Τετάρτη, 3 Σεπτεμβρίου 2014

Χειραφέτηση

Η θρησκευτική χειραφέτηση είναι, τελικά, στην ανώτερή της μορφή, χειραφέτηση απ' τη θρησκεία, από τον θρησκευτικό καθορισμό της ανθρώπινης συνείδησης.

Η ταξική χειραφέτηση είναι, τελικά, στην ανώτερή της μορφή, χειραφέτηση απ' την τάξη, από τον ταξικό καθορισμό της ανθρώπινης ύπαρξης.

Η σεξουαλική χειραφέτηση; Μήπως είναι το σεξ που αποτελεί τη μεγάλη εξαίρεση, και μήπως είναι η σεξουαλική χειραφέτηση στην ανώτερή της μορφή απελευθέρωση προς το σεξ (προς την απόλαυση που αντλώ από τις ίδιες μου τις σεξουαλικές μου διακηρύξεις, απ' το ενδεχόμενο σκάνδαλο της σεξουαλικότητάς μου, απ' την ναρκισιστική ηδονή της διαφορετικότητάς μου ως αναπαλλοτρίωτης ταυτότητας) και όχι από το σεξ, απ' τον σεξουαλικό καθορισμό της ανθρώπινης ύπαρξης;

9 σχόλια:

  1. Φετιχοποίηση της ταυτότητας του απόκληρου από την κοινωνία δηλαδή..... Could be.
    ΔΤ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Απλώς επεξηγώ τις προεκτάσεις όσων θεμελίωσε για τα ζητήματα χειραφέτησης εκτός σοσιαλισμού ο Μαρξ στο "Εβραϊκό ζήτημα" και της χειραφέτησης της εργατικής τάξης στην "Εισαγωγή στην Κριτική της φιλοσοφίας του δικαίου".

      Διαγραφή
  2. Εύγε!
    Όμως δύσκολα θα σε καταλάβει το "κίνημα" (το κλουβί τελικά) με συνθήματα του τύπου : "είμαι "ελεύθερος" να κάνω ό,τι θέλω με το σώμα μου" και ταυτόχρονα "born this way και στα μούτρα σας".

    τσαφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. https://www.youtube.com/watch?v=uHJVDFw5Nbs

    Θαύμασε εδώ ταξική χειραφέτηση Αντώνη...Η κολεκτίβα που μπορεί να γίνει και ΚΟΙΝΣΕΠ!
    Πιάνει στο στόμα του και τον Λένιν, τρομάρα του...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ο σ/φος Σφυροδρεπανος τσιταρει Φρομ:

    "Η ελευθερία όμως δεν μπορεί να νοείται μόνο με αρνητικό τρόπο, ως ελευθερία από κάτι που μας κρατά δέσμιους, αλλά με θετικό περιεχόμενο, ως ελευθερία για να κάνουμε και να πετύχουμε κάτι –όπως λέει ο φροϋδομαρξιστής έριχ φρομ στο βιβλίο του για το «φόβο μπροστά στην ελευθερία»."

    http://sfyrodrepano.blogspot.ca/2014/09/blog-post_5.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Διευκρινιστικά, η ελευθερία, στο πιο πάνω παράδειγμα, από τον θρησκευτικό, ταξικό και σεξουαλικό καθορισμό είναι ΕΠΙΣΗΣ ΘΕΤΙΚΗ ελευθερία (διαλεκτική). Είναι ελευθερία προς την ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ πράξη.

    Περαιτέρω, αν η σκέψη των Ιακωβίνων σταματά στην ισότητα (με τους περιορισμούς που αυτή έχει στο αστικό δίκαιο), η σκέψη του Μαρξ επεκτείνεται πέρα από την ισότητα, προς την ελευθερία ("Κριτική του προγράμματος της Γκότα").

    Σπάνια βλέπουμε αναγνώριση του γεγονότος ότι η ανύψωση της ισότητας στο υπέρτατο αγαθό είναι Γιακωβίνικη και όχι Μαρξική βλέψη, ότι αυτό που πραγματικά ενδιαφέρει τον Μαρξ στην καταστροφή της ταξικής κοινωνίας είναι ακριβώς η ελευθερία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι ενδιαφέρον αυτό που λες, αν και θα έβαζα κάποια όρια σε μια μονομερή ερμηνεία. Θυμάμαι, όταν έγραφες για τον Ζ., είχες δείξει την ανυπαρξία του σχήματος τυπική-πραγματική ελευθερία στον Λένιν και είχες εντοπίσει τα σημεία όπου αναφέρεται σε τυπική-πραγματική ισότητα (αν θυμάμαι καλά).

      Πάντως η ανύψωση της ελευθερίας συνάδει και με την "ιδεαλιστική καταγωγή" του Μαρξ. Φιλοσοφικά, αλλά και πολιτικά η "ριζοσπαστική" πλευρά του γερμ. ιδεαλισμού θεωρούσε το ζήτημα της ισότητας (με την έννοια των ίσων δικαιωμάτων) "λυμένο" (τουλάχιστον σε επίπεδο θεωρητικό) με την Γαλλική Επανάσταση.

      Αν δεις και την "Φιλοσοφία του Δικαίου", το ζήτημα της ισότητας τίθεται και τελειώνει ήδη στο πρώτο μέρος: "Αφηρημένο Δίκαιο". Η παραδοξότητα της εισαγωγής της "Ηθικής" (Moralität) σε μια φιλοσοφία του δικαίου παραπέμπει ουσιαστικά σε αυτό το ζήτημα της ελευθερίας. Άλλωστε το Κράτος ενσαρκώνει την ελευθερία στον απόλυτο βαθμό.. Βέβαια η "Κριτική..." του Μαρξ σε αυτό το σημείο δείχνει την ανεπάρκεια αυτής της σύλληψης, στον βαθμό που έχουμε να κάνουμε με ένα κράτος στην βάση της "αστικής κοινωνίας". Με αυτόν τον τρόπο όμως επανέρχεται το ζήτημα της ισότητας, όχι πια με την μορφή της τυπικής , αλλά της οικονομικής, σε σύνδεση πλέον και με το ζήτημα της "ουσιαστικής" ελευθερίας.

      Διαγραφή
    2. "Κριτική..."---εννοώ την "Κριτική της εγελιανής Φιλοσοφίας του Δικαίου" (Zur Kritik der Hegelschen Rechtsphilosophie. Kritik des Hegelschen Staatsrechts), όχι την "Κριτική του προγράμματος της Γκότα"

      Διαγραφή
    3. Η "Γκότα", που είναι ώριμο έργο (μετά το Κεφάλαιο) είναι νομίζω σαφής για τον αστικό (αφηρημένο) χαρακτήρα της ισότητας με Γιακωβίνικους όρους, και κατ' επέκταση, για την ποιοτική διαφοροποίηση της αφηρημένης ισότητας σε μια ανισότητα ΧΩΡΙΣ κοινωνικό και οικονομικό αντίκτυπο στην αταξική (κομμουνιστική) κοινωνία:

      "Ώστε εδώ το ίσο δίκαιο εξακολουθεί να είναι κατ' αρχήν το αστικό δίκαιο, αν και δεν μαλλιοτραβιούνται πια η αρχή και η πράξη, ενώ η ανταλλαγή ισοδύναμων στην ανταλλαγή εμπορευμάτων υπάρχει μόνο σαν μέσος όρος, και όχι για την κάθε ξεχωριστή περίπτωση.

      Παρ' όλη αυτή την πρόοδο, αυτό το ίσο δίκαιο υπόκειται πάντα σ' έναν αστικό περιορισμό. Το δίκαιο των παραγωγών είναι ανάλογο με την απόδοση της δουλειάς τους. Η ισότητα βρίσκεται στο γεγονός ότι μετρούν με το ίδιο μέτρο, με την εργασία. Όμως ο ένας υπερέχει από τον άλλο φυσικά ή πνευματικά, προσφέρει απομένως στον ίδιο χρόνο περισσότερη δουλειά ή μπορεί να δουλεύει περισσότερο χρόνο, και η εργασία, για να μχρησιμεύσει σαν μέτρο, πρέπει να ορίζεται σύμφωνα με τη διάρκει ή με την έντασή της, αλλιώς θα έπαυε να είναι μέτρο. Αυτό το ίσο δίκαιο είναι άνισο δίκαιο για άνιση εργασία. Δεν αναγνωρίζει ταξικές διαφορές, γιατί ο καθένας δεν είναι παρά εργάτης όπως κι ο άλλος, αναγνωρίζει, όμως, σιωπηρά σαν φυσικά προνόμια τις άνισες ατομικές ικανότητες και επομένως την άνιση παραγωγική ικανότητα. Στο περιεχόμενό του είναι λοιπόν δίκαιο της ανισότητας όπως κάθε δίκαιο. Το δίκαιο, από τη φύση του, μπορεί να υπάρχει μόνο στην εφαρμογή ίσου μέτρου. Τα άνισα άτομα, όμως, και δεν θα ήταν διαφορετικά άτομα αν δεν ήταν άνισα) μπορούν να μετρηθούν μόνο με ίσο μέτρο, εφόσον τα βλέπει κανείς από την ίδια σκοπιά, εφόσον τα παίρνει μόνο από μια ορισμένη πλευρά, π.χ., στη συγκεκριμένη περίπτωση, εφόσον τα θεωρεί μόνο σαν εργάτες και δεν βλέπει σ' αυτούς τίποτε άλλο, εφόσον παραβλέπει όλα τα άλλα. Παραπέρα: ο ένας εργάτης είναι παντρεμένος, ο άλλος όχι, ο ένας έχει περισσότερα παιδιά από τον άλλο κλπ κλπ. Με ίση απόδοση εργασίας και επομένως με ίση συμμετοχή στο κοινωνικό καταναλωτικό αποτέλεσμα (Konsumtionsfonds), ο ένας παίρνει στην πραγματικότητα περισσότερα από τον άλλον, ο ένας είναι πλουσιότερος από τον άλλο κλπ. Για ν' αποφευχθούν όλες αυτές οι αδυναμίες, θα έπρεπε το δίκαιο να είναι μάλλον άνισο αντί να είναι ίσο.

      Αυτές οι ελλείψεις, όμως, δεν μπορούν ν' αποφευχθούν στην πρώτη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας, όπως ακριβώς έχει βγει ύστερα από μακρόχρονα κοιλοπονήματα από την καπιταλιστική κοινωνία. Το δίκαιο δεν μπορεί ποτέ να είναι ανώτερο από την οικονομική διαμόρφωση και την καθορισμένη από αυτήν πολιτιστική ανάπτυξη της κοινωνίας.

      Σε μια ανώτερη φάση της κομμουνσιτικής κοινωνίας, όταν θα έχει εξαφανιστεί η υποδουλωτική υποταγή των ατόμων στον καταμερισμό της εργασίας και μαζί της και η αντίθεση ανάμεσα στην πνευματική και τη σωματική δουλειά, όταν η εργασία θα έχει γίνει όχι μόνο μέσο για να ζεις, αλλά και η πρώτη ανάγκη της ζωής, όταν με την ολόπλευρη ανάπτυξη των ατόμων θα έχουν αναπτυχθεί και οι παραγωγικές δυνάμεις και θα αναβλύζουν πιο άφθονα όλες οι πηγές του κοινωνικού πλούτου, τότε μόνο θα μπορεί να ξεπεραστεί ολότελα ο στενός ορίζοντας του αστικού δικαίου και η κοινωνία θα γράψει στη σημαία της: Από τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του!"
      http://leninreloaded.blogspot.com/2014/06/karl-marx-2-3.html

      Διαγραφή