Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

Μηδέν

Παντού όπου η αστική τάξη ήρθε στην εξουσία, κατέστρεψε όλες τις φεουδαρχικές, πατριαρχικές και ειδυλλιακές σχέσεις. Έσπασε χωρίς οίκτο τους πολυποίκιλους φεουδαρχικούς δεσμούς που συνδέανε τον άνθρωπο με τους φυσικούς ανώτερούς του και δεν άφησε κανέναν άλλο δεσμό ανάμεσα σε άνθρωπο και σε άνθρωπο, εκτός από το γυμνό συμφέρον, από την αναίσθητη "πληρωμή τοις μετρητοίς". Έπνιξε στα παγωμένα νερά του εγωιστικού υπολογισμού τα ιερά ρίγη του ευλαβικού ρεμβασμού, του ιπποτικού ενθουσιασμού, της μικροαστικής μελαγχολίας. 

[...]

Η αστική τάξη ξέσχισε τον πέπλο του συναισθηματισμού που σκέπαζε τις οικογενειακές σχέσεις και τις έκανε ξεκάθαρες χρηματικές σχέσεις.


[...]

Η συνεχής ανατροπή της παραγωγής, ο αδιάκοπος κλονισμός όλων των κοινωνικών καταστάσεων, η αιώνια αβεβαιότητα και κίνηση διακρίνουν την αστική εποχή από όλες τις προηγούμενες. Διαλύονται όλες οι στέρεες, σκουριασμένες σχέσεις με την ακολουθία τους από παλιές σεβάσμιες παραστάσεις και αντιλήψεις κι όλες οι καινούργιες που διαμορφώνονται παλιώνουν πριν προλάβουν να αποστεωθούν. Καθετί το κλειστό και στάσιμο εξατμίζεται, καθετί το ιερό βεβηλώνεται και στο τέλος οι άνθρωποι αναγκάζονται ν' αντικρίσουν με νηφάλιο μάτι τη θέση τους στη ζωή και τις αμοιβαίες σχέσεις τους.
Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς, "Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος"

Τι είναι ένα παλτό; Είναι ένα κιλό χυτοσίδηρος. Κι ένα κιλό χυτοσίδηρος, τι είναι; Είναι τριάντα μπάλες βαμβάκι. Και το βαμβάκι; Τέσσερα κιλά κάρβουνο. Και το κάρβουνο; Είναι δύο λίρες στερλίνες. Και οι δύο λίρες στερλίνες; Ένα παλτό.

Δεν είναι σουρεαλιστικό ποίημα, είναι η εικόνα του κόσμου από τη σκοπιά της κυριαρχίας της ανταλλακτικής αξίας. Η κυριαρχία αυτή ενώνει όλα τα πράγματα, από τα πιο μικρά ως τα πιο μεγάλα, απ' τα πιο ταπεινά στα πιο υψηλά, απ' τα πιο απτά στα πιο αφηρημένα, από μια κόμμωση στο κομμωτήριο μέχρι την αυθεντική παρτιτούρα της Ενάτης του Μπετόβεν, σε μια ατέρμονη αλυσίδα ισοδυναμιών.

Ποιο είναι το υλικό απ' το οποίο φτιάχνεται αυτή η αλυσίδα;

Το υλικό είναι αυτό στο οποίο παραπέμπει το σχήμα των κρίκων της: το μηδέν.

Δεν είναι το "γενικό ισοδύναμο"; Το χρήμα;

Βεβαίως. Αλλά τι είναι το χρήμα παρά η έκφραση της δύναμης του μηδενός; Αυτό δεν είναι που, στα χέρια της αστικής τάξης, "Έσπασε χωρίς οίκτο τους πολυποίκιλους φεουδαρχικούς δεσμούς που συνδέανε τον άνθρωπο με τους φυσικούς ανώτερούς του και δεν άφησε κανέναν άλλο δεσμό ανάμεσα σε άνθρωπο και σε άνθρωπο, εκτός από το γυμνό συμφέρον, από την αναίσθητη 'πληρωμή τοις μετρητοίς'"; Αυτό δεν είναι που "έπνιξε στα παγωμένα νερά του εγωιστικού υπολογισμού τα ιερά ρίγη του ευλαβικού ρεμβασμού, του ιπποτικού ενθουσιασμού, της μικροαστικής μελαγχολίας.";

Μα, το ένα παλτό, το ένα κιλό χυτοσίδηρου, οι τριάντα μπάλες βαμβάκι, τα τέσσερα κιλά κάρβουνο, οι δύο λίρες στερλίνες, όλα αυτά είναι αριθμοί άλλοι από το μηδέν.

Αλλά για αυτόν ακριβώς τον λόγο προϋποθέτουν το μηδέν και καταλήγουν πάντα στο μηδέν.

Δηλαδή; 

Δηλαδή, αφενός το μηδέν είναι το θεμέλιο του αριθμού, η λευκή επιφάνεια πάνω στην οποία "γράφεται" νοητικά ο αριθμός. Το μηδέν είναι επίσης ένας αριθμός, κι έτσι ανήκει στο σύνολο των αριθμών, αλλά ταυτόχρονα εξαιρείται απ' αυτό το σύνολο εφόσον είναι η άρνηση του αριθμού, η έλλειψη του αριθμού, και άρα αυτό σε σχέση με το οποίο ο αριθμός νοείται ως ο εαυτός του. Γι αυτό και η αριθμοποίηση του κόσμου προϋποθέτει το μηδέν ως το νοηματοδοτικό της όριο.

Αφετέρου, και πιο σημαντικά, πιθανώς: Τι ανακαλύπτεις όταν προσπαθήσεις να ορίσεις το παλτό, τον χυτοσίδηρο, το βαμβάκι και τ' άλλα πράγματα απ' την οπτική της ανταλλακτικής αξίας; Ότι τίποτα δεν μπορείς να ορίσεις γιατί το κάθε τι μεταμορφώνεται σε κάτι άλλο διαρκώς. Αλλά τι του επιτρέπει αυτή τη διαρκή μεταμόρφωση; Ότι όσο ο κόσμος εμφανίζεται απ' την οπτική της ανταλλακτικής αξίας τα πράγματα δεν έχουν κανένα δικό τους περιεχόμενο. Το περιεχόμενό τους, αυτό που τα κάνει παλτό ή βαμβάκι, η υφή τους, το χρώμα τους, η μυρωδιά τους, η ομορφιά τους ή η σχέση τους με σένα ή με κάποιον άλλο έχει γίνει μηδέν. Τα πάντα μπορούν να μεταμορφώνονται γιατί τίποτε δεν αφήνει υπόλειμμα, τίποτε δεν μένει έξω απ' την ανταλλαγή. Γι αυτό και η ποσοτικοποίηση του κόσμου ως προϋπόθεση της κεφαλαιοκρατικής ανταλλαξιμότητας καταλήγει πάντα στο μηδέν.

Ποια είναι, στο επίπεδο της σκέψης, η συνέπεια αυτής της διπλής σχέσης με το μηδέν που στοιχειώνει την λειτουργία της ανταλλακτικής αξίας;

Είναι ο αστικός μηδενισμός.

Είναι υποκειμενική προδιάθεση ο αστικός μηδενισμός;

Μπορεί να εκδηλωθεί ως τέτοια, και κάποιες φορές εκδηλώνεται ως φιλοσοφική ή υπαρξιακή τάση, ωστόσο η βάση του είναι απόλυτα αντικειμενική και για αυτό δεν πρόκειται να υπερκεραστεί ποτέ όσο υπάρχει κυριαρχία της ανταλλακτικής αξίας.

Ποια είναι η στάση του μαρξιστή απέναντι στον αστικό μηδενισμό;

Σε αντίθεση με τον μικροαστό, ο επαναστάτης μαρξιστής δεν επιχειρεί να συγκαλύψει το κενό που ανοίγει στο κέντρο του κόσμου νοούμενου ως εμπόρευμα ο αστικός μηδενισμός. Δεν αναζητά παρηγοριά ανάμεσα στα διαρκώς στοιβαζόμενα ερείπια αυτού του κόσμου. Δεν είναι μελαγχολικός. Ο Μαρξ λέει για τούτο τον κόσμο: "Καθετί το κλειστό και στάσιμο εξατμίζεται, καθετί το ιερό βεβηλώνεται και στο τέλος οι άνθρωποι αναγκάζονται ν' αντικρίσουν με νηφάλιο μάτι τη θέση τους στη ζωή και τις αμοιβαίες σχέσεις τους."

Με νηφάλιο μάτι θα πει;

Με νηφάλιο μάτι θα πει με μάτι ψυχραμένο από τη θέαση της παγερής καρδιάς του αστικού μηδέν. Αυτό είναι το ψυχρό ρεύμα που σκότωσε τον ρομαντικό σοσιαλισμό των προκατόχων του Μαρξ.

Και το θερμό ρεύμα; Υπάρχει τέτοιο;

Τι άλλο είναι η αξία χρήσης; Δεν είναι αυτό που ξεσηκώνεται ενάντια στον παγωμένο κόσμο του αστικού μηδέν, δεν είναι ο δρόμος προς την ζωντανή εργασία; Η αξία χρήσης είναι οι αισθήσεις οι ίδιες. Είναι η αίσθηση του κόσμου--κι αυτή η γενική είναι τόσο αντικειμενική όσο και υποκειμενική, επειδή ο αποπραγμοποιημένος κόσμος δεν είναι νεκρό αντικείμενο, μετέχει του υποκειμένου.

Ποια είναι τελικά η σχέση του επαναστατικού Μαρξισμού με τον αστικό μηδενισμό;

Το ψυχρό ρεύμα είναι μπολιασμένο απ' αυτόν (Κεφάλαιο), το θερμό τον αποστρέφεται, θέλει να αποκαταστήσει τον κόσμο στις αξίες χρήσης, τον άνθρωπο στη μη αλλοτριωμένη του φύση, την εργασία στη ζωή (Φιλοσοφικά και οικονομικά χειρόγραφα).

Ο αστικός μηδενισμός λέει: "τα πάντα υπάρχουν στον αστερισμό του τίποτα."

Το επαναστατικό προλεταριάτο λέει: "δεν είμαστε τίποτα, ας γίνουμε τα πάντα."

Πρώτη δημοσίευση Lenin Reloaded, 18 Σεπτέμβρη 2013.

22 σχόλια:

  1. "Έσπασε χωρίς οίκτο τους πολυποίκιλους φεουδαρχικούς δεσμούς που συνδέανε τον άνθρωπο με τους φυσικούς ανώτερούς του και δεν άφησε κανέναν άλλο δεσμό ανάμεσα σε άνθρωπο και σε άνθρωπο, εκτός από το γυμνό συμφέρον, από την αναίσθητη "πληρωμή τοις μετρητοίς"."

    Ποιοί είναι οι φυσικοί ανώτεροί του?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο μονάρχης, η αριστοκρατία, το ανώτερο ιερατείο. Έτσι εμφανιζόντουσαν στην φεουδαλική ιδεολογία, ως "φυσικά" ανώτεροι.

      Διαγραφή
    2. Μπορείς να το εξηγήσεις λίγο παραπάνω, δηλαδή όλα αυτά δεν ήταν τόσο αρνητικά για τους εκμεταλλευόμενους?

      Διαγραφή
    3. Ασφαλώς και ήταν, για αυτό και οι Μ&Ε χαιρετίζουν την προοδευτική όψη του αστικού μηδενισμού. Ήταν η δύναμη της κυνικής ωμότητας που "απομάγευσε" τον φεουδαλικό κόσμο, ανέδειξε την σκληρότητα πίσω απ' τους ευσεβείς του μύθους. Γι αυτό, και όπως γράφω, ο αστικός μηδενισμός παραμένει (ως ψυχρότητα) κομμάτι της μαρξιστικής διαλεκτικής, σε αντίθεση με τον ρομαντικό σοσιαλισμό, που τον αποστρέφεται ολοκληρωτικά, που δεν κατανοεί την κριτική δύναμη αυτού του μηδενισμού.

      Απ' την άλλη όμως, ο αστικός μηδενισμός αν δεν υπερκεραστεί "θετικά" είναι απλώς η δύναμη της ωμότητας ως τέτοιας, χάνει συνεπώς τον κριτικό του χαρακτήρα, μετατρέπεται σε λατρεία του μηδενός, της καταστροφής, του θανάτου.

      Διαγραφή
    4. Αυτό εν συνόψει είναι το πέρασμα απ' τον Διαφωτισμό στον φασισμό. Ο διαφωτισμός γελοιοποιεί την παλιά κοινωνία, την ξεσκεπάζει, την απομυθοποιεί. Ο φασισμός είναι η συνεπαγωγή ενός Διαφωτισμού που έμεινε μονάχα στην καταστροφή του παλιού, που έμεινε εγκλωβισμένος στον μηδενισμό του, που δεν μπορεί να πάει πέρα απ' αυτή την καταστροφή, δεν μπορεί να χειραφετήσει τον άνθρωπο, και μετεξελίσσεται σε αυτοκαταστροφή, στην αυτοκαταστροφική βία του φασισμού και του ιμπεριαλισμού.

      Από μια άποψη αυτή είναι μια περιγραφή του "Η διαλεκτική του Διαφωτισμού" των Αντόρνο και Χορκχάιμερ.

      Διαγραφή
    5. Έτσι όπως το λες το κατάλαβα.

      Διαγραφή
    6. Αντώνη, τα δυο σχόλια σου παραπάνω (6:07 και 6:12 μ.μ.) είναι από τα σημαντικότερα που έχω διαβάσει εδώ.

      O αστικός μηδενισμός αν δεν υπερκεραστεί "θετικά" είναι απλώς η δύναμη της ωμότητας ως τέτοιας, χάνει συνεπώς τον κριτικό του χαρακτήρα, μετατρέπεται σε λατρεία του μηδενός, της καταστροφής, του θανάτου.

      ...και αυτή είναι συχνά η "τιμωρία" για όσους δεν μπορούν ή δε θέλουν να σκεφτούν διαλεκτικά.

      gdmn1973

      Διαγραφή
  2. Το καταλαβαίνω ως εξής: Όλος ο φυσικός και ιδεατός κόσμος, κάτω απο τον αμείλικτο νόμο της ανταλλαγής, ποσοτικοποιείται σε ανταλλακτικές αξίες. Σαν αποτέλεσμα, ο ζωτικός χώρος που απομένει για την έκφραση της ανθρώπινης ύπαρξης είναι ένα ολοστρόγγυλο μηδέν.

    Tο ψυχρό και αρνητικό ρεύμα αντιστοιχεί στις δύο τάσεις που συνυπάρχουν, την τάση για γκρέμισμα (του παλιού που μας κρατάει δεμένους) και τάση για χτίσιμο (του καινούργιου που πρέπει να γεννηθεί). Αυτά τα δύο πρέπει να είναι σε διαλεκτική ισορροπία γιατί άν το ένα καταπιεί το άλλο έχουμε είτε γκρέμισμα των πάντων και αυτοκαταστροφή, είτε φαντασιώσεις και χείμερες που μας δενουν χειρότερα. Είμαι τελειώς off?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Όλος ο φυσικός και ιδεατός κόσμος, κάτω απο τον αμείλικτο νόμο της ανταλλαγής, ποσοτικοποιείται σε ανταλλακτικές αξίες."

      Ναι.

      "Σαν αποτέλεσμα, ο ζωτικός χώρος που απομένει για την έκφραση της ανθρώπινης ύπαρξης είναι ένα ολοστρόγγυλο μηδέν."

      Ναι, γιατί στην ανταλλαγή του Χ με το Ψ δεν μένει υπόλειμμα. Όλο το Χ γίνεται Ψ. Συνεπώς, όλος ο υποκειμενικός κόσμος του παραγωγού, οι προσλήψεις, ελπίδες, αντιλήψεις του, τα βιώματα του, κλπ κλπ εξαφανίζονται σε ένα ποσό.

      "Tο ψυχρό και αρνητικό ρεύμα αντιστοιχεί στις δύο τάσεις που συνυπάρχουν"

      Όχι, αντιστοιχεί στην καταστροφική, μηδενιστική λειτουργία του καπιταλισμού, στον βαθμό που αυτή εκπροσωπεί την "κριτική" λειτουργία (κάθε κριτική είναι καταστροφή), δηλαδή ΤΗΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ, ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ "ΠΙΣΩ", ΣΕ ΕΝΑΝ ΔΗΘΕΝ ΑΘΩΟΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ.

      Το θερμό ρεύμα είναι αυτό το οποίο εκπροσωπεί την καταφατική επένδυση σε έναν νέο κόσμο, που υπερκεράζει τον ιστορικά απαραίτητο αστικό μηδενισμό.

      Στο επίεδο της μ-λ θεωρίας, το θερμό ρεύμα είναι η αξιοδότηση της ζωντανής εργασίας, της μη απαλλοτριωμένης ζωής (Φιλοσοφικά χειρόγραφα, τμήματα της Γκότα, Το εβραϊκό ζήτημα, μέρη των Γκρουντρίς, κλπ)

      Το ψυχρό είναι η έκθεση της αποδόμησης όλων των δεσμών του προκαπιταλιστικού κόσμου απ' το τοξικό υλικό που λέγεται κεφάλαιο, η ανάλυση της καταστροφής των μύθων απ' την απομαγευτική, μηδενιστική δύναμη του κεφαλαίου (Το Κεφάλαιο, γενικότερα τα γραπτά για την Πολιτική Οικονομία, όπου βέβαια υπάρχουν πάντα τα ίχνη του θερμού ρεύματος, η καταφατική προοπτική της μη απαλλοτριωμένης εργασίας, της ζωής χωρίς τον κεφαλαιοκρατικό καταναγκασμό, κλπ).

      "Αυτά τα δύο πρέπει να είναι σε διαλεκτική ισορροπία γιατί άν το ένα καταπιεί το άλλο έχουμε είτε γκρέμισμα των πάντων"

      Όταν κυριαρχεί το ψυχρό, έχεις απλώς αστικό μηδενισμό.

      Όταν κυριαρχεί το θερμό, έχεις ρομαντικό σοσιαλισμό, προεπιστημονικό, βολονταριστικό, προσανατολισμένο στην "αποκατάσταση" ενός ανύπαρκτου παραδείσιου παρελθόντος, ανίκανο να κατανοήσει ότι "το πραγματικό είναι λογικό", ανίκανο να εξηγήσει γιατί τα πράγματα είναι όπως είναι παρά μιλώντας για διαστροφή, αμαρτία, παραλογισμό, ανοησία, κλπ (Όοουεν, Φουριέρ, Σεν Σιμόν, Προυντόν, κλπ).

      Διαγραφή
    2. Ξέχασα να πω ότι για αυτό ακριβώς το λόγο, είναι τεχνητός ο διαχωρισμός του Αλτουσέρ σε "πρώιμο" και "ύστερο", "προεπιστημονικό" και "επιστημονικό" Μαρξ. Τεχνητός και αντιδιαλεκτικός, καθώς πριμοδοτεί αποκλειστικά το ψυχρό ρεύμα, τον Μαρξ ως μαθητή του αστικού μηδενισμού, χωρίς να κατανοεί ότι ο Μαρξ είναι ταυτόχρονα πάντα μαθητής του ρομαντικού σοσιαλισμού, και για αυτό ξεπερνά ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΥΟ.

      Διαγραφή
    3. Ο Μαρξ έμαθε απ' τον Προυντόν όσα ακριβώς έμαθε και από τον Ρικάρντο, για να το πω μεταφορικά. Έβαλε τον Προυντόν ενάντια στον Ρικάρντο και τον Ρικάρντο ενάντια στον Προυντόν. Αποδόμησε το αντιεπιστημονικό στοιχείο στον Προυντονικό μικροαστισμό και την προφάνεια της ρικαρντιανής πολιτικής οικονομίας με το κριτικό πνεύμα του Προυντόν. "Η ιδιοκτησία είναι κλοπή", λοιπόν, αλλά πρέπει να καταλαβαίνεις και τι κάνει εφικτό, δεν αρκεί να την καταδικάζεις από τη θέση του εξαγριωμένου προφήτη. Το αστικό μηδέν χτίζει ολάκερους κόσμους πριν τους ξανακαταστρέψει.

      Διαγραφή
  3. αντωνη δεν εχω που αλλου να το αναρτησω αλλα δες αυτο

    http://poexania.wordpress.com/2014/10/17/%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B2%CE%BB%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CE%B9/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @Poe:
      -Aν θες την άποψη μου, είναι για το redfly ζούπιτο!
      Ρίχτου μια πενιά και εκεί...

      Διαγραφή
    2. Ξεκινάς με τρεις μήνες εκπαίδευση ως ΜΚΟ ακτιβιστής στη Βοστώνη, με αυτούς: http://www.insightcollaborative.org/ic_2009/

      και μετά κάνεις πρακτική σε κάποια χώρα εκτός της δικής σου και των ΗΠΑ.

      Το Insight Collaborative συμμετέχει σε δεξαμενές σκέψης για την "τρομοκρατία" και ειδικά για την Τζιχάντ:

      "William McCants is the founder of Jihadica and also co-founder of Insight Collaborative, a Washington, D.C. -based company that provides education and expertise on Islamism."
      http://www.terrorismanalysts.com/pt/index.php/pot/pages/view/participants

      Πολύ Λάγκλεϊ, Βιρτζίνια μυρίζει.

      Διαγραφή
    3. απλα μου εκανε εντυπωση ποσο ανοιχτα "προσλαμβανουν"(σορυ που σου γαμησα το ποστ δεν το συνεχιζω)

      Διαγραφή
    4. Ορίστε και το Τζιχάντικα: http://www.jihadica.com/about/

      Ο McCants δουλεύει στο Κέντρο Στρατηγικών Σπουδών CNA: http://www.cna.org/research

      Βασικά, πιο Σία/αμερικάνικος στρατός καίγεσαι.

      Διαγραφή
    5. Δεν υπάρχει πρόβλημα.

      Με 22.000 ευρώ για ένα χρόνο και δωρεάν διαμονή Βοστώνη για τρεις μήνες, θεωρείς ότι θα δυσκολευτούν να βρουν στρατεύσιμους στην υπόθεση "Τζιχάντικα";

      Διαγραφή
  4. Αμεσως θα βρουν, εμενα παντως αν πηγαινε καποιος γνωστος μου δεν θα του ξαναμιλουσα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Είναι γεγονός ότι ο αντίπαλος είναι δυνατός ... Πολύ δυνατός !

    Η πρώτη σοβαρή "αναταραχή", σε όλο το πλέγμα "συναλλαγές", ξεκίνησε λίγο πριν το τέλος του Β΄Π.Π..

    Για αυτό και οι ΕΠΑ μαζί με άλλες 29 χώρες (δεν ξέρω αν είχαν και τι χρώμα ... κόκκους), ξεκίνησαν το ΄44 και το ΄45 φτιάξαν το ΔΝΤ (το ... γνωστό μας), ώστε να ισορροπίσουν τις διαταραγμένες και κλονισμένες ισοτιμίες και τα λεγόμενα συναλλαγματικά διαθέσιμα !

    Σήμερα βέβαια, το ΔΝΤ, έχοντας 186 χώρες ως μέλη (με την Ελλάδα φυσικά μέσα που πληρώνει 1 κατομμυριάκι το χρόνο συνδρομή), μπορεί πιο εύκολα, να διαχείρίζεται τις διεθνείς νομισματικές εξισώσεις που είναι απαραίτητες για το μεγάλο κεφάλαιο, μιας χούφτας ανθρώπων δηλαδή.
    Αυτό, φυσικά, μαζί με την Παγκόσμια Τράπεζα !

    Είμαι σίγουρος, Αντώνη, ότι όλοι οι οικονομολόγοι που κατάστρωσαν και εφάρμοσαν τα σχέδια αυτά, που συνεχίζονται με άλλους ίσως τρόπους σήμερα (εννοώ από το 1945 και μετά τις ανατροπές στις Σοσιαλιστικές χώρες), σίγουρα βασίστηκαν και βασίζονται στη δικό σου ... μηδέν !
    (εννοώ όπως το αναλύεις και το ερμηνεύεις)

    Γεια και χαρά σου !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Κοντά στο τέλος λες: "...θέλει να αποκαταστήσει τον κόσμο στις αξίες χρήσης, τον άνθρωπο στην αλλοτριωμένη του φύση..." αυτό το τελευταίο φαίνεται κάπως λάθος (η αλλοτρίωση δεν είναι φαινόμενο του καπιταλισμού και της ιδιοκτησίας; ) αφού αν κατάλαβα καλά, αναφέρεσαι στο θερμό ρεύμα. Η απλά εγώ μπερδεύτηκα...

    Κώστας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, δεν είναι εκφραστικά καθαρό, θα το διορθώσω.

      Διαγραφή