.gr/2014/10/blog-post_30.html

      Διαγραφή
    2. Ευχαριστώ TRASH!

      Διαγραφή