Κυριακή, 5 Οκτωβρίου 2014

Μια περιορισμένης εμβέλειας τοποθέτηση για τον εκφυλισμό του σοβιετικού σοσιαλισμού

Πριν κάποιο καιρό, έβαλα να ξαναδώ το αγαπημένο μου Στάλκερ του αγαπημένου μου Αντρέι Ταρκόφσκι, που είχα να το δω απ' τον καιρό της βιντεοκασέτας. Στα extra του DVD, υπήρχαν συνεντεύξεις με τους συντελεστές της ταινίας που ζούσαν ακόμα (δεν ήταν πολλοί, μάλιστα ο ένας απ' τους συνεντευξιαζόμενους πέθανε λίγο μετά).

Ένας λοιπόν από τους συνεργάτες του Ταρκόφσκι, νομίζω ο υπεύθυνος παραγωγής ή κάτι παρόμοιο, άστραφτε και βρόνταγε κάθε λίγο για την ανικανότητα του κράτους να καταλάβει την ιδιοφυία του και να τον βοηθήσει όσο έπρεπε να κάνει την ταινία. Αναφέρθηκε στο ότι ο Ταρκόφσκι είχε τόσο απογοητευτεί που έφτασε να εγκαταλείψει προσωρινά την ταινία λόγω της ανεπάρκειας της κρατικής συνδρομής σε φιλμ και υλικά απαραίτητα για το γύρισμά της. Έδωσε μάλιστα ένα συγκεκριμένο παράδειγμα: ο Ταρκόφσκι ζήτησε, για μια σκηνή της ταινίας, 8-9 τανκ, τα οποία θα κινηματογραφούσε ως άχρηστα και εγκατελειμμένα σε μια σκηνή που δείχνει τη Ζώνη, και αυτά του παρασχέθηκαν στην πρώτη φάση, όταν όμως το σύνολο των γυρισμάτων κατέληξε στα σκουπίδια. Όταν η ταινία ξανάρχισε να γυρίζεται, δόθηκαν μόνο 3-4 τανκ, και ο συνεργάτης του Ταρκόφσκι ήταν ακόμα έξαλλος για την ανεπάρκεια του σοβιετικού κράτους απέναντι στον καλλιτέχνη.

Μπήκα σε σκέψεις: θαυμάζω πάρα πολύ ως καλλιτέχνη τον Ταρκόφσκι, και οι συνεργάτες του έμοιαζαν όλοι σοβαροί και αφοσιωμένοι στην τέχνη άνθρωποι. Αλλά εδώ υπήρχε μια νοοτροπία μάλλον ασύμβατη με τη συνειδητότητα που απαιτεί ο σοσιαλισμός. Η συμπεριφορά που είδα δεν ήταν "ιδεολογικά αντισοβιετική"· ήταν η οικεία συμπεριφορά και στάση του κακομαθημένου που θέλει ο κόσμος να περιστρέφεται γύρω απ' τον ίδιο, να ικανοποιείται ο ίδιος σε όλες του τις ανάγκες, και δεν ενδιαφέρεται στο παραμικρό για το ποιες συνέπειες μπορεί να έχει στους άλλους αυτό. Εν προκειμένω, ο συνεντευξιαζόμενος μιλούσε λες και η αποκλειστική μέριμνα της κυβέρνησης της τότε ΕΣΣΔ έπρεπε να είναι πώς θα γυρίσει το Στάλκερ ο Ταρκόφσκι· λες και τα τανκ είναι φυστίκια, να τα βγάλει απ' την τσέπη της όποτε τα χρειάζεται ο Ταρκόφσκι· λες και είναι αδύνατο να υπήρχαν άλλες ανάγκες που είχαν σημασία ή συγκριτική προτεραιότητα.

Σε κανένα απολύτως σημείο δεν διερωτήθηκε ο εν λόγω συνεργάτης του μεγάλου σκηνοθέτη αν ο Ταρκόφσκι θα μπορούσε να έχει γυρίσει αυτή την ταινία, ή το Σολάρις, στο Χόλιγουντ. Ποιος θα του έδινε χρήματα για να τη γυρίσει· πόση καλλιτεχνική ελευθερία θα είχε, όταν στο Χόλιγουντ είναι ρουτίνα να παρεμβαίνουν τα στούντιο στο σενάριο, να αναγκάζουν τον σκηνοθέτη να κόψει ακόμα και ώρες απ' την τελική ταινία, να αλλάξει σκηνές, χαρακτήρες, ηθοποιούς. Ούτε διερωτήθηκε για το ίσως σημαντικότερο: για το ποια κοινωνία άλλη απ' τη Σοβιετική θα μπορούσε να δημιουργήσει τον Ταρκόφσκι, ποια κοινωνία άλλη απ' τη Σοβιετική θα μπορούσε να γεννήσει καλλιτέχνες με τη δική του πνευματικότητα, το δικό του πάθος για τον κόσμο της υλικής φθαρτότητας, τη δική του θηλυκότητα και σεβασμό στη γυναίκα, τη δική του ικανότητα να αποτυπώσει μια αποπραγμοποιημένη, ανεξάρτητη από τις ανθρώπινες σκοπιμότητες φύση. Ούτε, βέβαια, ποια άλλη κοινωνία θα μπορούσε να τον εκπαιδεύσει και να τον καταρτίσει τεχνικά και αισθητικά όπως έκανε η Σοβιετική.

Στην ουσία, αυτό το οποίο είδα εγώ ήταν η ανικανότητα των συνεργατών του Ταρκόφσκι να συλλάβουν διαλεκτικά την αδιάλυτη ενότητα της δουλειάς του με το σοσιαλιστικό κράτος, και αυτό ανεξάρτητα από το γεγονός ότι καμία από τις ταινίες του δεν αφορά θεματικά το σοσιαλιστικό κράτος -- ανεξάρτητα ακόμα και από το πώς ένιωθε ατομικά ο Ταρκόφσκι για το σοσιαλιστικό κράτος. Ας μην κοροϊδευόμαστε. Στα βασικά του, το συνολικό σκεπτικό του συνεργάτη του σκηνοθέτη δεν διέφερε σε τίποτε απ' αυτό που θα είχε ένας συνάδελφός του στην καπιταλιστική Δύση -- ατομοκεντρισμός και πόζα αυτού που "δεν τον καταλαβαίνουν" οι άλλοι. Και αυτό "φυσικά", χωρίς να εντάσσεται σε κάποιου είδους συνειδητή και κραυγαλέα αντισοβιετική ή αντικομμουνιστική ρητορική εκ μέρους του.

Δεν θα μιλήσω εδώ για τις αιτίες αυτής της πολύ οικείας σε όσους από μας ζούμε στη Δύση αδυναμίας να σκεφτεί κανείς πραγματικά για τις υλικές προϋποθέσεις και για τα όρια μιας ελευθερίας ή μιας ικανότητας για δημιουργία. Είναι πολύπλοκες, μου λείπουν στοιχεία για τις διάφορες μορφές τους, διαφεύγουν της ικανότητάς μου να τις δω συνολικά.

Εδώ θα μιλήσω για κάτι διαφορετικό, το οποίο αφορά τις συνέπειες αυτής της ανικανότητας για το σοσιαλιστικό όραμα.

Είναι γνωστό ότι οι Μπολσεβίκοι είχαν πολύ μεγάλη πίστη στα παιδιά, στις μετεπαναστατικές γενιές, στις οποίες βέβαια ανήκουν και ο Ταρκόφσκι και οι συνεργάτες του. Πίστευαν ότι η γενιά που έκανε την επανάσταση ήταν αθεράπευτα "μολυσμένη" από το κακό του καπιταλισμού, ότι ήταν καταδικασμένη να κουβαλά προκαταλήψεις και εμμονές από την παλιά κοινωνία. Αλλά πίστευαν ότι καθώς προχωρούσε η σοσιαλιστική διαδικασία, κάθε γενιά θα ήταν όλο και πιο αυθόρμητα κοντά στο σοσιαλιστικό πνεύμα. Διαβάστε, όσοι μπορείτε, το "Τάφρος θεμελίων" (Kotlovan) του Αντρέι Πλατόνοφ, και θα δείτε πόσο συχνά οι Μπολσεβίκοι πρωταγωνιστές του αυτοκαταδικάζονται ως ανεπαρκείς για τον σοσιαλισμό και πόσο τεράστια ελπίδα επενδύουν στο παιδί του αφηγήματος, το οποίο, τραγικά, πεθαίνει στο τέλος. Ή δείτε τι παραδέχεται σχετικά ο καθόλου φιλοσοβιετικός James Von Geldem:
...αν οι Μπολσεβίκοι είχαν αμφιβολίες ή ξέγραψαν ακόμα τεράστιες ομάδες του πληθυσμού --τους μεγαλύτερους σε ηλικία, τις γυναίκες, τους χωρικούς-- ως μη ικανές να δουν το φως της σοσιαλιστικής λογικής, τα παιδιά αντιμετωπιζόταν πάντα ως εύπλαστα και ικανά να σωθούν. Δόθηκαν στους νέους εκπαιδευτικές και ψυχαγωγικές δυνατότητες που βελτίωσαν τη ζωή τους και διαμόρφωσαν τη σοσιαλιστική τους συνείδηση, και πολλοί απ' αυτούς ανταποκρίθηκαν με απόλυτη αφοσίωση στο κόμμα, το κράτος και τον ηγέτη. Γιατί θυμόντουσαν μια δεκαετία ειρήνης και χαράς, που αργότερα την έκανε συντρίμμια ένας ξένος κατακτητής. Το σύνθημα "ευχαριστούμε τον σύντροφο Στάλιν για την ευτυχισμένη παιδική μας ηλικία" δεν είχε καμία ειρωνία για παιδιά που φροντίζονταν, ένιωθαν πως η κοινωνία που τα φροντίζει πιστεύει σ' αυτά, και αποδεχόντουσαν τις δομές εξουσίας της.
Αλλά τα πράγματα, από ένα σημείο και μετά, δεν εξελίχθηκαν καθόλου όπως ήλπιζαν οι Μπολσεβίκοι. Αντίθετα, όσο υπήρχε ζωντανή η αίσθηση του ποια ήταν η εναλλακτική (ο Τσαρισμός, η φεουδαρχία, ο αναπτυσσσόμενος ακόμα στη Ρωσία βιομηχανικός καπιταλισμός, ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος, η δουλοπαροικία, ο φασισμός), η Σοβιετική κοινωνία έδειξε απίστευτη ικανότητα να υπομένει και να θυσιάζεται, να ελπίζει και να δημιουργεί, με αποκορύφωμα βέβαια τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και τα αξεπέραστα πρώτα χρόνια της ανοικοδόμησης της χώρας. Όταν όμως άρχισε να ξεθωριάζει η ανάμνηση της παλιάς κοινωνίας, όταν βιολογικά εξαφανίστηκαν όσοι την έζησαν, άρχισε και η διαδικασία εκφυλισμού της ενσυνειδητότητας του σοσιαλιστικού εγχειρήματος που κορυφώθηκε στις απρόσμενες απογοητεύσεις του 1989-91, που με τίποτε δεν μπορούν να περιοριστούν στην "ηγεσία". Ενώ θα περίμενε κανείς ο σοσιαλισμός ως συνειδησιακή κατάκτηση να βαθαίνει με τον χρόνο, ρήχαινε διαρκώς. Και ότι συνέβη αυτό έχει τεράστια δυνητική σημασία: όλη η μαρξική-λενινιστική αντίληψη για το πέρασμα απ' τον σοσιαλισμό στον κομμουνισμό (και άρα και στο τέλος του κράτους, το τέλος της αναγκαιότητας της βίαιης καταστολής, κλπ) βασίζεται σε μια αισιόδοξη ανάγνωση του "βαθέματος" των σοσιαλιστικών σχέσεων με την πάροδο του χρόνου, που όμως διαψεύδεται παταγωδώς απ' τον σταδιακό τους εκφυλισμό καθώς υποχωρεί η απτή, συγκεκριμένη αντίληψη του τι είναι η "εναλλακτική", έναν εκφυλισμό τόσο στη βάση όσο και στο ιδεολογικό εποικοδόμημα της ΕΣΣΔ. Στην ΕΣΣΔ, "εξέλιξη του σοσιαλισμού" απ' τη σκοπιά των μαζών σήμαινε πέρασμα από την συγκεκριμένη αντίληψη της φρίκης του καπιταλισμού στην αφελή εξιδανίκευσή του. Αυτή, είτε μας αρέσει, είτε όχι, είναι η κραυγαλέα πραγματικότητα· η πραγματικότητα της διαφήμισης της Pizza Hut, όπου η Σοβιετική κυρία λέει, επαινώντας τον Γκορμπατσόφ, ότι χάρη σ' αυτόν, μπορούν επιτέλους οι Σοβιετικοί να τρώνε αυτό το χημικό κατασκεύασμα για αμερικανούς φτωχούς που δεν έχουν χρήματα να φάνε κάτι άλλο: 70 χρόνια σοσιαλισμού για μια ακόμα εκδοχή τραγικά αφελών ιθαγενών που εντυπωσιάζονται από καθρεφτάκια και χάντρες, απ' τα σκουπίδια του δυτικού "πολιτισμού"... 

Ο εντοπισμός των αιτιών αυτής της καταθλιπτικής διάψευσης λοιπόν δεν είναι απλώς ένα ζήτημα βελτίωσης της ιστοριογραφικής γνώσης μας για την ΕΣΣΔ. Είναι, στην ουσία, καθήκον που υπαγορεύεται απ' το γεγονός ότι μια απόλυτα κρίσιμη διάσταση της μαρξιστικής-λενινιστικής θεωρίας δεν υλοποιήθηκε στην κατεξοχήν χώρα του σοσιαλισμού. 

Προφανώς, έχω υπόψη μια σειρά απ' αυτές τις αιτίες. Αλλά προς το παρόν, είναι ίσως προτιμότερο να καταγράψω απλώς τη βαρύτητα για την ίδια τη μαρξιστική θεωρία των διαδικασιών που θα κορυφωνόντουσαν το 1989-91. Είναι σαφές, ή θα έπρεπε να είναι, πως είναι πάρα πολύ "βαρύ" πράγμα η διάψευση της θεμελιώδους ιδέας της προοδευτικής ανάπτυξης του σοσιαλισμού στις σχέσεις παραγωγής και στην υποκειμενική συνείδηση για να "τελειώνουμε" εύκολα μ' αυτή.

96 σχόλια:

  1. Πολύ καλό άρθρο Αντώνη, έξοχη η δουλειά σου όπως πάντα.

    - Άρης (πλέον της Αραβίας)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. H OIKEIΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΚΑΙ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΜΑΘΗΜΕΝΟΥ

    … ήταν η οικεία συμπεριφορά και στάση του κακομαθημένου που θέλει ο κόσμος να περιστρέφεται γύρω απ’ τον ίδιο …

    Εδώ, φίλε Αντώνη, αξίζει να διαβαστεί το γράμμα που έγραψε στις 12/12/1930 ο Ι. Β. Στάλιν στον ποιητή Ντεμιάν Μπέντνι ([Демьян Бедный], λογοτεχνικό ψευδώνυμο [«Ντεμιάν ο Φτωχός»] του Γιεφίμ Αλεξέγιεβιτς Πριντβόροφ [Ефим Алексеевич Придворов] 1883–1945), δες: «Στο σ. Ντεμιάν Μπέντνι (αποσπάσματα από γράμμα)», Ι. Β. Στάλιν, Άπαντα, Τόμος 13, Ιούλης 1930–Γενάρης 1934, Εκδοτικό της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, 1953, σελίδες 26–31.

    Σημειωτέον ότι, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο Ντεμιάν Μπέντνι δεν είναι τόσο κακός όσο τον εκτιμά ο Γιάννης Ρίτσος στο γνωστό του γράμμα της 15/5/1972 (πρβλ. Γιάννη Ρίτσου, Ένα γράμμα του, για την ποίησή του, «Νέα Εστία», Έτος ΞΕ΄ — 1991, Τόμος εκατοστός τριακοστός, Χριστούγεννα 1991, Τεύχος 1547, σελίδες 94–97)· δεν είναι βέβαια ο Μπέντνι Μαγιακόφσκι, αλλά δεν είναι και «ασημαντότατος» (δες το προηγούμενο στην σελ. 95) καθώς τον «θέλει» ο Ρίτσος.

    Μου φαίνεται ότι κάπου πήρε το μάτι μου, στην καινούργια έκδοση των «Έργων» του Ι. Β. Στάλιν στα ρωσικά, ολόκληρο το γράμμα στον Ντ. Μπέντνι, αλλά αυτή την στιγμή αδυνατώ, δυστυχώς, να ψάξω για να το εντοπίσω.

    Χαιρετώ,

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γενικά μιλώντας, ο σοσιαλισμός έδειξε ότι χαρακτηρίζεται από τις δικές του ιδιαίτερες αντιφάσεις, διαφορετικές σε κάθε στάδιο της ανάπτυξης του.
    Η επίλυση αυτών των αντιφάσεων, που είναι απαραίτητη για την ανέλιξη του σοσιαλισμού σε ολοένα ανώτερο επίπεδο, χρειάζεται συνειδητή και συνεχή καινοτομία.
    Αυτό με τη σειρά του σημαίνει τον συνδυασμό της άπειρης (και με τις δύο έννοιες), δημιουργικότητας των μαζών, με το "φιλτράρισμα" και την "ενορχήστρωση" της από την κομμουνιστική πρωτοπορία.
    Δηλ. τελικά μια καινοτομία - θεμέλιο για όλες τις άλλες, το κόμμα "νέου τύπου", που αντιστοιχεί στην μετά την επανάσταση περίοδο.

    ημιάγριος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σήμερα όλοι οι παιδαγωγοί και κοινωνιολόγοι συμφωνούν πως για να ανεβεί το πολιτιστικό επίπεδο, η παιδεία ενός λαού, χρειάζονται τούλάχιστον 50 χρόνια αδιάκοπης προσπάθειας και μέρμνας σε όλα τα επίπεδα και φυσικά όχι μόνο στο πλαίσιο λειτουργίας του εκπαιδευτικού συστήματος.

    Για να καταστραφεί, δεν χρειάζονται παρά ελάχιστα...

    Ίσως αυτό να είναι ένα σημέιο εκκίνησης...


    Μάνος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πράγματι, έτσι είναι θεωρώ.

      Προστέθηκε το ακόλουθο στην ανάρτηση:

      "Στην ΕΣΣΔ, "εξέλιξη του σοσιαλισμού" απ' τη σκοπιά των μαζών σήμαινε πέρασμα από την συγκεκριμένη αντίληψη της φρίκης του καπιταλισμού στην αφελή εξιδανίκευσή του. Αυτή, είτε μας αρέσει, είτε όχι, είναι η κραυγαλέα πραγματικότητα· η πραγματικότητα της διαφήμισης της Pizza Hut, όπου η Σοβιετική κυρία λέει, επαινώντας τον Γκορμπατσόφ, ότι χάρη σ' αυτόν, μπορούν επιτέλους οι Σοβιετικοί να τρώνε αυτό το χημικό κατασκεύασμα για αμερικανούς φτωχούς που δεν έχουν χρήματα να φάνε κάτι άλλο: 70 χρόνια σοσιαλισμού για μια ακόμα εκδοχή τραγικά αφελών ιθαγενών που εντυπωσιάζονται από καθρεφτάκια και χάντρες, απ' τα σκουπίδια του δυτικού "πολιτισμού"... "

      Διαγραφή
  5. Θα επανέλθω αργότερα, αλλά νομίζω ότι ο προβληματισμός που εκφράζει το συγκεκριμένο κείμενο μπορεί συνοπτικά να τεθεί ως εξής:

    Γιατί και πως η εργατική τάξη έγινε αυτή που έδωσε το μόνο ιστορικό αντιπαράδειγμα στην αξιωματική για τη Μαρξιστική σκεψη και κομμουνιστική πρακτική θέση ότι καμία ταξή δεν παραιτείται από την εξουσία της αμαχητί;

    Εύκολες απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα δεν υπάρχουνε και μου φαίνεται πρακτικά αδύνατο να βγουν αξιόλογα συμπεράσματα και συγκροτημένες θέσεις πάνω σε αυτά τα ζητήματα χωρίς συνολική και επισταμένη αντιπαράθεση με όλες τις τροτσκιστικής εμπνεύσεως εκτιμήσεις για τον υπαρκτό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Γιατί και πως η εργατική τάξη έγινε αυτή που έδωσε το μόνο ιστορικό αντιπαράδειγμα στην αξιωματική για τη Μαρξιστική σκεψη και κομμουνιστική πρακτική θέση ότι καμία ταξή δεν παραιτείται από την εξουσία της αμαχητί;"

      Πολύ ωραία το έθεσες.

      Θεμελιώδες ερώτημα.

      Διαγραφή
    2. Υπάρχει η πιθανότητα να είχαν μείνει τραγικά λίγοι αυτοί που πίστευαν στην αναγκαιότητα ύπαρξης της εργατικής τάξης και έβαζαν τον εαυτό τους συνειδητά μέσα σε αυτήν. Δηλαδή ο βαθμός συγκρότησης της ε.τ. ως τάξη να έφτασε την αμελητέα πλέον ποσότητα.

      Πόσο επηρέασαν ιδεολογήματα όπως το "παλλαϊκό κράτος" στην διάλυση της συγκροτημένης ε.τ.;

      Νομίζω ότι αυτό το άρθρο της ΚΟΜΕΠ πιθανά να βοηθήσει την κουβέντα:
      http://www.komep.gr/2007-teyxos-6/merika-zhthmata-gia-to-sosialistiko-epoikodomhma-sthn-empeiria-ths-essd

      Διαγραφή
    3. Ο μαρξισμός δεν πιστεύει όμως ότι μια αλλαγή ΞΕΚΙΝΑΕΙ απ' το εποικοδόμημα και μετασχηματίζει την οικονομική βάση. Πιστεύει το ανάποδο, ότι ξεκινάει απ' την οικονομική βάση και αποτυπώνεται στο εποικοδόμημα.

      Συνεπώς, δεν μπορεί η έννοια του Παλλαϊκού κράτους να προκάλεσε αλλαγές στις οικονομικές σχέσεις, οι αλλαγές στις οικονομικές σχέσεις αποτυπώνονται στο ιδεολόγημα του Παλλαϊκού κράτους.

      Αυτό τουλάχιστον καταλαβαίνω εγώ ως μαρξιστική μέθοδο για το συγκεκριμένο θέμα.

      Διαγραφή
    4. Η εργατικη ταξη (τα πρωτοπορα στοιχεια της) παραδοθηκε τελειωτικα μετα απο μαχη το 1938. Η συνεχεια δεν ειχε να κανει με αριστερα, αλλα με βοναπαρτισμο (μοναρχια με ασιατικα χαρακτηρηστικα, κρατικος φεουδαλισμος)
      g.o.

      Διαγραφή
    5. Σε ζηλεύω.

      Μια καρικατούρα ανάλυσης 80 χρόνια και ξεκούουουραση...

      Διαγραφή
    6. Τι ωραία που περνάτε εσείς οι Τροτσκιστές!

      Παίξατε τα χαρτιά σας με τον καπιταλισμό, ο καπιταλισμός νίκησε, και περνάτε κοτσάνι. Σας προωθούν όλοι, τις κοτσάνες σας τις χάφτουν όσοι σκύβουν το κεφάλι και θέλουν άλλοθι, βασιλιάδες!

      Διαγραφή
    7. Eιμαι ανοικτος σε αλλη αποψη. Γιαυτο και διαβαζω το παρον ιστολογιο. Πιθανοτατα τα προγματα δεν ειναι τοσο απλα. Πιθανον ακομα να ειναι εντελως διαφορετικα. Σιγουρα δεν ταυτιζομαι με τους σημερινους Τροτσκιστες. Προτιμω να με θεωρουν πρακτορα του Χιτλερ παρα του Ιμπεριαλισμου. Το πρωτο πολεμαται το δευτερο με τιποtα.
      g.o

      Διαγραφή
    8. Αν δούμε τις μεταρυθμίσεις Κοσίγκιν (τις ίδιας εποχής του "παλλαϊκού κράτους") που όντως άλλαξαν την οικονομική βάση στην εσσδ, θα πρέπει να ρωτήσουμε τον εαυτό μας, άλλαξε το επικοιδόμημα την οικονομική βάση με τις αποφάσεις του ή όχι; ξεκινώντας απ το γεγονός ότι υπήρχε κεντρικός σχεδιασμός σε μια σοσιαλιστική κοινωνία.

      Αν θεωρήσουμε αυτές τις "μεταρυθμίσεις" αποτέλεσμα, κι όχι αίτιο, θα πρέπει η οικονομική βάση να είχε επηρεάσει το εποικοδόμημα πολύ νωρίτερα, δημιουργώντας τις συνθήκες μέσα και στο ΚΚΣΕ για να ξεκινήσουν αυτές οι "μεταρυθμίσεις".

      Που τοποθετούμε την αρχή; Ποιό πλάνο πήγε λάθος; Και μιλάμε για πλάνα μετά τον 2ο ΠΠ που έφεραν καλπάζουσα ανάπτυξη σε όλους τους τομείς.

      Διαγραφή
    9. "Αν θεωρήσουμε αυτές τις "μεταρυθμίσεις" αποτέλεσμα, κι όχι αίτιο, θα πρέπει η οικονομική βάση να είχε επηρεάσει το εποικοδόμημα πολύ νωρίτερα, δημιουργώντας τις συνθήκες μέσα και στο ΚΚΣΕ για να ξεκινήσουν αυτές οι "μεταρυθμίσεις".

      Που τοποθετούμε την αρχή; Ποιό πλάνο πήγε λάθος; Και μιλάμε για πλάνα μετά τον 2ο ΠΠ που έφεραν καλπάζουσα ανάπτυξη σε όλους τους τομείς."

      Αυτό είναι το δικό μου σκεπτικό και τα δικά μου συναφή ερωτήματα.

      Διαγραφή
    10. Το κοιτάω, το ξανακοιτάω και πέφτω στην λούμπα "η κότα έκανε τ'αυγό ή το αυγό την κότα";

      Από την άλλη σκέφτομαι ότι ο Μαρξ δεν έζησε, ούτε μελέτησε, ούτε έγραψε σε μια εποχή που υπήρχε κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία στη σοσιαλιστική βαθμίδα. Μόνο με χωροχρονική μετατόπιση θα μπορούσε να είχε βρει μιαν άκρη σε αυτά τα ζητήματα.

      Κομβικό σημείο θεωρώ πάντως (ιδίως μετά από 10 χρόνια ανάπτυξης και ασταμάτητης παραγωγής κοινωνικού πλούτου μετά τον 2ο ΠΠ) την μη επίλυση του ζητήματος "διανοητική-χειρωνακτική" εργασία.

      Κάποιοι ήταν πιο ίσοι από άλλους και δεν μιλώ για ηθικές συντροφικές ανταμοιβές, αλλά για υλικές. Και δεν περιορίζονταν σε μερικές ιδιοφυίες της φυσικής, των μαθηματικών κλπ που έδωσαν με την εργασία τους τεράστια ώθηση στο σοσιαλιστικό εργατικό κράτος, αλλά μάλλον σ'όποιον κρατούσε κονδυλοφόρο κι όχι φτυάρι.

      Διαγραφή
    11. Κοίτα, δεν είναι λογικό, δεν απαντάται πουθενά, κάτι να αναδυθεί στο νομικό (συνταγματικό) εποικοδόμημα πριν αναδυθεί στην οικονομική βάση. Είναι σαν να λες ότι αναδύεται η νομοθεσία για την ιδιοκτησία πριν αναδυθεί η αστική τάξη.

      Αυτό ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ότι, άπαξ και αναδυθεί κάτι στο εποικοδόμημα, δεν αλληλεπιδρά με τη βάση, δεν επιτείνει διαδικασίες. Άλλο το ένα και άλλο το άλλο.

      Η κότα έκανε το αυγό, με άλλα λόγια, αλλά το αυγό κάνει άλλη κότα.

      Διαγραφή
    12. Δεύτερο κομβικό σημείο, η ουσιαστική εξαφάνιση από την ατζέντα του πως θα φτάσουμε στον κομμουνισμό. Με πρακτικά βήματα, με πλάνο και με μέθοδο.

      Εγώ προσωπικά δεν γνωρίζω κάποιο τέτοιο πόνημα που έστω να αποσιωπήθηκε, και δυστυχώς δεν γνωρίζω και κάποιο τέτοιο πόνημα σήμερα. Συγχωρέστε με αν κάνω λάθος δεν έχω διαβάσει τα πάντα, ίσως να χω διαβάσει και πολύ λίγα.

      Ο σοσιαλισμός που γνωρίσαμε, ναι είναι εφικτός, ναι είναι και πολύ πιο εύκολο με τα σημερινά τεχνικά μέσα και τον πλούτο που παράγεται να φτάσουμε ξανά εκεί, και σίγουρα θα ναι πολύ καλύτερα τα πράγματα δεδομένης της σωρευμένης εμπειρίας.

      Μετά όμως; Τι; Και πως;

      Διαγραφή
    13. Αλλά από πού ήρθε η κότα που έκανε το αυγό;

      Ο καπιταλισμός προηγείται ιστορικά του σοσιαλισμού, όπως η αστική τάξη της εργατικής.

      Άρα, στο σημείο εκκίνησης της διαδικασίας, ο καπιταλισμός και η αστική τάξη έχουν ήδη αβαντάζ γιατί έχουν βαθύτερες ρίζες στην κοινωνία που περνάει μετασχηματισμό.

      Μέρος της βίας της δικτατορίας του προλεταριάτου, το βασικό της μέρος, είναι η προσπάθεια να "ξεριζώσει" αυτές τις ρίζες. Αλλά οι ρίζες δεν ξεριζώνονται δια της βίας μόνο. Γιατί η βία δημιουργεί αντίδραση, και η αντίδραση επιτείνει το ρίζωμα των ριζών.

      Η πάλη λοιπόν ανάμεσα στο παλιό και στο νέο είναι σφοδρότατη. Πολύ σφοδρότερη απ αυτή ανάμεσα στον καπιταλισμό και τη φεουδαρχία, διότι ο καπιταλισμός είναι ένα πολύ ισχυρότερο, πολύ πιο εξελιγμένο και συνολικά αναπτυγμένο σύστημα από ό,τι ήταν η φεουδαρχία.

      Από εκεί, απ' την πρώτη στιγμή, αρχίζουν τα δύσκολα λοιπόν. Πού να απαντήσεις με βία, πού όχι; Πού να σπρώξεις δια της βίας μπροστά, πού να κάνεις τακτικές υποχωρήσεις; Πότε έχει γείρει η πλάστιγγα αποφασιστικά με τον παλιό, πότε με τον νέο τρόπο παραγωγής και πώς ακριβώς να το διακριβώσεις;

      Δύσκολα πράγματα. Πολύ δύσκολα πράγματα.

      Εκτός αν γίνει κανείς Τρότσκας και τα λύσει με τη μία: "ο προδότης, η γραφειοκρατία, το δείξε, το πείξε" και τέλος το πανηγύρι.

      Διαγραφή
    14. "Δεύτερο κομβικό σημείο, η ουσιαστική εξαφάνιση από την ατζέντα του πως θα φτάσουμε στον κομμουνισμό. Με πρακτικά βήματα, με πλάνο και με μέθοδο."

      Αυτό μπορεί να φαίνεται δύσκολο ερώτημα, αλλά κατά τη γνώμη μου είναι μάλλον εύκολο.

      ΔΕΝ θα φτάσουμε σε κανένα κομμουνισμό όσο υπάρχει ιμπεριαλισμός. Fucking forget that.

      Όσο υπάρχει ιμπεριαλισμός πρέπει να υπάρχει κράτος για να οργανώνει την άμυνα του σοσιαλισμού, δεν γίνεται αλλιώς.

      Όσο υπάρχει κράτος επιφορτισμένο με την άμυνα θα υπάρχει συγκεντρωτισμός εξουσίας και ανάγκη καταστολής, που πάντα θα δημιουργεί δυνατότητες για κατάχρηση και "ακρότητες."

      Συνεπώς, κομμουνισμό δεν έχει όσο έχει ιμπεριαλισμό και όσοι βιάζονται για κομμουνισμό χωρίς να δίνουν σημασία στον ιμπεριαλισμό απλά παίζουν το δικό του παιχνίδι και σκοράρουν για λογαριασμό του.

      Διαγραφή
    15. Ναι έχεις δίκιο γι αυτό και είπα "πέφτω στην λούμπα" :)

      Διαγραφή
    16. Για να δούμε αν η ε.τ. έδωσε αμαχητί την εξουσία της, θα πρέπει πρώτα να δούμε αν αυτή είχε πραγματική συμμετοχή στην άσκηση αυτής της εξουσίας. Και αυτό αποτελεί ένα ξεχωριστό θέμα απο μόνο του, το οποίο απο μας απαιτεί συγκεκριμένες αποδείξεις και θέσεις.


      Σ.

      Διαγραφή
  6. Η εργατική τάξη, οργανώνεται σε τάξη και σε κυρίαρχη τάξη, μέσω του κόμματος της.
    Άρα η έκφραση του τίτλου, θα μπορούσε να επαναδιατυπωθεί ως "εκφυλισμός του ΚΚΣΕ",
    η για να χρησιμοποιήσω μια φράση από την βίβλο "εάν το άλας μωρανθεί, εν τίνι αλισθήσετε;"

    ημιάγριος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα μπορούσε πράγματι να μεταφραστεί έτσι, συμφωνώ. Νοουμένου όμως ότι ως "ΚΚΣΕ" δεν ορίζεται, τροτσκιστιστί, κάτι αποκομμένο από την ίδια τη σοβιετική κοινωνία, τις σχέσεις παραγωγής σε ένα ορισμένο στάδιο, μια απλή καρικατούρα της οντότητας του σοσιαλιστικού κόμματος που εξαντλείται σε γραφεία και συνεδριάσεις.

      Διαγραφή
    2. Καμιά σχέση με τροτσκισμό, το θέμα είναι αν το Κόμμα παραμένει κόμμα, δηλ. αν και μέσα στις μάζες, διαχωρισμένο από αυτές, αν και στο "τιμόνι" του κράτους, διακεκριμένο από το κράτος.
      Παρεμένει εν τέλει μια εθελοντική οργάνωση επαναστατών, για πολύ καιρό μετά την νίκη της επανάστασης, χωρίς τον προσωπικό κίνδυνο που συνεπάγεται η συμμετοχή σε αυτό, πριν η λίγο μετά την επανάσταση.
      Ποιοί θεσμοί, ποια διαπαιδαγώγηση, μπορούν να το διασφαλίσουν αυτό, κόντρα στην πίεση και την "ευκολία", των άμεσων καθηκόντων, που το έλκει προς την μετατροπή του σε έναν υπέρ - μηχανισμό διαχείρισης των "πάντων".

      ημιάγριος

      Διαγραφή
    3. Δεν εννοούσα βέβαια ότι αυτό που λες έχει σχέση με τον Τροτσκισμό (για να μην υπάρχει παρεξήγηση), αλλά ότι η επίθεση στο κόμμα αποσπασμένη από την ανάλυση της εξέλιξης των παραγωγικών σχέσεων είναι χαρακτηριστική του Τροτσκισμού και άκρως αποπροσανατολιστική και "βολική" ενίοτε για τα σχέδια του ιμπεριαλισμού.

      Αυτό έκανε ο Τρότσκι, κατασκευάζοντας ένα ψευδές δίπολο "επαναστατικής κοινωνίας και προδοτικής ηγεσίας" για δυτική κατανάλωση, αυτό κάνει και ο Μεντβέντεφ όταν λέει ότι ο λαός δεν ήθελε καπιταλισμό άρα δεν έχει και καμιά ευθύνη ο ίδιος, και έφταιγε απλώς η "κομματική γραφειοκρατία."

      Γενικά, ο Τροτσκισμός λειτουργεί, ανάμεσα σε άλλα και ως μέσο παράλυσης της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ κριτικής στην πορεία της ΕΣΣΔ, της επιστημονικής διερεύνησης αιτιών, γιατί τις αντικαθιστά με ένα Μίκι Μάους που γελοιοποιεί εκ των προτέρων τις προσπάθειες να ασχοληθείς σοβαρά για πολύ κόσμο και δηλητηριάζει τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να σκεφτεί για τις πραγματικές αδυναμίες και ελείμματα.

      Διαγραφή
    4. Καμμιά αντίρρηση, σίγουρα οι παραγωγικές σχέσεις είναι το κύριο και στην πορεία θα ωθήσουν και για αλλαγές και στο πολιτικό εποικοδόμημα, όπως βλέπουμε και στην Κίνα.
      Όμως στο σοσιαλισμό οι παραγωγικές σχέσεις δεν αναπτύσσονται αυθόρμητα αλλά συνειδητά, και ψάχνοντας για ένα"αρχιμήδειο" σημείο εκκίνησης, θετικό η αρνητικό αντίστοιχα, καταλήγω στο Κόμμα.
      Για να πώ την αλήθεια, είχα στο μυαλό μου τους "κομμουνιστές της εργατικής αυτονομίας", που θεωρούν ότι το "προπατορικό αμάρτημα" βρίσκεται στον Λένιν (όχι στον Στάλιν) και θέλουν "σοβιέτ χωρίς μπολσεβίκους".
      Έτσι μπορεί να την "πατήσει" κανείς σαν τους θεολόγους του μεσαίωνα, που υπερασπίζοντας την ορθοδοξία εναντίον μιας αίρεσης κινδύνευαν να φανεί ότι "πέφτουν" στην αντίθετη.
      Στα επιμέρους τώρα θα ήθελα να αναφέρω άλλη μία παράμετρο, που συνδυάζει τα υλικά ταξικά - ατομικά συμφέροντα με την διεθνή διάσταση του θέματος.
      Δηλαδή υπάρχει ένας σημαντικός αριθμός μεσαίων στρωμάτων (όχι μόνο οι "ολιγάρχες") που έχουν άμεσα υλικά κέρδη από την καπιταλιστική παλινόρθωση, και βέβαια πολύ περισσότεροι ήταν αυτοί που είχαν τέτοιες προσδοκίες, που τους καλλιεργούσε η ιμπεριαλιστική προπαγάνδα, και δεν ευοδώθηκαν.
      Όλοι αυτοί βέβαια είχαν σπουδάσει και είχαν αποκτήσει τα προσόντα που τους έκαναν περιζήτητους, δωρεάν, όχι με φοιτητκά δάνεια, όπως στις ΗΠΑ.

      ημιάγριος

      Διαγραφή
    5. Τώρα κατάλαβα καλύτερα το νόημα της παρέμβασης, θενκς.

      Διαγραφή
  7. Νομίζω ένας ακόμη παράγοντας για τον οποίο μπορούμε να διδαχθούμε μάλιστα από την Δύση, είναι η "πολεμική".
    Είναι σίγουρο, ότι άμα η Δύση δεν είχε κάνει τόσο σφοδρό πόλεμο στον σοσιαλισμό σε όλα τα μέτωπα και με όλους τους τρόπους, θα ήταν πολύ δύσκολο να είναι τόσο κοιμισμένος ο κόσμος, αφού θα έβλεπε τη έχει και τι χάνει...
    Από την άλλη, δεν ξέρω λεπτομέρειες, αλλά είμαι σίγουρος ότι στα πλαίσια της ειρηνικής συνύπαρξης, του εκδημοκρατισμού (δλδ πάμε πιο κοντά στην δύση, ενώ αυτή έκανε το άκρως αντίθετο) κλπ, το σοσιαλιστικό σύστημα μετά την αποσταλινοποίηση κυρίως, δεν πολέμησε όσο θα έπρεπε την αστική ιδεολογία και σκέψη, με αποτέλεσμα να φαίνεται το αστικό κράτος σαν εναλλακτική μετά από ένα σημείο, την ώρα που η δύση είχε φροντίσει να μην γίνεται το ίδιο με την δικιά της ΕΤ. Απλά κάποιες σκέψεις...

    Κώστας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σωστές σκέψεις νομίζω. Πρόκειται επίσης για ένα τμήμα της συνολικής εικόνας.

      Άλλωστε και η κόντρα Κάστρο-Χρουτσόφ για την οποία μετέφρασα επιστολή του Κάστρο, αφορούσε ακριβώς διάσταση αντιλήψεων για το εφικτό της "ειρηνικής συνύπαρξης" με τον ιμπεριαλισμό.

      Διαγραφή
    2. Νομίζω ότι έχετε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θίξει ήδη όλα όσα είχα κι εγώ κατά νου κάτω απ' την κατηγορία "αιτίες".

      Θα προσθέσω ένα λοιπόν: το χωρίς προηγούμενο κύρος του ΚΚΣΕ στην Τρίτη Διεθνή, το οποίο αφενός του επέτρεψε να την διαλύσει χωρίς σημαντικές αντιστάσεις, και αφετέρου έβγαλε το ΚΚΣΕ από τη σφαίρα της κριτικής για πολλά ευρωπαϊκά κόμματα, περιλαμβανομένου του ΚΚΕ.

      Η παρούσα αυτοκριτική του ΚΚΕ εστιάζει στην ελλειπή αντίληψη, την εποχή εκείνη, της στροφής του 20ου συνεδρίου, και εικάζω ότι ο Τρίτος Τόμος του Δοκιμίου θα περιλαμβάνει αυτοκριτική για την ελλειπή και καθυστερημένη αντίδραση στα πραγματικά διακυβεύματα της Περεστρόικα και της Γκλασνόστ. Άλλωστε, ήταν η αυτοκριτική "στροφή" του ΚΚΕ μετά τα γεγονότα του 1990-91 που καθορίζει την σημερινή του στρατηγική αντίληψη και το ξεχωρίζει από πάρα πολλά ΚΚ στον κόσμο.

      Διαγραφή
    3. Σε αυτή την βάση μπορούμε νομίζω να πούμε, και ότι στα σοσιαλιστικά κράτη, ήταν πολύ σίγουρη η Πρωτοπορία, για το πόσο καλά μπορούν να καλλιεργήσουν κομουνιστικό πνεύμα οι κατακτήσεις του σοσιαλισμού από μόνες τους (τουλάχιστον για την περίοδο μετά τον Β ΠΠ), χωρίς κάτι παραπάνω.
      Αν και αυτό σε ένα μεγάλο βαθμό είναι αλήθεια, όταν δυσκόλεψαν τα πράγματα δεν έφτασε... Με λίγα λόγια αυτό που λέει το ΚΚΕ σε μεγάλο βαθμό νομίζω ότι εξηγεί πολλά:"To KKΣΕ έχασε τα επαναστατικά χαρακτηριστικά του με τον χρόνο..."
      Ας δούμε π.χ. αφίσες κατά της αστικής τάξης, από τα πρώτα χρόνια της επανάστασης, και ας συγκρίνουμε αυτό το τόσο απλό, με το τι έγινε μετά.

      Κώστας

      Διαγραφή
    4. Δεν φτάνουν ποτέ οι κατακτήσεις. Έφτασαν στην ελληνική εργατική τάξη οι κατακτήσεις της για να συσπειρωθεί έγκαιρα και στη σωστή βάση να τις σώσει;

      Διαγραφή
    5. Πολύ σωστό και το τελευταίο, αλλά και το θέμα της 3ης διεθνούς!
      Πολύ βασικό θέμα η αυτοκριτική για τους κομουνιστές, και όταν λείπει αυτή ή γίνεται σε λάθος κατεύθυνση (αντισταλινισμός), και δεν υπάρχει κάποιος άλλος να την κάνει και σε επαναφέρει, χαλάει το πράμα...

      Κώστας

      Διαγραφή
  8. Ο σοσιαλισμός πρέπει σε κάθε στάδιο να ανασυνθέτει τους όρους εθνικής και διεθνούς πάλης του. Χωρίς αυτό, χάνει το "αρνητικό", κριτικό του στοιχείο. Και το να χάσεις το αρνητικό στοιχείο όταν εξακολουθεί να υφίσταται ο ιμπεριαλισμός είναι αυτοκτονία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δείτε πόσο ζωντανό διατηρεί τον αντιαμερικανισμό στην Κούβα ο Κάστρο. Πώς μετατρέπει την αντίθεση στις ΗΠΑ σε ζωτικό παράγοντα για τη σοσιαλιστική πολιτική. Κάτι καταλαβαίνει απ' τη σημασία του αρνητικού στον σοσιαλισμό.

      Διαγραφή
    2. Για την Κούβα υπάρχει και μια λέξη, που σημαίνει πολλά και εξηγεί σε μεγάλο βαθμό την διαφορετική της εξέλιξη, η λέξη: "Florida".
      ημιάγριος

      Διαγραφή
    3. "Στη Φλόριντα, αδελφές τους, στη Φλόριντα!" που λέμε;-)

      Διαγραφή
    4. Έχει κάτι ανάγκες σε πορνεία και εμπόριο ναρκωτικών η Φλόριντα του άλλου κόσμου....("Ο σημαδεμένος", κανείς;)

      Διαγραφή
    5. Γκούλαγκ "το Palm Beach." Ωραία δεν ακούγεται;

      Διαγραφή
    6. Best καστροϊκή τρολιά ever:


      The Long Voyage From Mariel Ends
      By MIRTA OJITO

      Published: January 16, 2005

      l
      On April 23, 1980, early in the Mariel boatlift, 200 refugees docked at Key West on the shrimp boat Big Babe.


      At dawn on May 11, 1980, the 20th day of the Mariel boatlift, a boat called America reached Key West, carrying on her three decks more than 700 Cuban refugees, about half of them looking suspiciously subdued and weary. Some, toothless and tattooed, wore crisp-looking khaki clothes bearing creases typical of clothing that has been folded and stored too long. They didn't cheer or cry and kept their eyes on the ground. To anyone paying attention it was obvious that these men had been in jail or in an asylum.

      Others like them had arrived earlier in the boatlift and gone unnoticed by most Americans, though not by the authorities. But the America's arrival was captured on film and videotape by journalists alerted by a front-page article that day in The New York Times, reporting its departure from Mariel under a headline that said "retarded people and criminals" were being included in the boatlift. Almost immediately, the way Americans perceived the boatlift darkened, casting a pall on the future of the more than 125,000 Cubans - most of them law-abiding - who, by September of that year, would arrive in the United States.

      For 25 years now, the Marielitos, as Mariel refugees were called, have quietly chipped away at the stereotype they were saddled with. According to American immigration statistics, more than 90 percent of them worked hard, paid taxes and stayed out of trouble, becoming like any other Cuban exile, except for one legal distinction.

      The distinction was this: Up until last week, any Mariel refugee who had not become an American citizen or legal resident could be detained indefinitely after completing a jail term for even the smallest crime. The lack of normal relations with Cuba makes it impossible for them to be sent back, unless they were on a 1984 list that allowed for the deportation of 2,700 (most of whom have been deported). That deceptively small detail left many Mariel Cubans feeling stigmatized and especially vulnerable - no longer in Cuba but not fully accepted in the United States, either. In the eyes of the law, in fact, Marielitos had technically never reached American shores - they had simply been saved from the sea.

      Διαγραφή
    7. Last week the Supreme Court changed that, ruling that open-ended detention of Mariel Cubans was illegal. This may seem like the mere correction of an anachronism, affecting only the 750 people still in detention, but for Mariel Cubans it was a hugely important and emotional event: The highest court of the land they have chosen as their own has validated the status not only of those convicted of crimes but of all Cubans who in 1980 set sail for the United States.

      That such a legal distinction could survive so long for a class of people defined only by the name of the port from which they sailed is a testament to the enduring power of a negative stereotype.

      After May 11, 1980, editorial pages of The Miami Herald and other newspapers began to question the wisdom of uncontrolled immigration. It wasn't just a reaction to the hundreds of pictures taken that day. May 11 also broke all previous records for daily arrivals: 4,588 refugees aboard 58 boats. By nightfall, the total number of refugees that had been clocked in Key West since April 21, when the first boat arrived, had reached 37,000, a number equal to 10 percent of Miami's total population at the time.

      Thus, the narrative of Mariel shifted from one in which thousands of Cubans were fleeing Communism in pursuit of freedom to one in which, in the words of the New York Times columnist James Reston, Fidel Castro was "exporting his failures."

      Before the year was out, President Jimmy Carter had lost his bid for re-election; so had Gov. Bill Clinton of Arkansas, in part because many of the refugees had ended up in his state, at Fort Chaffee. And the Mariel Cubans soon realized they were unwanted. Then, in 1983, came "Scarface," starring Al Pacino as the violent, cocaine-crazed Mariel refugee, Tony Montana. To this day, some Mariel Cubans don't admit that they left Cuba in 1980.

      There is no doubt that Castro sent criminals in the boatlift. He did it, by most accounts, for three reasons: to get rid of malcontents and misfits; to try to show that those who wanted to abandon his revolution were the scum of society, not hardworking revolutionaries; and to punish the United States, as part of his longstanding antagonism toward Washington.

      Statistics released by the Immigration and Naturalization Service at the time revealed that 600 people with serious mental problems and 1,200 who were suspected of committing serious crimes in Cuba were among the 125,000 Cubans who arrived in the boatlift. But, by 1987, 3,800 Mariel Cubans were serving sentences for crimes committed in the United States, and another 3,800 were in indefinite detention after completing sentences.

      About 2,300 of those ended up in federal prisons in Oakdale, La., and Atlanta. In 1987, when the government announced that it was ready to resume the deportation of those included in the 1984 list, the detainees took over the prisons and rioted for days, ceasing only when the Justice Department agreed to establish review panels to examine each case and release those who were fit to rejoin society.

      Though flawed, the panels freed thousands of people who otherwise would have languished in jail for life, including a woman named Agrispina Manzo Guevara, who was in detention for 11 years but had never been convicted of a crime in the United States; instead, her unruly behavior in detention camps and later in jail led her to be deemed a danger to society.

      For Marielitos seeking an equal place among America's immigrants, the Supreme Court decision last week ends the final leg of a long journey. Twenty-five years after these Cubans left Mariel, they may have finally reached the shore.

      Mirta Ojito, who arrived from Cuba in the Mariel boatlift, is the author of "Finding Mañana: a Memoir of a Cuban Exodus," to be published in April by the Penguin Press.
      http://www.nytimes.com/2005/01/16/weekinreview/16ojito.html?_r=0

      Διαγραφή
    8. "Statistics released by the Immigration and Naturalization Service at the time revealed that 600 people with serious mental problems and 1,200 who were suspected of committing serious crimes in Cuba were among the 125,000 Cubans who arrived in the boatlift. But, by 1987, 3,800 Mariel Cubans were serving sentences for crimes committed in the United States, and another 3,800 were in indefinite detention after completing sentences.

      About 2,300 of those ended up in federal prisons in Oakdale, La., and Atlanta."

      Σε καλή μεριά, ρε!

      Διαγραφή
  9. Η απομαγνητοφώνηση των εκπομπών της "Φωνής της Αμερικής", που προορίζονταν για κατανάλωση από τους σοβιετικούς πολίτες, ίσως μας διαφώτιζε αρκετά. Ένας πομπός, μάλιστα εξέπεμπε κι από τη Ρόδο.

    Εν πάση περιπτώσει, είναι σίγουρο ότι τους υπόσχονταν πως όλες οι κατακτήσεις που είχαν επί σοσιαλισμού θα διατηρούνταν, κι επιπλέον θ` αναλογούσε στον καθένα μια Κάντιλακ, μια βίλα με πισίνα, ένα ιδιωτικό τζετ, και κότερο, για βόλτα...

    Α, και τόνους κόκα-κόλας και 800 ζευγάρια καλσόν για κάθε ρωσίδα...


    Σοβαρά, τώρα, ίσως το μεγαλύτερο λάθος του σοβιετικού κράτους ήταν που απαγόρευε τα ταξίδια στο εξωτερικό.

    Θα μπορούσε κάλλιστα να επιτρέπει οργανωμένα ταξίδια και να δείχνει στο λαό τα πραγματικά καλά του Καπιταλισμού.

    Παρίσι, π.χ.

    Ιδού, σύντροφοι ο πύργος του Άιφελ, ιδού το 7ο διαμέρισμα, ιδού και το St. Denis, ιδού η απίστευτη ανισότητα, ιδού οι άστεγοι, οι πουτάνες, οι τοξικομανείς, ιδού οι αλήτες και οι κλέφτες, , ιδού η ο κοινωνικός αποκλεισμός, ιδού ο ρατσισμός, ιδού η αλλοτρίωση, ιδού και οι άνεργοι, ιδού και η ανασφάλεια στα μάτια των φτωχών...

    Μάνος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχεις σκεφτεί στο πλαίσιο αυτό την πολιτική επιλογή του Κάστρο μετά την αντεπανάσταση στην ΕΣΣΔ;

      1. Εγκληματίες που δημιουργείτε μόνο προβλήματα στο σοσιαλιστικό κράτος; Στο καλό, καλή διαβίωση στις ΗΠΑ (τρελάθηκαν οι Αμερικάνοι, είχαν αφρίσει απ' το κακό τους).

      2. Μονίμως παραπονούμενοι για τις κατακτήσεις του σοσιαλισμού, προτιμάτε καπιταλισμό; Επίσης στο καλό, καλή διαμονή στη Φλόριντα και να περνάτε καλά.

      Εξαιρετικές κινήσεις αμφότερες.

      Διαγραφή
    2. Αφρίζει και ξαφρίζει η κοινότητα των κουβανών εμιγκρέδων, αλλά ούτε την πείραξε κανείς ούτε τίποτα. Όποιος δε γουστάρει να πηγαίνει εκεί που γουστάρει καλύτερα. Χωρίς επιστροφή, βεβαίως.

      Διαγραφή
    3. Κι έλα Αμερικάνε φορτώσου τώρα τους εγκληματίες που ενθάρρυνες πριν, και στα τέτοια μου αν χρειαστεί τώρα να τους μπαγλαρώσεις ο ίδιος στη δική σου χώρα και να τους τρέφεις εσύ με τον δικό σου προϋπολογισμό, κι έλα να έχεις εσύ στη χώρα σου τον κάθε κακομαθημένο, να σου ζητάει και ως δεδομένα όσα είχε στο σοσιαλισμό και να γκρινιάζει στα δικά σου αυτιά.

      Αμ πως.

      Διαγραφή
    4. Τότε ήταν ακόμα οι καλές εποχές μη σου πω οι πολύ καλές, φαντάσου σήμερα τι θα γινόταν χωρίς να υπάρχουν και ένα κάρο πρώην σοβιετικές χώρες στις οποίες βρήκαν και κάποια διέξοδο. Η κρίση μάλλον θα ήταν πολύ σφοδρότερη (φαντάσου δηλαδή). Γιατί τότε δε θα υπήρχε ούτε θέμα Ουκρανίας, ούτε Γεωργία ούτε τίποτα. Εννοώ χώρες που ουσιαστικά πήγαν με τη Δύση ενώ παλιά ήταν αδιανόητο.

      Διαγραφή
  10. Και το ερωτημα του ιστρολικου είναι επισης κρισιμο να απαντηθει
    Η προσωπικη μου αποψη είναι ότι η ατομική ιδιοκτησια των αστων είναι αντικειμενικά παρουσα σαν κίνητρο γι αυτούς ώστε να υπερσπιστουν με κάθε τροπο την εξουσια τους. Αντιθετα στο σοσιαλισμό ατομικη ιδιοκτησια δεν υπάρχει και οι εργαζόμενοι αδυνατουν να αντιληφθούν ότι η θεση εργασίας, οι διακοπες η μορφωση ο πολιτισμός η υγεια η παιδεία κλπ αν δεν τις υπερασπιστουν θα χαθούν. Αρα το κινητρο σε ατομικό επίπεδο απουσιαζει ή με άλλα λόγια η επιτυχία του σοσιαλισμού δηλ. η καταργηση της ατομικης ιδιοκτησιας στα μέσα παραγωγής είναι και η αδυναμία του.
    Εδώ είναι απαραίτητη η δικτατορία του προλεταριάτου που θα καλέσει συλλογικά την ε.τ να υπερασπιστει την εξουσία της. Αν όμως η δικτατορία αυτή έχει υπονομευτει θα αδυνατεί να παίξει το ρόλο της και η ε.τ θα αδρανήσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α, μπράβο. Έτσι όπως τα λες. Αλλά εδώ ερχόμαστε σε αυτό που είπα για "σημασία του αρνητικού στον σοσιαλισμό". Δεν μπορείς ποτέ να αφήσεις έξω παιδαγωγικά τη σημασία της διαπάλης με τον καπιταλισμό, ακριβώς για τους λόγους που λες.

      Διαγραφή
    2. Πολύ σημαντική παράμετρος, αν παραμεριστεί η σημασία του αρνητικού τότε ξεφτίζει κι η μνήμη οτι πρόκειται για σημαντικότατες επαναστατικές κατακτήσεις που καθόλου δεδομένες δεν είναι στον υπόλοιπο κόσμο.
      Αυτό ίσως οδηγεί και σε συμπεριφορές τύπου συνεργατών Ταρκόφσκι δηλαδή λογικές και νοοτροπίες τύπου "το Κρατος υποχρεούται να παρέχει ότι γουστάρουμε άκριτα" χωρίς καν να λαμβάνεται υπόψη η εκτός σοσιαλισμού πραγματικότητα.
      Το είχε περιγράψει αναγνώστης εδώ [δεν θυμάμαι όνομα δυστυχώς] από εμπειρία του στη Ρουμανία προσωπική, οτι εκεί οι εργάτες φαντάζονταν τον καπιταλισμό ως ένα σύστημα με τις κοινωνικές κατακτήσεις του σοσιαλισμού και μισθούς καπιταλισμού [τους οποίους θεωρούσαν υψηλούς].

      Decadent

      Διαγραφή
  11. Eιχα διαβασει παλιοτερα μια αναλυση που ελεγε οτι επρεπε να μειωθει ο εργασιμος χρονος και να διατιθεται περισσοτερος χρονος στον εργατικο ελεγχο. Ετσι ειναι? Εχει καποια σημασια αυτο?
    g.o

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ ΣΤΟΝ ΜΠΕΝΤΝΙ (1/3)

    Το γράμμα του Ι. Β. Στάλιν στον Ντ. Μπέντνι έχει ήδη αναρτηθεί στο διαδίκτυο, δυστυχώς με αρκετά λάθη πληκτρολόγησης. Επειδή είναι σημαντικό όχι μόνο για το θέμα της παρούσας ανάρτησης, αλλά και για το εθνικό ζήτημα, το στέλνω προς ανάρτηση εδώ σε συνέχειες. Υπογραμμίσεις του ίδιου του Ι. Β. Στάλιν ή του Β. Ι. Λένιν έχουν πληκτρολογηθεί με κυρτά απλά (όπως δηλαδή αυτή εδώ η εισαγωγική σημείωση). Αραβικοί αριθμοί μεταξύ κάθετων γραμμών δείχνουν την αρχή της σελίδας του πρωτότυπου. Καλή ανάγνωση! ― Μη Απολιθωμένος κ.λπ.

    |26|ΣΤΟ σ. ΝΤΕΜΙΑΝ ΜΠΕΝΤΝΙ

    (Αποσπάσματα από γράμμα)

    Πήρα το γράμμα Σας της 8.ΧΙΙ. Επιθυμείτε, όπως φαίνεται, την απάντησή μου. Ορίστε λοιπόν.

    Πριν απ’ όλα για μερικές μικρόλογες και τιποτένιες φράσεις και υπαινιγμούς Σας. Αν αυτές οι άσχημες «μικρολογίες» αποτελούσαν ένα τυχαίο στοιχείο, θα μπορούσε κανείς να τις προσπεράσει. Είναι όμως τόσο πολλές και «αναβλύζουν» με τέτοια δύναμη που δίνουν τον τόνο σε όλο το γράμμα Σας. Και ο τόνος, όπως είναι γνωστό, κάνει τη μουσική.

    Θεωρείτε την απόφαση της ΚΕ «θηλιά», ένδειξη ότι «έφτασε η ώρα της δικής μου (δηλ. της δικής Σας) καταστροφής». Γιατί, για ποιο λόγο; Πώς να ονομάσεις έναν κομμουνιστή που αντί να εμβαθύνει στην ουσία της απόφασης της ΚΕ και να διορθώσει τα λάθη του, θεωρεί αυτή την απόφαση «θηλιά»;…

    Δεκάδες φορές Σας παίνεψε η ΚΕ, όταν έπρεπε να Σας παινέψει. Δεκάδες φορές Σας περιφρούρησε η ΚΕ (όχι χωρίς κάποιο παρατράβηγμα!) από τις επιθέσεις ορισμένων ομάδων και συντρόφων του κόμματός μας. Δεκάδες ποιητές και συγγραφείς έβαλε στη θέση τους η ΚΕ, όταν έπεφταν σε ορισμένα λάθη. Όλα αυτά τα βρίσκατε κα|27|νονικά και ευνόητα. Όταν όμως η ΚΕ αναγκάστηκε να κριτικάρει τα λάθη Σας, αρχίσατε ξαφνικά να ξεφυσάτε και να φωνάζετε για «θηλιά». Για ποιο λόγο; Μήπως η ΚΕ δεν έχει το δικαίωμα να κριτικάρει τα λάθη Σας; Μήπως η απόφαση της ΚΕ δεν είναι υποχρεωτική για Σας; Μήπως τα ποιήματά Σας είναι ανώτερα από κάθε κριτική; Δε βρίσκετε ότι μολυνθήκατε από κάποια δυσάρεστη αρρώστια που λέγεται «έπαρση»; Περισσότερη σεμνότητα, σ. Ντεμιάν…

    Πού βρίσκεται η ουσία των λαθών Σας; Βρίσκεται στο ότι η κριτική των ελλείψεων της ζωής και των βιοτικών συνθηκών στην ΕΣΣΔ, κριτική υποχρεωτική και αναγκαία, που στην αρχή την αναπτύξατε αρκετά εύστοχα και μαστορικά, Σας παράσυρε έξω από τα όρια και παρασύροντάς Σας άρχισε να μετατρέπεται, στα έργα Σας, σε συκοφαντία ενάντια στην ΕΣΣΔ, το παρελθόν της και το παρόν της. Τέτοια είναι τα έργα Σας «Κατέβα απ’ το τζάκι» και «Χωρίς έλεος». Τέτοιος είναι ο «Βάλτος» Σας που τον διάβασα σήμερα ύστερα από σύσταση του σ. Μόλοτοφ.

    Λέτε ότι ο σ. Μόλοτοφ παίνεψε το χρονογράφημα «Κατέβα απ’ το τζάκι». Πολύ πιθανό. Το χρονογράφημα αυτό το παίνεψα και γω, ίσως όχι λιγότερο από το σ. Μόλοτοφ, επειδή εκεί (όπως και σε άλλα χρονογραφήματα) υπάρχουν μια σειρά θαυμάσια σημεία που χτυπάν κατευθεία στο στόχο. Υπάρχει όμως εκεί και μια τέτοια κουταλιά κατράμι που χαλάει ολόκληρη την εικόνα και τη μετατρέπει σε πραγματικό «Βάλτο». Να ποιο είναι το ζήτημα και να τι είναι εκείνο που δίνει τον τόνο σ’ αυτά τα χρονογραφήματα.

    Κρίνετε μόνος Σας.

    (Συνεχίζεται)

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ ΣΤΟΝ ΜΠΕΝΤΝΙ (2/3)

    (Συνέχεια από το προηγούμενο)

    Όλος ο κόσμος παραδέχεται σήμερα ότι το κέντρο του επαναστατικού κινήματος μετατοπίστηκε από τη Δυ|28|τική Ευρώπη στη Ρωσία. Οι επαναστάτες όλων των χωρών ατενίζουν με ελπίδα την ΕΣΣΔ σαν την εστία της απελευθερωτικής πάλης των εργαζομένων όλου του κόσμου, αναγνωρίζοντάς την σαν τη μοναδική τους πατρίδα. Οι επαναστάτες εργάτες όλων των χωρών χειροκροτούν ομόθυμα τη σοβιετική εργατική τάξη, και πρώτα-πρώτα τη ρωσική εργατική τάξη, την πρωτοπορία των σοβιετικών εργατών, σαν τον αναγνωρισμένο αρχηγό τους που εφαρμόζει την πιο επαναστατική και την πιο δραστήρια πολιτική, που ονειρεύτηκαν να εφαρμόσουν ποτέ οι προλετάριοι των άλλων χωρών. Οι καθοδηγητές των επαναστατών εργατών όλων των χωρών μελετούν αχόρταγα τη διδακτικότατη ιστορία της εργατικής τάξης της Ρωσίας, το παρελθόν της, το παρελθόν της Ρωσίας, ξέροντας πως εκτός απ’ την αντιδραστική Ρωσία, υπήρχε και η επαναστατική Ρωσία, η Ρωσία των Ραντίστσεφ και Τσερνισέφσκι, των Ζελιάμποφ και Ουλιάνοφ, των Χαλτούριν και Αλεξέγιεφ. Όλα αυτά εμπνέουν (δεν μπορούν παρά να εμπνέουν!) στις καρδιές των ρώσων εργατών ένα αίσθημα επαναστατικής εθνικής περηφάνειας, ικανό να κινήσει όρη, ικανό να κάνει θαύματα.

    Και Σεις; Αντί να συλλάβετε αυτό το μεγαλειώδικο προτσές στην ιστορία της επανάστασης και να αρθείτε στο ύψος των καθηκόντων του τραγουδιστή του πρωτοπόρου προλεταριάτου, τρυπώσατε κάπου σε μια λαγγάδα και, αφού παραπλανηθήκατε ανάμεσα σε πληχτικότατες περικοπές απ’ τα έργα του Καραμζίν και σε όχι λιγότερο πληχτικά αποφθέγματα απ’ το «Ντομοστρόι», αρχίσατε να διακηρύχνετε σ’ όλο τον κόσμο ότι η Ρωσία στο παρελθόν αποτελούσε ένα αγγείο αχρειότητας και εγκατάλειψης, ότι η σημερινή Ρωσία αποτελεί ένα πραγματικό «Βάλτο», ότι η «τεμπελιά» και η τάση «να ξαπλώνονται πάνω στο |29| τζάκι» αποτελούν σχεδόν εθνικό γνώρισμα των Ρώσων γενικά, και κατά συνέπεια και των ρώσων εργατών που πραγματοποιώντας την Οχτωβριανή Επανάσταση, δεν έπαψαν, βέβαια, να είναι Ρώσοι. Κι αυτό το λέτε μπολσεβίκικη κριτική! Όχι, πολυσέβαστε σ. Ντεμιάν, αυτό δεν είναι μπολσεβίκικη κριτική, αλλά συκοφαντία ενάντια στο λαό μας, δυσφήμηση της ΕΣΣΔ, δυσφήμηση του προλεταριάτου της ΕΣΣΔ, δυσφήμηση του ρωσικού προλεταριάτου.

    Κι ύστερα απ’ αυτά θέλετε να σιωπήσει η ΚΕ! Για ποιον την παίρνετε την ΚΕ μας;

    Και θέλετε να σιωπήσω επειδή, λέει, τρέφετε για μένα «βιογραφική στοργή»! Πόσο είσαστε αφελής και πόσο λίγο ξέρετε τους μπολσεβίκους…

    Σαν «γραμματισμένος άνθρωπος» ίσως να μην αρνηθείτε ν’ ακούσετε τα παρακάτω λόγια του Λένιν:

    (Συνεχίζεται και τελειώνει στο επόμενο)

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ ΣΤΟΝ ΜΠΕΝΤΝΙ (3/3)

    (Συνέχεια και τέλος από το προηγούμενο)

    «Είναι άραγε ξένο σε μας, τους μεγαλορώσους συνειδητούς προλετάριους, το αίσθημα της εθνικής περηφάνειας; Βέβαια, όχι! Αγαπάμε τη γλώσσα μας και την πατρίδα μας, και δουλεύουμε περισσότερο από κάθε άλλον για να ανυψώσουμε τις εργαζόμενες μάζες της (δηλαδή τα 9/10 του πληθυσμού της) στη συνειδητή ζωή δημοκρατών και σοσιαλιστών. Πονάμε περισσότερο από καθετί όταν βλέπουμε και αισθανόμαστε σε τι βία, σε τι καταπίεση και εξευτελισμούς υποβάλλουν την όμορφη πατρίδα μας οι τσαρικοί δήμιοι, οι ευγενείς και οι κεφαλαιοκράτες. Είμαστε περήφανοι γιατί αυτή η βία προκάλεσε αντίσταση στο περιβάλλον μας, στο περιβάλλον των Μεγαλορώσων, γιατί αυτό το περιβάλλον ανάδειξε το Ραντίστσεφ, τους δεκεμβριστές, τους επαναστάτες-ραζνοτσίντσι του 1870–1880, γιατί η μεγαλορωσική εργατική τάξη δημιούργησε το 1905 ένα ισχυρό επαναστατικό κόμμα μαζών, γιατί ο μεγαλορώσος μουζίκος άρχισε τον ίδιο καιρό να γίνεται δημοκράτης, άρχισε ν’ ανατρέπει τον παπά και τον τσιφλικά. Θυμόμαστε πως εδώ και μισόν αιώνα ο μεγαλορώσος δημοκράτης Τσερνισέφσκι, που αφιέρωσε τη ζωή του στην υπόθεση της επανάστα|30|σης, είπε: „Άθλιο έθνος, έθνος δούλων, από πάνω ως κάτω — όλοι, δούλοι“. Στους ανοιχτούς και σκεπασμένους μεγαλορώσους δούλους (δούλους απέναντι στην τσαρική μοναρχία) δεν τους αρέσει να θυμούνται αυτά τα λόγια. Κατά τη γνώμη μας όμως αυτά ήταν λόγια αληθινής αγάπης προς την πατρίδα, αγάπης που έπασχε γιατί έλειπε η επαναστατικότητα από τις μάζες του μεγαλορωσικού πληθυσμού. Τότε δεν υπήρχε αυτή η επαναστατικότητα. Τώρα είναι λίγη, μα υπάρχει. Είμαστε γεμάτοι από αίσθημα εθνικής περηφάνειας, γιατί το μεγαλορωσικό έθνος δημιούργησε κι αυτό επαναστατική τάξη, απόδειξε κι αυτό ότι είναι ικανό να δώσει στην ανθρωπότητα μεγάλα πρότυπα αγώνα για τη λευτεριά και το σοσιαλισμό, κι όχι μόνο μεγάλα πογκρόμ, σειρές κρεμάλες, μπουντρούμια, μεγάλους λιμούς και μεγάλη δουλοπρέπεια μπροστά στους παπάδες, τους τσάρους, τους τσιφλικάδες και τους κεφαλαιοκράτες». (Λένιν. «Για την εθνική περηφάνεια των Μεγαλορώσων»)[12].

    Να πώς ήξερε να μιλάει ο Λένιν, ο μεγαλύτερος διεθνιστής του κόσμου, για την εθνική περηφάνεια των Mεγαλορώσων.

    Και μιλούσε έτσι γιατί ήξερε ότι:

    «Το συμφέρον (όχι εννοούμενο δουλικά) της εθνικής περηφάνειας των Μεγαλορώσων συμπίπτει με το σοσιαλιστικό συμφέρον των μεγαλορώσων (και όλων των άλλων) προλεταρίων» (βλ. στο ίδιο)[13].

    Να το ξεκάθαρο και θαρραλέο «πρόγραμμα» του Λένιν.

    Το «πρόγραμμα» αυτό είναι πέρα για πέρα κατανοητό και φυσικό για τους επαναστάτες που συνδέονται ζωτικά με την εργατική τους τάξη, με το λαό τους.

    Είναι ακατανόητο και αφύσικο για τα τέρατα τύπου Λελέβιτς που δεν είναι συνδεμένα κι ούτε μπορούν να είναι συνδεμένα με την εργατική τους τάξη, με το λαό τους.

    Είναι άραγε δυνατό να συμβιβάσουμε αυτό το επαναστατικό «πρόγραμμα» του Λένιν με την αρρωστιάρικη τάση που εκδηλώνεται στα τελευταία Σας χρονογραφήματα ;

    |31|Δυστυχώς, δεν είναι δυνατό. Δεν είναι δυνατό, γιατί ανάμεσά τους δεν υπάρχει τίποτε το κοινό.

    Να ποιο είναι το ζήτημα και να τι είναι εκείνο που δε θέλετε να καταλάβετε.

    Πρέπει, λοιπόν, να γυρίσετε στον παλιό, λενινιστικό δρόμο, πάση θυσία.

    Αυτού βρίσκεται η ουσία, και όχι στις θρηνωδίες ενός τρομαγμένου διανοούμενου που φλυαρεί από την τρομάρα του ότι το Ντεμιάν θέλουν τάχα να τον «απομονώσουν», ότι τα έργα του Ντεμιάν «δε θα δημοσιεύονται πια» κτλ.

    I. Στάλιν

    12 του Δεκέμβρη 1930

    Δημοσιεύεται για πρώτη φορά

    ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    [12] Βλ. Β. Ι. Λένιν, Άπαντα, έκδ. 4η, τόμος 21ος, σελ. 85 — Σελ. 30

    [13] Βλ. Β. Ι. Λένιν, Άπαντα, έκδ. 4η, τόμος 21ος, σελ. 87 — Σελ. 30

    Ι. Β. Στάλιν, Άπαντα, Τόμος 13, Ιούλης 1930–Γενάρης 1934, Εκδοτικό της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, 1953, σελίδες 26–31, 425

    Και για την αντιγραφή:

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Δυστυχώς, αν και σπουδαίος καλλιτέχνης καμία σχέση ο Ταρκόφσκι με την σοβιετική παράδοση και ιδεολογία, π.χ. καμία αναφορά στο σινεμά του Αιζενστάιν σε αντίθεση με τις πολλές αναφορές του ίδιου σε Μπέργκμαν, Αντονιόνι Μπουνιουέλ κ.α.

    Δημήτρης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Σωστές οι σκέψεις σου !

    Αναρωτιέμαι αν η 'γκρίνια " 'ηταν τακτική που ακολουθούσαν πολλοί προς διεκδίκηση κονδυλίων! ¨Εχω διαβάσει αντιστοιχες ιστορίες και αλλού.

    Επίσης πιστεύω ότι οι αμυντικές δαπάνες από την εποχή Χρουτσέφ και μετά ήταν υπέρογκες, και πολλές φορές περιτές με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν κονδύλια για καταναλωτικά προιόντα όπως αυτά που αναφέρεις με αποτέλεσμα το γνωστό ¨με μια Colynos βγάζεις γκόμενα" που αστειευόμαστε τη δεκαετία του 80 να είναι αληθινό. Το επιβεβαιώσαμε αυτό στα 90s.

    Τέλος μου κάνει εντύπωση πως μετά από 70 χρόνια αθειιστικού καθεστώτος οι σημερινοί Ρώσοι δείχνουν πολυ θρησκευόμενοι, περισσότερο θα έλεγα από ότι οι Ελληνες που μας έχουν φλομώσει με "ορθοδοξία" όλα αυτά τα χρόνια. Ισως αυτό περί φορμαλισμού να το εξηγεί.

    Σταύρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Τέλος μου κάνει εντύπωση πως μετά από 70 χρόνια αθειιστικού καθεστώτος οι σημερινοί Ρώσοι δείχνουν πολυ θρησκευόμενοι"

      Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι οι Μαρξ - Eγκελς μισούσαν θανάσιμα την Ρωσία και τον Τσαρο στην εποχή τους και τον θεωρούσαν βασικο εχθρό του προλεταριάτου και των επαναστατικων διαδικασιων, στις ανεπτυγμένες βιομηχανικοποιημενες χώρες της δυτικής ευρώπης. Που να φανταστουν ότι μετά από δεκαετίες, οι ιδέες τους θα πάρουν σάρκα και οστά από τους οπισθοδρομικους ρώσους, όπως τους έλεγαν.

      Είναι κοινό μυστικό ότι ο Μαρξ όσα σκέφτηκε και εγραψε για τον κομμουνισμό, είχε την Αγγλία στο μυαλό του για την πρακτικη της εργατικης επαναστασης ενώ η Ρωσία θεωρούντας ως και αντιδραστική. Ίσως από εκεί ξεκινάνε και όλα τα μετέπειτα προβλήματα του σοσιαλιστικού μοντέλου στη Ρωσία: Λάθος κοινωνικό μοντέλο σε λάθος χωρα. Αν το όνειρο του Marx ξεκινούσε στην Αγγλία, τότε ο κόσμος θα ήταν πολύ διαφορετικός σήμερα.

      Στο βιβλιο τους "Η Ελλάδα, η Τουρκία και το Ανατολικό Ζήτημα" διακρινεται καθαρα ο φοβος αλλα και το μίσος των Μαρξ-Εγκελς για την Τσαρικη Ρωσσια, σε σημείο που υποστήριζαν μεχρι και την οθωμανικη Τουρκία εκεινη την περίοδο.
      Που να ηξεραν το μελλον...

      Διαγραφή
    2. Ρε κοντοχωριανέ Κυψελιώτη,
      το "βιβλιο τους "Η Ελλάδα, η Τουρκία και το Ανατολικό Ζήτημα" (που) διακρινεται καθαρα ο φοβος αλλα και το μίσος των Μαρξ-Εγκελς για την Τσαρικη Ρωσσια..."
      είναι μία συλλογή κειμένων(άρθρα,επιστολές,σημειώσεις) τους που ο Παναγιώτης Κονδύλης συνέλεξε, μετάφρασε και έκδωσε στα Γερμανικά και στα Ελληνικά.
      Μην δούμε κάναν μύθο πάλι να γεννιέται, μετά την ελληνική γλώσσα στους υπολογιστές του Γκέιτς, οι Μαρξ - Ένγκελς έγραψαν βιβλίο για την αφεντιά μας...
      Τώρα τα συμπεράσματά σου πως υποστήριζαν την οθωμανική Τουρκία και όχι την οθωμανική αυτοκρατορία δεν μπορώ να τα δω σοβαρά γιατί μπερδεύεσαι και μπερδεύεις.
      Απλά να σου πω πως οι Μαρξ Ένγκελς είχαν μία "αδυναμία" σε μεγάλες χώρες - αυτοκρατορίες γιατί εκεί έβρισκαν τον ώριμο καπιταλισμό που ήταν κοντύτερα σε αυτό που πρόσβλεπαν: Την υπέρ-ανάπτυξή του και την ανατροπή του ως κοινωνικό σύστημα.

      Τώρα για "οπισθοδρομικούς ρώσους και τσάρους" οι Μαρξ - Ένγκελς ΔΕΝ ζήσανε, μάτια μου, έως το 1917 για να δούνε την μπολσεβίκικη επανάσταση και να πούνε την γνώμη τους για αυτήν, αλλά ναι για τον τσάρο και την τσαρική Ρωσία η γνώμη τους ήταν πολύ κακή, ίδια με των μπολσεβίκων θα έλεγα.Νίκος

      Διαγραφή
    3. @ Κυψελιώτης: Κωλορώσοι, μην την ψάχνεις. Γμ την τύχη μου να μην κάνουν επανάσταση οι λακέδες του ιμπεριαλισμού, να είμαστε κι εμείς πολιτισμένοι αντί Μογγόλοι με ελληνικά επίθετα!

      Διαγραφή
  17. Πολύ σημαντικό άρθρο που ρίχνει φώς σε μια συζήτηση που πιθανότατα έχει γίνει μέσα στο ΚΚΕ αλλά ο πολύς κόσμος νομίζω αγνοεί τα αποτελέσματά της. Άν είναι να πειστεί λοιπόν η εργατική τάξη να ακολουθήσει τον άλλο δρόμο που θέλουμε, ανάμεσα στα άλλα σημαντικότατα που πρέπει να γίνουν, πρέπει να απαντηθεί το "τί πήγε στραβά" στο σοσιαλισμό 1.0.

    Έτσι όπως το σκέφτομαι με τη φτωχή μου λογική, ένα από τα ακόλουθα μπορεί να πεί κανείς:

    1. "δεν πήγε τίποτε στραβά, κι όποιος το ισχυρίζεται αυτό είναι πουλημένος"
    2. "το πείραμα που έγινε δεν είταν σοσιαλισμός αλλά κάτι άλλο, γιαυτό και απέτυχε"
    3. "ηταν σοσιαλισμός, αλλά πήγε στραβά η εφαρμογή στα σημεία Χ, Υ, Ζ και στο version 2.0 ξέρουμε πως να αποφύγουμε τα ίδια λάθη"
    4. "ήταν σοσιαλισμός, η εφαρμογή του ήταν άψογη, αλλά τα προβλήματα είναι συστημικά και αναπόφευκτα άρα back to the drawing board"

    Τί απ'όλα ισχύει πέριμένω να ακούσω απο ανθρώπους ικανούς να μου εξηγήσουν.

    Το σίγουρο είναι πως δεν παίζει καθόλου η άποψη (με συγχωρείς Αντώνη) ότι "Όση 'αυτοκριτική' κάνουν αυτοί που έχουν εξουσία θα κάνουμε κι εμείς." Η αυτοκριτική, χρειάζεται. Εννοείται πως πρέπει να είναι καλοπροαίρετη, δίκαια και αντικειμενική, και φυσικά δικαιούνται να την κάνουν μόνο οι πραγματικοί υπέρμαχοι της εργατικής τάξης που έχουν δώσει καντάρια αίμα, και όχι το κάθε τσουτσέκι. Αλλά σίγουρα χρειάζεται, για τον πολύ απλό λόγο ότι οσο δεν γίνεται αυτοκριτική, η αποτυχία του πειράματος 1.0 θα είναι το υπερόπλο στα χέρια των κυριάρχων, για να μήν αλλάξει τίποτα στον αιώνα τον άπαντα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @Γιώργος Β:
      1)Λες:
      "η αποτυχία του πειράματος 1.0 θα είναι το υπερόπλο στα χέρια των κυριάρχων, για να μήν αλλάξει τίποτα στον αιώνα τον άπαντα."
      Όσο το "υπερόπλο" της παλινόρθωσης των Βουρβώνων κατάφερε να διατηρήσει την φεουδαρχία στον αιώνα τον άπαντα, θα μπορούσε να είναι μια πολύ συνοπτική απάντηση.

      2) Σαφώς και ισχύει το 3, και δεν χρειάζεται να περιμένεις να σου το εξηγήσει κάποιος. Η συγκεκριμενοποίηση των παραμέτρων πάλι, είναι μια επίπονη επιστημονική δουλειά, η οποία και συνεχίζεται.

      Διαγραφή
    2. @τρας

      1) αν σε ικανοποιεί εσένα αυτό σαν απάντηση, σε ζηλεύω πραγματικά.

      2) Καμιά φορά αυτά που λένε άνθρωποι του ΚΚΕ ακούγονται σε εμάς τους απ'έξω, πιο πολύ σαν το 1 και λιγότερο σαν το 3.

      Πόσα χρόνια χρειάζονται για να μας δώσει η επιστημονική δουλειά απαντήσεις? Δεν μιλάμε για μια ακαδημαική ερώτηση ιστορικού ενδιαφέροντος, αλλά ζήτημα υπαρξιακό, που θα καθορίσει αν θα προλάβει να δει την αλλαγή η γενιά μας.

      Διαγραφή
    3. Το νόημα δεν ήταν να μη γίνει αυτοκριτική, δεν ήταν αυτό, άμα ξαναδιαβάσεις τι γράφτηκε και από τον ένα και από τον άλλο θα καταλάβεις ποιο ήταν.

      Διαγραφή
    4. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

      Διαγραφή
    5. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

      Διαγραφή
    6. Αυτοκριτική σε αντιπαράθεση με αστούς σαφώς και δεν έχει καμία λογική να γίνει, πολύ σωστά λοιπόν γράφει ο Αντώνης "Όση 'αυτοκριτική' κάνουν αυτοί που έχουν εξουσία θα κάνουμε κι εμείς."
      Η οποιαδήποτε ανάλυση αφορά εμάς και μόνο, η οποία σαφώς και γίνεται..
      Αυτά τα κλαψουρίσματα τύπου Μίσσιου και λοιπές γελοιότητες ή οι "παραδοχές ήττας" καλοθελητών δήθεν "συζητήσιμων ανοιχτόμυαλων αριστερών δεν έχουν θέση σε Κομμουνιστές.
      Αυτό πιστεύω.

      Decadent

      Διαγραφή
    7. Για να μη παρεξηγηθώ το παραπάνω σχόλιο είναι απάντηση στον Γιώργο Β.

      Decadent

      Διαγραφή
    8. Αντώνη μπήκε σε λάθος υπο-νήμα το σχόλιό μου, άμα θες βάλτο από κάτω.

      Διαγραφή
    9. "Τί απ'όλα ισχύει πέριμένω να ακούσω απο ανθρώπους ικανούς να μου εξηγήσουν;"
      Το 3) είναι η σωστή απάντηση, αλλά νομίζω ότι ο πιο ικανός να στο εξηγήσει βρίσκεται εδώ:
      http://www.kke.gr/18o_synedrio/apofash_toy_18oy_synedrioy_toy_kke_gia_to_sosialismo
      Ο.Χ.Ε.Π.

      Διαγραφή
    10. "Καμιά φορά αυτά που λένε άνθρωποι του ΚΚΕ ακούγονται σε εμάς τους απ'έξω, πιο πολύ σαν το 1 και λιγότερο σαν το 3."
      Πολλές έχει να κάνει αυτό που λες και με το τι θες να ακούσεις και όχι με το τι πραγματικά ακούς.
      Ο.Χ.Ε.Π.

      Διαγραφή
    11. Αναφορικά με τη συζήτηση τρας και γιώργου.

      Έχετε και οι δύο τα δίκια σας.
      Όσο λοιπόν σωστή είναι η παρατήρηση του τρας οτι κανένα νέο κοινωνικό σύστημα δεν επικράτησε με τη μία και ότι τα ιστορικά πισογυρίσματα είναι μια πραγματικότητα όχι τόσο σπάνια και καταστροφική όσο πιστεύουμε άλλο τόσο είναι σωστή η ανάγκη που εκφράζει ο γιώργος (και ο κάθε γιώργος) αναφορικά με τη σοσιαλιστική οικοδόμηση της οποίας η αποτυχία να επικρατήσει και να εμβαθύνει στην εσσδ γεννά "πολιτικά υπαρξιακά" στους έντιμους αγωνιστές ανά τον κόσμο.

      Αυτό κατά τη γνώμη μου συμβαίνει επειδή υπάρχουν ουσιώδεις διαφορές μεταξύ μιας αστικής και μιας εργατικής επανάστασης (τι είπα τώρα ε;). Η εργατικη΄επανάσταση έρχεται να εγκαθιδρύσει έναν νεο κοσμο και έναν νέο τρόπο οργάνωσης της παραγωγής, η αστική επανάσταση είναι η έκφραση και η ολοκλήρωση του ήδη κυρίαρχου-με τάση προς κυριαρχία κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής που οι ρίζες του είναι μέσα στη φεουδαρχία. Κοινώς ο αστός που ηττάται πολιτικά με την παλινόρθωση του παλαιού καθεστώτος στη γαλλία δεν είναι στην ίδια μοίρα με τον προλετάριο του ανατολικού μπλοκ μετα το 90. Ο αστός παραμένει κυρίαρχος της ζωής του, διατηρεί την πεποίθηση ότι εκφράζει το νέο (και καλά κάνει για τις τότε εποχές) και το πιο σημαντικό: εξακολουθεί να έχει ζωντανό το παράδειγμα της συντηρητικής αλλά καθαρά αστικής απ' ενα σημειο και έπειτα Αγγλίας. Ο προλετάριος όμως χάνει τα πάντα. Χάνει τη σοσιαλιστική οικονομία, χάνει του εργατικό έλεγχο, χάνει πράγματα όπως η υγεία,η παιδεία, οι διακοπές και ξαναπέφτει σε ένα στάδιο (μισθωτής) σκλαβιάς. Επιστρέφει στον καπιταλισμό και διαμορφώνει αντίστοιχη συνείδηση.

      Τον προλετάριο κοινώς τον πονάνε πολύ περισσότερο (και άρα τον αφορούν πολύ περισσότερο) τα ιστορικά πισογυρίσματα γιατί τα βιώνει ως ταφόπλακα στη ζωή του και όχι ως ένα προσωρινό setback το οποίο καλείται να υποφέρει "μέχρι την επόμενη φορά".

      Και κάτι ακόμα αν και φοβάμαι οτι θα καταχραστώ τη φιλοξενία του μπλογκ.

      Η έννοια του ιστορικού πισωγυρίσματος είναι λάθος, ποτέ δεν πας ακριβώς στο παρελθόν. Η ιδεολογική,οργανωτική και πολιτική οπισθοχώρηση του κομμουνιστικού κινήματος δεν βιώνεται με όρους 1900 αλλά με όρους 2014 ακόμα και αν οι αναλογίες είναι τρομαχτικές. Η ιστορία περιμένει και δεν περιμένει την σοσιαλιστική επανάσταση. Εξελίσσεται κανονικότατα άσχετα απ' την πρόοδο μας προς το σοσιαλισμο αλλά ταυτόχρονα αναπαράγει διαρκώς την βαρβαρότητα. Με λογοτεχνικούς όρους θα μπορούσε να πει κάποιος ότι η ανθρωπότητα συνεχίζει την πορεία της στον ίδιο αδιέξοδο μονοδρομο σπάζοντας απλά κάθε φορά το κεφάλι της πάνω στους τοίχους που την εμποδίζουν. Αλλά αυτά ακριβώς τα αίματα που κυλούν στο πρόσωπο της είναι η αναγκαιότητα της σοσιαλιστικής επανάστασης.

      Διαγραφή
    12. @ Γιώργος Β: Κι εμένα να με συγχωρείς, αλλά η αυτοκριτική που επιδιώκω εγώ δεν είναι τελετουργία αυτομαστιγώματος, ούτε τζάμπα τροφή για τους αντιπάλους μου, και δεν πρόκειται να γίνει τέτοια για να αρέσει σε σένα.

      Για ηλιθίους, ψάξε αλλού.

      Διαγραφή
    13. @ Αντώνης
      Δεν ψάχνω για ηλίθιους ούτε αυτομαστίγωμα ούτε τίποτα τέτοιο. Ψάχνω για συγκεκριμένες απαντήσεις σε συγκεκριμένες ερωτήσεις. Απέτυχε τελικά το πείραμα ναι ή όχι? Αν απέτυχε, τί πήγε στραβά στα 70 χρόνια του πειράματος, και τί εγγυήσεις υπάρχουν ότι μπορούμε να αποφύγουμε τα στραβά και να βρούμε τα ίσια την επόμενη φορά. Τόσο απλό. Γιατί τώρα αυτή η κουβέντα να οδηγά σε τσάμπα τροφή για την κυρίαρχη τάξη, ειλικρινά δε το καταλαβαίνω. Εγώ μάλλον το αντίθετο βλέπω, οτι η απουσία της κουβέντας αυτής είναι η τέλεια τροφή για το σύστημα που μας καταδυναστεύει όλους.

      Σε οποιαδήποτε συντροφιά και να βρεθείς και να προσπαθήσεις να μιλήσεις στους ανθρώπους για ένα δυνητικά διαφορετικό μέλλον, βρίσκεσαι αντιμέτωπος με τα ίδια ερωτήματα. Αν νομίζεις ότι είναι μόνο δικό μου βίτσιο πλανάσαι πλάνη.

      Διαγραφή
    14. Γιώργο καταλάβαμε εντάξει... θέλεις να ανέβει το κίνημα και, για να το πετύχεις αυτό, υπόσχεσαι στον κόσμο έναν σοσιαλισμό για τον οποίο, όπως μας λες, ούτε ο ίδιος είσαι σίγουρος. Που να του λες για σωματεία και απεργίες τώρα, πολύ μπανάλ αυτά τα πράγματα.

      Διαγραφή
    15. @Γιώργος Β:
      "τί εγγυήσεις υπάρχουν ότι μπορούμε να αποφύγουμε τα στραβά και να βρούμε τα ίσια την επόμενη φορά. "
      Καμμία απολύτως εγγύηση δεν δίνει η ιστορία για τίποτε. Ακόμη και μετά την λεπτομερέστερη ανάλυση, το πολύ που μπορείς να αποφύγεις είναι να κάνεις τα ίδια λάθη.

      Τώρα βέβαια μπαίνει και ένα κάπως περίεργο ζήτημα, να ζητάς δηλαδή "εγγυήσεις" από την εργατική τάξη πως την επόμενη φορά θα είναι αλάνθαστή, αλλά να καταπίνεις αμάσητη την επανάληψη των ίδιων και ίδιων και των ίδιων εγκλημάτων της αστικής.

      Λες και το γεγονός πως η εργατική τάξη θα κάνει (μοιραία) και αυτή τα λάθη της, σημαίνει πως πρέπει να ανεχτούμε ένα σύστημα που οδηγεί μαθηματικά και αποδεδειγμένα στην βαρβαρότητα και τον όλεθρο, γιατί τελικά αυτό ακριβώς είναι το ζουμί των όσων λες.

      "Άμα εσείς δεν είστε αλάνθαστοι, μια χαρά περνάμε στο ιμπεριαλιστικό στάδιο του καπιταλισμού".
      Λίγο σόφισμα μου φαίνεται...

      Διαγραφή
    16. @Ούτε Καν:
      Δεν νομίζω πως είναι τα πράγματα όπως τα παρουσιάζεις. Το προλεταριάτο το αφορούσαν και οι κατακτήσεις της αστικής επανάστασεις π.χ., και δεν είναι τυχαίο πως από ένα σημείο και μετά επωμίστηκε και τα αστοδημοκρατικά καθήκοντα των οποίων την επίλυση η αστική τάξη είχε (ως κυρίαρχη πλέον) εγκαταλείψει.

      Από εκεί και πέρα, εγώ επιμένω πως είναι ουτοπικό να ζητάς μια ιστορία χωρίς πισωγυρίσματα.
      Και μιλώντας γενικότερα και όχι αποκλειστικά σε εσένα τώρα:
      Φυσικά δεν μπορεί τα πάντα (ακόμη και το σύμπαν το ίδιο) να έχουν αρχή, μέση και τέλος, και ο καπιταλισμός να είναι το μόνο πράγμα που είναι αιώνιο και παντοδύναμο.
      Δεν πιστεύω πως χρειάζεται επιχειρηματολογία και για την παραπάνω άποψη, αφού είναι καθαρά μεταφυσική.
      Ούτε και να πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό για πράγματα αυτονόητα. Όλα τα παιδιά θα πέσουν και δύο και τρεις φορές όταν θα κάνουν τα πρώτα τους βήματα, αλλά κανείς δεν θα πιστέψει από αυτό πως είναι ανίκανα να περπατήσουν, και άρα καλύτερα είναι να συνεχίσουν να ζουν στα τέσσερα.

      Διαγραφή
    17. Μια μικρή διόρθωση στις έξοχες κατά τα άλλα παρατηρήσεις σου, Τρας, σε ό,τι αφορά την μονιμότητα του καπιταλισμού.

      Από το 1946 και μετά, υπάρχει πάντα η πιθανότητα ο καπιταλισμός να είναι ακριβώς εξίσου μόνιμος με τη ζωή του πλανήτη γη.

      Με άλλα λόγια, μπορεί να την καταστρέψει ολοσχερώς και τελεσίδικα. Αυτό είναι ένα αυστηρά επιστημονικό ενδεχόμενο. Φυσικά, όταν πεθάνει ο πλανήτης θα έχει πεθάνει και ο καπιταλισμός, αλλά αυτό δεν μου φαίνεται πολύ παρηγορητικό.

      Διαγραφή
    18. Συνεπώς, και το εννοώ με κάθε σοβαρότητα και αίσθηση του κατεπείγοντος, δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ ότι η πάλη για σοσιαλισμό, η αντι-ιμπεριαλιστική σοσιαλιστική πάλη, δεν είναι ποτέ μετά το 1946 απλά πάλη για κοινωνική δικαιοσύνη.

      Είναι επίσης πάλι για τη βιολογική επιβίωση της ανθρώπινης και ζωικής ζωής* στον πλανήτη.

      *Τα βακτήρια κατά πάσα πιθανότητα θα επιβιώσουν από τις σημερινές οπλικές δυνατότητες του ιμπεριαλισμού.

      Διαγραφή
    19. (υπάρχουν αρκετά πυρηνικά όπλα σήμερα για να προκαλέσουν πυρηνικές εκρήξεις σε όλο τον πλανήτη με απόσταση 70 χλμ η μία απ' την άλλη).

      Διαγραφή
    20. Δε διαφωνώ σε αυτό που λες τρας, την αναλογια μεταξυ της παλινορθωσης της μοναρχίας και των αντεπαναστάσεων του 89-91 την δέχομαι και φυσικά τη χρησιμοποιώ για να εξηγήσω και σε παραέξω κόσμο μερικά απ' τα πραγματα που έχει και εδώ η συζητηση μας, αυτό που πρόσθεσα είναι πώς πρόκειται για ιστορικά πισογυρίσματα με διαφορετική επίδραση πάνω στην τάξη που οικοδομούσε κάθε φορά το νέο. Τίποτα παραπάνω.

      Όσο για το ζητημα των πυρηνικών (και των υπολοίπων). Συμφωνούμε όλοι νομίζω.

      Διαγραφή
    21. Ναι πράγματι, από το 1946 και μετά υπάρχει η σοβαρή περίπτωση ο καπιταλισμός να πάρει μαζί του και τον πλανήτη.
      Αλλά αυτό είναι ένας λόγος παραπάνω να τον ξεφορτωθούμε μια ώρα αρχίτερα, παρά να συζητάμε για την "αιωνιότητα" του.
      Καλά έκανες πάντως και το έβαλες και αυτό σαν στοιχείο.

      Διαγραφή
    22. "Αλλά αυτό είναι ένας λόγος παραπάνω να τον ξεφορτωθούμε μια ώρα αρχίτερα, παρά να συζητάμε για την "αιωνιότητα" του."

      Ακριβώς αυτό ήθελα να είναι σαφές. Ότι είναι επείγον και αποφασιστικό όχι απλά για την κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά για την επιβίωση της ζωής στον πλανήτη.

      Διαγραφή
  18. Λίγο πιο συνολικά τώρα.

    Ο σοσιαλισμός είναι η ιστορική διαδικασία μετάβασης από τον καπιταλιστικό στον κομμουνιστικό τρόπο παραγωγής. Ως τέτοια, δεν μπορεί παρά να ενέχει τον κίνδυνο της υποχώρησης, εώς και της πλήρους επιστροφής στον κοινωνικό σύστημα από το οποίο ξεκίνησε. Μέχρι την εξαφάνιση των τάξεων και την απονέκρωση του κράτους, η κοινωνική ιδιοκτησία δεν θα είναι εξασφαλισμένη και αυτό γιατί στο βαθμό που αυτή ταυτίζεται με, ή έστω διαμεσολαβείται από την κρατική ιδιοκτησία, το κράτος - ως οντότητα διακριτή από το σύνολο της κοινωνίας - θα μπορεί να αποποιηθεί την ιδιοκτησία του, να την παραδώσει στο ξένο κεφάλαιο ή ντόπιους ιδιώτες και έτσι να ξαναγεννήσει την αστική τάξη.
    Παράλληλα, όπως επισημαίνει ο Άναυδος, το ένστινκτο της εργατικής τάξης στο σοσιαλισμό δεν μπορεί από μόνο του να αποτελέσει εγγύηση ακριβώς γιατί η φύση της σοσιαλιστικής ιδιοκτησίας δεν εκπαιδεύει η ίδια τον εργάτη στην υπεράσπισή της σε αντίθεση με την καπιταλιστική, την οποία ο αστός είναι αναγκασμένος να περιφρουρεί καθημερινά στο πεδίο της παραγωγής. Ο εργάτης στον σοσιαλισμό δεν μάχεται καθημερινά απέναντι σε μια πιθανή ιδιωτικοποίηση. Ο αστός κάθε μέρα και αδιάκοπα κρατάει τον εργάτη χωρισμένο από τα μέσα παραγωγής και το προϊόν της εργασίας του
    Είναι λοιπόν αδύνατο να δημιουργηθούν μηχανισμοί κοινωνικού αυτοματισμού ανάλογοι της αστικής κοινωνίας στον σοσιαλισμό, γιατί α) ο σοσιαλισμός είναι μετάβαση και επομένως δεν τίθεται θέμα μακροπρόθεσμης συντήρησης αλλά εμβάθυνσής του, β) γιατί η έστω και τυπικά κοινωνική φύση της ιδιοκτησίας αναιρεί την ανάγκη του καθημερινού αποκλεισμού της ανταγωνίστριας ταξης από αυτήν. Από τούτα προκύπτει η γενικά αποδεκτή στον Μ-Λ θέση για τον καθοδηγητικό ρόλο της πρωτοπορίας στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού
    Εφόσον δεχόμαστε το παραπάνω και γνωρίζουμε την κατάληξη της ΕΣΣΔ υπό την καθοδήγηση του ΚΚΣΕ, νομίζω ότι καλούμαστε να απαντήσουμε σε κάποια ερωτήματα. Πρώτα ιστοριογραφικά: α) πως πραγματωνόταν, σε καθημερινή βάση, ο καθοδηγητικός ρόλος του Κόμματος; β) τι διαφοροποιήσεις παρατηρούνται σε αυτή τη δραστηριότητα σε διαφορετικές περιόδους (ΝΕΠ, Οικοδόμηση, ΒΠΠ, πριν και μετά από το εικοστό); γ) τι διαφοροποιήσεις παρατηρούνται ανάλογα με το πεδίο δράσης του Κόμματος; Άλλο πράμα η ΚΟΒ σε μια χαλυβουργία, άλλο σε πανεπιστημιακό τμήμα ρομποτικής και άλλο σε μοίρα καταδρομών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. (συνέχεια)

    Στη βάση των παραπάνω θα πρέπει να απαντήσουμε και κάποια άλλα, πολιτικό-θεωρητικά ερωτήματα. Δεδομένης της αποτυχίας του ΚΚΣΕ να επιτελέσει στην πράξη τον καθοδηγητικό ρόλο που του κατοχύρωνε νομικά το σύνταγμα της ΕΣΣΔ, τι συμπεράσματα μπορούμε να βγάλουμε για την θεσμική μορφή που είναι θεμιτό να πάρει στο μέλλον η καθοδήγηση; Θεωρώ ότι η θεσμοθέτηση της ιδεολογικο-πολιτικής διαπάλης ως βασικό συστατικό της πολιτικής ζωής στο σοσιαλισμό είναι βασικός όρος για την επιτυχία του εγχειρήματος στο μέλλον. Το ίδιο και η δυνατότητα ουσιαστικής αντιπολίτευσης στην εκάστοτε ηγεσία. Δεν μπορώ να καταλάβω πως θα πάθαινε ζημιά η κομμουνιστική υπόθεση αν οι διαφωνούντες με το εικοστό ή την περεστρόικα ΔΕΝ πειθαρχούσαν στον ΔΣ ή τέλος πάντων έφευγαν από το Κόμμα εκφράζοντας δημόσια τη θέση τους. Από τη στιγμή που η πορεία προς τον κομμουνισμό δεν είναι μια απλή εξελικτική διαδικασία για την οποία απλά αρκεί να έχει κάποιο ΚΚ την εξουσία, είναι βασικοί ανάγκη να υπάρχουν μηχανισμοί που να δίνουν τη δυνατότητα να αντιπαλεύονται αποφάσεις που μας πηγαίνουν πίσω και τέλος πάντων να διορθώνεται η ρότα όταν διαπιστώνουμε ότι αρμενίζουμε στραβά.
    Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις στα παραπάνω, αλλά νομίζω ότι αυτά τα ζητήματα πρέπει να μπουν από τώρα κάτω ώστε όταν χρειαστεί να απαντηθούν στην πράξη, αυτό να γίνει με κάποιο θεωρητικό και εμπειρικό υπόβαθρο και όχι αυτοσχεδιαστικά και με τη λογική να τη βγάλουμε και φέτος και ότι γίνει. Το ’17, οι μπολσεβίκοι νόμιζαν ότι θα πάρουν την εξουσία τα σοβιέτ και το κράτος θα αρχίσει να απονεκρώνεται. Εμείς δεν μπορούμε να έχουμε τέτοιες αυταπάτες. Όσο υπάρχει ιμπεριαλισμός θα πρέπει να έχεις υποβρύχια, μαχητικά αεροσκάφη, τανκς και δυνάμεις πεζοναυτών. Θα πρέπει επίσης να έχεις διπλωμάτες και υπουργείο εξωτερικών. Όσο υπάρχει σπάνη αγαθών θα πρέπει να έχεις αστυνομία, επιθεωρητές, όργανα ελέγχου. Όταν έχεις όλα αυτά θα πρέπει να έχεις και ένα νομικό πλαίσιο για να λειτουργούν. Θα πρέπει να έχεις δικαστές, εισαγγελείς, δικηγόρους κ.ο.κ. Εν συντομία, θα έχεις διοικητικούς θεσμούς και εξειδικευμένο προσωπικό που θα τους στελεχώνει. Το μεγάλο στοίχημα είναι να καταφέρεις να κάνεις όλο αυτό το πλέγμα μερικών συμφερόντων να λειτουργήσει προς όφελος του συλλογικού κοινωνικού συμφέροντος, της εξάπλωσης και του βαθέματος των κομμουνιστικών σχέσεων παραγωγής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Ο σοσιαλισμός είναι συνειδητό χτίσιμο της κοινωνίας, επιτηδευμένος έλεγχος των σχέσεων παραγωγής και του εμπορίου. Αυτό απαιτεί πολιτικοποίηση - συμμετοχή στα κοινά όσο το δυνατόν μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού. Ένα το κρατούμενο.

    Δεν υπάρχει κείμενο του ΚΚΕ που να αναφέρεται στο πως έχει συλλάβει το σοσιαλισμό και να μη μιλάει για το κέντρο, την αρχή της πολιτικής και της δημοκρατίας στο σοσιαλιισμό, την "παραγωγική μονάδα". Και αυτό το κρατάμε.

    Άρα, να μια αλλαγή στον υπαρκτό που είναι πολύ σημαντική και αναφέρεται στο 18ο. Άλλαξε η πολιτική, μειώθηκε η συμμετοχή στα κοινά. Από τη μονάδα πήγε στον τόπο.
    Λέω πως είναι πολύ σημαντική, γιατί στα προηγούμενα συστήματα οι σχέσεις παραγωγής κάνανε κουμάντο στις ζωές των ανθρώπων. Στο σοσιαλισμό ο άνθρωπος επεμβαίνει στην κοινωνία που έχει χτίσει, χρησιμοποιεί την πολιτική για να κάνει τις σχέσεις παραγωγής δημιουργικές από αυτοκαταστροφικές-ανταγωνιστικές.

    Σοσιαλισμός χωρίς μαζική πολιτικοποίηση και επιστημονική ιστορικο-υλιστική κατάρτιση του λαού, θα οπισθοδρομήσει. Το βλέπω σα νόμο, χωρίς να μπορώ να επεκταθώ. (κάτι τέτοιο συνέβη και με πολλούς καλλιτέχνες, είναι έξω από την παραγωγική μονάδα, χωρίς πρακτική ιστορικο-υλιστική μόρφωση, με αποτέλεσμα να βλέπουν και συμφέροντα ξεχωριστά)

    τσαφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ με τη τοποθέτηση του τσαφ. Νομίζω είναι σημαντικό να έχουμε στο νου μας το σύνθημα που έριξε ο Χότζα και έχει μεγάλη πολιτική σημασία: Οι μαζες οικοδομουν το σοσιαλισμο, το κομμα βοηθα τις μαζες να ανεβασουν την πολιτικη τους συνειδηση.

      http://parapoda.files.wordpress.com/2013/12/hoxha-oi-mazes-oikodomoun-to-sosialismo.pdf



      Σ.

      Διαγραφή
  21. ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ Ι. Β. ΣΤΑΛΙΝ ΣΤΟΝ ΝΤΕΜΙΑΝ ΜΠΕΝΤΝΙ ΤΗΣ 12ης ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1930 (1/5)

    Το γράμμα του Ι. Β. Στάλιν στον Ντεμιάν Μπέντνι της 12/12/1930 δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στον 13ο τόμο (σελίδες 23–27) της σοβιετικής έκδοσης των «Έργων» του Στάλιν στα ρωσικά (Μόσχα 1951)· η πρώτη δημοσίευση σε ελληνική μετάφραση πραγματοποιήθηκε με την έκδοση του 13ου τόμου των «Απάντων» του Στάλιν το 1953 στο Βουκουρέστι. Η πρώτη δημοσίευση αυτού του γράμματος έγινε με αρκετές περικοπές. Αν και οι περικοπές αυτές δεν αλλάζουν επί της ουσίας την σημασία του περιεχομένου του, στέλνω προς ανάρτηση ολόκληρο το κείμενο του γράμματος σε μετάφραση στα ελληνικά, όχι μόνο επειδή αποτελεί σημαντικό ντοκουμέντο για την σοβιετική πολιτική απέναντι στην διανόηση αλλά και γιατί θίγει και μια σειρά άλλα βασικά για την σοβιετική πολιτική στους αντίστοιχους τομείς θέματα (π.χ. εθνικό ζήτημα, σχέσεις κομμουνιστικού κόμματος και σοβιετικού κράτους, δημοκρατικός συγκεντρωτισμός κ.α.). Η μετάφραση των περικοπών βασίστηκε στο κείμενο που δίνει ο 18ος τόμος (σελίδες 31–35) της ρωσικής έκδοσης των «Έργων» του Ι. Β. Στάλιν που εκδόθηκε το 2006 στο Τβερ (πρβλ. И. В. Сталин Сочинения. — Т. 18. — Тверь: Информационно-издательский центр «Союз», 2006. С. 31–35), ενώ για το υπόλοιπο ακολουθήθηκε κατά βάση η υφιστάμενη ελληνική μετάφραση (βλ. σχετικά προηγούμενη ανάρτηση σε τούτο το νήμα). Τα αποσπάσματα του γράμματος που είχαν παραληφθεί στην πρώτη έκδοση έχουν τοποθετηθεί μεταξύ οξυγώνιων αγκυλών (< >). Η πρώτη δημοσίευση στα ρωσικά και οι αρχειακοί κωδικοί του πρωτότυπου του γράμματος σημειώνονται στο τέλος του κειμένου. Για να βοηθήσω τους αναγνώστες και τις αναγνώστριες να καταλάβουν καλύτερα το γράμμα συμπληρώνω τα εξής: ο Ε. Μ. Γιαροσλάβσκι ήταν εκείνη την εποχή μέλος της συντακτικής επιτροπής της εφημερίδας «Πράβντα», οι Γκ. Λελέβιτς, Λ. Λ. Αβερμπάχ και Λ. Σ. Σοσνόβσκι ήταν κριτικοί λογοτεχνίας· ο Λελέβιτς κι ο Σοσνόβσκι ήταν παράγοντες του λεγόμενου κινήματος «Στην σκοπιά» που δημιουργήθηκε από μέλη της ομάδας συγγραφέων που έβγαζαν μεταξύ 1923 και 1925 το λογοτεχνικό περιοδικό «Στην σκοπιά» (συνέχισε να βγαίνει μεταξύ 1926 και 1932 μετονομασμένο «Στην λογοτεχνική σκοπιά») και οι δυο τους είχαν επιμεληθεί την έκδοση της «Συλλογής Έργων» του Ντ. Μπέντνι που κυκλοφόρησε σε 13 τόμους το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1920. — Μη Απολιθωμένος κ.λπ.

    Ι. Β. ΣΤΑΛΙΝ

    ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟ ΝΤ. ΜΠΕΝΤΝΙ


    12 του Δεκέμβρη 1930

    Στο σύντροφο Ντεμιάν Μπέντνι.

    Πήρα το γράμμα Σας της 8/12. Επιθυμείτε, όπως φαίνεται, την απάντησή μου. Ορίστε λοιπόν.

    Πριν απ’ όλα για μερικές μικρόλογες και τιποτένιες φράσεις και υπαινιγμούς Σας. Αν αυτές οι άσχημες «μικρολογίες» αποτελούσαν ένα τυχαίο στοιχείο, θα μπορούσε κανείς να τις προσπεράσει. Είναι όμως τόσο πολλές και «αναβλύζουν» με τέτοια δύναμη που δίνουν τον τόνο σε όλο το γράμμα Σας. Και ο τόνος, όπως είναι γνωστό, κάνει τη μουσική.

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ Ι. Β. ΣΤΑΛΙΝ ΣΤΟΝ ΝΤΕΜΙΑΝ ΜΠΕΝΤΝΙ ΤΗΣ 12ης ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1930 (2/5)

    Θεωρείτε την απόφαση της ΚΕ «θηλιά», ένδειξη ότι «έφτασε η ώρα της δικής μου (δηλ. της δικής Σας) καταστροφής». Γιατί, για ποιο λόγο; Πώς να ονομάσεις έναν κομμουνιστή που αντί να εμβαθύνει στην ουσία της απόφασης της ΚΕ και να διορθώσει τα λάθη του, θεωρεί αυτή την απόφαση «θηλιά»;

    Δεκάδες φορές Σας παίνεψε η ΚΕ, όταν έπρεπε να Σας παινέψει. Δεκάδες φορές Σας περιφρούρησε η ΚΕ (όχι χωρίς κάποιο παρατράβηγμα!) από τις επιθέσεις ορισμένων ομάδων και συντρόφων του κόμματός μας. Δεκάδες ποιητές και συγγραφείς έβαλε στη θέση τους η ΚΕ, όταν έπεφταν σε ορισμένα λάθη. Όλα αυτά τα βρίσκατε κανονικά και ευνόητα. Όταν όμως η ΚΕ αναγκάστηκε να κριτικάρει τα λάθη Σας, αρχίσατε ξαφνικά να ξεφυσάτε και να φωνάζετε για «θηλιά». για ποιο λόγο; Μήπως η ΚΕ δεν έχει το δικαίωμα να κριτικάρει τα λάθη Σας; Μήπως η απόφαση της ΚΕ δεν είναι υποχρεωτική για Σας; Μήπως τα ποιήματά Σας είναι ανώτερα από κάθε κριτική; Δε βρίσκετε ότι μολυνθήκατε από κάποια δυσάρεστη αρρώστια που λέγεται «έπαρση»; Περισσότερη σεμνότητα, σ. Ντεμιάν.

    <Φέρνετε σ’ αντιπαράθεση το σ. Γιαροσλάβσκι με μένα (για συγκεκριμένη αιτία με μένα κι όχι με τη Γραμματεία της ΚΕ), αν κι απ’ το γράμμα σας είναι φανερό ότι ο σ. Γιαροσλάβσκι είχε αμφιβολίες για την αναγκαιότητα δημοσίευσης του πρώτου μέρους του χρονογραφήματος «Χωρίς έλεος» και μονάχα επηρεασμένος από την επίδραση του «στεναχωρημένου προσώπου» Σας, έδωσε τη συγκατάθεση για δημοσίευση. Αλλά αυτό δεν είναι όλα. Φέρνετε παρακάτω σ’ αντιπαράθεση το σ. Μόλοτοφ με μένα, με τη διαβεβαίωση ότι αυτός δε βρήκε τίποτα το λαθεμένο στο χρονογράφημά Σας «Κατέβα απ’ το τζάκι» κι ότι μάλιστα «το εγκωμίασε υπερβολικά». Πρώτο, επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω για την ειλικρίνεια των όσων μου λέτε αναφορικά με το σ. Μόλοτοφ. Έχω κάθε λόγο να πιστεύω περισσότερο το σ. Μόλοτοφ από Σας. Δεύτερο, δεν είναι άραγε παράξενο ότι τίποτα δε λέτε στο γράμμα Σας για το πώς αντιμετώπισε ο σ. Μόλοτοφ το χρονογράφημά Σας «Χωρίς έλεος»; Κι ύστερα, ποιο νόημα μπορεί να έχει η απόπειρά Σας να φέρετε σ’ αντιπαράθεση το σ. Μόλοτοφ με μένα; Ένα μόνο νόημα: να κάνετε τον υπαινιγμό ότι η απόφαση της Γραμματείας της ΚΕ είναι στ’ αλήθεια όχι απόφαση αυτής της τελευταίας, αλλά προσωπική γνώμη του Στάλιν, που, ολοφάνερα, παρουσιάζει την προσωπική του γνώμη για απόφαση της Γραμματείας της ΚΕ. Όμως αυτό ξεπερνάει τα όρια, σ. Ντεμιάν. Αυτό είναι απλά ανέντιμο. Είναι πραγματικά δυνατό να πρέπει ακόμα και να εκφράζονται επιφυλάξεις για το ότι η απόφαση της Γραμματείας της ΚΕ «Για τα λάθη στα χρονογραφήματα του Ντ. Μπέντνι „Κατέβα απ’ το τζάκι“ και „Χωρίς έλεος“» πάρθηκε με όλους τους ψήφους των παρόντων μελών της Γραμματείας (Στάλιν, Μόλοτοφ, Καγκανόβιτς), δηλ. ομόφωνα; Μα μήπως μπορούσε να ήταν διαφορετικά; Θυμάμαι τώρα τι μου είχατε πει πριν από μερικούς μήνες στο τηλέφωνο: «φαίνεται, υπάρχουν διαφωνίες μεταξύ Στάλιν και Μόλοτοφ. Ο Μόλοτοφ υπονομεύει το Στάλιν» κ.λπ. Πρέπει να θυμόσαστε ότι Σας είχα τότε διακόψει απότομα και Σας είχα παρακαλέσει να μην ασχολείστε με κουτσομπολιά. Είχα πάρει τότε εκείνο το «κόλπο» Σας για δυσάρεστο επεισόδιο. Τώρα βλέπω ότι από την πλευρά Σας υπήρχε πανούργος υπολογισμός — να ψιλοπαίξετε με τις φανταστικές διαφωνίες και να βγάλετε απ’ αυτό κάποιο κέρδος. Περισσότερη εντιμότητα, σ. Ντεμιάν…

    —Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής—

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ Ι. Β. ΣΤΑΛΙΝ ΣΤΟΝ ΝΤΕΜΙΑΝ ΜΠΕΝΤΝΙ ΤΗΣ 12ης ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1930 (3/5)

    «Τώρα στρώθηκα», γράφετε, «για να δώσω επίσης λόγο, αλλά όσο έγραφα, σχημάτισα τη σταθερή πεποίθηση ότι δεν τα δημοσιεύουν τα έργα μου ή για την ακρίβεια, αφού τα δημοσιεύσουν, θα συνεχίσουν εκείνη την πολιτική απέναντί μου, που θα δυναμώσει ακόμα περισσότερο την υποταγή μου και θα φέρει πιο κοντά το δικό μου μοιραίο καταστροφικό σημείο του τέλους. Ίσως, στ’ αλήθεια, δε γίνεται να είναι κανείς μεγάλος ρώσος ποιητής, χωρίς να διακόψει το δρόμο του με καταστροφικό τρόπο».

    Ώστε λοιπόν υπάρχει κάποια ειδική πολιτική απέναντι στο Ντεμιάν Μπέντνι. Τι λογής είναι αυτή η πολιτική, σε τι συνίσταται; Αυτή, η πολιτική αυτή, συνίσταται, φαίνεται, στο να αναγκάσει «τους μεγάλους ρώσους ποιητές» «να διακόψουν το δρόμο τους με καταστροφικό τρόπο». Υπάρχει, καθώς είναι γνωστό, η «νέα» (εντελώς «νέα»!) τροτσκιστική «θεωρία», η οποία ισχυρίζεται ότι στη Σοβιετική Ρωσία πραγματική είναι μονάχα η βρομιά, πραγματικός είναι μονάχα ο «Βάλτος». Όπως φαίνεται, αυτή τη «θεωρία» κάνετε τώρα την απόπειρα να την αποδώσετε στην πολιτική της ΚΕ απέναντι στους «μεγάλους ρώσους ποιητές». Τέτοιος είναι ο βαθμός της «εμπιστοσύνης» Σας στην ΚΕ. Δε νομίζω ότι είσαστε ικανός, ακόμα κι αν βρίσκεστε στην κατάσταση ενός υστερικού, να φτάσετε να λέτε τέτοιες αντικομματικές ατιμίες. Όχι τυχαία, διαβάζοντας το γράμμα Σας, θυμήθηκα το Σοσνόβσκι…

    Αρκετά όμως για τις «μικρολογίες» και τα τιποτένια «καμώματα». Αυτών, των «μικρολογιών» αυτών, υπάρχει τέτοιος βάλτος στο γράμμα Σας («ο στρεψόδικος αναγνώστης», «ο πληροφορημένος Αβερμπάχ» και παρόμοια μαγευτικά) και μοιάζουν τόσο η μια με την άλλη που γι’ αυτές δεν αξίζει να επεκταθεί κανείς περισσότερο. Ας περάσουμε στην ουσία της υπόθεσης.>

    Πού βρίσκεται η ουσία των λαθών Σας; Βρίσκεται στο ότι η κριτική των ελλείψεων της ζωής και των βιοτικών συνθηκών στην ΕΣΣΔ, κριτική υποχρεωτική και αναγκαία, που στην αρχή την αναπτύξατε αρκετά εύστοχα και μαστορικά, Σας παράσυρε έξω από τα όρια και παρασύροντάς Σας άρχισε να μετατρέπεται, στα έργα Σας, σε συκοφαντία ενάντια στην ΕΣΣΔ, το παρελθόν της και το παρόν της. Τέτοια είναι τα έργα Σας «Κατέβα απ’ το τζάκι» και «Χωρίς έλεος». Τέτοιος είναι ο «Βάλτος» Σας που τον διάβασα σήμερα ύστερα από σύσταση του σ. Μόλοτοφ.

    Λέτε ότι ο σ. Μόλοτοφ παίνεψε το χρονογράφημα «Κατέβα απ’ το τζάκι». Πολύ πιθανό. Το χρονογράφημα αυτό το παίνεψα και γω, ίσως όχι λιγότερο από το σ. Μόλοτοφ, επειδή εκεί (όπως και σε άλλα χρονογραφήματα) υπάρχουν μια σειρά θαυμάσια σημεία που χτυπάν κατευθείαν στο στόχο. Υπάρχει όμως εκεί και μια τέτοια κουταλιά κατράμι που χαλάει ολόκληρη την εικόνα και τη μετατρέπει σε πραγματικό «Βάλτο». Να ποιο είναι το ζήτημα και να τι είναι εκείνο που δίνει τον τόνο σ’ αυτά τα χρονογραφήματα.

    Κρίνετε μόνος Σας.

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ Ι. Β. ΣΤΑΛΙΝ ΣΤΟΝ ΝΤΕΜΙΑΝ ΜΠΕΝΤΝΙ ΤΗΣ 12ης ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1930 (4/5)

    Όλος ο κόσμος παραδέχεται σήμερα ότι το κέντρο του επαναστατικού κινήματος μετατοπίστηκε από τη Δυτική Ευρώπη στη Ρωσία. Οι επαναστάτες όλων των χωρών ατενίζουν με ελπίδα την ΕΣΣΔ σαν την εστία της απελευθερωτικής πάλης των εργαζομένων όλου του κόσμου, αναγνωρίζοντάς την σαν τη μοναδική τους πατρίδα. Οι επαναστάτες εργάτες όλων των χωρών χειροκροτούν ομόθυμα τη σοβιετική εργατική τάξη, και πρώτα-πρώτα τη ρωσική εργατική τάξη, την πρωτοπορία των σοβιετικών εργατών, σαν τον αναγνωρισμένο αρχηγό τους που εφαρμόζει την πιο επαναστατική και την πιο δραστήρια πολιτική, που ονειρεύτηκαν να εφαρμόσουν ποτέ οι προλετάριοι των άλλων χωρών. Οι καθοδηγητές των επαναστατών εργατών όλων των χωρών μελετούν αχόρταγα τη διδακτικότατη ιστορία της εργατικής τάξης της Ρωσίας, το παρελθόν της, το παρελθόν της Ρωσίας, ξέροντας πως εκτός απ’ την αντιδραστική Ρωσία, υπήρχε και η επαναστατική Ρωσία, η Ρωσία των Ραντίστσεφ και Τσερνισέφσκι, των Ζελιάμποφ και Ουλιάνοφ, των Χαλτούριν και Αλεξέγιεφ. Όλα αυτά εμπνέουν (δεν μπορούν παρά να εμπνέουν!) στις καρδιές των ρώσων εργατών ένα αίσθημα επαναστατικής εθνικής περηφάνειας, ικανό να κινήσει όρη, ικανό να κάνει θαύματα.

    Και Σεις; Αντί να συλλάβετε αυτό το μεγαλειώδες προτσές στην ιστορία της επανάστασης και να αρθείτε στο ύψος των καθηκόντων του τραγουδιστή του πρωτοπόρου προλεταριάτου, τρυπώσατε κάπου σε μια λαγκαδιά και, αφού παραπλανηθήκατε ανάμεσα σε πληχτικότατες περικοπές απ’ τα έργα του Καραμζίν και σε όχι λιγότερο πληχτικά αποφθέγματα απ’ το «Ντομοστρόι», αρχίσατε να διακηρύχνετε σ’ όλο τον κόσμο ότι η Ρωσία στο παρελθόν αποτελούσε ένα αγγείο αχρειότητας και εγκατάλειψης, ότι η σημερινή Ρωσία αποτελεί ένα πραγματικό «Βάλτο», ότι η «τεμπελιά» και η τάση «να ξαπλώνονται πάνω στο τζάκι» αποτελούν σχεδόν εθνικό γνώρισμα των Ρώσων γενικά, και κατά συνέπεια και των ρώσων εργατών που πραγματοποιώντας την Οχτωβριανή Επανάσταση, δεν έπαψαν, βέβαια, να είναι Ρώσοι. Κι αυτό το λέτε μπολσεβίκικη κριτική! Όχι, πολυσέβαστε σ. Ντεμιάν, αυτό δεν είναι μπολσεβίκικη κριτική, αλλά , δυσφήμηση της ΕΣΣΔ, δυσφήμηση του προλεταριάτου της ΕΣΣΔ, δυσφήμηση του ρωσικού προλεταριάτου.

    Κι ύστερα απ’ αυτά θέλετε να σιωπήσει η ΚΕ! Για ποιον την παίρνετε την ΚΕ μας;

    Και θέλετε να σιωπήσω επειδή, λέει, τρέφετε για μένα «βιογραφική στοργή»! Πόσο είσαστε αφελής και πόσο λίγο ξέρετε τους μπολσεβίκους…

    Σαν «γραμματισμένος άνθρωπος» ίσως να μην αρνηθείτε ν’ ακούσετε τα παρακάτω λόγια του Λένιν:

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ Ι. Β. ΣΤΑΛΙΝ ΣΤΟΝ ΝΤΕΜΙΑΝ ΜΠΕΝΤΝΙ ΤΗΣ 12ης ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1930 (5/5)

    «Είναι άραγε ξένο σε μας, τους μεγαλορώσους συνειδητούς προλετάριους, το αίσθημα της εθνικής περηφάνιας; Βέβαια, όχι! Αγαπάμε τη γλώσσα μας και την πατρίδα μας, και δουλεύουμε περισσότερο από κάθε άλλον για να ανυψώσουμε τις εργαζόμενες μάζες της (δηλαδή τα 9/10 του πληθυσμού της) στη συνειδητή ζωή δημοκρατών και σοσιαλιστών. Πονάμε περισσότερο από καθετί όταν βλέπουμε και αισθανόμαστε σε τι βία, σε τι καταπίεση και εξευτελισμούς υποβάλλουν την όμορφη πατρίδα μας οι τσαρικοί δήμιοι, οι ευγενείς και οι κεφαλαιοκράτες. Είμαστε περήφανοι γιατί αυτή η βία προκάλεσε αντίσταση στο περιβάλλον μας, στο περιβάλλον των Μεγαλορώσων, γιατί αυτό το περιβάλλον ανάδειξε το Ραντίστσεφ, τους δεκεμβριστές, τους επαναστάτες-ραζνοτσίντσι του 1870–1880, γιατί η μεγαλορωσική εργατική τάξη δημιούργησε το 1905 ένα ισχυρό επαναστατικό κόμμα μαζών, γιατί ο μεγαλορώσος μουζίκος άρχισε τον ίδιο καιρό να γίνεται δημοκράτης, άρχισε ν’ ανατρέπει τον παπά και τον τσιφλικά. Θυμόμαστε πως εδώ και μισόν αιώνα ο μεγαλορώσος δημοκράτης Τσερνισέφσκι, που αφιέρωσε τη ζωή του στην υπόθεση της επανάστασης, είπε: „Άθλιο έθνος, έθνος δούλων, από πάνω ως κάτω — όλοι, δούλοι“. Στους ανοιχτούς και σκεπασμένους μεγαλορώσους δούλους (δούλους απέναντι στην τσαρική μοναρχία) δεν τους αρέσει να θυμούνται αυτά τα λόγια. Κατά τη γνώμη μας όμως αυτά ήταν λόγια αληθινής αγάπης προς την πατρίδα, αγάπης που έπασχε γιατί έλειπε η επαναστατικότητα από τις μάζες του μεγαλορωσικού πληθυσμού. Τότε δεν υπήρχε αυτή η επαναστατικότητα. Τώρα είναι λίγη, μα υπάρχει. Είμαστε γεμάτοι από αίσθημα εθνικής περηφάνιας, γιατί το μεγαλορωσικό έθνος δημιούργησε κι αυτό επαναστατική τάξη, απόδειξε κι αυτό ότι είναι ικανό να δώσει στην ανθρωπότητα μεγάλα πρότυπα αγώνα για τη λευτεριά και το σοσιαλισμό, κι όχι μόνο μεγάλα πογκρόμ, σειρές κρεμάλες, μπουντρούμια, μεγάλους λιμούς και μεγάλη δουλοπρέπεια μπροστά στους παπάδες, τους τσάρους, τους τσιφλικάδες και τους κεφαλαιοκράτες». (Λένιν. «Για την εθνική περηφάνια των Μεγαλορώσων»).

    Να πώς ήξερε να μιλάει ο Λένιν, ο μεγαλύτερος διεθνιστής του κόσμου, για την εθνική περηφάνια των Mεγαλορώσων.

    Και μιλούσε έτσι γιατί ήξερε ότι: «Το συμφέρον (όχι εννοούμενο δουλικά) της εθνικής περηφάνιας των Μεγαλορώσων συμπίπτει με το σοσιαλιστικό συμφέρον των μεγαλορώσων (και όλων των άλλων) προλεταρίων» (βλ. στο ίδιο).

    Να το ξεκάθαρο και θαρραλέο «πρόγραμμα» του Λένιν. Το «πρόγραμμα» αυτό είναι πέρα για πέρα κατανοητό και φυσικό για τους επαναστάτες που συνδέονται ζωτικά με την εργατική τους τάξη, με το λαό τους.

    Είναι ακατανόητο και αφύσικο για τα τέρατα τύπου Λελέβιτς που δεν είναι συνδεμένα κι ούτε μπορούν να είναι συνδεμένα με την εργατική τους τάξη, με το λαό τους.

    Είναι άραγε δυνατό να συμβιβάσουμε αυτό το επαναστατικό «πρόγραμμα» του Λένιν με την αρρωστιάρικη τάση που εκδηλώνεται στα τελευταία Σας χρονογραφήματα;

    [Είναι ξεκάθαρο ότι] δεν είναι δυνατό. Δεν είναι δυνατό, γιατί ανάμεσά τους δεν υπάρχει τίποτε το κοινό.

    Να ποιο είναι το ζήτημα και να τι είναι εκείνο που δε θέλετε να καταλάβετε. Πρέπει, λοιπόν, να γυρίσετε στον παλιό, λενινιστικό δρόμο, πάση θυσία. [Άλλοι δρόμοι δεν υπάρχουν.]

    Σ’ αυτό βρίσκεται η ουσία, και όχι στις θρηνωδίες ενός τρομαγμένου διανοούμενου που φλυαρεί από την τρομάρα του ότι το Ντεμιάν θέλουν τάχα να τον «απομονώσουν», ότι τα έργα του Ντεμιάν «δε θα δημοσιεύονται πια» κτλ. [Κατανοητό;]

    [Απαιτήσατε από μένα να είμαι ξεκάθαρος. Ελπίζω ότι Σας έδωσα μιαν αρκετά ξεκάθαρη απάντηση.]

    I. Στάλιν

    Εξουσία και καλλιτεχνική διανόηση. Ντοκουμέντα 1917–1953, Μόσχα 1999, σσ. 134–137.

    Ρωσικά Κρατικά Αρχεία Κοινωνικοπολιτικής Ιστορίας, Αρχειακή Ενότητα 558, Ευρετήριο Ενότητας 1, Φάκελος 2939, Φύλλα 1–6

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ Ι. Β. ΣΤΑΛΙΝ ΣΤΟΝ ΝΤΕΜΙΑΝ ΜΠΕΝΤΝΙ ΤΗΣ 12ης ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1930 (ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΟ)

    Για τεχνικούς κι ανεξάρτητους από την θέλησή μου λόγους αναγκάστηκα εν μέσω αποστολής να κάνω κάποιες αλλαγές στην τυπογραφική μορφοποίηση του κειμένου.

    Στο τέλος της 2ης συνέχειας αντί να βάλω το νικ μου, όπως συνηθίζω, με απλά κυρτά, το έβαλα με απλά ορθά ανάμεσα σε δύο παύλες (— —).

    Στην 5η συνέχεια τα αποσπάσματα του γράμματος που είχαν παραληφθεί στην πρώτη έκδοση έχουν τοποθετηθεί μεταξύ ορθογώνιων αγκυλών ([ ]) αντί, όπως έχει γίνει στις υπόλοιπες συνέχειες, μεταξύ οξυγώνιων (< >).

    Επίσης το τέλος της δεύτερης παραγράφου της 4ης συνέχειας παρακαλώ να διαβαστεί ως εξής (και εδώ οι ορθογώνιες αγκύλες αντικαθιστούν τις οξυγώνιες):

    Όχι, πολυσέβαστε σ. Ντεμιάν, αυτό δεν είναι μπολσεβίκικη κριτική, αλλά [συκοφαντία ενάντια στο λαό μας], δυσφήμηση της ΕΣΣΔ, δυσφήμηση του προλεταριάτου της ΕΣΣΔ, δυσφήμηση του ρωσικού προλεταριάτου.

    Ζητώ συγνώμη από τους αναγνώστες και τις αναγνώστριες για την ανακατωσούρα και το μπέρδεμα που θα τους κουράσουν στο διάβασμα.

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ Ι. Β. ΣΤΑΛΙΝ ΣΤΟΝ ΝΤΕΜΙΑΝ ΜΠΕΝΤΝΙ ΤΗΣ 12ης ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1930 (ΜΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΙΟΡΘΩΣΗ)

    Στην 2η συνέχεια και στην δεύτερη σειρά της τρίτης παραγράφου αντί:

    αν κι απ’ το γράμμα σας

    παρακαλώ να διαβαστεί:

    αν κι απ’ το γράμμα Σας

    Και πάλι συγνώμη!

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ Ι. Β. ΣΤΑΛΙΝ ΣΤΟΝ ΝΤΕΜΙΑΝ ΜΠΕΝΤΝΙ ΤΗΣ 12ης ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1930 (ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΠΑΡΟΡΑΜΑ)

    Στην 4η συνέχεια και στην τελευταία σειρά της πρώτης παραγράφου αντί:

    περηφάνειας

    παρακαλώ να διαβαστεί:

    περηφάνιας

    Χίλιες φορές συγνώμη!

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλτατε Μη Απολιθωμένε,

      Ευχαριστώ θερμά. Θα το ανεβάσω μόλις βρω λίγο χρόνο για το απαραίτητο formatting.

      Να σαι καλά.

      Διαγραφή