Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

Από το "Ο νανοειδής Νίτσε: Ο μικροαστικός αντικομφορμισμός ως φασισμός"

Κάποτε, στα τέλη του 19ου αιώνα, έγραφε στην Γερμανία κάποιος με το όνομα Φρίντριχ Νίτσε. Ενσάρκωσε, ανάμεσα σε άλλα, το πρότυπο του διανοουμένου που τα βάζει με όλους ανεξαιρέτως, που απορρίπτει τους πάντες και τα πάντα: τη Γερμανία αλλά και την Ευρώπη ευρύτερα, τον πασιφισμό αλλά και τον παραδοσιακό μιλιταρισμό, την αστική τάξη και τον σοσιαλισμό, τον υλισμό του χρήματος αλλά και την χριστιανική ηθική. Είναι ο άνθρωπος- "αντί", ο άνθρωπος ως αντί: ο αντι-Βάγκνερ, ο αντι-Παύλος, ο αντι-Καντ, ο αντι-Χέγκελ, ο αντί-Χριστος. Αυτή του η εχθρότητα προς κάθε έκφανση της εποχής ανεξαίρετα βασίζεται, στο τέλος, σε μια ατέλειωτη δύναμη κατάφασης του εαυτού, σε ένα διονυσιακό ντελίριο αυτοκατάφασης: σε τελική ανάλυση, στον "υπεράνθρωπο" που προσπάθησε να είναι ο ίδιος ο Νίτσε για τον εαυτό του πληρώνοντας, τελικά, το βαρύ αντίτιμο της τρέλας.

Πάντοτε μου έκανε εντύπωση η τεράστια απήχηση του έργου του Νίτσε στην Ελλάδα· φαντάζομαι ότι κάποιοι θα θεωρούν ότι οφείλεται στην μεγάλη απήχηση του Καζαντζάκη, αλλά αναρωτιέμαι αν τα πράγματα δεν έχουν στην πραγματικότητα την ανάστροφη μορφή, και αν η δημοφιλία του Καζαντζάκη δεν οφείλεται στην πρότερη απήχηση όχι τόσο του Νίτσε ως φιλοσόφου, αλλά του είδους αντίληψης για τον κόσμο και τον εαυτό που αυτός θεμελίωσε για ένα ακροατήριο που ταξικά βρίσκεται στους αντίποδες του φαντασιακού του αριστοκρατισμού: τους μικροαστούς.

Η δημοφιλία αυτή μου φαίνεται αποκαλυπτική όχι για τον Νίτσε, αλλά για την ελληνική κοινωνία των τελευταίων 50 περίπου ετών: υπάρχει μια ενστικτώδης τάση της μικροαστικής ιδεολογίας στην Ελλάδα να "αναγνωρίζει" τον εαυτό της στο έργο του Γερμανού. H καθολική του εχθρότητα σε όλες τις τάξεις και τις ιδεολογικές τάσεις της εποχής του διαμεσολαβεί την επιθυμία του μικροαστού για μια εξιδανικευμένη ανεξαρτησία από τις σχέσεις παραγωγής και από τις άλλες τάξεις. Όσο μεγαλύτερη είναι η αντικειμενική εξάρτηση του μικροαστού από το κεφάλαιο και η απειλή που νιώθει από την οργάνωση και τις διεκδικήσεις των "κάτω", τόσο πιο σφοδρή και εμμονική είναι η τάση του να ταμπουρώνεται πίσω από κίβδηλες διακηρύξεις ανεξαρτησίας από το χρήμα και το κέρδος, από τα "οργανωμένα συμφέροντα" και τα "λόμπι."

Η καχυποψία του Νίτσε για τα πάντα, για όλες τις αξίες και αρχές που πηγάζουν από μια κοινωνία που έχει φτάσει να φαίνεται εντελώς εξωγενής και αυθαίρετη, η ευαίσθητή του μύτη για κάθε τι το σάπιο και υποκριτικό στις ιδέες της εποχής του, προσφέρει στον μικροαστό την ψευδαίσθηση ότι είναι η πηγή και έκφραση ενός διαβρωτικού, σχεδόν επαναστατικού κυνισμού· δίνει στην νοητική μιζέρια του και την μικρόνοιά του μια λάμψη ρομφαίας, αν όχι λυτρωτικής, τουλάχιστον αρκούντως εκδικητικής. Η πίστη του Γερμανού στην δύναμη του εαυτού του ως μοναδική πηγή της κατάφασης που απαιτεί η υπέρβαση της εποχής γίνεται για τον μικροαστό μιας πρώτης τάξεως απολογητική για τον αντικοινωνικό αυτισμό του. Και τέλος, η ηρωϊκή πόζα του μοναχικού και παρεξηγημένου εχθρού της εποχής τον εμπνέει με κάθε είδους φαντασιώσεις μοναδικότητας και αντικομφορμιστικού σθένους, επιτρέποντάς του να αναποδογυρίσει τον κόσμο ως είδωλο μέσα στο κεφάλι του, μετατρέποντας έτσι την πραγματικότητα της ταξικής του ανασφάλειας σε θρίαμβο κατά των νεφελωδών και αδιευκρίνιστων εχθρών της επικράτησης και δικαίωσής του.

Πριν πολλά χρόνια, ο μεγάλος αυστριακός πεζογράφος Χέρμαν Μπροχ αποκάλυψε πως αυτός ο μπάσταρδος, εκφυλισμένος νιτσεϊσμός αποτελεί στην ουσία το γόνιμο έδαφος της --μετά βαϊων και κλάδων δικής του κοπής-- παράδοσης του μικροαστού στην φασιστική σαγήνη. Ο δάσκαλος γυμνασίου Ζαχαρίας αυτοκολακεύεται πως είναι φορέας μιας φωτισμένης καχυποψίας απέναντι στις δεσπόζουσες αντιλήψεις της εποχής του την στιγμή που στην ουσία είναι ο ίδιος ο απόλυτος κομφορμιστής, ένας άνθρωπος βαθιά διαβρωμένος από το μίσος και την ορμή θανάτου που του εμπνέει η αντικειμενική διάβρωση των πνευματικών έστω προνομίων δια των οποίων θεωρούσε πως εξασφάλιζε την ταξική του θέση.

Πρώτη δημοσίευση Lenin Reloaded, 31 Γενάρη 2013

23 σχόλια:

  1. Ο Νίτσε παραμένει μια αντιφατική μορφή, με έργο και περιεχόμενο που ο καθένας μπορεί να το προσεταιριστεί, να το καταδικάσει, να εμπνευστεί, να παρερμηνευτεί, όλα αυτά ταυτόχρονα και ανάλογα την οπτική που διαβάζει τα κείμενα του. Ο υπεράνθρωπος του, έχει ερμηνευθεί ανάλογα με την εποχή που διαβάζεται, ως ο νέος άνθρωπος της επιστήμης ή ο ά-θρησκος ή ο άρειος ή ο Σταχανοβίτης. Θυμίζω ένα άρθρο του Νέγκρι:
    «….Η επίθεση του Λούκατς κατά του Νίτσε, θεωρούμενου ως υπέρτατου αντιπροσώπου τού ανορθολογισμού, εμφανιζόταν εδώ στη σωστή της διάσταση : είναι μία επίθεση που κατευθύνεται εναντίον όλων των ρευμάτων τού σοσιαλισμού που δεν θέτουν ως καθήκον τους τον εκσυγχρονισμό ως πρακτικό περιεχόμενο της ουτοπίας, δηλαδή –σύμφωνα με τον Λούκατς- την ορθολογική μεταμόρφωση της κοινωνίας σύμφωνα με κανόνες προόδου, της ολόπλευρης ανάπτυξης της ελευθερίας, της ισότητας και της ειρήνης. Ο αντινιτσεϊκός Λούκατς είναι εκείνος που θέλει να ξανασηκώσει όλες τις σημαίες που η αστική τάξη είχε αφήσει να πέσουν μέσα στη λάσπη και που, συνεπώς, αρνείται τη νιτσεϊκή διάγνωση για το μοιραίο τής παρακμής, για το ΜΗΔΕΝΙΣΜΟ ΩΣ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΑΣΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ.»
    «…Ο αντι-βισμαρκικός Νίτσε, ο υλιστής και επαναστάτης Νίτσε, ο Νίτσε – επικριτής κάθε ιδεολογικού “ταρτουφισμού”, μπορεί και πρέπει να είναι “ένας σταθμός στο δρόμο για το σοσιαλισμό”. Και έπειτα; Μήπως ο Νίτσε δεν ήταν πια παρά ένας παιδαγωγός; Στη δεκαετία τού 50 βγαίνουν στην κυκλοφορία τα καλύτερα βιβλία που γράφτηκαν για το Νίτσε στη διάρκεια της δεκαετίας τού 30 : πρόκειται για έργα των οποίων οι συγγραφείς υπήρξαν όλοι αντίπαλοι του ναζισμού, όπως ο Karl Loewith, o Karl Jaspers, o Edgar Salin, o Erich Podach. O Heinrich Mann αναδεικνύεται ως ο ερμηνευτής αυτής της νέας επικαιρότητας του Νίτσε και, μεταξύ άλλων, την προτείνει προς τους σοσιαλιστές και τους μαρξιστές. Να λοιπόν που ξαναεμφανίζεται, πάνω στη σκηνή της νέας καπιταλιστικής κυριαρχίας του κόσμου, η εικόνα ενός Νίτσε “αθώου”, προφήτη και διαλεκτικού, ο οποίος ξεκινώντας από την αποκήρυξη της “αντιστροφής των αξιών” καταλήγει στο μύθο τού υπερανθρώπου. Ο Νίτσε δεν είναι υπεύθυνος για το ναζισμό : ακόμα περισσότερο, δεν έπαψε να καταδικάζει τον εθνικισμό και ισχυρίστηκε ότι “η κουλτούρα και το κράτος είναι ανταγωνιστές”. Υπήρξε πάντα με το μέρος των καταπιεσμένων και συνέλαβε την απελευθέρωση ως παραγωγή – παραγωγή καινούρια, παραγωγή ελεύθερη και νεαρή. Το διονυσιακό θέμα είναι ένα θέμα υλιστικό και παραγωγικό : “είμαστε όλοι εργάτες"» Μανολης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιατί θυμίζεις το άρθρο του "μένουμε στην ΕΕ" Νέγκρι; Ως τι το θυμίζεις δηλαδή;

      Διαγραφή
    2. Ο Λούκατς δεν επιτέθηκε απλά στον Νίτσε: διατύπωσε τη θέση ότι ο Νίτσε είναι η ολοκληρωτική αντίδραση, δεν έχει τίποτε θετικό να προσφέρει είναι νέτη σκέτη άρνηση του διαλεκτικού και ιστορικού υλισμού, φύσει και θέσει.

      Το ότι ο Νέγκρι επικαλείται τον Λούκατς που είχε ( κάπου, κάπως, κάποιο) δίκιο εξηγείται. Όλο και κάποιος θα έχει ακουστά σου λέει. Το ότι κατόπιν μας βγάζει "διαλεκτικό" το Νίτσε - ίσως μεθαύριο και νιτσεϊκό το Μαρξ... - πάλι εξηγείται , έχει να κάνει με το σκοταδισμό τελικά που κι ο Νέγκρι πουλάει.

      Διαγραφή
  2. Παράθεσα το κείμενο μονο σαν παράδειγμα, ότι ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του συγγραφέα –αδιάφορο ποιος είναι-, ο Νίτσε μπορεί να γίνει εχθρός ή σύμμαχος μιας ιδεολογίας και να μπει σε καλούπια. Η μεγαλύτερη πληγή για την ερμηνεία του Νίτσε υπήρξε η ίδια η αδελφή του που προσπάθησε να τον ταυτίσει με τον ιδεολογία του ναζισμού, ενώ ο ίδιος ο φιλόσοφος χτυπούσε όσο κανένας άλλος τον γερμανικό εθνικισμό. Μάλιστα, ο ίδιος είχε σλαβική καταγωγή και ήταν φιλοσημιτης. Ήταν κατά της θρησκείας που θέλει τον άνθρωπο «δούλο του θεού», ήταν κατά της «ανθρώπινης αγέλης» και του Κράτους υπό την δική του αντίληψη, αλλά ποτέ δεν διεκδίκησε τον ρόλο του κοινωνιολόγου. Σαν φιλόσοφος έδρασε και για αυτή την ιδιότητα πρέπει να κρίνεται κατά την γνώμη μου. Τροφοδότησε πολλά ρεύματα και ενέπνευσε πολλές ιδέες, αλλά «αντικομφορμιστής χωρίς αιτια»,σε αντίθεση π.χ. με τον σημερινό μικροαστισμό, δεν υπήρξε ποτέ. Η παρερμηνεία ενός φιλοσόφου δεν βαραίνει τον φιλόσοφο αλλά τον αναγνώστη. Αυτή είναι και η δική μου μικρή επιφύλαξη, για τον τίτλο "νανοειδής" Νίτσε. Μανολης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Έτσι κι αλλιώς ο φασισμός έχει παράδοση στην μαυρίλα, την απαξίωση του μέλλοντος και στην παρακμής του παρόντος, στο οποίο ο κάθε άνθρωπος έχει ξεμείνει με μόνη επιλογή τον πόλεμο και τον ηρωικό θάνατο σαν ύστατη απόδειξη της ματαιοδοξίας του.
    Η ακραία μορφή έκφρασης της απογοήτευσης των μικροαστών, πάντα μέσα στο σύστημα που τους γέννησε!
    Νομίζω το βλέπουμε σε μεγάλο βαθμό και στο χόλιγουντ σήμερα, που οι περισσότεροι οραματίζονται την μορφή που θα πάρει η καταστροφή του σάπιου κόσμου τους.
    Η σαπίλα είναι πλέον παντού, και ο κόσμος σιγά σιγά πιστεύει ότι μέχρι εδώ μπορούμε, και ότι όλα τα άλλα, πέραν της αυτοκαταστροφής είναι μη ρεαλιστικά...
    Νομίζω είναι αρκετά "Νίτσε" η σύγχρονη πραγματικότητα της αστικής τάξης!

    Κώστας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Η ακραία μορφή έκφρασης της απογοήτευσης των μικροαστών, πάντα μέσα στο σύστημα που τους γέννησε!
      Νομίζω το βλέπουμε σε μεγάλο βαθμό και στο χόλιγουντ σήμερα, που οι περισσότεροι οραματίζονται την μορφή που θα πάρει η καταστροφή του σάπιου κόσμου τους."

      Bull's eye, κατά τη γνώμη μου. Εκεί είναι η καρδιά του ζητήματος υποκειμενικά, ο τρόπος με τον οποίο διαθλάται η αντικειμενική πραγματικότητα στη μικροαστική συνείδηση σε εποχές κρίσης.

      Μπράβο.

      Διαγραφή
    2. Ευχαρίστηση μου! Όπως μπορώ και εγώ, προσπαθώ να βοηθάω στις κουβέντες που κάνουμε.

      Κώστας

      Διαγραφή
    3. Είναι πάρα πολύ σημαντικό για να καταλάβει κανείς πώς στρατολογεί συνειδήσεις ο ιμπεριαλισμός να δει το παράδειγμα των ταινιών του Χόλιγουντ, όπου η καταστροφή του κόσμου είναι κάτι αποδεκτό, και η αλλαγή του το μεγαλύτερο ταμπού.

      Διαγραφή
    4. Και να κατανοήσει πώς αυτό απευθύνεται ακριβώς στον μικροαστικό αυτοκαταστροφικό ναρκισσσισμό του τύπου "αφού δεν μπορώ εγώ να συνεχίσω να είμαι αυτός που ήμουν, ας καούν όλα".

      Το σύνθημα των φασιστών του Φουτουρισμού ήταν fiat ars, pereat mundus.

      Η καρδιά του μικροαστού χτυπά στους ρυθμούς του fiat ego, pereat mundus.

      Διαγραφή
    5. Από αυτό φαίνεται και ξεκάθαρα από πού κρατάει η σκούφια του φασισμού.
      O Ντάτ στον "Φασισμό" και στο κεφάλαιο: " Η ουσία του φασισμού" έχει πάρα πολλές αναφορές από φασιστικές πηγές, κείμενα κ.α., στα οποία αναφέρεται η ξεκάθαρη λατρεία του φασισμού (άρα και του μικροαστού) στην αυτοκαταστροφή, την μοιρολατρία και στο αυτοαφανισμό, όλα αυτά με λίγη φιοριτούρα περί "ένδοξου τέλους" κλπ.
      Μιλάμε πάντα για βασική τάση, η οποία συνδέεται άμεσα με την παρακμή του σύγχρονου κόσμου, για την οποία δεν μπορεί να γίνει τίποτα άλλο...

      Κώστας

      Διαγραφή
    6. Είναι αδιανόητο αυτό που έχουν καταφέρει να περάσουν στον μέσο άνθρωπο. Την εξόντωση του ως πιο "θεμιτό" και "ρεαλιστικό" ενδεχόμενο απ΄ τη δυνατότητα να παλέψει για μια αλλαγή του συστήματος που τον καταστρέφει.
      Έχω ακούσει ανθρώπους να λένε "άντε να γίνει πόλεμος να τελειώνουμε" και άλλες ατάκες στο ίδιο στυλ.

      Πως διάολο φτάσαμε σε αυτό το ιδεολογικό σύνδρομο της Στοκχόλμης [δεν ξέρω πως αλλιώς να το περιγράψω].Εκτός απ΄την κυρίαρχη προπαγάνδα που έχει αλλοιώσει τις συνειδήσεις, αυτός ο αυτοκτονικός μηδενισμός από που πηγάζει? Είναι εγγενές γνώρισμα της διαμεσολάβησης της κοινωνίας από το κεφαλαιοκρατικό σύστημα?
      Πως μπορούμε εμείς να το παλέψουμε αυτό το πράγμα με τον ιδανικότερο τρόπο?

      Αυτό που σκέφτομαι [ίσως και να κάνω λάθος] είναι οτι εκτός απ΄την έμφαση στο "αρνητικό" του καπιταλισμού, στην κριτική δηλαδή που σαφώς και χρειάζεται ίσως θα πρέπει να δώσουμε ανάλογη έμφαση και στο "θετικό", στις δυνατότητες δηλαδή του σοσιαλισμού που μένουν αναξιοποίητες εντός του ξεπερασμένου συστήματος που ζούμε. Ο Παφίλης το κάνει συχνά μιλώντας π.χ για τις μεγάλες τεχνολογικές δυνατότητες που υπάρχουν αλλά μένουμε πίσω ως ανθρωπότητα λόγω των αγκυλώσεων του Καπιταλισμού.

      Decadent



      Διαγραφή
    7. "Έχω ακούσει ανθρώπους να λένε "άντε να γίνει πόλεμος να τελειώνουμε" και άλλες ατάκες στο ίδιο στυλ."

      Κι εγώ το ίδιο. Φαντάζομαι οι περισσότεροι. Στην Κύπρο έλεγαν, όταν υπήρχε αβεβαιότητα για το τι θα γίνει "άντε να μπούμε στο Μνημόνιο να τελειώνουμε." Σαν να είναι το Μνημόνιο κάποιο coup de grace και μετά αναπαύεσαι εν τόπω χλοερό.

      "αυτός ο αυτοκτονικός μηδενισμός από που πηγάζει? Είναι εγγενές γνώρισμα της διαμεσολάβησης της κοινωνίας από το κεφαλαιοκρατικό σύστημα?"

      Ναι, καθαρά. http://leninreloaded.blogspot.com/2013/09/blog-post_18.html

      Διαγραφή
    8. "Ο αστικός μηδενισμός λέει: τα πάντα υπάρχουν στον αστερισμό του τίποτα.
      Το επαναστατικό προλεταριάτο λέει: "είμαστε τίποτα, θα γίνουμε τα πάντα."

      Ευχαριστώ και πάλι.

      Decadent

      Διαγραφή
    9. "είμαστε τίποτα, θα γίνουμε τα πάντα."

      Διευκρινιστικά, σε περίπτωση που κάποιος δεν το γνωρίζει, πρόκειται για στίχους της Διεθνούς:

      Debout! l'âme du prolétaire
      Travailleurs, groupons-nous enfin.
      Debout! les damnés de la terre!
      Debout! les forçats de la faim!
      Pour vaincre la misère et l'ombre
      Foule esclave, debout ! debout!
      C'est nous le droit, c'est nous le nombre:
      Nous qui n'étions rien, soyons tout:

      Διαγραφή
    10. Αυτή ήταν η πρώτη στροφή στην πρώτη εκδοχή, η οποία μετά έγινε:

      Debout ! les damnés de la terre !
      Debout ! les forçats de la faim !
      La raison tonne en son cratère,
      C’est l’éruption de la fin.
      Du passé faisons table rase,
      Foule esclave, debout ! debout !
      Le monde va changer de base :
      Nous ne sommes rien, soyons tout !

      Διαγραφή
    11. Δηλαδή:

      Σηκωθείτε, της γης κολασμένοι!
      Σηκωθείτε, δεσμώτες της πείνας!
      Η λογική βροντά στον κρατήρα της,
      είναι η έκρηξη του τέλους.
      Ας σβήσουμε του παρελθόντος τη γραφή
      Ω σκλαβωμένες μάζες, σηκωθείτε, σηκωθείτε!
      Θα αλλάξει το θεμέλιο του κόσμου
      Δεν είμαστε τίποτα, θα γίνουμε τα πάντα!

      Στίχοι του καταδικασμένου σε θάνατο Eugène Pottier, γραμμένοι λίγο μετά τη συντριβή της Παρισινής Κομμούνας.

      Διαγραφή
    12. "ας γίνουμε τα πάντα" μάλλον. Προτρεπτική υποτακτική.

      Διαγραφή
    13. Μια διόρθωση:

      Στο "La raison tonne en son cratère"
      το "la raison" μεταφράζεται βεβαίως "το δίκ(α)ιο"


      Μάνος

      Διαγραφή
    14. @Αντώνης 4:02 μμ
      "Και η αλλαγή του το μεγαλύτερο ταμπού"
      Παρακολουθώντας χθες την ταινία The company you keep θυμήθηκα αυτό που λες. Αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει με τίποτα ακόμα και στη μυθοπλασια, ούτε με τα ειρηνιστικα κινήματα, ούτε με τα πιο "ριζοσπαστικα" δηλαδή την τρομοκρατία και τις ανατιναξεις κτιρίων. Και βεβαίως η επανάσταση είναι θέμα μιας παρέας που - κοίτα να δεις γκαντεμιά - δεν άντεξε και προσαρμοστηκε στο σύστημα που πολεμουσε.

      Διαγραφή
  4. ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΧΕΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ

    Πάντοτε μου έκανε εντύπωση η τεράστια απήχηση του έργου του Νίτσε στην Ελλάδα· φαντάζομαι ότι κάποιοι θα θεωρούν ότι οφείλεται στην μεγάλη απήχηση του Καζαντζάκη, αλλά αναρωτιέμαι αν τα πράγματα δεν έχουν στην πραγματικότητα την ανάστροφη μορφή, και αν η δημοφιλία του Καζαντζάκη δεν οφείλεται στην πρότερη απήχηση όχι τόσο του Νίτσε ως φιλοσόφου, αλλά του είδους αντίληψης για τον κόσμο και τον εαυτό που αυτός θεμελίωσε για ένα ακροατήριο που ταξικά βρίσκεται στους αντίποδες του φαντασιακού του αριστοκρατισμού: τους μικροαστούς

    Αντώνη, σου προτείνω σχετικά το διήγημα του Κ. Χατζόπουλου «Υπεράνθρωπος» (1915)· έχει —δυστυχώς— ξεχαστεί σήμερα σε μεγάλο βαθμό, αλλά προσφέρεται ακόμα και για πανεπιστημιακό μάθημα, γιατί δείχνει ένα διαφορετικό τρόπο πρόσληψης.

    Την πρώτη έκδοση θα την βρεις εδώ:

    http://anemi.lib.uoc.gr/metadata/1/1/c/metadata-416-0000047.tkl?dtab=m&search_type=simple&search_help=&display_mode=overview&wf_step=init&show_hidden=0&number=10&keep_number=&cclterm1=&cclterm2=&cclterm3=&cclterm4=&cclterm5=&cclterm6=&cclterm7=&cclterm8=&cclfield1=&cclfield2=&cclfield3=&cclfield4=&cclfield5=&cclfield6=&cclfield7=&cclfield8=&cclop1=&cclop2=&cclop3=&cclop4=&cclop5=&cclop6=&cclop7=&isp=&search_coll[metadata]=1&&stored_cclquery=&skin=&rss=0&lang=el&ioffset=1&offset=1

    Καλό σου Σαββατοκύριακο!

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ πολύ σύντροφε. Καλό Σ/Κ και σε σένα.

      Διαγραφή
    2. Δες αν θέλεις και αυτό το άκρως αποκαλυπτικό για το θέμα μας, σχετικά με το Μάρτιν Ίντεν του Λόντον:

      Martin Eden is a 1909 novel by American author Jack London about a young proletarian autodidact struggling to become a writer. It was first serialized in the Pacific Monthly magazine from September 1908 to September 1909 and published in book form by Macmillan in September 1909.

      Eden represents writers' frustration with publishers by speculating that when he mails off a manuscript, a "cunning arrangement of cogs" immediately puts it in a new envelope and returns it automatically with a rejection slip.[citation needed] The central theme of Eden's developing artistic sensibilities places the novel in the tradition of the Künstlerroman, in which is narrated the formation and development of an artist.[1][2][3]

      Eden differs from London in that Eden rejects socialism, attacking it as "slave morality", and relies on a Nietzschean individualism. In a note to Upton Sinclair, London wrote, "One of my motifs, in this book, was an attack on individualism (in the person of the hero). I must have bungled, for not a single reviewer has discovered it."
      http://en.wikipedia.org/wiki/Martin_Eden

      Διαγραφή
    3. Για όσους δε διαβάζουν αγγλικά, το λήμμα λέει ότι ο Λόντον εστίασε σε έναν προλετάριο συγγραφέα που βλέπει τον κόσμο νιτσεϊκά και ότι το έκανε ειρωνικά, δηλαδή ως κριτική προς την οπτική του συγγραφέα του, αλλά ότι δεν το κατάλαβε κανείς απ' τους αναγνώστες, με αποτέλεσμα ο Λόντον να χτυπάει το κεφάλι του για ότι ο νιτσεϊσμός γύρισε μπούμερανγκ γιατί έγινε αυτόματα αποδεκτό ότι τον μοιραζόταν ο ίδιος.

      Διαγραφή