Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

Οι διακρατικές ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, η επαγγελματοποίηση του στρατού και το ξέπλυμα του ιμπεριαλισμού

Δεν αποτελεί μειωτικό χαρακτηρισμό του σημαντικότερου, στις δυτικές κοινωνίες, σύγχρονου αντιπολεμικού και αντι-ιμπεριαλιστικού κινήματος --αυτού κατά του πολέμου στο Βιετνάμ-- να παρατηρήσει κανείς ότι τα γεννεσιουργά του αίτια, και ταυτόχρονα, τα αίτια του αφανισμού της μαζικότητας και της μακρόπνοης φύσης του στα επόμενα χρόνια, περιλαμβάνουν σε περίοπτη θέση την συνείδηση του ανθρώπινου κόστους του πολέμου για τον ίδιο τον λαό των ιμπεριαλιστών. Αντιθέτως, τόσο η απήχηση του κινήματος σε μια σειρά κοινωνικών στρωμάτων στις ΗΠΑ (και διεθνώς, βέβαια), όσο και η στρατευμένη του φύση επιφυλάσσουν για μας ένα πρώτο και βασικό μάθημα σε ό,τι αφορά τη σχέση των λαών των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων με την πραγματικότητα του ιμπεριαλισμού: ο ιμπεριαλισμός δεν γίνεται λαϊκό πρόβλημα για "ηθικούς" λόγους, επειδή ο λαός συνειδητοποιεί τάχαμου μαζικά και αυθόρμητα πως είναι τερατώδες να σκοτώνονται άλλοι λαοί από τα "δικά του" μονοπώλια. Ο ιμπεριαλισμός γίνεται λαϊκό πρόβλημα, πρόβλημα που ριζοσπαστικοποιεί σημαντικό τμήμα του λαού, μόνο από τη στιγμή που χύνεται λαϊκό αίμα, μόνο από τη στιγμή που έχει σημαντικό, μαζικό κόστος στις τάξεις των λαϊκών στρωμάτων.


Η παρατήρηση είναι σημαντική επειδή, βρίσκοντας προσχήματα στην αναμφισβήτητη δύναμη του αντιπολεμικού και αντι-ιμπεριαλιστικού κινήματος του Βιετνάμ, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα δυτική "αριστερά" έπεισε μεγάλη μερίδα κόσμου με εντελώς παραπλανητικά συμπεράσματα, περί της δήθεν επάρκειας μιας ηθικής κριτικής του ιμπεριαλισμού, της δήθεν επάρκειας μιας αφηρημένης "συνειδητότητας", ως βάσεων μαζικής και αποτελεσματικής κινητοποίησης κατά του ιμπεριαλιστικού πολέμου -- με τα γνωστά αποτελέσματα της σταδιακής αλλά σταθερής παρακμής και εκφυλισμού των αντι-ιμπεριαλιστικών κινημάτων σε όλες τις δυτικές χώρες ανεξαιρέτως.

Αφήνοντας κατά μέρος την στείρα ηθικοπλασία, απ' την άλλη, το Αμερικανικό Κογκρέσο, πήρε, το 1973, εν μέσω των συνεχιζόμενων διαδηλώσεων κατά του πολέμου αλλά και στην απαρχή της κρίσης συσσώρευσης που "εξερράγη" το 2008, την κρίσιμη και άκρως βοηθητική για τη διαιώνιση της ιμπεριαλιστικής βίας απόφαση: την κατάργηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας, και κατά συνέπεια, την πλήρη επαγγελματοποίηση του στρατού. Επρόκειτο για μια εξαιρετικά οξυδερκή αντίδραση στην πρόκληση του αντι-ιμπεριαλιστικού κινήματος και στην απειλή που αυτό εκπροσωπούσε για ευρύτερη αποσταθεροποίηση της καπιταλιστικής εξουσίας στην μετά τον Β Παγκόσμιο Δύση. Στους πολλούς και διάφορους πολέμους στους οποίους ενεπλάκησαν από τότε οι ΗΠΑ σκοτώθηκαν αρκετοί αμερικανοί στρατιώτες, αλλά αυτό δεν αποτέλεσε ποτέ ξανά βάση μαζικής διαμαρτυρίας της έντασης που είχε το κίνημα από τα μέσα του 1960 στα μέσα του 1970. Ο θρήνος της οικογένειας του στρατιώτη που γυρίζει σε φέρετρο παρέμεινε έκτοτε μια κατά βάση ιδιωτική υπόθεση, οι προσπάθειες σύνδεσής της με την ευρύτερη δημόσια σφαίρα δεν βρήκαν ποτέ ξανά την ίδια ή έστω παραπλήσια απήχηση, και τα μεταγωγικά με φέρετρα πηγαινοέρχονται την στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία του λαού ψωνίζει στα mall ή βλέπει τον τελικό του NFL: ο ιμπεριαλισμός στην κυρίαρχη ιμπεριαλιστικά χώρα βρήκε κυριολεκτικά την ησυχία του.

Το ίδιο όμως συνέβη και σε όλες τις δυτικο-ευρωπαϊκές χώρες, παρά την μαζικότητα των αρχικών αντιδράσεων στον πόλεμο κατά του Ιράκ στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα. Τι έφταιξε και οι εκατοντάδες χιλιάδες Ισπανών, Άγγλων, Γερμανών κλπ που κατέβηκαν στους δρόμους ενάντια στον πόλεμο εξαφανίστηκαν όταν ο πόλεμος άρχισε πραγματικά; Τίποτε εκτός από το γεγονός ότι εξέφραζαν ακριβώς την "ηθική" αντίθεση στον πόλεμο που δεν περνά μέσα από τον προσωπικό φόβο του θανάτου, απ' τον φόβο ότι θα χάσεις τα δικά σου παιδιά, το δικό σου σπίτι, τη δική σου οικογένεια, τη δική σου ζωή. Οι διαδηλωτές των τότε μαζικών διαδηλώσεων διατράνωναν μια ηθική βούληση αλλά τίποτε παραπάνω από μια ηθική βούληση· και η πολεμική μηχανή των κρατών τους τρώει την ηθική βούληση, την έκφραση της αφηρημένης ανθρωπιάς αυτού που δεν κινδυνεύει ο ίδιος απ' την απανθρωπιά, για πρωϊνό.

Η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση στον πιο πάνω κανόνα, αλλά η παγερή της αδιαφορία στο κυρίαρχο ζήτημα της εποχής, στο ζήτημα της πολεμικής στροφής του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού, η νηφάλια νιρβάνα της απέναντι στο γεγονός ότι αυτή είναι ακριβώς η εποχή επιβεβαίωσης της αναγκαιότητας της λενινιστικής ρήξης με το ιμπεριαλιστικό σφαγείο, απαιτεί και περαιτέρω εξηγήσεις.

Λίγο έχει απασχολήσει την εντόπια συζήτηση για το θέμα η σημασία του γεγονότος ότι η Ελλάδα, όπως και τα άλλα κράτη της ΕΕ, δεν ασκεί ιμπεριαλιστική πολιτική ως έθνος-κράτος, δεν εμπλέκεται σε πολεμικές αντιπαραθέσεις για "δικό της" λογαριασμό: το τραύμα της Μικρασιατικής καταστροφής ως συνέπειας του επεκτατικού τυχοδιωκτισμού της ελληνικής αστικής τάξης (τραύμα απ' το οποίο αναδύθηκε τι άλλο, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας!) ήταν τέτοιο και επειδή η Μικρασιατική εκστρατεία ήταν "εθνική υπόθεση", υπόθεση που αναγκαστικά συντάραξε την πολιτική κατάσταση στη χώρα· η συμμετοχή όμως της Ελλάδας σε εκστρατείες στην Αφρική και την Μέση Ανατολή, ή, όπως βούλεται η κυβέρνηση της χώρας, στην Ανατολική Ευρώπη, δεν βιώνεται καθόλου ως "εθνική υπόθεση". Και αυτό δεν οφείλεται σε κάποια ιδεολογική παραμόρφωση αλλά στην κυνική αποδοχή μιας πραγματικότητας: ως μέλος της διακρατικής ιμπεριαλιστικής συμμαχίας του ΝΑΤΟ, η Ελλάδα δεν αναλαμβάνει ποτέ το ρίσκο της μαζικής στρατιωτικής συμμετοχής στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Σε όσους πολέμους έχει εμπλακεί, αυτοί που ενεπλάκησαν ήταν επαγγελματίες στρατιωτικοί, που ζύγισαν το οικονομικό όφελος έναντι του ρίσκου, όπως κάνουν και οι συνάδελφοί τους στους ιμπεριαλιστικούς στρατούς όλου του κόσμου. Ο ρόλος της Ελλάδας είναι κατά βάση επικουρικός και υποστηρικτικός και όχι ρόλος παροχής μαζικής στρατιωτικής δύναμης, όπως άλλωστε είναι λογικό λόγω του συγκριτικού της μεγέθους και των στρατιωτικών της δυνατοτήτων σε σχέση με το νατοϊκό μεγαθήριο των ΗΠΑ και τις ισχυρότερες ευρωπαϊκές χώρες. Παρέχουμε βάσεις, υποστήριξη στις μεταφορές, στρατηγεία, κέντρα επικοινωνίας, κλπ, δεν "πληρώνουμε" όμως με ποτάμια αίμα το κόστος της συμμετοχής μας στη συμμορία των αρπακτικών. Ποτάμια αίμα χύνουν άλλοι λαοί, οι λαοί εναντίον των οποίων εκστρατεύει η συμμορία της οποίας είμαστε μέλη. 

Ο συνδυασμός λοιπόν του "διακρατικού ιμπεριαλισμού" ως δομής που αντικατέστησε μεταπολεμικά και ολοκληρωτικά τον ιμπεριαλισμό του έθνους-κράτους, καθώς και της επαγγελματοποίησης τμημάτων ή και του συνόλου των στρατιωτικών δυνάμεων, είναι ο σιγαστήρας της άηχης και ακόμα απαρατήρητης δολοφονίας των αντι-ιμπεριαλιστικών ανακλαστικών στη Δύση. Εγγυάται α) την ειρήνη ανάμεσα στους συμμέτοχους στη συμμορία· β) το μοίρασμα της λείας όχι απλώς στην κυνική βάση της ισχύος του ισχυρότερου αλλά και στην κυνικο-ηθική βάση της αρχής "τα περισσότερα στα μονοπώλια αυτού που επωμίζεται και το περισσότερο ανθρώπινο ρίσκο και κόστος για τη λεηλασία"· γ) όχι απλώς τον εκφυλισμό των αντι-ιμπεριαλιστικών κινημάτων αλλά και την όλο και εντονότερη στήριξη του ιμπεριαλισμού από τις λαϊκές μάζες των δυτικών καπιταλιστικών χωρών. Και αυτό, γιατί οι μάζες αυτές αντιμετωπίζουν, ιδιαίτερα στην παρούσα φάση παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, το εξής πανεύκολο προς επίλυση ερώτημα: "προτιμάτε να πεινάτε ή να φάτε και λίγο απ' αυτά που θα βγάλουμε σκοτώνοντας άλλους με μηδενικό για σας ρίσκο;" Προς μεγάλη απογοήτευση μιας αριστεράς που μπέρδεψε την επαναστατική πολιτική με την εκ του άμβωνος ηθικοπλασία, οι λαϊκές μάζες προτιμούν το δεύτερο χωρίς δευτερόλεπτο προβληματισμού. Και τούτο δεν πρόκειται να αλλάξει με παροτρύνσεις να γίνουν "ηθικότερες" και να προβληματίζονται περισσότερο όσο δεν αλλάζει η γυμνή πραγματικότητα του πόσο συμφέρει τις ίδιες η στήριξη στον ιμπεριαλιστικό κανιβαλισμό με τους ιδιαίτερα άνετους όρους που εμφανίζονται να διατίθενται στο μεφιστοφελικό συμβόλαιο σήμερα.

Περιττεύει να παρατηρήσουμε ότι, για όσους από μας πιστεύουν ακόμα στην θεμελιακότητα της σκέψης του Λένιν στα 1914-17, τα παραπάνω σημαίνουν βεβαίως ότι καμία επαναστατική προοπτική στις δυτικές κοινωνίες δεν διαγράφεται όσο οι όροι του παιχνιδιού στη Δύση παραμένουν αυτοί που προαναφέρθηκαν.

25 σχόλια:

  1. Αντώνη καλημέρα.
    Με αφορμή τη συζήτηση που διεξάγεται τις τελευταίες μέρες στο blog,αλλά και δεδομένης μιας ευρύτερης συζήτησης που έχει ανοίξει σχετικά με το αν και πόσο θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει η σύγκρουση δύο καπιταλιστικών χωρών,θα ήθελα να θέσω μια παράμετρο την οποία θεωρώ ιδιαιτέρως σημαντική.Ξεκαθαρίζω οτι το θεωρητικό μου υπόβαθρο δεν είναι υψηλό,προς αποφυγή παρεξηγήσεων.
    Μια υποτιθέμενη οικοδόμηση του σοσιαλισμού,πέρα απο την αλλαγή στις σχέσεις παραγωγής,δεν θα ήταν αναγκαίο να στηριχτεί και στις κόντρες και διαμάχες μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών?
    Θέλω να πω οτι η συγκυρία της σύγκρουσης δύο ή και περισσότερων καπιταλιστικών κρατών μοιάζει πολύ ευνοικότερη για ένα κράτος που βρίσκεται σε διαδικασία παραγωγικής ανασυγκρότησης.
    Θεωρώντας τη παραπάνω προβληματική ως δόκιμη,νομίζω οτι μας ενδιαφέρει και πρέπει να μας ενδιαφέρει η όποια σύγκρουση μεταξύ δύο ιμπεριαλιστικών-καπιταλιστικών κρατών.
    Τη παραπάνω τοποθέτηση,περί εκμετάλευσης αυτών των συγκρούσεων την άκουσα και από το σύντροφο Μ.Παπαδόπουλο το Σάββατο στο φεστιβάλ στη Χαλκίδα,αλλά δυστυχώς δε πρόλαβα να το συζητήσω μαζί του.
    Θα με ενδιέφερε πολύ η γνώμη σου,όπως και όποιου άλλου συντρόφου ήθελα να τοποθετηθεί.

    fedor

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλοδεχούμενοι οι προβληματισμοί, αλλά καλό θα ήταν να κάνεις το σχόλιο copy-paste σε άλλο θρεντ, γιατί η πιο πάνω ανάρτηση αφορά ένα διαφορετικό ζήτημα, και συγκεκριμένα τα αίτια της αποδυνάμωσης του αντι-ιμπεριαλιστικού προσανατολισμού στις χώρες της ΕΕ, με ειδική αναφορά στην Ελλάδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Έχεις δίκιο.Το αντιγράφω αλλού.

    fedor

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Aνοίγεις ένα πολύ σημαντικό ζήτημα εδώ. Η επαγγελματικοποίηση του Στρατού ήταν πράγματι το σημείο-κλειδί.
    Δύο ζητηματάκια προς παραπάνω προβληματισμό σε αυτό. Ποτέ η αριστερά (εντός και εκτός εισαγωγικών) δεν είδε σε κάποια (πλην Ελλάδας και ΚΚΕ) δυτική χώρα ως πρόβλημα την κατάργηση της στρατιωτικής θητείας. Παντού υπερθεμάτησε.
    Ακόμη και εδώ οι διαρκείς μειώσεις της στρατιωτικής θητείας με την ανάλογη πρόσληψη μισθοφόρων, ουδέποτε αντιμετωπίστηκαν ως κάποιο πρόβλημα, αλλά αντίθετα μάλλον ως "επιτυχία" του κινήματος, από το σύνολο της αριστεράς.
    Στοιχείο προς προβληματισμό δεύτερο:
    Από τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις οι μόνες δύο που δεν έχουν προχωρήσει σε πλήρη "επαγγελματικοποίηση" του στρατού τους είναι η Γερμανία (ημιεπαγγελματικός όπως και ο Ελληνικός) και η Ρωσία, και η μόνη που έχει αρκετή αυτοπεποίθηση για να εκπαιδεύει στρατιωτικά το σύνολο του αντρικού πληθυσμού της χώρας και να το κρατάει μαζικά στρατευμένο, είναι η Ρωσία.
    Η Κίνα στην οποία αναφέρθηκες σε προηγούμενο άρθρο σου, έχει την ιδιομορφία να διαθέτει εδώ και κάποια χρόνια έναν στρατό που ονομάζεται "λαϊκός" και αποτελείται αποκλειστικά από μισθοφόρους.
    Μπορούμε να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα από τα παραπάνω;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Είναι μόνο ο επαγγελματικός στρατός η κάτι ευρύτερο?
    Το κίνημα ενάντια στους πέρσινγκ και κρούζ, δεν οφειλόταν στον φόβο ότι θα σκοτωθούν σαν στρατιώτες στο πεδίο της μάχης, αλλά σαν άμαχοι από τα απαντητικά πλήγματα, και τώρα αυτός ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος και πιο ρεαλιστικός, αλλά τα αμερικάνικα συστήματα εγκαθίστανται στην Ευρώπη και δεν κουνιέται φύλλο.

    ημιάγριος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διευκρινίζω ότι το άρθρο δεν αφορά ΕΝΑΝ παράγοντα αλλά ΔΥΟ αλληλοδιαπλεκόμενους και αλληλοεπηρεαζόμενους παράγοντες, ήτοι την επαγγελματοποίηση του στρατού ΚΑΙ το πέρασμα από τον "εθνικό" στον "διακρατικό" ιμπεριαλισμό στον στρατιωτικό άξονα.

      Σημειώνω εδώ απλώς επιπρόσθετα, ότι αν και οι ΗΠΑ έχουν αρκετή οπλική δύναμη για να κάνουν τον πλανήτη αστρική σκόνη δεν ξέρω και γω πόσες φορές, επιχειρούν πάντα --από την επαγγελματοποίηση ιδιαίτερα και ένθεν-- μέσω του ΝΑΤΟ, επιλέγουν δηλαδή διακρατικές μορφές ιμπεριαλιστικής στρατιωτικής επέμβασης.

      Διαγραφή
    2. ...που μεταξύ άλλων δίνουν χώρο και ρόλο στρατιωτικής ιμπεριαλιστικής εμπλοκής και στις αφεντιές μας στην Ελλάδα.

      Διαγραφή
    3. ...και αυτό έχει μεγάλη σημασία, γιατί ο η στρατιωτική ιμπεριαλιστική επέμβαση έχει πλέον ΠΟΛΛΟΥΣ ενόχους, δεν είναι κάτι που κάνει κάποιος ΑΛΛΟΣ στου διάλου τη μάνα, αλλά κάτι στο οποίο συμμετέχουμε τόσο διαρκώς όσο και απαρατηρήτως και αδιαφόρως για τη μεγάλη μάζα του λαού.

      Διαγραφή
    4. ...πράγμα που διαφέρει πάρα πολύ από τον ιμπεριαλισμό στον καιρό του Λένιν, ο οποίος ήταν ΕΘΝΙΚΟΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ, που τον ΠΛΗΡΩΝΕ ΜΕ ΑΙΜΑ Ο ΛΑΟΣ.

      Διαγραφή
    5. Τώρα το αίμα το πληρώνουν ΟΙ ΑΛΛΟΙ, οι στόχοι της εκάστοτε ιμπεριαλιστικής επέμβασης και το ανθρώπινο κόστος για τους μετέχοντες στην εκστρατεία, αφενός λόγω τεχνολογίας, αφετέρου λόγω "μοιράσματος" είναι αμελητέο και δεν απασχολεί κανέναν σχεδόν.

      Διαγραφή
    6. Αυτά είναι πράγματα με τρομερές συνεπαγωγές για τη σύνδεση ιμπεριαλιστικού πολέμου και προοπτικών επαναστατικής ανατροπής της αστικής εξουσίας, προβλήματα τεράστια για μας.

      Διαγραφή
  6. "...η συμμετοχή όμως της Ελλάδας σε εκστρατείες στην Αφρική και την Μέση Ανατολή, ή, όπως βούλεται η κυβέρνηση της χώρας, στην Ανατολική Ευρώπη, δεν βιώνεται καθόλου ως "εθνική υπόθεση". Και αυτό δεν οφείλεται σε κάποια ιδεολογική παραμόρφωση..."

    Πολύ σωστά όσα λες, παίζει όμως πολύ σημαντικό ρόλο και η αστική προπαγάνδα, που έχει καταφέρει να πείσει μεγάλη μερίδα (και του ελληνικού) πληθυσμού ότι οι διάφορες επεμβάσεις ανά τον κόσμο, δεν είναι τέτοιες, αλλά "ειρηνευτικές αποστολές", ή το πολύ πολύ "δικαιολογημένες" στρατιωτικές επεμβάσεις για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Με αυτή τη λογική λοιπόν θα μπορούσαν ίσως να έδειχναν ανοχή, ακόμα και στην περίπτωση που το πλήρωνε με αίμα (και) ο ελληνικός λαός.

    Σεβέκ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν νομίζω, Σεβέκ. Δεν έχει καθόλου τέτοια αφέλεια ο ελληνικός λαός. Ούτε καν ο αμερικάνικος δεν έχει τέτοια αφέλεια. Στο πιο πάνω λινκ για την κατάργηση της υποχρεωτικής θητείας θα δεις ότι πλέον οι Αμερικάνοι δυσκολεύονται να βρουν έμμισθους επαγγελματίες. Ούτε καν τα λεφτά δεν αρκούν για να πείσουν κάποιους να πάνε να σκοτώσουν και να σκοτωθούν. Μια απ' τις αιτίες του "διακρατισμού" στις επεμβάσεις είναι αυτή.

      Απλώς, όσο ο μέσος Έλληνας και ο μέσος Αμερικάνος απαντάει "μπα" στο ερώτημα "εγώ θα πάθω κάτι;" στα παπάρια τους τι κάνει ο στρατός της χώρας τους αλλού. Αν ένιωθαν ότι έχουν πόλεμο όπως είχαν οι ιμπεριαλιστές στον Α και στον Β Παγκόσμιο θα σου λεγα εγώ πόσο σοβαρά θα έπαιρναν την προπαγάνδα περί "ειρηνευτικών αποστολών." Το ξέρουν αυτό οι ιμπεριαλιστές και πορεύονται ανάλογα: πολυεθνικές δυνάμεις, υψηλή τεχνολογία, μη επανδρωμένα, εξάλειψη του ρίσκου στον μεγαλύτερο εφικτό βαθμό ακόμα και για την ισχνή μειοψηφία που εμπλέκεται στρατιωτικά στις χώρες που είναι χωμένες στη λυκοσυμμορία.

      Διαγραφή
    2. Ίσως να μην υπάρχει, στο μεταξύ, δραματικότερη απόδειξη της σύνδεσης της εμπειρίας της ιμπεριαλιστικής καταστροφής που πλέον βιώνουν μόνο τα θύματα και του επαναστατικού σοσιαλισμού απ' το Junius Pamphlet της Λούξεμπουργκ. Πόσο ανάγλυφα φαίνεται εκεί η σύνδεση της εμπειρίας του ιμπεριαλιστικού σφαγείου με την επανάσταση!

      Διαγραφή
    3. Δεν ξέρουν, σύντροφοι, οι ιμπεριαλιστές στη Δύση ότι αν εμπλακούν στρατιωτικά ο ένας εναντίον του άλλου κινδυνεύει εκ νέου η γηραιά πουτάνα με επαναστάσεις;

      Για ηλίθιους τους περνάμε;

      Διαγραφή
    4. πολυεθνικές δυνάμεις, υψηλή τεχνολογία, μη επανδρωμένα, εξάλειψη του ρίσκου στον μεγαλύτερο εφικτό βαθμό ακόμα και για την ισχνή μειοψηφία που εμπλέκεται στρατιωτικά στις χώρες που είναι χωμένες στη λυκοσυμμορία.

      Και proxy wars, με τα κορόιδα τους "Ανατολικούς" και "μαύρους" να αλληλοσφάζονται βεβαίως βεβαίως.

      Διαγραφή
    5. Σωστά όλα αυτά, αλλά δεν νομίζω ότι μπορούν να γίνονται για πάντα.
      Πιστεύω ότι είναι απλά ένας καλός και μελετημένος τρόπος να αποφευχθούν χοντρά (αλλά όχι και τόσο χοντρά) σκηνικά, του στιλ Μάϊς 68, αντιπολεμικό κίνημα για το Βιετνάμ όπως και ανέφερες κλπ., δλδ καταστάσεις περιορισμένης για τα παγκόσμια δεδομένα ιμπεριαλιστικής δράσης, που όμως παλιότερα μπορούσαν να "κουνήσουν" τον κόσμο. Όταν οι αντιθέσεις θα γίνουν πιο προφανείς ανάμεσα στα κράτη (και με μια νέα οικονομική κρίση), αυτά τα "εργαλεία" αμφιβάλω για το πόσο αποτελεσματικά θα είναι, αφού αυτά που τώρα φαίνονται μακριά, θα έχουν έρθει κοντά και δεν θα μπορούν να κρυφτούν τόσο εύκολα.

      Κώστας

      Διαγραφή
    6. Τίποτε δεν γίνεται για πάντα.

      Για το δεύτερο: αφήνεις έξω την εντελώς κεντρική διάσταση της δικής μου ανάλυσης· οι λύκοι δεν μένουν νηστικοί ώστε να αναγκαστούν να φάνε ο ένας τον άλλο: σκοτώνουν πρόβατα και τα μοιράζονται με βάση την εσωτερική τους ιεραρχία. Όσο λοιπόν θα υπάρχει 1.5 δις ανθρώπων στην Κίνα, έεεεεχει πρόβατα....

      Θεωρητικά, η αναμονή της ενδο-δυτικής σύγκρουσης παραγνωρίζει τα τεράστια πλεονεκτήματα για τις ίδιες τις δυτικές ιμπεριαλιστικές χώρες του ΝΑΤΟ ως κοινού φορέα επιθετικότητας έναντι ΤΡΙΤΩΝ χωρών, που, σε ορισμένες περιπτώσεις (Κίνα, Ρωσία), υπόσχεται ΓΙΓΑΝΤΙΑ οφέλη και φιλέττα.

      Θέλω να γίνει κατανοητό τι λέω. Στον Α' Παγκόσμιο, ο ενδο-ευρωπαϊκός ανταγωνισμός για αποικίες οδηγεί στον πόλεμο. Αλλά όλος ο μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο κόσμος είναι χτισμένος σε ένα ΑΛΛΟ σχήμα: λέγεται ΝΑΤΟ, κοινός ιμπεριαλιστικός στρατιωτικός φορέας.

      Πώς να αγνοηθεί αυτό και οι συνέπειές του λες και είμαστε ακόμα στην εποχή των "εθνικών" ιμπεριαλισμών, όπου κάθε χώρα επιχειρούσε για λογαριασμό της;

      Διαγραφή
    7. Είχα υπόψιν την κατάσταση που μπορεί να δημιουργηθεί όχι ανάμεσα σε δυτικές χώρες, αλλά ανάμεσα στους "λύκους" και στα "πρόβατα".
      Θα ήταν πολύ δύσκολο αν γενικευόταν η επιθετικότητα στις "ανατολικές" χώρες, να κρατήσουν τον απλό κόσμο για πολύ στον καναπέ, πόσο μάλλον συνδυαστικά με μια νέα οικονομική κρίση, που θα έρθει στάνταρ και από ότι φαίνεται δεν θα αργήσει και πολύ. Βέβαια μιλάω για την περίπτωση ενός νέου ιμπεριαλιστικού πολέμου, όπου και αλλάζουν άρδην τα πράματα και που οι προβλέψεις είναι κοντόφθαλμες.
      Το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι από δω και πέρα θα είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα γενικά...

      Κώστας

      Διαγραφή
  7. Δεν θυμάμαι αν ήταν σε ανάρτηση σου από Κaratani η από κάποιον άλλο, που έλεγε ότι κάθε νέος ηγέτης, στην παγκόσμια καπιταλιστική αγορά, είναι ισχυρότερος από τον προηγούμενο (Γένοβα, Ολλανδία, Αγγλία, Αμερική).
    Αλλά ποιός ισχυρότερος υπάρχει για να διαδεχθεί την Αμερική?
    Μήπως η "Δύση" συνολικά? (όπου η "Δύση" περιλαμβάνει και Ιαπωνία, Ν. Κορέα, Αυστραλία κ.λ.π.)

    ημιάγριος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν γνωρίζω την απάντηση στην ερώτηση. Μπορεί να είναι διαφορετικού είδους δυνάμεις, είναι πολύ παρακινδυνευμένο να επιχειρήσει κανείς τέτοια πρόβλεψη, και δεν ξέρω και αν είναι και χρήσιμο για το εργ. κίνημα να το κάνει (δε βλέπω τι χρησιμότητα έχει, δηλαδή).

      Διαγραφή
  8. Πολύ σωστή η σύνδεση που γίνεται στο άρθρο ανάμεσα στις απώλειες κληρωτών στρατιωτών και την μαζικοποίηση του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος στις ΗΠΑ την εποχή του πολέμου στο Βιετνάμ.Μπορούμε να δούμε επίσης την έλειψη τέτοιου κινήματος(που να μην εξαντλείται σε ηθικολογίες τουλάχιστον)στο Ισραήλ οπου ο στρατός αποτελείται μεν απο κληρωτούς αλλά οι απώλειες στρατιωτών είναι τόσο σχετικά όσο και απόλυτα μάλλον χαμηλές,Έτσι το πρόβήμα για την συντριπτική μερίδα της ισραηλινής κοινωνίας είναι όχι οι αριθμοί των νεκρών τους αρα ο κακός ο πόλεμος,αλλά ο χαμηλός(για τα δικά τους μάτια)αναλογικά αριθμός των νεκρών παλαιστινίων,η πίκρα για το στραπάτσο του 2006 απο τη Χεζμπολά κλπ.ΥΓ ο Ρωσσικός στρατός είναι ημιεπαγγελματικός,όπως και ο γερμανικός και ο ελληνικός.Η θητεία διαρκεί 12 μήνες,

    ένας αναγνλωστης του μπλόγκ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @ένας αναγνλωστης του μπλόγκ:
      Σύμφωνα με την wiki η Θητεία στον Ρώσικο στρατό κυμείνεται από 12 (ελάχιστο) έως 18 μήνες.
      όση δηλαδή και στον Ελληνικό όταν ήταν κατά βάση στρατός κληρωτών.
      http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B9%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CF%85%CF%80%CE%B7%CF%81%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1#.CE.A3.CF.84.CF.81.CE.B1.CF.84.CE.B9.CF.89.CF.84.CE.B9.CE.BA.CE.AE_.CF.85.CF.80.CE.B7.CF.81.CE.B5.CF.83.CE.AF.CE.B1_.CE.BC.CE.AD.CF.87.CF.81.CE.B9_18_.CE.BC.CE.AE.CE.BD.CE.B5.CF.82

      στην Γερμανία η στρατιωτική θητεία δεν είναι καν υποχρεωτική (υπάρχει η επιλογή της "κοινωνικής-εναλλακτικής" θητείας

      http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B9%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CF%85%CF%80%CE%B7%CF%81%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1#.CE.A7.CF.89.CF.81.CE.AF.CF.82_.CF.85.CF.80.CE.BF.CF.87.CF.81.CE.B5.CF.89.CF.84.CE.B9.CE.BA.CE.AE_.CE.B8.CE.B7.CF.84.CE.B5.CE.AF.CE.B1

      ενώ στην Ελλάδα (τα γνωστά) η θητεία κυμαίνεται από 9 έως και 12 μήνες
      http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B9%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CF%85%CF%80%CE%B7%CF%81%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1#.CE.A3.CF.84.CF.81.CE.B1.CF.84.CE.B9.CF.89.CF.84.CE.B9.CE.BA.CE.AE_.CF.85.CF.80.CE.B7.CF.81.CE.B5.CF.83.CE.AF.CE.B1_.CE.BC.CE.AD.CF.87.CF.81.CE.B9_.CE.AD.CE.BD.CE.B1_.CF.87.CF.81.CF.8C.CE.BD.CE.BF

      Μικρή δηλαδή ομοιότητα υπάρχει ανάμεσα στις τρεις χώρες

      Διαγραφή
    2. Πάντως και η Ρωσία κάνει βήματα προς την επαγγελματικοποίηση του στρατού της, απλά είναι αρκετά πίσω σε αυτό σε σχέση με την δύση:
      http://greek.ruvr.ru/2011/09/27/56819651/

      Διαγραφή
  9. Ένας σημαντικός παράγοντας που παραβλέπει ο σωστός προβληματισμός του άρθρου, είναι το εξής: ότι με τον επαγγελματικό στρατό γίνεται εξαιρετικά δύσκολο να υπάρξει κίνημα «από τα μέσα» δηλαδή στον ίδιο τον στρατό. Εδώ έχουμε όχι μονάχα ανθρώπους που επέλεξαν συνειδητά να είναι στον στρατό, αλλά η αστική ιδεολογία είναι πιο έντονη, και πολύ πιο εύκολο να περάσει σε αυτόν τον στρατιώτη.
    Κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή