Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2014

Βελβεντό: Η δίκη


Bελβεντό: Ληστές, όχι τρομοκράτες, οι συλληφθέντες

Το δικαστήριο αποφάνθηκε ότι οι έξι κατηγορούμενοι δεν είναι μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, αποδεχόμενο την εισήγηση του εισαγγελέα της έδρας να μην καταδικαστούν σύμφωνα με τον αντιτρομοκρατικό νόμο καθώς δεν πείστηκε ότι οι πράξεις τους έγιναν στο πλαίσιο δράσης τρομοκρατικής οργάνωσης.

Οι έξι κατηγορούμενοι για τη διπλή ληστεία στο Βελβεντό δεν είναι μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, επομένως δεν υφίσταται λόγος εφαρμογής του αντιτρομοκρατικού νόμου 187Α.

Αυτό έκρινε μετά από πολύμηνη διαδικασία το δικαστήριο, αποδεχόμενο την εισήγηση του εισαγγελέα της έδρας να μην καταδικαστούν σύμφωνα με τον αντιτρομοκρατικό νόμο καθώς δεν πείστηκε ότι οι πράξεις τους έγιναν στο πλαίσιο δράσης τρομοκρατικής οργάνωσης.

Και οι έξι κατηγορούμενοι κρίθηκαν ένοχοι για ληστεία καθώς και για διακεκριμένη οπλοφορία και οπλοκατοχή. Σύμφωνα με το σκεπτικό του δικαστηρίου, πάντως, δεν αποδείχθηκε ότι κατείχαν τα πολεμικά τουφέκια για να εφοδιάσουν άλλες ομάδες. Το δικαστήριο δεν συντάχθηκε με την εισαγγελική εισήγηση περί αναγνώρισης ελαφρυντικών, με το σκεπτικό ότι η πράξη των κατηγορουμένων δεν ήταν αποτέλεσμα απερισκεψίας, αλλά προϊόν συνειδητής επιλογής.

Μόνο ένα μέλος τους δικαστηρίου είχε την άποψη ότι έπρεπε να αναγνωριστεί στον κατηγορούμενο Νίκο Ρωμανό το ελαφρυντικό της μετεφηβικής ηλικίας, ωστόσο, σύμφωνα με τη δικαστική απόφαση, «οι πράξεις του υπήρξαν συνειδητή επιλογή παρά το νεαρόν της ηλικίας του».

Το δικαστήριο μοίρασε ακόμη πολλές απαλλαγές για αδικήματα, όπως αντίσταση κατά της αρχής και παράνομη οπλοκατοχή για αντικείμενα που είχαν βρεθεί σε αυτοκίνητο. Συγκεκριμένα, για την αντίσταση κατά της αρχής οι δικαστές είχαν την άποψη ότι οι δράστες της διπλής ληστείας, (σ.σ. άλλοι εμπλέκονται στη ληστεία της τράπεζας και άλλη στα ΕΛΤΑ) αναγκάστηκαν να κάνουν τη χρήση όπλων. «Ηταν η αντίδρασή τους», λέχθηκε χαρακτηριστικά, «όταν έγινε η συμπλοκή με τους αστυνομικούς».

Το δικαστήριο μετέτρεψε ακόμα ως προς το επιεικέστερο αδικήματα όπως η αρπαγή, κρίνοντας ότι πρέπει να καταδικαστούν μόνο για παράνομη κατακράτηση, αφού σκοπός τους ήταν η διαφυγή και άρα δεν προσβλήθηκε η ελευθερία του πολίτη που πήραν μαζί τους.

Όσον αφορά τις ποινές, οι κατηγορούμενοι Α. Μπουρζούκος, Α. Ντάλιος, Φ. Χαρίσης, Γ. Μιχαηλίδης και Ν. Ρωμανός καταδικάστηκαν με ποινές 10 χρόνια κάθειρξης για τη ληστεία, 12 χρόνια για διακεκριμένη οπλοφορία και οπλοκατοχή και 6 χρόνια για κοινές ποινές φυλάκισης (παράνομη πλαστογραφία, διατάραξη ασφάλειας συγκοινωνιών κ.ά.).

Ο Δ. Πολίτης κρίθηκε ένοχος για απλή συνέργεια στη ληστεία και καταδικάστηκε με 6ετή ποινή φυλάκισης, καθώς αποδεδειγμένα βρισκόταν μακριά την ώρα της ληστείας.

Αυτή την ώρα το δικαστήριο διασκέπτεται για να αποφανθεί για τις ποινές που θα επιβληθούν στους κατηγορούμενους.

Επιστολή Ρωμανού-Μπουρζούκου-Μιχαηλίδη από τις φυλακές (πριν τη δίκη):

Ξεκλέβουμε δυο λόγια από τα κελιά των κρατητηρίων που βρισκόμαστε αιχμάλωτοι για να δηλώσουμε τους σκοπούς και τις προθέσεις μας ώστε να ξεκαθαρίσουμε το τοπίο σχετικά με τα τελευταία γεγονότα. Ως Αναρχικοί θεωρούμε την επιλογή της ληστείας τράπεζας μια συνειδητή επιλογή αντίστασης. Η κίνησή μας δεν είχε στόχο τον προσωπικό πλουτισμό. Η επίθεση στους ναούς του κεφαλαίου εντάσσεται στην συνολική επαναστατική μας δράση. 

Σχετικά με τον βασανισμό μας από τις δυνάμεις καταστολής, δεν θέλουμε να αποτελεί σημείο θυματοποίησης μας. Δεν περιμέναμε τίποτε διαφορετικό από τους εχθρούς της ελευθερίας. Ας μην ξεχνάμε πόσοι άνθρωποι έχουν συνθλιβεί στα αστυνομικά τμήματα και τις φυλακές τους. Τα σημάδια των βασανιστηρίων ας αποτελέσουν μια ακόμα αφορμή να μετουσιωθεί η οργή σε πράξη. 

Απέναντι στους θεσμικούς εκπροσώπους της δικαιοσύνης, η στάση μας θα είναι αδιάλλακτη και ανυποχώρητη. 

ΔΕΝ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΑΣΤΕ-ΔΕΝ ΑΠΟΛΟΓΟΥΜΑΣΤΕ ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ 

Οι Αναρχικοί 
Νίκος Ρωμανός 
Ανδρέας-Δημήτρης Μπουρζούκος 
Γιάννης Μιχαηλίδης

«Ξεκινώντας θέλω να ξεκαθαρίσω το λόγο για τον οποίο βρίσκομαι εδώ, σήμερα, εκμεταλλευόμενος τη διαδικασία της απολογίας. Σε καμία περίπτωση, λοιπόν, αυτό που θα ακολουθήσει δε θα έχει απολογητικό χαρακτήρα καθώς οι πράξεις και οι επιλογές μου εντάσσονται στο συνολικότερο αναρχικό αγώνα, στον αγώνα για ζωή και ελευθερία. Συνεπώς, είναι πράξεις που στηρίζω με κάθε πτυχή του εαυτού μου και θα συνεχίσω να το κάνω όσο αυτός ο κόσμος παραμένει ίδιος.

Όχι, λοιπόν, δεν απολογούμαι, δεν έχω τίποτα να πω και να αναλύσω σε δικονομικό επίπεδο για τις πράξεις μου˙ αρνούμαι τις κατηγορίες ακριβώς επειδή αρνούμαι την αστική νομιμότητα˙ αρνούμαι να νομιμοποιήσω το ρόλο σας και την καθοδηγούμενη, από τους κυβερνώντες εντολείς σας, δικαιοσύνη.

Δεν ελπίζω, λοιπόν, στην επιείκειά σας, δε θα λυγίσω μπροστά στην απειλή των νόμων σας και της πολύχρονης φυλάκισης που με περιμένει, ακόμα και με τις χειρότερες συνθήκες που το κράτος σας επιφυλάσσει για όσους αρνούνται να σκύψουν το κεφάλι. Τις νέες φυλακές με το προσωνύμιο «φυλακές τύπου Γ΄». Είμαι εδώ για να αναδείξω τα πολιτικά χαρακτηριστικά των επιλογών μου και να οξύνω τη μεταξύ μας διαμάχη. Εσείς, κομμάτι της δικαστικής εξουσίας και εγώ, κομμάτι του αναρχικού αγώνα. Κι όταν λέω «εσείς» δεν περιορίζομαι σε εσάς συγκεκριμένα, αλλά συνολικά στους ανθρώπους που κατέχουν πόστα εξουσίας. Είναι μια διαμάχη που ξεφεύγει από τα στενά πλαίσια της διαπροσωπικής σύγκρουσης, είναι ένας πόλεμος ταξικός, κοινωνικός που απλώνεται στο χωροχρονικό συνεχές και βρίσκει τις ρίζες του στις πρωτόλειες μορφές του καπιταλισμού και στις σχέσεις εκμετάλλευσης και εξουσίας που αιώνες τώρα ορίζουν το ανθρώπινο γένος.

Παρότι, λοιπόν, είμαι αναρχικός και δεν αναγνωρίζω κανένα δικαστήριο ως αρμόδιο να κρίνει τις επιλογές μου, δεν μπορώ να αγνοήσω την εξουσία αυτού του μηχανισμού και να μην καταδείξω τον τρόπο αντίληψης και ερμηνείας του νόμου και του δικαίου˙ δεν μπορώ να σιωπήσω μπροστά στο συγκαλυμμένο αυτό εκτελεστικό απόσπασμα και να σκύψω το κεφάλι μου στο φόβο πως ήρθε και η σειρά μου.

Θεωρώ χρέος μου, λοιπόν, τον επαναστατικό αντίλογο απέναντι στη μονολιθικότητα της δικαστικής εξουσίας, απέναντι στη σιωπή που θέλετε να επιβάλλετε.

Παίρνοντας, λοιπόν, τα πράγματα με τη σειρά, βρίσκομαι σε μια ειδική αίθουσα, ενός ειδικού δικαστηρίου, δικάζομαι με ειδικό νόμο και για το μέλλον προβλέπονται ειδικές συνθήκες κράτησης, για εμένα, τους συντρόφους μου και όσους ταραξίες ενοχλούν την ομαλή λειτουργία αυτού του συστήματος στο σύνολό του. Ειδικές κατηγορίες ανθρώπων ανάμεσα σε μια μάζα ομοιόμορφων, πειθήνιων και υποταγμένων πολιτών, αυτή θα ήταν μία –ίσως η πιο εύκολη ανάγνωση όλης αυτής της σκόπιμης διαφοροποίησης. Από την άλλη, όμως, αρκεί να δούμε το ρόλο και τη χρησιμότητα νόμων και δικαιοσύνης, για να ερμηνεύσουμε συνολικότερα τις αιτίες αυτής της σκοπιμότητας.

Το δίκαιο, λοιπόν, είναι εξ ορισμού μία μορφή κοινωνικού ελέγχου, ένας τρόπος να συντηρείται η υπακοή και η συμμόρφωση στο κοινωνικό σύνολο μέσα από ένα σύστημα κανόνων που ορίζουν το τι μπορεί και τι δεν μπορεί να γίνεται, τι μένει μέσα στα πλαίσια του συστημικά αποδεκτού και τι ξεφεύγει από αυτή τη νόρμα.

Το κράτος δικαίου που εσείς επικαλείστε επιβάλλει τους όρους υποταγής σε ένα σύστημα εκμετάλλευσης και εξαθλίωσης. Το «δίκαιο» είναι δίκαιο, λοιπόν, επειδή το υπακούουν, αλλά τί γίνεται με αυτούς που αρνούνται να συμμορφωθούν, αυτούς που παρεκκλίνουν και ξεφεύγουν από τις προκαθορισμένες κοινωνικές συμπεριφορές;

“Νόμος και τάξη”, το δόγμα που καλύπτει αυτό το κενό, διασφαλίζοντας με αυστηρότερους νόμους εξοντωτικές ποινές και άτεγκτη καταστολή τη διατήρηση της αστικής νομιμότητας.

Έτσι, το κράτος επιστρατεύει τη δικαστική εξουσία για να πατάξει κάθε παρεκκλίνουσα συμπεριφορά, να διατηρήσει με ένα τρόπο την κοινωνική και πολιτική σταθερότητα. Δήθεν εκφράζοντας τα συμφέροντα της κοινωνίας, επί της ουσίας όμως εξαναγκάζοντας τους πολίτες να τηρούν τους νόμους παραχωρώντας, έτσι, έμμεσα το μονοπώλιο της βίας στον κρατικό μηχανισμό.

Καθώς ο δεχόμενος την κρατική βία δεν μπορεί και δε γίνεται να ανταποδώσει τη δίκαιη αντιβία, παρά μόνο να δεχθεί πειθήνια την αυθεντία του κράτους, την επιβολή των νόμων για το «κοινό καλό».

Προϋπόθεση, λοιπόν, της καπιταλιστικής -πολιτικής- σταθερότητας είναι η νομιμοποίηση του συστήματος και της βίας που παράγει και φυσικά οι θεματοφύλακες δε θα μπορούσαν να είναι άλλοι πέρα από τη δικαστική εξουσία, η οποία καλείται να «καλύψει» όλες τις δομικές ανισορροπίες του συστήματος προκειμένου να μην καταρρεύσει κοινωνικά και οικονομικά.

Εκτελώντας, φυσικά, πάντα τις κυβερνητικές εντολές και λειτουργώντας κατά κανόνα μεροληπτικά υπέρ των κρατικών συμφερόντων. Η δυνατότητα πολλαπλής ερμηνείας του νόμου από τους δικαστές είναι η πίσω πόρτα που μένει πάντα ανοιχτή για την κυρίαρχη τάξη να παρεμβαίνει και να καθοδηγεί τη δικαστική εξουσία. Ο ρόλος τους (σας) δε θα μπορούσε να είναι άλλος πέρα από τη διαφύλαξη της οικονομικής και πολιτικής ελίτ, τα κριτήρια απονομής δικαιοσύνης είναι βαθιά ταξικά και ως εκ τούτου η βία σας στρέφεται στους παραβατικούς, στους φτωχοδιάβολους, τους μετανάστες και φυσικά όσους εμπράκτως αμφισβητούν την εξουσία σας. Από την άλλη, η ελαστικότητα των νόμων σας εξαντλείται στις περιπτώσεις των «νόμιμων» μεγαλοεγκληματιών, όπως στην πρόσφατη περίπτωση του δημάρχου Θεσσαλονίκης Παπαγεωργόπουλου, ο οποίος ενώ καταδικάστηκε πρωτόδικα σε ισόβια κάθειρξη για την υπεξαίρεση 17,9 εκατομμυρίων ευρώ, τελικώς, ένα χρόνο μετά «σπάει» την ισόβια και καταδικάζεται σε 12 χρόνια κάθειρξη. Καθώς, μάλλον, τα 17,9 εκατομμύρια ευρώ που έφαγε ο εν λόγω κύριος από τους πολίτες αυτής της χώρας είναι μικρότερης κλίμακας έγκλημα από τους μετανάστες που για μικροκλοπές καταδικάζονται σε 14 και 15 χρόνια κάθειρξης. Και εδώ δεν μπορώ να μη φέρω άλλο ένα παράδειγμα για το πόσο ακραία κατευθυνόμενη και ταξική είναι η δικαιοσύνη σας. Φυσικά, μιλάω για την απόφαση του Μεικτού Ορκωτού δικαστηρίου Πατρών που αθώωσε δύο από τους τέσσερις κατηγορούμενους για την υπόθεση των πυροβολισμών στη Μανωλάδα. Εκεί που 35 μετανάστες πυροβολήθηκαν επειδή διεκδίκησαν τα δεδουλευμένα τους.

Αλήθεια, ποια κοινωνία οραματίζεστε και ποιο κοινό καλό υπερασπίζεστε; Ποιο είναι το κοινωνικό όφελος και οι αξίες που προτάσσετε;

Οραματίζεστε μία κοινωνία στο σκοτάδι, στο σύνολό της φοβισμένη, όπου παθητικά θα δέχεται τη βία του κράτους και του κεφαλαίου και είσαστε υπόλογοι γι αυτό.

Ποιός καταδικάστηκε για τα εκατομμύρια ευρώ που τόσα χρόνια ληστεύει η πολιτική εξουσία από το δημόσια χρήμα;

Ποιός καταδικάστηκε για τους χιλιάδες που οδηγήθηκαν στην αυτοκτονία από την οικονομική κρίση;

Ποιός καταδικάστηκε για τις δεκάδες δολοφονίες μεταναστών στο Φαρμακονήσι και σε τόσα άλλα μέρη που έχουν γίνει αντίστοιχα περιστατικά με ανθρώπους που απλά περισσεύουν για το καπιταλιστικό σύστημα;

Ποιός καταδικάστηκε για τα αμέτρητα («μεμονωμένα» κατά τα άλλα) περιστατικά βασανισμών στα αστυνομικά τμήματα;

ΚΑΝΕΙΣ!

Φυσικά, δε λέω ότι δεν κάνετε σωστά τη δουλειά σας, κάθε άλλο! Αυτή ακριβώς είναι η δουλειά σας, να καλύπτετε τα καθημερινά εγκλήματα του κράτους. Ακόμα και εδώ, μέσα σε αυτήν την αίθουσα είδαμε κάμποσους αστυνομικούς, οι οποίοι με τρόπο εξόφθαλμο και περίσσιο θράσος, κάλυπταν τους συναδέλφους τους από το τμήμα της Βέροιας για τα βασανιστήρια που έγιναν εκεί μέσα. Το οξύμωρο της υπόθεσης, όμως, παρ’ όλα αυτά, δεν είναι η συγκάλυψη από πλευράς εξουσίας, αλλά ο τρόπος που παρουσιάζεται ο βασανισμός ως φυσικό ακόλουθο της άσκησης αυτής (της εξουσίας). Εξάλλου και η δημοσιοποίηση των φωτογραφιών μας ακριβώς αυτό το σκοπό εξυπηρετούσε: από τη μία την ηθική νομιμοποίηση του βασανισμού και από την άλλη τη διάχυση του φόβου μέσω του παραδειγματισμού προς όλους αυτούς που επιλέγουν να επιτεθούν στο σύστημα και τις δομές του. Μιλάμε για μία «απονεύρωση» στο σύνολο της κοινωνίας, μία προσπάθεια να εξαλειφθούν και να αφομοιωθούν τα όποια αντανακλαστικά της έχουν απομείνει.

Με τον πλέον απροκάλυπτο τρόπο, κράτος και κυβέρνηση διαμορφώνουν τους όρους επιβολής τους, διαμέσου ακραίων φασιστικών νομοσχεδίων, και έκτακτων πράξεων νομοθετικού περιεχομένου.

Με το πιο πρόσφατο παράδειγμα το νομοσχέδιο για τις φυλακές τύπου Γ΄, τη νομιμοποίηση, δηλαδή, των ειδικών συνθηκών κράτησης, ενός μόνιμου βασανιστηρίου που αναδιαρθρώνει το σωφρονιστικό σύστημα στα πρότυπα της γενικευμένης καταστολής που επιτάσσει το ξένο και το ντόπιο κεφάλαιο, η μεγαλύτερη και καλύτερα οργανωμένη τρομοκρατική οργάνωση.

Συνοψίζοντας, η διάθεσή σας για απονομή δικαιοσύνης εξαντλείται στη διατήρηση της πολιτικής σταθερότητας και των ταξικών διαχωρισμών που νομοτελειακά γεννάει το καπιταλιστικό σύστημα.

Αλλά, μιας και μιλήσαμε για τρομοκρατία ας περάσουμε στις κατηγορίες που το δικαστήριό σας μου αποδίδει.

Καταρχάς, η τρομοκρατική οργάνωση, άρθρο 187Α του ποινικού κώδικα, ή αλλιώς «η τέλεση συγκεκριμένων αξιόποινων πράξεων με τρόπο ή σε έκταση ή υπό συνθήκες που είναι δυνατόν να βλάψουν σοβαρά μια χώρα ή έναν διεθνή οργανισμό και με σκοπό να εκφοβίσει σοβαρά έναν πληθυσμό ή να εξαναγκάσει παρανόμως δημόσια αρχή ή διεθνή οργανισμό να εκτελέσει οποιαδήποτε πράξη ή να απόσχει από αυτήν ή να βλάψει σοβαρά ή να καταστρέψει τις θεμελιώδεις συνταγματικές πολιτικές, οικονομικές δομές μιας χώρας ή ενός διεθνούς οργανισμού».

Έχει μια σημασία να δούμε αυτό το νομικό χαρακτηρισμό και κυρίως σε τι αποσκοπεί ο νόμος στο σύνολό του.

Καταρχάς, ο 187Α είναι στην ουσία του ένα ιδιώνυμο, μια αναβάθμιση του 187, περί εγκληματικής οργάνωσης. Η φύση του νόμου εμπεριέχει μια διττότητα αρκετά σημαντική, όχι τόσο από νομοτεχνικής απόψεως -που δε με απασχολεί κιόλας- όσο σε επίπεδο πολιτικής σκοπιμότητας.

Ενώ, λοιπόν, αυτό το νομοθέτημα αναγνωρίζει εν μέρει τα πολιτικά κίνητρα μιας πράξης, με την αναγωγή της εγκληματικής οργάνωσης σε τρομοκρατική, παράλληλα εξισώνει το πολιτικό αδίκημα με το ποινικό σε επίπεδο αντιμετώπισης.

Δηλαδή, ενώ η δίωξη με τον 187Α είναι αναβαθμισμένη λόγω πολιτικών κινήτρων ενός αδικήματος, ο τρομοκράτης είναι ένας εγκληματίας του κοινού Ποινικού Δικαίου.

Με λίγα λόγια η δικαστική εξουσία σε αγαστή συνεργασία με κυβέρνηση και κράτος, ακολουθούν το άγριο δόγμα του νεοφιλελευθερισμού θατσερικής έμπνευσης πως «δεν υπάρχουν πλέον τάξεις, παρά μόνο άτομα». Έτσι, δεν υπάρχει η πάλη των τάξεων, άρα και το πολιτικό αδίκημα, καθώς το κράτος και η κυρίαρχη τάξη ορίζουν τα μέσα και τα όρια της πολιτικής αντιπαράθεσης στα πλαίσια της νομιμότητας. Η εξουσία, λοιπόν, δε χωράει αμφισβήτηση.

Γιατί, προφανώς, αυτός ο υποβιβασμός ή για την ακρίβεια η εξίσωση του πολιτικού αδικήματος με το κοινό έγκλημα συνεπάγεται της ποινικοποίησης κάθε μορφής αντίστασης, πολλώ δε μάλλον όταν αυτή γίνεται με τη χρήση βίας.

Έχουμε, λοιπόν ένα ιδιώνυμο, που πέρα από την απονοηματοδότηση των πολιτικών χαρακτηριστικών κάθε πράξης, στοχεύει και στην εξάλειψη κάθε μορφής αντίστασης. Ένα νόμο ομπρέλα που η γκάμα του συνεχώς διευρύνεται και πρόσφατα μάλιστα είδαμε ένα ολόκληρο χωριό στις Σκουριές να διώκεται με τον 187Α, εγκαινιάζοντας την τακτική των μαζικών διώξεων στα πλαίσια τρομοκρατικής οργάνωσης απλά επειδή αυτοί οι άνθρωποι αντιστάθηκαν στην επεκτατική μανία του κεφαλαίου.

Και είναι φυσικό ακόλουθο της βαθιάς συστημικής κρίσης, η εξουσία να διοχετεύει το φόβο στο αντιστεκόμενο κομμάτι της κοινωνίας χαρακτηρίζοντας όλο και περισσότερες πράξεις ως τρομοκρατικές, με την ελπίδα να διατηρήσει τις εύθραυστες ισορροπίες του καπιταλιστικού συστήματος.

Παράλληλα, την τελευταία πενταετία βλέπουμε και μια αναβάθμιση της κατασταλτικής πολιτικής. Οι διωκτικές αρχές της Ελλάδας, ακολουθώντας το δόγμα Μarini και έχοντας να αντιμετωπίσουν έναν συνεχώς αυξανόμενο αναρχικό χώρο, στήνουν μια σειρά από διώξεις από το 2009 με αφορμή τον εντοπισμό βόμβας σε σπίτι στο Χαλάνδρι. Έτσι, ένα νόμιμο σπίτι βαφτίστηκε γιάφκα και δημιουργήθηκε μια «φρέσκια» δεξαμενή διώξεων. Όσοι αναρχικοί είχαν αποτύπωμα στο σπίτι ήταν (και μάλλον παραμένουν) εν δυνάμει τρομοκράτες, ένα θεώρημα που η εισαγγελέας στο δικαστήριο των συντρόφων Σαραφούδη και Ναξάκη πήγε ένα βήμα παρακάτω δηλώνοντας πως αρκεί να είσαι αναρχικός για να είσαι μέλος της Σ.Π.Φ. Χρησιμοποιώντας, λοιπόν, αυτή τη φόρμουλα διώξεων, οι διωκτικές αρχές μας φορτώνουν δικογραφίες αποσκοπώντας στην πολύχρονη φυλάκισή μας και την παραδειγματική τιμωρία μας.

Ωραίο λοιπόν το παραμύθι σας, όμως οι μόνοι τρομοκράτες είναι το κράτος και το κεφάλαιο. Ιστορικά, από την πρώτη εμφάνιση της τρομοκρατίας ως πολιτική ανάλυση, αυτή ταυτιζόταν με την κρατική τρομοκρατία.

Τρομοκρατία, λοιπόν, είναι η υπεροχή μέσω της βίας και του τρόμου. Και όσοι βιάζονται να καταδικάσουν τη βία από όπου και αν προέρχεται σίγουρα αδυνατούν να αντιληφθούν (ή τέλος πάντων δεν τους βολεύει να αντιληφθούν) την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα στην πρωτογενή και δευτερογενή βία.

Ας μη γελιόμαστε, η βία καθορίζει αυτό το σύστημα, ενυπάρχει σε επίπεδο καθημερινότητας στο σύνολο του κοινωνικού ιστού. Όσο υπάρχουν άνθρωποι που ζουν σε χαρτόκουτα ενώ κάποιοι άλλοι σε πολυτελέστατες βίλες, υπάρχει βία. Όσο κάποιοι σκοτώνονται σε εργατικά ατυχήματα για να πλουτίζουν λίγοι, υπάρχει βία. Όσο διαιωνίζεται η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, υπάρχει βία.

Ανέκαθεν, η βία ήταν βασικό δομικό συστατικό του καπιταλιστικού συστήματος, αναπαράγεται καθημερινά με ποικίλους τρόπους και πολλαπλούς αποδέκτες.

Είναι γεγονός, όμως, ότι υπάρχει μια πρωτογενής βία που ασκείται από την εξουσία και εκδηλώνεται με τον πιο άγριο τρόπο συστηματικά μέσω της οικονομικής αφαίμαξης του μεγαλύτερου τμήματος της κοινωνίας για να ταΐζονται δισεκατομμύρια στο υπό κατάρρευση τραπεζικό σύστημα˙ μέσω της εργασίας, που αντί να είναι ο τρόπος να εκφράζει ο καθένας τη δημιουργικότητά του και να καλύπτει τις ανάγκες του, έχει περισσότερο τη μορφή τιμωρίας, όπου οι άνθρωποι εξαναγκάζονται να εργάζονται σαν σκλάβοι στα σύγχρονα κάτεργα του καπιταλισμού˙ μέσω της άγριας καταστολής απέναντι στο μαχόμενο τμήμα της κοινωνίας˙ μέσω των 1,5 εκατομμυρίων ανέργων που έμμεσα καταδικάζονται σε μία μορφή αργού θανάτου.

Εκατοντάδες τρόποι έκφρασης αυτής της βίας -της κρατικής τρομοκρατίας- εκατοντάδες και τα παραδείγματα και δεν υπάρχει κάποιος λόγος να επεκταθώ περεταίρω στην προκειμένη περίπτωση. Το ζήτημα είναι πως από την κρατική τρομοκρατία -που διεκδικεί το μονοπώλιο της βίας- προκύπτει η μόνη δίκαιη βία, η επαναστατική αντί-βία. Γιατί ακόμα και αν ο κόσμος για τον οποίο παλεύουμε είναι αυτός της μη-βίας, της αλληλεγγύης και της ελευθερίας, γνωρίζουμε πολύ καλά πως οι προνομιούχοι δε θα παραχωρήσουν εθελούσια την εξουσία τους, παρά μόνο με τη χρήση βίας.

Απέναντι στη βία αντιτάσσουμε βία, απέναντι στην ισχύ, ισχύ, με κάθε κόστος. Ακόμα και με τίμημα την ίδια την ελευθερία μας ή και τη ζωή μας. Για να σώσουμε τη ζωή μας πρέπει να είμαστε έτοιμοι να τη χάσουμε. Η επαναστατική βία, λοιπόν, δεν έχει να κάνει σε τίποτα με τη χρήση τρόμου. Ο τρόμος ήταν, ήταν και θα είναι εργαλείο της κυρίαρχης τάξης για να επιβάλλεται.

Η ειδοποιός διαφορά της επαναστατικής αντιβίας από την κρατική τρομοκρατία συνοψίζεται στα λόγια του Μαλατέστα: «αν, προκειμένου να νικήσουμε, θα έπρεπε να στήσουμε κρεμάλες στις πλατείες, θα προτιμούσα να χάσουμε».

Παρότι, λοιπόν, κι εμείς οι ίδιοι είμαστε κομμάτι αυτού του διαφθαρμένου και αλλοτριωμένου κόσμου και αναπόφευκτα τον κουβαλάμε μαζί μας, κουβαλάμε παράλληλα την ανάγκη για επανάσταση.

Παλεύουμε για ένα μέλλον ελεύθερο που, καλώς ή κακώς, μπορούμε να το δούμε μόνο μέσα από το πρίσμα του παρόντος.

Και για να εξοπλίσουμε τον αγώνα μας στο παρόν η απαλλοτρίωση είναι μια επαναστατική αναγκαιότητα.

Πρώτα από όλα για να απελευθερώσουμε χρόνο από τις ζωές μας, να μην εγκλωβιστούμε στα δίχτυα της μισθωτής σκλαβιάς.

Αλλά κυρίως για να χρηματοδοτήσουμε τον ευρύτερο αναρχικό αγώνα σε κάθε πτυχή του. Και ο αναρχικός αγώνας είναι μια πορεία προς τη συνολική χειραφέτηση του ανθρώπου. Μια πορεία προς την καταστροφή κάθε θεσμού που καταδυναστεύει την ανθρώπινη ύπαρξη.

Η απαλλοτρίωση τραπεζών ήταν και θα παραμείνει μια διαχρονική επιλογή των επαναστατικών κινημάτων, μια πράξη εξέγερσης ενάντια στο οικονομικό προπύργιο του καπιταλισμού. Φυσικά, δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι με μια ληστεία θα ζημιωθεί η τράπεζα, πολλώ δε μάλλον το τραπεζικό σύστημα συνολικότερα. Όπως και να έχει είναι μια πράξη επαναστατική, μια ρωγμή στην παντοδυναμία του κράτους και του κεφαλαίου.

Όχι, βέβαια, εξ ορισμού επαναστατική, αλλά πάντα σε συνάρτηση με το υποκείμενο που ορίζει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά αυτής της πράξης.

Εσείς μιλάτε για ληστεία στα πλαίσια τρομοκρατικής οργάνωσης, να ξεκαθαρίσω, λοιπόν, ότι δεν υπήρξα ποτέ μέλος καμίας οργάνωσης, παρά μόνο αναρχικός.

Ως αναρχικός, έκανα τη ληστεία και ως εκ τούτου ήταν μια συνειδητή πράξη αντίστασης, ένα μέσο απαραίτητο για την αυτοχρηματοδότηση της ζωής μου και του αγώνα. Μια επιλογή που θα ξαναέκανα και τη στηρίζω ακόμα, εφόσον οι λόγοι και τα κίνητρα που με οδήγησαν σε αυτή είναι η ίδια η φύση του καπιταλισμού, οι σχέσεις εκμετάλλευσης και καταπίεσης.

Και φυσικά, όταν λέμε για μια ληστεία στα πλαίσια του αναρχικού αγώνα, μιλάμε για συγκεκριμένη στόχευση και συγκεκριμένα χαρακτηριστικά κατά τη διάρκεια αυτής. Δε θα μπορούσε ποτέ να είναι στόχος μας για παράδειγμα το 44,3% του πληθυσμού της χώρας που χρωστάει στις τράπεζες και οδηγείται σε αναγκαστικές ρευστοποιήσεις για να επιβιώσει και να μη βγει σε πλειστηριασμό το σπίτι του.

Εμείς, σε αντίθεση με τον κρατικό μηχανισμό, δε «φορολογούμε» τις κατώτερες κοινωνικές τάξεις, τους φτωχούς και τους ανέργους, τους μη-έχοντες. Εμείς απαλλοτριώνουμε τα μέρη όπου υπερσυσσωρεύεται το κρατικό (και όχι μόνο) χρήμα, στοχεύουμε σε αυτούς που κλέβουν 37,7 δις ευρώ από την κοινωνία για τη «διάσωση» του τραπεζικού συστήματος. Στοχεύουμε σε αυτό το 5% των μεγαλοοικογενειών της Ελλάδας που χρόνια τώρα καταδυναστεύουν τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα της χώρας.

Όταν επιλέγουμε τη ληστεία λοιπόν, επιλέγουμε ένα επαναστατικό μέσο, μία πράξη αγώνα, κι όπως κάθε επαναστατική δράση, οργανώνεται και εκτελείται βάση της ηθικής του υποκειμένου. Μια ηθική τελείως διαφορετική από αυτή που το σύστημα επιβάλλει. Μια ηθική στα πλαίσια των αναρχικών προταγμάτων.

Έτσι, ακριβώς επειδή η στοχοθεσία μας είναι συγκεκριμένη όπως και οι σκοποί μας, επιλέγουμε να οπλιστούμε για να υπερασπιστούμε την ελευθερία μας, να αντιμετωπίσουμε τους ένοπλους και αδίστακτους φρουρούς του κεφαλαίου, τους τοποτηρητές της τάξης και της ασφάλειας.

Φυσικά ως αναρχικοί είμαστε άκρως αντίθετοι με την κρατική αντίληψη περί «παράπλευρης απώλειας». Αυτός είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται από την κυριαρχία για να καλύψει τα πιο ειδεχθή και αποκρουστικά της εγκλήματα. Έτσι, για εμάς κατά τη διάρκεια μιας ληστείας τα όπλα δε στρέφονται εναντίων όλων, στοχεύουν στην απαλλοτρίωση του χρήματος και στην αναγκαία επιβολή που απαιτεί η πράξη μας. Παρ’ όλα αυτά, δεν ισχύει το ίδιο για όσους έχουν στόχο να στερήσουν την ελευθερία μας.

Βέβαια, στην προκειμένη περίπτωση βρεθήκαμε σε μια ιδιότυπη συνθήκη κατά την καταδίωξή μας. Η επιλογή μας να κλέψουμε το όχημα ενός τυχαίου οδηγού που βρέθηκε στο δρόμο μας τελικά προσέθεσε έναν παράγοντα έξω από εμάς. Επιλέξαμε να εμποδίσουμε τον οδηγό να ειδοποιήσει την αστυνομία για την κλοπή του αυτοκινήτου και ο μόνος τρόπος ήταν να τον πάρουμε μαζί μας για το χρονικό διάστημα που απαιτούσε η διαφυγή των συντρόφων μας.

Το δίλλημα όπου βρεθήκαμε όταν άρχισε η καταδίωξη απαντήθηκε, λοιπόν, από εμάς αποκλειστικά και σίγουρα με γνώμονα, όχι έναν άκριτο ανθρωπισμό, αλλά τον προσωπικό μας αξιακό κώδικα. Δεν υπήρξε, λοιπόν, κανένας αφοπλισμός από τους αστυνομικούς, δε θα τους δώσω την ευχαρίστηση να εξυψώνουν το έργο της αστυνομίας για άλλη μία φορά. Ό,τι έγινε ήταν καθαρά δική μας επιλογή, μια απόφαση απεμπλοκής, βάση των δικών μας κριτηρίων, συνεκτιμώντας όλους τους παράγοντες που είχαν προκύψει.

Πιστεύετε, λοιπόν, πως αυτές τις επιλογές είναι αρμόδιο ένα δικαστήριο να τις κρίνει; να τις αξιολογήσει ή έστω να σταθεί αντικειμενικά απέναντί τους; Φυσικά, όχι, ακριβώς επειδή είναι επιλογές που συνθέτουν έναν συνολικότερο αγώνα, στον οποίο είμαστε αντιμέτωποι. Και μιλάω για το σύνολο των επιλογών, όχι μόνο τη στιγμή της καταδίωξης.

Ακούστηκαν πολλά και διάφορα κατά τη διάρκεια της δίκης και ουκ ολίγες φορές επιχειρήθηκε από εσάς να παρουσιάσετε ένα πιο «δημοκρατικό» προσωπείο που δίνει χώρο στον πλουραλισμό των απόψεων, ότι δήθεν κατανοείτε σε ένα βαθμό αυτό που πρεσβεύουμε και προτάσσουμε. Ή, ότι δεν εκτελείτε εντολές, δεν είσαστε οι εντεταλμένοι δήμιοι του συστήματος. Ότι οι αποφάσεις δεν είναι προειλημμένες και ότι η δουλειά σας είναι να εφαρμόζετε το «γράμμα του νόμου». Αλήθεια, όμως, πώς ακριβώς εφαρμόζετε «το γράμμα του νόμου» από τη στιγμή που κανένας νόμος δεν έχει ένα και μοναδικό αυταπόδεικτο νόημα;

Επί της ουσίας, λοιπόν, δεν υπάρχει σχεδόν καμία περίπτωση παρέκκλισης της δικαστικής εξουσίας από την κρατική πολιτική. Ακόμα και οι περιπτώσεις όπου ο ανθρώπινος παράγοντας υπερισχύει ή σε περίπτωση κάποιου δικαστικού ακτιβισμού είτε η πρωτοβουλία θα αφομοιωθεί από το ίδιο το σύστημα, είτε ο στόχος του δικαστικού ακτιβισμού θα είναι η αλλαγή κυβερνητικής πολιτικής και όχι η εναντίωση στον κρατικό μηχανισμό. Εξάλλου η άμεση εμπλοκή σας σε αυτόν συνειδητά, σας δεσμεύει και σε επίπεδο πολιτικής. Κάτι που προφανώς δεν κρύβεται, βγαίνει στην επιφάνεια όταν απειλείται η σταθερότητα και το δημοκρατικό προσωπείο του συστήματος. Όπως, για παράδειγμα, η υποδειγματική αφοσίωση του «κυρίου προέδρου» να υπαγορεύει συστηματικά τις απαντήσεις στους αστυνομικούς με στόχο να τους βγάλει από τη δύσκολη θέση να εκθέσουν τους συναδέλφους τους.

Είσαστε συνένοχοι, λοιπόν, στα αμέτρητα εγκλήματα της κρατικής τρομοκρατίας, συνυπεύθυνοι για την απελπιστική κατάσταση που βιώνουμε καθημερινά. Ταγμένοι υπερασπιστές ενός συστήματος εκμετάλλευσης και εξαθλίωσης. Δολοφόνοι, με τα χέρια σας ποτισμένα από το αίμα όλων αυτών των ελεύθερων και ανυπότακτων στιγμών. Κλαδιά στο «δέντρο» της εξουσίας και της διαφθοράς, αναγκασμένοι να ξεπλένετε το αίμα για να ελαφρύνει η συνείδησή σας. Όμως, η ματαιότητα της ύπαρξής σας επιβάλλει κι άλλο αίμα για να ξεπλύνει το προηγούμενο. Και φυσικά, μια δήθεν επιείκεια δεν έρχεται σε αντίθεση με τον αποκρουστικό σας ρόλο. Οι σίγουρες καταδίκες μας και οι αρκετές δικογραφίες που μας έχουν φορτώσει σας αφήνουν χώρο για δημοκρατικές «ευαισθησίες».

Το καθεστώς έκτακτης ανάγκης που βιώνουμε βασίζεται στην ύπνωση της κοινωνίας, συνεχίζει να υπάρχει όσο ο φόβος υπερισχύει της μαχητικότητας. Το κράτος και το κεφάλαιο απαιτούν παθητικότητα, ο μόνος τρόπος για να επιβιώσεις χωρίς να γίνεις στόχος της άγριας καταστολής είναι απλά να κλείσεις τα μάτια και αφήσεις τη ζωή σου να φεύγει, την Ιστορία να γράφεται χωρίς να την επηρεάσεις ούτε στο ελάχιστο.

Μια χειμερία νάρκη σε ένα βαθύ και ατέλειωτο «χειμώνα». Το «χειμώνα» της εξουσίας και της εκμετάλλευσης. Το «χειμώνα» του τρόμου, της βίας, του κράτους, των δυνάμεων καταστολής, των νόμων, των δικαστών, του καπιταλισμού.

Κι όμως, μέσα σε αυτό το διαρκή «χειμώνα» υπάρχουν κάποιοι που αψηφώντας το σκοτάδι των εποχών και την αναμφίβολη υπεροψία του συστήματος παλεύουν για την αυριανή «άνοιξη». Κουβαλούν μέσα τους την επιμονή της άνοιξης που πάντα κερδίζει τη μάχη με το χειμώνα. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν έναν κοινό γνώμονα, ποτέ τους δεν αρκέστηκαν σε αυτά που τους δίνονταν δήθεν απλόχερα.

Συλλογικοποιούνται κόντρα στις ηθικές προσταγές της εποχής και κάνουν το βήμα προς το αδύνατο. Το βήμα προς το άγνωστο, αλλά παράλληλα συναρπαστικό, ακριβώς επειδή είναι άγνωστο.

Ρίχτηκαν στον αγώνα πρώτα από όλα για να αλλάξουν τον εαυτό τους, αλλά και με την ελπίδα της διάχυσης του αγώνα στο σύνολο της κοινωνίας.

Είναι όλοι αυτοί άνθρωποι που αρνήθηκαν την επιβολή της εξουσίας και της εκμετάλλευσης, που στο πέρασμα των χρόνων έχουν παλέψει δίνοντας μέχρι και τη ζωή τους για το όνειρο της επανάστασης.

Άνθρωποι που ερωτεύτηκαν την Ιδέα της ανατροπής και την ανάγκη για την καταστροφή του πολιτισμού της οχυρωμένης μιζέριας. Οχυρωμένης πίσω απ` τις στιγμές καταπίεσης, πίσω απ` τον διάχυτο φόβο, πίσω απ` τις συνεχείς «δολοφονίες» ανυπόταχτων επιθυμιών.

Ένα ταξίδι έχει αρχίσει εδώ και αιώνες, ένα μονοπάτι που το` χουν πατήσει εκατοντάδες άνθρωποι στο ρου της Ιστορίας.

Μια πορεία προς την συνολική χειραφέτηση του ανθρώπου. Μια πορεία προς την Ουτοπία, προς την ελευθερία, την αναρχία.

Και κάθε βήμα προς αυτή την κατεύθυνση –μικρό ή μεγάλο- φέρει το βάρος της ιστορίας όλων αυτών των ανθρώπων. Κάθε βήμα και μια στιγμή αγώνα στο δρόμο για την επανάσταση.

Δίνουμε και εμείς με τη σειρά μας υπόσχεση πως δε θα προδώσουμε ποτέ τον αγώνα, δε θα ξεχάσουμε ποτέ την ομορφιά αυτού του ταξιδιού.

Δηλώνω λοιπόν αμετανόητα αναρχικός, κομμάτι ενός αγώνα που κουβαλάει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του εκάστοτε αγωνιστή, ενός αγώνα πολυτασικού μα με έναν κοινό στόχο, την επανάσταση.

Κι αν είναι κάτι σίγουρο είναι πως τίποτα δεν έχει τελειώσει, τώρα όσο ποτέ πρέπει να συνεχίσουμε και να εντείνουμε τον αγώνα μας, να αποτελέσουμε την επαναστατική προοπτική για το οριστικό ξεπέρασμα του καπιταλισμού.

ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ.»

45 σχόλια:

  1. Θυμίζω επίσης την επιστολή Ρωμανού, Πολίτη, Μιχαηλίδη και Μπουρζούκου από τη φυλακή:

    Η άποψη που θέλει τους αγωνιστές βορά στα νύχια των κατασταλτικών μηχανισμών εσωτερικεύει την αντίληψη της ήττας στους κόλπους των ανατρεπτικών κύκλων. Είναι η αποδοχή μίας αντίληψης περιορισμού του πολέμου εναντίων των εχθρών της ελευθερίας, στα πλαίσια αποδοχής της αστικής κοινωνικής ηθικής και νομιμότητας. Και για να μην παραξηγούμαστε, η παραπάνω νύξη αφορά σε ανακοινώσεις τύπου ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α ή Α.Κ., που συμβάλουν περισσότερο στο ρεφορμισμό παρά στη ριζοσπαστικοποίηση. Περιττό να αναφερθούμε σε δημοσιογράφους, το ΣΥΡΙΖΑ και λοιπά κομμάτια του συστήματος που με «φιλικές» ανακοινώσεις προς εμάς επιχειρούν να επαναπροσεγγίσουν όσες συνειδήσεις ξεκινούν να αποκλίνουν από τις νόρμες, εξυπηρετώντας έτσι τη σταθεροποίηση του καθεστώτος.
    http://www.lamiareport.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=69183:h-epistoli-ton-4-tou-belbentou-ekshgoun-pos-tous-epiasan-ti-lene-gia-to-suriza&catid=38:2010-04-22-20-27-04&Itemid=68

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Για να καταλαβω... Θέλεις να τονισεις ότι το δικαστηριο τους συμπεριφέρθηκε αναλαφρα; Οτι οι αναρχικοι τυγχανουν ευνοϊκής μεταχειρισης απ το κράτος;;;

    Avanti maestro

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τουναντίον.

      Επίσης, θέλω να τονίσω ότι αυτοί είναι αναρχικοί. Όχι "αναρχικοί." Μεγάλη διαφορά, και φαίνεται.

      Διαγραφή
  3. Φρίντριχ Ένγκελς, Για το κύρος (1873):

    Για ποιο λόγο οι αντίπαλοι του κύρους δεν περιορίζουν την πολεμική τους ενάντια στο πολιτικό κύρος, ενάντια στο κράτος; Όλοι οι σοσιαλιστές έχουν την ίδια γνώμη ότι το πολιτικό κράτος και μαζί του και το πολιτικό κύρος θα εξαφανιστούν σαν αποτέλεσμα της μελλοντικής κοινωνικής επανάστασης και αυτό σημαίνει, ότι θα χάσουν οι δημόσιες λειτουργίες τον πολιτικό τους χαρακτήρα και θα μετατραπούν σε απλές διοικητικές λειτουργίες που θα προστατεύουν τα πραγματικά κοινωνικά συμφέροντα. Οι αντίπαλοι όμως του κύρους απαιτούν να καταργηθεί μονομιάς το αυθεντικό πολιτικό κράτος πριν ακόμα εξαφανιστούν οι κοινωνικοί όροι που προκάλεσαν τη γέννησή του. Απαιτούν ή πρώτη πράξη της κοινωνικής επανάστασης να είναι η κατάργηση του κύρους. Είδαν ποτέ αυτοί οι κύριοι μιαν επανάσταση; Μια επανάσταση είναι ασφαλώς το αυθεντικότερο πράμα που υπάρχει. Είναι μια πράξη με την οποία ένα μέρος του πληθυσμού επιβάλλει τη θέλησή του στο άλλο με όπλα, με λόγχες και με κανόνια, δηλαδή με τα πιο αυταρχικά μέσα που μπορούσε να φανταστεί κανείς. Και η νικήτρια μερίδα πρέπει, αν δε θέλει να είναι μάταιος ο αγώνας που έκανε, να σταθεροποιήσει αύτη την κυριαρχία της με τον τρόμο που εμπνέουν τα όπλα της στην αντίδραση. Θα κρατούσε ποτέ η Παρισινή Κομμούνα έστω και μια μέρα αν δεν είχε μεταχειριστεί ενάντια στην αστική τάξη αυτό το κύρος του οπλισμένου λαού; Αντίθετα, δε θα πρέπει να την κατηγορήσουμε για το ότι δεν το χρησιμοποίησε όσο έπρεπε; Επομένως ένα από τα δύο: ή δεν ξέρουν τι λένε οι αντίπαλοι του κύρους και έτσι προκαλούν σύγχυση, ή ξέρουν, και στην περίπτωση αύτη προδίνουν το προλεταριακό κίνημα. Και στη μια και στην άλλη περίπτωση εξυπηρετούν την αντίδραση.

    Dubitans

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δεν κρίνω το ήθος των ανθρώπων ούτε τις πράξεις τους ούτε τα κίνητρά τους. Όμως για τη συνήθη λειτουργία του Δικαστικού Σώματος στην Ελλάδα του 2014 έχω τις παρακάτω απορίες :

    1. Ο "αντιτρομοκρατικός νόμος" δεν φτιάχτηκε για ομάδες που προσπαθούν ασκώντας (ένοπλη) βία να καταργήσουν την εξουσία της κυβέρνησης/κράτους/ κλπ; Τη στιγμή που πάνε συνδικάλιστές κατηγορούμενοι με τον αντιτρομοκρατικό ή ακόμα και μαθητές που βρέθηκαν στο "λάθος" σημείο μετά από μια διαδήλωση (Λαμία Λάρισσα δεν θυμάμαι ακριβώς) πως είναι δυνατόν να μην κατηγορηθούν αυτοί; Οι οποίοι μάλιστα σε γραπτές δηλώσεις τους (αντί για απολογίες) λένε ότι πήραν τα όπλα για να αλλάξουν τα πράγματα;
    2. Σε γήπεδο ή σε πορεία που οι μπάτσοι μαζεύουν κόσμο τυχαία από το πλήθος και οποιον μαζεύουν τραβάει το χέρι του ενστικτωδώς ή βάζει το χερι του για να προστατευτεί από τα γκλόπ τον φορτώνουν με "αντίσταση κατά της αρχης". Αυτους όχι;
    3. Φορτώνουν με αρπαγή έναν 20χρονο ο οποίος φιλοξενεί την 16χρονη γκομενά του που το "έσκασε" από το σπίτι της. Αυτούς που με την απειλή των όπλων επιβίβασαν στο αυτοκίνητο τους έναν άνθρωπο όχι;
    4. Η κατηγορία σύσταση και συμμορία που επίσης πέφτει πάνω στα κεφάλια (δικαια ή άδικα) όσων από κοινού εκτελούν οποιαδήποτε παράνομη πράξη που πήγε; Δεν υπήρχε ή αθωώθηκαν και για αυτή;

    Θέλω να πω ότι αν έπραξαν καλώς οι δικαστές στην περίπτωσή τους τότε πρέπει να επανεξετάσουν μερικές χιλιάδες δίκες της τελευταίας πενταετίας-δεκαετίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν έβαλες ψευδώνυμο.

      Οι ποινές που έφαγαν είναι:

      Γ. Μιχαηλίδης: 16 έτη, τέσσερις μήνες και 10 ημέρες. Ν. Ρωμανός: 15 έτη και 11 μήνες, Δ. Πολίτης: 11 έτη και 5 μήνες, Α. Μπουρζούκος: 15 έτη και 11 μήνες, Α. Ντάλιος: 15 έτη και 11 μήνες, Φ. Χαρίσης: 15 χρόνια και 11 μήνες.

      Είναι πάρα πολύ συνηθισμένη η συγχώνευση ποινών όταν έχεις (όπως είχαν) καμιά δεκαριά αδικήματα έκαστος στην καμπούρα.

      Στα πόσα θα ήσουν ικανοποιημένος για μια πράξη όπου δεν πειράχτηκε ανθρώπινη τρίχα και όπου οι ίδιοι σακατεύτηκαν στο ξύλο; Στα ισόβια;

      Για όλους τους κλέφτες --ποινικά αναγνωρισμένους ως τέτοιους και όχι-- και βασανιστές του αστικού κράτους (και αναφέρουν οι ίδιοι παραδείγματα) που ή δεν δικάζονται ποτέ ή δικάζονται και σε ένα χρόνο είναι έξω δεν βλέπω καμιά ανησυχία ή μέριμνα...

      Διαγραφή
    2. konstantinos

      Μακάρι να μην τους είχαν πιάσει. Αυτό που έγραψα είναι σαφές : με την συμπεριφορά των δικαστών τα τελευταία χρόνια, που υπηρετούν ένα σύστημα οργανωμένης αδικίας και όχι δικαιοσύνης, κλείνοντας μέσα αυτόν που χρωστάει 10.000 ευρώ και σβήνοντας τα χρέη αυτού που χρωστάει 1.000.000 και πάνω, ρίχνοντας 20 χρόνια σε αυτόν που έκλεψε 20.000 από μια τράπεζα και μη δικάζοντας καν αυτόν που εφαγε 1.000.000.000 σε παιχνίδια με ομόλογα κρατικά και ασφαλιστικών ταμείων, περίμενα άλλη συμπεριφορά.
      Να τους κατηγορήσουν και καταδικάσουν και για πράγματα που δεν έφταιγαν και δεν διέπραξαν. Όχι να τους αναγνωρίσουν ελαφρυντικά (δίκαια ή άδικα). Και να τους φορτώσουν από 80 χρόνια στον καθένα. Εσύ περίμενες αυτές τις ποινές, με βάση τα όσα βλέπεις τα τελευταία χρόνια;

      Διαγραφή
    3. "να τους φορτώσουν από 80 χρόνια στον καθένα."

      Αχ Κωνσταντίνε μου, μια χούντα μας σώζει. Τι περιμένεις από τη χαλαρή δημοκρατία που έχουμε; Εκτελεστικό απόσπασμα λέω εγώ.

      Διαγραφή
    4. "κλείνοντας μέσα αυτόν που χρωστάει 10.000 ευρώ και σβήνοντας τα χρέη αυτού που χρωστάει 1.000.000 και πάνω, ρίχνοντας 20 χρόνια σε αυτόν που έκλεψε 20.000 από μια τράπεζα και μη δικάζοντας καν αυτόν που εφαγε 1.000.000.000 σε παιχνίδια με ομόλογα κρατικά και ασφαλιστικών ταμείων, περίμενα άλλη συμπεριφορά."

      Ωραία η στάχτη στα μάτια (και καλά αναπαράγεις όσα οι ίδιοι λένε για να τα στρέψεις εναντίον τους, αφήνοντας ήσυχους και αλώβητους τους Παπαγεωργόπουλους, για να μην πούμε τίποτε για τον τίμιο θεσμό των τραπεζών που έπεσαν θύμα των κακοποιών), αλλά φοράω γυαλιά και δεν στραβώνομαι εύκολα.

      Διαγραφή
    5. αντωνη δεν αδικο το konstantinos.
      την απορια την ειχα και εγω. με βαση τα προηγουμενα δειγματα γραφης της ελληνικης "δικαιωσυνης" περιμενα οτι θα τους σκιζανε και θα τους φορτωναν το μισο ποινικο κωδικα.
      το να κανουν το αυτονοητο και να διαγραψουν καποιες κατηγοριες που δεν εστεκαν δεν το συνηθιζουν, ποσο μαλλον απο τη στιγμη που οι κατηγορουμενοι σνομπαρουν την εξουσια τους
      οτι και να ειναι θα δειξει. παντως εγω θα κραταγα μικρο καλαθι οχι γιατι ξερω κατι, απλα γιατι ειναι περιεργοι οι καιροι.
      Υ.Γ. πιστευω οτι δεν υπαρχει οπλο που να μπαινει στη χωρα και να μη το γνωριζει η ασφαλεια. δεν τους κατηγορω οτι ειναι ασφαλιτες. απλα πιστευω οτι οι συγκεκριμενοι ηταν καταδικασμενοι απο την αρχη και τους την ειχαν στημενη, προφανως απο οποιον τους καθοδγησε και τους "βοηθησε" στο σχεδιασμο

      Διαγραφή
    6. 15 χρόνια έκαστος για μια αποτυχημένη ληστεία χωρίς θύματα.

      Ο Κωνσταντίνος είναι εμφανώς ακροδεξιός, μην την πατάς.

      Διαγραφή
    7. Απ' το ΙΔΙΟ κράτος που έριξε 23 μήνες στους Χαλυβουργούς και δικάζει συνδικαλιστές κάθε μέρα.

      Δεν έγινε σοσιαλιστικό το κράτος επειδή διαφωνείς με τους αναρχικούς, ξέρεις.

      Διαγραφή
    8. Απ' το ΙΔΙΟ κράτος που έριξε 23 μήνες στους Χαλυβουργούς και δικάζει συνδικαλιστές κάθε μέρα.
      Δεν έγινε σοσιαλιστικό το κράτος επειδή διαφωνείς με τους αναρχικούς, ξέρεις.

      καμια σχεση και για τα 2.
      η απορια μου σχετικα με τις ποινες ηταν αυθορμητη οταν τις ακουσα με δεδομενο το προηγουμενο της δικαιοσυνης με βαση και τα παραδειγματα του πουντιδη ή των στελεχων του ΚΚΕ για τα διοδια.
      προφανως και δεν εγινε και δεν το λεω γιατι εχω ιδεολογικες διαφορες με τους αναρχικους. ακριβως επειδη το αστικο κρατος απεχει ετη φωτος απο το να γινει εστω ουδετερο μου εκανε τρομερη εντυπωση η αντιμετωπιση τους.
      οταν ο "νομος" σε σκιζει για καταληψη κτιριου τα 15 χρονια με τα δικα τους μετρα ειναι χαδι.
      μακαρι για τη δικια τους υστεροφημια και υποληψη να αποδειχθουν πραγματικοι στα πιστευω τους και για τη σταση τους απεναντι στο αστικο κρατος που ηταν πραγματικα παλληκαρισια.
      μεχρι αποδειξεως ομως θα κραταω μια μικρη πισινη κυριως για το περιεχομενο του Υ.Γ. μου

      Διαγραφή
    9. Κοίταξε. Αν ήθελαν να γλιτώσουν, δεν θα έφτυναν ΣΥΡΙΖΑ και ΑΚ στα μούτρα. Είδες κανα συριζαϊκό σάιτ να κλαίει και να οδύρεται; Το πολιτικό τους σκεπτικό είναι παιδαριώδες, αλλά είναι ακόμα παιδιά, παιδιά τα οποία αντιμετωπίστηκαν με τρομερή αγριότητα. Και στάθηκαν με αξιοπρέπεια σε όλα, έχοντας ήδη φάει το ξύλο της αρκούδας και κάτσει στη μπουζού κανα χρόνο. Ούτε παρακάλεσαν ούτε ζήτησαν επιείκεια από κανέναν. Και αυτό το σέβομαι.

      Διαγραφή
    10. φυσικα και για αυτο εγραψα και για τη σταση τους

      Διαγραφή
  5. Οι ποινές είναι εξοντωτικές όπως και να χει. Απλά η ποινή που θα εκτίσουν θα είναι γύρω στο 40-60%πιο κάτω. Τα 15 πχ είναι απο 7-4.5 χρόνια ( αν θα γίνουν μεροκάματα αν επειδειχθει καλή διαγωγή κλπ.)
    Σε σύγκριση με τον άλλο βέβαια που καταδικάστηκε σε 25 χρόνια γιατί είχε αποτύπωμα στη χέστρα της γιάφκας ωχρειά. Ήταν ελαφρώς προσεκτικοί στη προκειμένη περίπτωση οι δικαστές οκ. Αυτό όμως έχει να κάνει με πολλούς παράγοντες απο δικηγόρο μέχρι και το ξέσκισμα που τους κάνανε τα ΜΜΕ και τον ξηλοδαρμό που φάγανε. Αυτό δεν την κάνει δίκαιη δίκη για πολλούς λόγους που δεν είναι της παρούσης να τους αναφέρω.Συμπληρώνω οτι η ένοπλη ληστεία είναι γύρω στα 6-12 χρόνια το πολύ και όχι 15. Στη τελική ανάλυση τσάμπα θα φαν τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους στη φυλακή και οι μόνοι κερδισμένοι απο αυτό είναι τα ΜΜΕ και το δικαστικομπαστικό σύστημα.
    Κωνσταντίνε πήγαινε λίγο μέσα να δεις πως είναι... έτσι για ιδέα
    Δήκλας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Συμπληρώνω οτι η ένοπλη ληστεία είναι γύρω στα 6-12 χρόνια το πολύ και όχι 15."

      Ακριβώς.

      "Στη τελική ανάλυση τσάμπα θα φαν τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους στη φυλακή"

      Είπαν και πέντε αλήθειες όμως, κι έδειξαν τι θα πει να μη σκύβεις το κεφάλι. Στη δική μου συνείδηση, ξεχώρισαν. Μακάρι να χαμε όλοι το θάρρος τους, για τους δικούς μας σκοπούς.

      Διαγραφή
    2. οχι οτι εχει ιδιαιτερη σημασια αλλα νομιζω οτι τα 15 ηταν το συνολο για οσα τους κατηγορουσαν και οχι μονο για τη ληστεια.
      η σταση τους σαφεστατα ηταν κατι το διαφορετικο. απλα εγω πιστευω οτι τους πηραν στο λαιμο τους εκμεταλευομενοι την επαναστατικοτητα τους, την ανυπομονησια του να "κανω κατι".
      επειδη εχω βρεθει στη περιοχη, το να κανεις κατι εκει, οντας ξενος ηταν μεγαλη αποκοτια. ηταν καταδικασμενο να αποτυχει. εμενα ποιο πολυ σαν αντιπερισπασμος μου ειχε φανει (εν αγνοια των παιδιων) εκεινη την εποχη

      Διαγραφή
  6. Δεν μπορείς να μην είσαι αλληλέγγυος στα παιδιά αυτά που έπεσαν θύματα τέτοιου βασανισμού απο το κράτος.
    Και σοσιαλιστικό δεν έγινε το κράτος, σίγουρα.
    Αλλά φαντάζομαι οτι τις 5 αυτές "αλήθειες" που είπαν, θα τις έλεγαν ξανά και στο σοσιαλιστικό κράτος. Και διαβάζοντας τη δήλωση του κ.Μπουρζούκου δεν μπορώ να μη θυμηθώ τις αναρίθμητες ανακοινώσεις που έχω διαβάσει, οι οποίες δηλώνουν ευθαρσώς οτι η ταξική πάλη είναι ένα γλυκό όνειρο, ένα μεθυστικό ταξίδι προς την ουτοπία, δείχνοντας ξεκάθαρα οτι τα άτομα αυτά ουδεμία σχέση έχουν με αυτή.
    Θάρρος είναι να απεργήσεις, να συγκρουστείς με τον εργοδότη σου, ρισκάροντας το ψωμί των παιδιών σου. Μέγιστη ένδειξη θάρρους θεωρώ.

    Χαϊνης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με δεδομένο το γεγονός ότι η συνολική τους επίθεση αφορά συγκεκριμένα το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα και το αστικό κρατικό του συμπλήρωμα είναι δύσκολο να επαναλάμβαναν τα ίδια πράγματα σε ένα άλλο οικονομικό σύστημα και κράτος.

      Φυσικά, μπορεί να ήταν εξίσου αντίθετοι με ένα σοσιαλιστικό κράτος. Μπορεί και όχι. Δεν το ξέρω, και ίσως σημαντικότερα, δεν το ξέρουν και οι ίδιοι. Κι έτσι, αποτελεί απλώς μια υπόθεση, στη βάση της οποίας δεν μπορώ να κρίνω τίποτα.

      Αυτό το οποίο μπορώ να κρίνω τώρα είναι ότι βέβαια δεν έχει τίποτε κοινό ο δικός τους επαναστατικός ρομαντισμός με την εργατική ταξική πάλη. Αν είχε, θα ήμουν αναρχικός και όχι μαρξιστής-λενινιστής. Αλλά και ο Λένιν σεβόταν τους αναρχικούς της δικής του εποχής (αναρχικούς, όχι τσόλια των ΜΚΟ) και τους αντιπάλευε ταυτόχρονα πολιτικά.

      Κλείνοντας, αυτό θα πει "μαρξιστικό ήθος." Σεβασμός στον αντίπαλο που αξίζει σεβασμού και φυσικά ικανότητα να διακρίνεις ανάμεσα στον μείζονα αντίπαλο, που είναι πάντα ο καπιταλισμός και το αστικό κράτος, και τον πολιτικό ανταγωνιστή.

      Πράγμα που βεβαίως δεν επέδειξαν ποτέ όσοι ούρλιαζαν από χαρά με τις κοτρώνες στους εργάτες στην Πλατεία Συντάγματος στις 20 Οκτώβρη.

      Διαγραφή
    2. Πάντως προσωπικά αυτόν τον ανώριμο όντως επαναστατικό ρομαντισμό [λόγω θεωρητικής ανεπάρκειας καθαρά] προσωπικά δεν τον πετάω στα σκουπίδια και δεν τον θεωρώ ντε φάκτο αντίπαλο καθώς εκτός από την δυνατότητα να πάρει αντιδραστικό δρόμο άλλη τόση πιθανότητα έχει να γίνει το έναυσμα και το προπαρασκευαστικό στάδιο για εισαγωγή στον Μαρξισμό.

      Ας μη ξεχνάμε οτι μιλάμε για έφηβους παιδιά δηλαδή που αντί να παίρνουν εισιτήρια για τη Γκάγκα πήραν τα όπλα καθώς και την άξια σεβασμού συμπεριφορά τους μετά την σύλληψη.

      Εννοείται στα παραπάνω δεν συμπεριλαμβάνω κάθε ξεφτίλα ρετάλι κρυφοφασίστα που έχει σηκώσει χέρι στο εργατικό κίνημα.

      Decadent

      Διαγραφή
    3. Ούτε εγώ τον θεωρώ ντε φάκτο αντίπαλο, για αυτό έγραψα ότι αν και ορισμένα πράγματα στη σκέψη τους (πχ η ληστεία τραπεζών ως εξ ορισμού επαναστατική πράξη) είναι παιδαριώδη, είναι ωστόσο ακόμα παιδιά.

      Και απ την άλλη, επαναλαμβάνω, είναι παιδιά που δεν έσκυψαν το κεφάλι σε κανέναν. Πόσοι έχουν το θάρρος και την δύναμη της πεποίθησής τους, έστω αφελούς, ακόμα και χειραγωγήσιμης από τρίτους; Σιχαίνομαι τη μικροπρέπεια απέναντι σε πράγματα που αξίζουν σεβασμό. Δεν είναι δικά μου πρότυπα, αλλά σε σχέση με το ρουφιανολόι που περνιέται για αριστερά σήμερα είναι κάτι σκάλες πιο πάνω.

      Διαγραφή
    4. Συμφωνούμε απόλυτα Αντώνη, άλλωστε το σχόλιο μου δεν ήταν προς εσένα ήταν σαφής η θέση σου γράφοντας,

      "Κλείνοντας, αυτό θα πει "μαρξιστικό ήθος." Σεβασμός στον αντίπαλο που αξίζει σεβασμού και φυσικά ικανότητα να διακρίνεις ανάμεσα στον μείζονα αντίπαλο, που είναι πάντα ο καπιταλισμός και το αστικό κράτος, και τον πολιτικό ανταγωνιστή."

      Decadent

      Διαγραφή
    5. Να ξεκαθαρίσω οτι δε μίλησα προσωπικά για τα παιδιά αυτά, αναφέρθηκα στο χώρο που δηλώνουν οι ίδιοι οτι υποστηρίζουν.
      Και σε συγκεριμένες πτυχές του, καθώς το αναρχικό κίνημα δεν έχει ενιαία μορφή.

      Δε θα απολογηθώ που εναντιώνομαι στις κατηγορίες περί "κόκκινου φασισμού", που στα παιδαριώδη συνθήματα ΜΑΤ+ΚΝΑΤ=LOVE βλέπω αστικό δάκτυλο, που στη χρήση και τη συνειδησιακή νομιμοποίηση των ναρκωτικών βλέπω χειραγώγηση της νεολαίας, που στις ανοιχτές δομές τους βλέπω παρουσίες ύποπτες.

      Σέβομαι άτομα που βρίσκονται στο χώρο αυτό, γιατί είναι άξια σεβασμού, γιατί έχουν αγωνιστεί. Αρκεί αυτό για να δώσω άφεση σε όλο το κίνημα τους; Όχι.

      Μικροπρέπεια; Ας είναι.

      Χαϊνης

      Διαγραφή
    6. Για τους συγκεκριμενους μιλαμε, οχι για τον " αναρχικο χωρο." Δικαιωμα οι συγκεκριμενοι δε δωσαν. Ο χωρος ειναι μην πω τι.Γνωστη η αποψη μου, και οτι ειναι η χειροτερη.

      Διαγραφή
    7. "σε σχέση με το ρουφιανολόι που περνιέται για αριστερά σήμερα είναι κάτι σκάλες πιο πάνω."
      Ετσι ακριβως !
      Κι εκτος αυτου (το ηθος δλδ και την παλληκαρια του Επαναστατη) οταν λεω οτι αυτοι οι Ιδεολογικοι μας αντιπαλοι στην ουσια ειναι συντροφοι μας ως προς τον τελικο στοχο ,την αταξικη κοινωνια ,ορισμενοι δικοι μας γουρλωνουν τα ματια .Οταν λεω σε "αναρχικους" οτι ειναι "βιαστικοι συντροφοι "μας σε οτι αφορα τον τελικο στοχο ,επισης το ιδιο κανουν .Οι πραγματικοι αναρχικοι κατανοουν οτι η κοντρα μας ειναι ακριβως πανω σε αυτη την "βιασυνη" και εκει συζητουν ...Αλλα ειχα χρονια να συναντησω πραγματικους αναρχικους κι αυτα τα παιδια μαλλον ειναι ευχαριστο δειγμα τους

      Διαγραφή
  7. Η γνώμη μου είναι πώς από τη στιγμή που απαλλάχτηκαν από την κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης έχουν ήδη κερδίσει. "Τεχνικά" εννοώ. Οι ποινές που προβλέπει ο τρομονόμος είναι εξοντωτικές - και σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες για ληστεία κλπ. τα παληκάρια απλά θα σάπιζαν για δεκαετίες.
    Αν θυμάμαι καλά είναι ήδη προφυλακισμένοι κανά χρόνο - οπότε αφαιρέστε το διάστημα αυτό. Είναι δυνατό με την έφεση να πέσει κι άλλο η ποινή κι έχουν επίσης τη δυνατότητα με εργασία κλπ. να μειώσουν το χρόνο έκτισης κι άλλο. Καθόλου άσχημα. Σε κανα χρόνο θα έχουν τη δυνατότητα για άδεια και ίσως να βγουν από τη φυλακή σε καμιά πενταετία.

    Μία παρατήρηση: ο Ποινικός Κώδικας είναι αντιδραστικό νομοθέτημα. Φύσει και θέσει. Με κριτήριο τα συμφέροντα του προλεταριάτου - και όχι με κριτήριο τις αστικές θεωρίες περί "κοινωνικής άμυνας" κλπ. ,εξάλλου όλες λίγο πολύ αναπτύσσονται στο έδαφος της θεωρίας περί "κράτους δικαίου". Είναι αντιδραστικός και όταν καταδικάζει και όταν απαλάσσει. (Το πώς επιβεβαιώνεται η αντιδραστικότητα σε καθεμία περίπτωση κρίνεται από το πολιτικό διακύβευμα της κάθε μίας περίπτωσης, και μιλάω κύρια για το διακύβευμα της εκάστοτε συμπεριφοράς που τυποποιείται ως έγκλημα).
    Όταν ζητάς να αθωωθείς ζητάς να αθωωθείς με βάση τους νόμους τους. Όχι με βάση τη δική σου αντίληψη για το τί είναι δίκαιο. Στις περισσότερες περιπτώσεις με βάση τη δική σου αντίληψη για το δίκαιο πας για καταδίκη.

    Άρα, το κρίσιμο σε μια τέτοια δίκη είναι πώς υπ[ερασπίζεσαι τη δική σου αντίληψη: πώς επιβεβαιώνεις - στη συνείδηση όσων παρακολουθούν τη δίκη - την ανωτερότητα της δικής σου κοσμοθεωρίας - ηθικής, από την αντίστοιχη που ενσαρκώνεται στον ποινικό κώδικα. Έτσι ξεπερνάς το δόκανο αθώωση/καταδίκη ή αποδοχή της αστικής νομιμότητας.

    Αυτό έκαναν οι κομμουνιστές τις προηγούμενες δεκαετίες. Αυτή είναι η πολύ βαριά κληρονομιά για οποιονδήποτε κατηγορείται για κάτι που σχετίζεται με την πολιτική, άρα με την εξουσία στη χώρα μας. (Διευκρινίζω εδώ ότι δεν "δικαιώνεται" βέβαια από αυτό αναγκαστικά κάποια κοσμοθεωρία. Όταν λέμε πως κάποιος είναι "ρομαντικός" εννοούμε πως στρατεύεται με κάτι ιστορικά ανέφικτο..).

    Αν συγκρίνουμε λοιπόν τη στάση αυτών των πιτσιρικάδων με άλλους καταδικασμένους μπορούμε να δούμε την αφοσίωσή τους στην υποθεση που τους κινητοποίησε και την υπεράσπισή της. Δεν προκύπτει - αν και δεν έχω κάποια ιδιαίτερη ενημέρωση για τη δικογραφία και τη διαδικασία στο ακροατήριο - ότι η απαλλαγή από τη βαρύτερη κατηγορία σχετίζεται με κάποια υποχώρηση στη στάση τους. Δικαιούνται λοιπόν τη συμπάθεια.


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Η ειδοποιός διαφορά της επαναστατικής αντιβίας από την κρατική τρομοκρατία συνοψίζεται στα λόγια του Μαλατέστα: «αν, προκειμένου να νικήσουμε, θα έπρεπε να στήσουμε κρεμάλες στις πλατείες, θα προτιμούσα να χάσουμε».

    Ο παροξυσμός του αναρχισμού σε όλο του το μεγαλείο. Κότσια είχαν. Μυαλό προφανώς ΔΕΝ είχαν.
    DogTired

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. "Δικαιωμα οι συγκεκριμενοι δε δωσαν"

    Σαφώς. Όχι με λόγια , ούτε έκαναν κάποια αντεργατική και εν γένει χυδαία ενέργεια. Ωστόσο, εδώ μπαίνει επιτακτικά ένα ζήτημα. Και δε μένω στο συγκεκριμένο περιστατικό, το γενικεύω.
    Και το θέτω, υπό την έλλειψη προσωπικού θεωρητικού-ιδεολογικού βάθους, όχι για να εκφέρω τόσο στέρεα άποψη, αλλά για να ακούσω τις δικιές σας.

    Ποιό είναι το βασικό κριτήριο της ταύτισης-σύγκλισης-αλληλεγγύης-αδιαφορίας-αντιπαλότητας (κλίμακα) απέναντι σε μία πολιτική πράξη και στους πράξαντες τη δράση αυτή;
    Πόσο μακρόπνοα, ή βραχύβια, οφείλει να το βλέπει κανείς;

    Θα κρίνουμε έναν άθρωπο ή μία ομάδα, που περνάει πολιτικές απόψεις, ηθολογικά;
    Το κριτήριο οφείλει να είναι το σε τί τροχιά βάζει τις μάζες. Τί παράδειγμα δίνει, σε ποιά κατεύθυνση καλεί το λαό. Το κατά πόσο τον ωθεί να παλέψει για το συμφέρον του, σύμφωνα με τη Μ-Λ ιδεολογία ή δημιουργεί αυταπάτες.

    ΥΓ1.Αυτό τον "επαναστικό ρομαντισμό" δε τον έχω σε υπόληψη. Σε βάζει σε δρόμους που δύσκολα ξεφεύγεις απο την προσγείωση στο Αεροδρόμιο "Σοσιαλδημοκρατία", εκεί γύρω στα 25 που βγαίνεις στην αγορά.

    ΥΓ2. Όσο για το Λένιν, δε γνωρίζω. (είχα διαβάσει κάποτε για ένοπλη σύγκρουση πριν ακόμα εδραιωθεί η επανάσταση, αλλά δεν ήταν αξιόπιστες πηγές). Πάντως δεν είχε υπ' όψην του τους αναρχοτροτσκιστές στην Ισπανία το '37, πόσο μάλλον την κατάντια του κινήματός τους σήμερα.

    Χαϊνης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όχι, ο Λένιν δεν είχε υπόψη του τους αναρχοτροτσκιστές βέβαια.

      "Ο Κερένσκυ μετά από κάποιο διάστημα πρότεινε στον Κροπότκιν να αναλάβει το υπουργείο Παιδείας, πρόταση την οποία απέρριψε αμέσως. Ο Κροπότκιν αρχικά ενθουσιάστηκε από την νέα κατάσταση μετά την Ρωσική Επανάσταση, μετέπειτα όμως άσκησε σκληρή κριτική κυρίως μέσω επιστολών που έστελνε στον Λένιν.

      Ένα κρυολόγημα στα μέσα Ιανουαρίου του 1921, επιδείνωσε τη βρογχίτιδα από την οποία έπασχε, η οποία εξελίχθηκε σε πνευμονία. Ο Λένιν όταν πληροφορήθηκε ότι ο Κροπότκιν αρρώστησε, έστειλε ειδικό τραίνο με γιατρούς και τρόφιμα στο Ντμιτρόφ."
      http://el.wikipedia.org/wiki/Πιοτρ_Κροπότκιν

      Διαγραφή
    2. Επίσης ο Κροπότκιν κηδεύτηκε από την Σοβιετική Ένωση με τιμές "αρχηγού κράτους"

      Διαγραφή
    3. Vladimir Ilyich specially loved and was proud of the figure of the first great working-class leader, the carpenter Stephan Khalturin. Lenin did not know him personally, he knew him by hearsay and books, as we all do. You know the biography of this proletarian of genus, who not only blew up the Winter Palace, but achieved something greater-he was the first to unfurl the banner of political struggle against Czarism in the name of the working class. Comrade Lenin used to say: When we have hundreds of such proletarians as Khalturin, when they are no longer solitary figures, going with bomb or revolver against this or that individual Minister, when they take their place at the head of the many-millioned working class—then we shall be invincible; then will come an end to Czarism, and subsequently an end also to the rule of the bourgeoisie. Comrade Lenin's affection for proletarians who in any way show capacity is especially striking. A fighter whom Lenin most valued and loved was the worker Ivan Vassilyevich Babushkin, with whom Comrade Lenin here, in Petrograd began his work in the ‘nineties, together starting the first worker circles, together leading the first workers’ strikes, together taking their part in the organization of the Iskra. This comrade played a prominent part in the revolution of 1905, and it was only by accident that in 1907 Vladimir Ilyich led from friends among the Siberian exiles that Babushkin had been shot by General Rennenkampf in Siberia.
      https://www.marxists.org/archive/zinoviev/works/1918/lenin/ch02.htm

      Διαγραφή
    4. O Service λέει ότι ο Λένιν είχε το πορτραίτο του Χαλτούριν στο γραφείο του, μαζί με του Μαρξ, αλλά δεν γνωρίζω προσωπικά αν στέκει η πληροφορία.

      Εννοείται όλα αυτά ενώ κοπάναγε αλύπητα στο πολιτικό επίπεδο και τους αναρχικούς όπως ο Κροπότκιν και τους Ναρόντνικους όπως ο Χαλτούριν.

      Διαγραφή
  10. Αρχικά να δώσω ένα μεγάλο μπράβο στον Αντώνη όχι τόσο για την ανάρτηση αυτή καθ'αυτή αλλά και για τον σχολιασμό της που με βρίσκει σύμφωνο 100%.

    Γενικά είναι ντροπή να μιλάμε για το ενδεχόμενο μιας ολόκληρης δεκατίας στη φυλακή τη στιγμή που έχει προηγηθεί και βασανισμός τους και απλά ανόρεχτα να λέμε "ναι μεν ταλαιπωρηθήκαν τα παιδιά αλλά...". Δεν είναι παιδιά, είναι απ' τη δική τους (λανθασμένη και μη λειτουργική για μενα το τονιζω) έντιμη πλευρά μαχητές στον ταξικό πόλεμο, απ την πλευρά των καταπιεσμένων. Εκτιμώ επίσης αφάνταστα την κόκκινη γραμμή που τράβηξαν με το σύριζα (δεν ξερω αν θα χα το κουράγιο να το κάνω προσωπικά) και την εξαρχής πολιτικοποίηση ,χωρίς λαικισμό όμως, της πράξης τους.

    Δεν ξέρω αν απ' την πλευρά μας είναι εφικτή μια οργανωμένη, επίσημη μορφή αλληλεγγύης, μπορεί και όχι, μπορεί και να ναι πολιτικό φάουλ. Πάντως με τους συγκεκριμένους θα ένιωθα πολύ πιο άνετα και συντροφικά απ' ότι με κάτι τυπάκια τύπου δελαστικ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Διαπιστώνω ότι η συζήτηση καλά κρατεί και επειδή υπάρχει ενδιαφέρον δίνω παρακάτω το σύνδεσμο ενός ξεχασμένου σήμερα μπλογκ που λέγεται ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΥ (απ’ ό,τι φαίνεται από την τελευταία ανάρτηση, το μπλογκ έχει σταματήσει να ενημερώνεται από το Μάη του 2009):

    www.myths-of-anarchism.blogspot.com

    Όσοι λοιπόν ενδιαφέρονται να μάθουν τι εστί πραγματικά αναρχισμός θα βρουν εκεί πολύ διαφωτιστικά κείμενα.

    Δυστυχώς η μέχρι στιγμής συζήτηση δείχνει στο μεγαλύτερό της μέρος ότι τα παραμύθια του αναρχισμού εξακολουθούν να ζουν και να βασιλεύουν και τον κόσμο να κυριεύουν (καλή ώρα όπως ο Μεγαλέξανδρος, βλέπε κι ανασκαφές στην Αμφίπολη) με τους παραμύθες τους αναρχικούς να παραμυθιάζουν όποιους βέβαια αφήνονται ή θέλουνε να παραμυθιαστούν…

    Dubitans

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το γνωρίζω το μπλογκ κι έχω αναδημοσιεύσει από κει.

      Κάτι πιο συγκεκριμένο για τα παραμύθια που χάφτουμε, όσοι τα χάφτουμε;

      Διαγραφή
  12. Εγώ πάλι γιατί πιστεύω ότι αν κάναμε αυτό που λέει ο Ούτε Καν, θα παίρναμε μια ωραία απάντηση για "Σταλινικούς", "συμβιβασμένους" και άλλα τέτοια ωραία; Οι ως τα τώρα επαφές μου με άτομα του αναρχικού χώρου μόνο τέτοια αλλαζονία, υπεροψία(!)και (τελικώς) βλακεία είχαν. Θα μου πεις τούτοι πήραν τα όπλα, αλλά αυτό δεν νομίζω να αλλάζει και πολλά..

    Dogtired

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Έχει τρομερό ενδιαφέρον να βλέπει κάποιος πως μία φούχτα μηδενιστές, ενώ είναι πιτσιρίκια έχουνε καλαμπαλίκια τόσο μεγάλα που κάνουν αντιπάλους τους να τα παραδέχονται ξεχνώντας αριθμούς με είκοσι και δέκα, που κάποτε σχημάτιζαν ημερομηνίες.
    Από την άλλη μεριά έχει χαθεί από καιρό το ηθικό προβάδισμα καθώς εξαφανίστει η προσωπική θυσία από αυτόν τον χώρο που είχε μονοπωλήσει για πολύ καιρό το λαικό παράδειγμα.
    Λένε πως δεν φταίνε τα μέλη αλλά η ηγεσία, κάτι που προσωπικά δεν το πιστεύω.
    Φταίει το κακό μας το κεφάλι που δεν μπορέσαμε να γυρίσουμε το καράβι με τους τιμονιέρηδες αλλά οι μούτσοι που είχαν μείνει για όλες τις δουλειές βρεθήκανε μπροστά και μας πήραν το καράβι.
    Στέργ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, πολύ ωραίο, αλλά εδώ δεν είναι το ergatikosagwnas.gr, και βαριέμαι απύθμενα το τροπάρι.

      Διαγραφή
    2. Το 20/10, παρεμπιπτόντως, δεν ξέρω ποιος το ξέχασε, λεβέντη μου, αλλά εγώ δεν το ξεχνάω ποτέ.

      Διαγραφή
    3. Βλέπεις, 10 μέρες μετά, 30/10, ξεκίνησα αυτό το μπλογκ επειδή υπήρξε η 20/10.

      Διαγραφή
    4. Τι σχέση έχουν τα παραπάνω πιτσιρίκια με την 20/10; Που να μην έκραζαν συριζα και ακ δηλαδή...

      Όσο για τα ηθικά προβαδίσματα και λοιπές πασοκοαρκουδοιστορίες, υπάρχουν και οι αγώνες στους χώρους δουλειάς, ασχέτως αν κάποιοι νομίζετε ότι η ταξική πάλη είναι πριβέ πάρτυ στην οποία πας με προσκλητήριο και τα αποτελέσματά της ανακοινώνονται στα δελτία των 8.

      Ijon Tichy

      Διαγραφή
    5. Πώς δεν έχουν σχέση; Η κακιά ηγεσία του ΚΚΕ. Τι ποιος πού; Βλέπε τελευταία ανάρτηση, "Πωλητές απογοήτευσης."

      Διαγραφή
  14. μια που αναφέρεται η "τρομοκρατία": είχα σχολιάσει και παλιότερα για το ποσο επιρροή στα λαϊκά στρώματα έχουν οι ποδοσφαιρικοί παρόγοντες, τύπου μαρινάκη, αλαφούζου κτλ που οδηγούν τον απλό κόσμο υποσυνείδητα στο να διαλέγει στρατόπεδα και να υπερασπίζεται μέσω των ομάδων, το κεφαλαιο. Σήμερα μάλιστα αηδίασα με τα εξώφυλλα αθλητικών εφημερίδων που παρουσιάζουν έναν εφοπλιστή σαν θύμα και σχεδόν σαν ήρωα που τον κυνηγάνε τα συμφέροντα και οι τρομοκράτες.

    http://www.sport-fm.gr/newspapers/

    http://www.sport24.gr/newspapers/Sport/gavros/gavros.3060699.html

    ("..οικογενεια του θρυλου" αναφερει ο τιτλος. Δηλαδή, εισαι ολυμπιακός αρα στηρίζεις Μαρινακη αρα υποστηριζεις τα συμφέροντα της οικογενειας του θρυλου δηλαδή του εφοπλιστη Μαρινακη)

    Το πιο παράλογο είναι όταν συναντώ τύπους αριστερούς, που συμμετέχουν σε πορείες και συνδικαλίζονται, αλλα παράλληλα όταν η κουβέντα έρχεται στο ποδόσφαιρο, επιχειρηματολογούν υπέρ του προεδρου της ομάδας τους εναντίων ενός αλλου.Η εργατική τάξη δυστυχώς έχει πολύ δρόμο ακόμα για να ξεφύγει από αυτές τις παγίδες. γ.γ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή