Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2014

Ο περί ιδιοκτησίας νόμος στην Κίνα

Επενδυτές που επιθυμούν να επενδύσουν στη γη ή να αγοράσουν γη στην Κίνα, θα πρέπει να γνωρίζουν τους νόμους περί ιδιοκτησίας της Κίνας, κυρίως τον νόμο περί ιδιοκτησίας του 2007, ο οποίος για πρώτη φορά προστατεύει τα συμφέροντα των ιδιωτών επενδυτών στον ίδιο βαθμό που προστατεύει τα εθνικά συμφέροντα. 

Είδη
Τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα στην Κίνα μπορούν συνήθως να χωριστούν σε τρεις τύπους. Ο πρώτος τύπος είναι τα δικαιώματα στην ιδιοκτησία. Ο δεύτερος είναι τα δικαιώματα στη χρησικτησία, και ο τρίτος τα δικαιώματα στην ασφάλεια.

Δικαιώματα στην ιδιοκτησία
Τα δικαιώματα στην ιδιοκτησία προστατεύονται από το Άρθρο 39 του Νόμου περί Ιδιοκτησίας της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, ο οποίος δίνει στον ιδιοκτήτη το δικαίωμα να κατέχει, να χρησιμοποιεί και να αντλεί κέρδος από την ιδιοκτησία. Όμως το δικαίωμα αυτό πρέπει να συμμορφώνεται με τους νόμους και με την κοινωνική ηθική. Δεν μπορεί ούτε να βλάπτει τα δημόσια συμφέροντα ούτε τα νόμιμα δικαιώματα και συμφέροντα των άλλων.

Γενικά, οι αγροτικές κολλεκτίβες κατέχουν αγροτική γη και το κράτος κατέχει αστεακή γη. Όμως το Άρθρο 70 του Νόμου περί Ιδιοκτησίας επιτρέπει την ιδιοκτησία αποκλειστικών τμημάτων μέσα σε ένα κτίριο διαμερισμάτων, το οποίο κατακυρώνει την ατομική ιδιοκτησία διαμερισμάτων.

Δικαιώματα στην χρησικτησία
Ο ιδιοκτήτης ενός δικαιώματος στη χρησικτησία έχει το δικαίωμα να κατέχει, να χρησιμοποιεί και να αντλεί κέρδος από τις ιδιοκτησίες άλλων. Ο κάτοχος της ιδιοκτησίας δεν μπορεί να παρέμβει στην άσκηση δικαιωμάτων του κατόχου του δικαιώματος στη χρησικτησία.

Το δικαίωμα στην συμβασιακή διαχείριση γης
Υπάρχουν πολλά είδη δικαιωμάτων χρησικτησίας. Αυτά περιλαμβάνουν το δικαίωμα στην συμβασιακή διαχείριση γης και το δικαίωμα στη χρήση γης με κατοικίες. Το δικαίωμα στην συμβασιακή διαχείριση γης επιτρέπει στον συμβασιούχο το δικαίωμα να κατέχει, να χρησιμοποιεί και να αντλεί κέρδος από την αγροτική γη. Το δικαίωμα αυτό είναι μεταβιβάσιμο, όμως τα δικαιώματα στη χρήση γης που βασίζεται στα αγροτικά οικογενειακά συμβόλαια δεν μπορούν αυθαιρέτως να μετατραπούν σε μη αγροτικούς σκοπούς. 

Το δικαίωμα στη χρήση γης για οικοδόμηση
Το κράτος κατέχει αστεακή γη, όμως το δικαίωμα στη χρήση γης για οικοδόμηση επιρέπει στους εργολάβους την άντληση κέρδους από την ανάπτυξη της γης.

Το δικαίωμα στη χρήση γης για οικοδόμηση αφορά μόνο την γη υπό κρατική ιδιοκτησία, και ο κάτοχος του δικαιώματος μπορεί να οικοδομήσει κτίρια και βοηθητικές εγκαταστάσεις. Αυτό επιπρόσθετα με το δικαίωμά του να κατέχει, να χρησιμοποιεί και να αντλεί κέρδη από τη γη. Αυτό το δικαίωμα μπορεί να θεμελιωθεί μέσω ανάθεσης ή μεταβίβασης, αλλά η μεταβίβαση είναι περιορισμένη. Η ιδιοκτησία των κτιρίων θα αλλάζει μαζί με τη γη. Ως προστασία του δικαιώματος, το δικαίωμα θα ανανεώνεται αυτόματα όταν λήγει. Αν πρέπει να παρθεί πίσω, θα δίνεται αποζημίωση.

Δικαίωμα στη χρήση της γης για κατοικίες
Ο ιδιοκτήρης του δικαιώματος να χρησιμοποιήσει γη για κατοικίες μπορεί να κατέχει και να χρησιμοποιεί τέτοια γη ως συλλογική ιδιοκτησία, και μπορεί να χτίσει κατοικίες και τις βοηθητικές τους εγκαταστάσεις. Ο Νόμος περί Διοίκησης της Γης και άλλοι κανονισμοί θα εφαρμόζονται σε ό,τι αφορά την απόκτηση, εξάσκηση και ανάθεση του δικαιώματος στη χρήση γης για κατοικίες.

Διευκόλυνση
Ο ιδιοκτήτης διευκόλυνσης έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί την ακίνητη ιδιοκτησία των άλλων για να ωφελήσει τη δική του ακίνητη ιδιοκτησία. Η διευκόλυνση καθορίζεται από όρους συμβολαίου.

Δικαίωμα στην ασφάλεια
Οι μορφές των δικαιωμάτων στην ασφάλεια περιλαμβάνουν τις υποθήκες και τις συνομολογήσεις. Οι ιδιοκτήτες δικαιωμάτων στην ασφάλεια έχουν προτεραιότητα αν ένας οφειλέτης δεν ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του. Αυτό γίνεται για να εξασφαλιστεί ότι οι υποχρεώσεις εξυπηρετούνται. Τα δικαιώματα στην ασφάλεια δεν υφίστανται ανεξάρτητα, αλλά προαπαιτούν ισχύουσα κύρια απαίτηση, και λήγουν όταν λήγει το χρέος.

Διαδικασίες για την εμπλοκή στις επενδύσεις ιδιοκτησιών
Η αγορά γης
Οι ξένοι επενδυτές δεν δικαιούνται να αγοράσουν γη στην Κίνα. Η γη στην Κίνα ανήκει στο κράτος και στις κολλεκτίβες.

Απόκτηση δικαιωμάτων στη χρήση γης
Ο χρήστης της γης αποκτά μόνο το δικαίωμα χρήσης της γης, όχι τη γη, ούτε κανένα πόρο μέσα στη γη ή κάτω από τη γη. Συμβόλαιο παραχώρησης γης μπορεί να συναφθεί ανάμεσα στο χρήστη της γης και το Τμήμα Διαχείρισης της γης της λαϊκής κυβέρνησης, σε επίπεδο δήμου ή κοινότητας.

Το συμβόλαιο παραχώρησης γης πρέπει να είναι υπογεγραμμένο. Τα δικαιώματα στη χρήση γης μπορούν να αποκτηθούν από το Τμήμα Διαχείρισης Γης μέσα από συμφωνίες, προσφορές ή πλειστηριασμό. Ανεξάρτητα από τη μέθοδο με την οποία προσφέρεται η χρήση γης, το συμβόλαιο για το δικαίωμα χρήσης της γης, ή το δικαίωμα παραχώρησης γης όπως είναι γνωστότερο, μπορεί να συναφθεί από τον χρήστη της γης και την τοπική διεύθυνση γης ή από τις δημοτικές αρχές ή σε επίπεδο πάνω από τις αρχές πάνω από το επίπεδο του καντονιού.

Το άρθρο 12 των Δοκιμαστικών Κανονισμών για την Παροχή και την Ανάθεση Αστεακής Κρατικής Γης δηλώνει την διαφορετική διάρκεια των δικαιωμάτων που δίνονται για διαφορετικούς σκοπούς.

Γη για σκοπούς κατοίκησης 70 χρόνια
Γη για βιομηχανικούς σκοπούς 50 χρόνια
Γη για εκπαιδευτικούς, επιστημονικούς, τεχνολογικούς, πολιτισμικούς, υγειονομικούς ή αθλητικούς σκοπούς 50 χρόνια
Γη για εμπορικούς, τουριστικούς ή αναψυκτικούς σκοπούς 40 χρόνια
Γη για συνδυασμένη χρήση ή άλλους σκοπούς 50 χρόνια.

[...]


Εξουσίες της κυβέρνησης και διαδικασίες απαλλοτρίωσης της ακίνητης ιδιοκτησίας

Οι Κινεζικές αρχές έχουν βάσει Συντάγματος την εξουσία να απαλλοτριώνουν την ιδιωτική γη. Εφόσον όλη η γη είναι είτε συλλογική ιδιοκτησία [κολλεκτίβες] είτε κρατική, η απαλλοτρίωση της αγροτικής γης απαιτεί μόνο την απόσυρση των δικαιωμάτων χρήσης της γης για σκοπούς "δημοσίου συμφέροντος."

Ο ορισμός του δημοσίου συμφέροντος είναι ενσυνείδητα ασαφής, και έχει αναπτυχθεί γενικός κατάλογος τέτοιων συμφερόντων για να οριστεί τι σημαίνει.

Τα συμφέροντα αυτά περιλαμβάνουν την άμυνα, τις υποδομές μέσων μεταφοράς, την παιδεία και την υγεία.

[...]
Πηγή: Wikipedia

64 σχόλια:

  1. Ενδιαφέρουσα η παράθεση σαν μια ένδειξη, ας πούμε, κοινωνικής ιδιοκτησίας εν υπνώσει στο πλαίσιο της κινέζικης καπιταλιστικής ανάπτυξης.
    Μια διόρθωση: Το Usufruct δεν μεταφράζεται χρησικτησία (=η θεμελίωση δικαιώματος κυριότητας μετά από ένα ορισμένο χρονικό διάστημα κατοχής), αλλά επικαρπία (=γενικό δικαίωμα χρησιμοποίησης, εκμετάλλευσης κλπ).
    Και το "δικαίωμα στην ιδιοκτησια" μάλλον πρέπει να μεταφραστεί δικαίωμα στην κυριότητα (ownership): Η "διοκτησία" (property) δεν είναι νομικός όρος, αλλά κοινωνική κατάσταση που νομικά διαβαθμίζεται σε διάφορες μορφές: κυριότητα, νομή, κατοχή κλπ.

    Ντόκτορ Νο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ για την βοήθεια με τους νομικούς όρους.

      Δεν πρόκειται όμως για "κοινωνική ιδιοκτησία εν υπνώσει" ιστορικά, μιας και δεν αναπτύσσεται αυτή μέσα στον καπιταλισμό, αλλά το αντίστροφο.

      Χθες ρωτούσα μια φοιτήτριά μου Κινέζα για το ζήτημα του καπιταλισμού στην Κίνα. Και με κοίταγε απορημένη. Κάποια στιγμή μου λέει: "συγνώμη, εμείς στην Κίνα δεν θεωρούμε ότι έχουμε καπιταλισμό. 'Σοσιαλισμός' είναι ο όρος που χρησιμοποιείται. 'Σοσιαλισμός με κινεζικό χαρακτήρα.'"

      Μου είπε επίσης ότι ούτε η ατομική κατοικία δεν είναι ατομική ιδιοκτησία και ότι και αυτή την ενοικιάζεις για ένα χρονικό διάστημα απ' το κράτος και μπορείς να την κληροδοτήσεις μόνο μέσα σ' αυτό το χρονικό διάστημα.

      Αυτό με ώθησε να ψάξω λίγο παραπάνω το θέμα, που παρουσιάζει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον απ' τη σκοπιά της εξέλιξης των κοινωνικών μορφών.

      Διαγραφή
    2. Προστέθηκαν στο αρχείο παρεμβάσεων:

      31/7/2014: Πέντε πραγματικά θεωρητικά ζητήματα για την κομμουνιστική πολιτική σήμερα και στο εγγύς μέλλον
      3/8/2014: That's all folks!
      4/8/2014: Νίκησε η ΕΣΣΔ στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο;
      5/8/2014: Η ιμπεριαλιστική διπλωματία της ατομικής βόμβας
      25/8/2014: Για την προπαγάνδα στις καπιταλιστικές και τις σοσιαλιστικές κοινωνίες
      26/8/2014: Καπιταλισμός, σοσιαλισμός και χρονικότητα
      1/9/2014: Σύνδεση και αποσύνδεση του οικονομικού και του στρατιωτικού στοιχείου στον ιμπεριαλισμό: οι ΗΠΑ ως παράδειγμα
      2/9/2014: Για την κομματική αυτοτέλεια δράσης και τις διεθνιστικές σχέσεις
      3/9/2014: Για τον γάμο ως κοινωνικό θεσμό
      8/9/2014: Πρόθεση και ικανότητα
      8/9/2014: Εκμετάλλευση και περικύκλωση
      11/9/2014: The Parallax View

      Διαγραφή
    3. Το κακό είναι ότι πολλοί νομίζουν ή πιστεύουν ότι η Κίνα έχει κάποιου είδους σοσιαλισμό. Άμα ποτέ οι άνθρωποι εκεί αποφασίσουν να ξεμπερδέψουν με τους αστούς, άντε να τους εξηγήσεις ότι πρέπει να οικοδομήσουν σοσιαλιστικό σύστημα... shit high and watch!

      Κώστας

      Διαγραφή
    4. Η βασική απορία που έχω εγώ είναι το πώς εξελίσσεται περαιτέρω ένα τέτοιο σύστημα. Θεωρητικά --εννοώ αφηρημένα-- υπάρχουν δύο δρόμοι στους οποίους μπορεί να εξελιχθεί:

      α) προς την αντικατάσταση του παρόντος νομικού συστήματος από ένα ταυτόσημο με τις χώρες του δυτικού καπιταλισμού, άρα προς "ομαλοποίηση" του καπιταλισμού, με την πλήρη απελευθέρωση της ατομικής ιδιοκτησίας από την κρατική εξάρτηση

      β) προς τα πίσω, δηλαδή, προς την επιστροφή, μετά από ένα διάστημα ανάπτυξης τέτοιο ώστε να υπερνικηθεί η απειλή των ΗΠΑ, στην πλήρη απαγόρευση της ατομικής ιδιοκτησίας, έστω και με τις μορφές επικαρπίας, κλπ.

      Αναρωτιέμαι αν πράγματι όμως υπάρχουν δύο δρόμοι ή μόνο ένας. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιο ιστορικό παράδειγμα που να βοηθάει να απαντηθεί αυτό, γιατί από μια άποψη τα πρώην σοσιαλιστικά κράτη παρουσιάζουν στοιχεία που είναι δύσκολο να τα δεις με βάση το τι ξέρεις από τα καπιταλιστικά κράτη στη Δύση. Ξέρουμε ότι ο καπιταλισμός θεωρητικά ομογενοποιεί τις κοινωνίες, ότι αίρει τις διαφορές μεταξύ τους. Αλλά δεν ξέρουμε νομίζω αρκετά για το πώς (σε ποια κατεύθυνση, βασικά) αλληλεπιδρά με επιβιώσεις του σοσιαλιστικού κράτους. Όταν ο Μαρξ και ο Ένγκελς ανέπτυσσαν την ιδέα της ομοιογενοποιητικής δράσης του κεφαλαίου στο Μανιφέστο, δεν υπήρχαν ακόμα τέτοιου είδους κράτη.

      Πρέπει να δω λίγο και τον ρόλο του κράτους για παιδεία, υγεία, κλπ στη σημερινή Κίνα, έχω περιέργεια.

      Διαγραφή
    5. "...Δεν πρόκειται όμως για "κοινωνική ιδιοκτησία εν υπνώσει" ιστορικά, μιας και δεν αναπτύσσεται αυτή μέσα στον καπιταλισμό, αλλά το αντίστροφο..."

      Αυτό σωστό. Όμως και αυτό το αντίστροφο, δηλ. ότι ο καπιταλισμός αναπτύσσεται "μέσα σε αυτήν", της δίνει χαρακτηριστικά ενός "απλού" μέσου κρατικής ρύθμισης, εποπτείας κ.ο.κ. της καπιταλιστικής ανάπτυξης μετατρέποντας σε δυνητικά τα ουσιαστικά χαρακτηριστικά της κοινωνικής ιδιοκτησίας. Κάτι τέτοιο είχα στο νου με την πρόχειρη φράση περί "κοινωνικής ιδιοκτησίας εν υπνώσει".

      Κατά τα άλλα, το μόνο "αισιόδοξο" ιστορικό αντίστοιχο που θα μπορούσα να σκεφτώ είναι τηρουμένων των (ποιων όμως;) αναλογιών η ΝΕΠ. Βέβαια η ΝΕΠ προοριζόταν να διαρκέσει γύρω στη δεκαετία και είχε σαν στόχο τον εξηλεκτρισμό. Εδώ;

      Παραπέρα, δε νομίζω ότι μπορεί το ζήτημα να ερμηνευτεί απλά σαν ζήτημα ανταγωνισμού προς την ιμπεριαλιστική μονοκρατορία, ή ιδίως των ΗΠΑ. Ας μην ξεχνάμε ότι η κινέζικη "μεγάλη στροφή" χρονολογείται από το 1979, άρχισε δηλαδή κάτω από πολύ διαφορετικούς διεθνείς συσχετισμούς ασχέτως το πώς αυτοί οι συσχετισμοί περιγράφονταν από το ΚΚ Κίνας (θεωρία για σοσιαλιμπεριαλισμό κλπ).

      Πάντως στην πράξη, χωρίς να έχω τη φιλοδοξία "σπουδαίων" αναλύσεων, όποια κι αν είναι η μελλοντική προοπτική, τα εκάστοτε παρόντα πολιτικά όρια της Κίνας μάλλον καθορίζονται από τις παραμέτρους της καπιταλιστικής της ανάπτυξης: τη θέση της στη διεθνή αγορά, τις δυνατότητες εξαγωγής κεφαλαίου, το βαθμό στον οποίο η ίδια της η ανάπτυξη εξαρτάται από τις ξένες επενδύσεις στο εσωτερικό της και ποιας προέλευσης.

      Σχετικά με την υγεία: Έχω δει δυο σύγχρονες κινέζικες ταινίες, όπου στην πορεία του στόρι φαινόταν στη μεν πρώτη ότι ο πρωταγωνιστής-μικροαγρότης για μια εγχείρηση έπρεπε να πληρώσει ένα ποσό που δεν είχε, και στη μεν δεύτερη τα πρόσωπα της ταινίας σε κάποιο σύγχρονο αστικό περιβάλλον συζητούσαν ότι πρέπει να πάρουν το μωρό από το μαιευτήριο γιατί η θερμοκοιτίδα χρεωνόταν με τη μέρα και δεν τους έφταναν πια τα λεφτά.
      Από όσο θυμάμαι τα παραπάνω επιβεβαίωνε και ένα πολυήμερο αφιέρωμα του Ριζοσπάστη όταν μια αποστολή είχε επισκεφτεί την Κίνα πριν κάποια χρόνια, με τους Κινέζους αξιωματούχους να λένε εκεί ότι θα το δούνε το θέμα κλπ.

      Ντόκτορ Νο

      Διαγραφή
    6. http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=3382400&publDate=21/5/2006
      Στο λινκ από πάνω είναι το πρώτο μέρος από το αφιέρωμα του "Ρ" (21-5-2006) για το οποίο κάνω λόγο στο παραπάνω σχόλιο.
      Στο λινκ αυτό:
      http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=3386063
      από τη συνέχεια του αφιερώματος (24-5-2006), αναφέρεται το εξής:

      "... Ο Κινέζος επίσημος παραδέχεται ότι «σε σύγκριση με τους τομείς της οικονομικής παραγωγής, οι τομείς της πρόνοιας παρουσιάζουν καθυστέρηση. Σήμερα, το 97% των νοσοκομείων είναι κρατικά όπως και το 90% των σχολείων. Υπάρχουν, όμως, σοβαρά προβλήματα και στην Υγεία και την Παιδεία. Ο ασθενής και ο μαθητής συμμετέχει οικονομικά»...".

      Δεν έχω υπόψη μου αν έχει μεσολαβήσει κάτι διαφορετικό από το 2006 ως σήμερα σχετικά με την οικονομική συμμετοχή μαθητών σε παιδεία και ασθενών σε υγεία.

      Ντόκτορ Νο

      Διαγραφή
  2. Λίγο άσχετο αυτό που θα ρωτήσω αλλά μιας και έπιασες την Ασία...
    Έχεις ασχοληθεί καθόλου με ανάλυση της Β. Κορέας?
    Το τελευταίο διάστημα παρακολουθώ κάποιους αμερικάνικους (και εννοείται αντικομμουνιστικούς) ιστότοπους όπως πχ αυτον http://38north.org/
    που κάνουν ανάλυση πάνω στη Β κορέα.
    Όλοι συμφωνούν στο εξής ότι τα τελευταία 2 - 3 χρόνια υπάρχει μια ικανοποιητική ανάπτυξη στην οικονομία της Β. Κορέας έγιναν πολλά έργα υποδομής, χτίστηκαν κατοικίες, βελτιώθηκε η αγροτική παραγωγή, ειδικά στην πιονγκγιανγκ υπήρξε μεγάλη βελτίωση σε αντίθεση με την υπολοιπη χώρα που παραμένει αγροτική και υπαναπτυκτη σε μεγάλο βαθμό. Αυτή η ανάπτυξη βέβαια επισημαίνουν ότι προέρχεται από την αύξηση του εμπορίου με την Κίνα και την δημιουργία μιας ''μεσαίας τάξης'' που ασχολείται με αυτό. Θεωρείς ότι η Β Κορέα κάνει παρόμοια βήματα με αυτά που έκανε η Κίνα από τη δεκαετία του 70 και μετά?
    Αριστόνικος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όχι, δεν έχω ψαχτεί σ' αυτή την κατεύθυνση, αλλά από κάποια σκόρπια εδώ και κει μου φαίνεται βάσιμο κατ' αρχήν αυτό που λες. Και ευρύτερα μου φαίνεται λογικό για μια χώρα με τα οικονομικά προβλήματα της Β. Κορέας να ανοιχτεί σ' αυτή την κατεύθυνση.

      Παρεμπιπτόντως:

      "Β. Κορέα: Έξι χρόνια καταναγκαστικά έργα για Αμερικανό πολίτη

      Έξι χρόνια καταναγκαστικά έργα θα είναι η ποινή Αμερικανού πολίτη ο οποίος καταδικάστηκε για «εχθρικές προς την Βόρεια Κορέα» ενέργειες στην Πιονγιάνγκ, όπως μεταδίδει το Γαλλικό Πρακτορείο."
      http://www.left.gr/news/v-korea-exi-hronia-katanagkastika-erga-gia-amerikano-politi

      Διαγραφή
    2. ''Θα ήταν πάντως πολύ ενδιαφέρον να έκανες μια σειρά αναρτήσεων για τη Β. Κορέα νομίζω πως παρά τις στρεβλώσεις που έχει είναι λιγότερο χαμένη περίπτωση από την Κίνα που έχει αλωθεί ολοκληρωτικά από τον καπιταλισμό.''
      Σωστή τοποθέτηση. Γενικώς, θίγετε σωστά τα όποια ζητήματα και προβληματισμούς έχουν ανακύψει σε σχέση με την περίπτωση της ΛΔ Κορέας.
      Βεβαίως, ο άκρως αντικομμουνιστικός χαρακτήρας των ιστοσελίδων στους οποίους αναφέρεστε (στο προηγούμενο σχόλιο) καθιστούν αδύνατη την επιλογή αναγνώρισης των υπαρκτών βελτίωσεων (στις συνθήκες διαβίωσης) λόγω της κυριαρχίας σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής. Συνεπώς, για το αντικομμουνιστικό αφήγημα (κάθε μορφής ή προέλευσης), η οποιαδήποτε βελτίωση ''κατ' ανάγκην'' ''προκύπτει'' από την υποχώρηση του βαθμού κοινωνικοποίησης, από την αποδυνάμωση των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής, από τη σταδιακή εξασθένηση των βασικών γνωρισμάτων της σοσιαλιστική οικοδόμησης.
      Επίσης, απ' ότι αντιλαμβάνομαι (επειδή, και σε προσωπικό επίπεδο, το τελευταίο διάστημα ενδιαφέρομαι για γνώση πληροφοριών σχετικά με την εν λόγω χώρα και την εκεί κατάσταση - όπως και και εσείς, όπως και αρκετοί άλλοι κομμουνιστές, εξάλλου) η παρατηρούμενη βελτίωση που αναφέρουν και οι συγκεκριμένοι ιστότοποι είναι υπαρκτή. Ωστόσο, το συμπέρασμα αυτό το αντλούν, κατά βάση, από το υλικό που διοχετεύεται και αναρτάται στο διαδίκτυο, από τους επίσημους ιστότοπους της ΛΔ Κορέας. Θεωρώ ότι παρόμοιας κατεύθυνσης βελτιώσεις πιθανόν να προϋπήρξαν, χωρίς τις ανάλογες προϋποθέσεις ευρύτερης γνωστοποίησης. Απλώς πιθανολογώ.
      Επίσης, ως κομμουνιστές, είμαστε σε θέση να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο η, σε όποιο βαθμό, βελτίωση του βιοτικού επιπέδου να αποτέλεσε προϊόν σοσιαλιστικής ανάπτυξης και συσσώρευσης; Και παρά την ύπαρξη συνθηκών αποκλεισμού. Ακόμη, όντως τα γνωστά στοιχεία από τη λειτουργία του εποικοδομήματος στη ΛΔ Κορέας αποτελούν αρνητικούς ενδείκτες. Ωστόσο, αποκλείεται το ενδεχόμενο της κυριαρχίας των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής, της ύπαρξης κοινωνικού χαρακτήρα ιδιοκτησίας επί των συγκεντρμένων μέσων παραγωγής; Και μάλιστα, σε ''μεγαλύτερο βαθμό'', αν θέλετε από την αντίστοιχη κατάσταση στη ΛΔ Κούβας (κατόπιν και των αποφάσεων με αρνητική κατεύθυνση στην τελευταία);
      Πάντως, τείνω προς την άποψη ότι υφίστανται συνθήκες σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην Κορέα και κυριαρχίας σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής (και παρά το δεδομένα αρνητικό προσανατολισμό σε επίπεδο εποικοδομήματος).

      ΚΡ.

      Διαγραφή
    3. Για την Λ.Δ. Κορέας (αν και κάπως παλιότερο):
      Λ.Δ.Κορέας- Στα χνάρια της Κίνας;
      http://fadomduck2.blogspot.gr/2011/12/blog-post_8735.html

      Διαγραφή
  3. Θα ήταν πάντως πολύ ενδιαφέρον να έκανες μια σειρά αναρτήσεων για τη Β. Κορέα νομίζω πως παρά τις στρεβλώσεις που έχει είναι λιγότερο χαμένη περίπτωση από την Κίνα που έχει αλωθεί ολοκληρωτικά από τον καπιταλισμό.
    Αριστόνικος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κοίτα Αντώνη
    Η μεγάλη αλήθεια είναι ότι το ζητημα της αντιμετώπισης χώρων που για δεκαετίες (ακομα και στην κινα) οικοδομούσαν σοσιαλισμό αλλά αυτό δεν συμβαίνει πια μας φέρνει και μπροστά σε κάποια ιστορικά όρια του να ερμηνεύουμε τα πάντα (και ευτυχώς το ΚΚΕ δε το κανει) με όρους "Απο εδώ ιμπεριαλιστής, από εκεί ιμπεριαλιστής, ένα και το αυτό, δεν ασχολούμαστε". Η ουκρανία, η συρία, η ρωσσία, το αποδεικνύουν περίτρανα αυτό και φανερώνουν για άλλη μια φορά η ελπίδα για μια ξεκάθαρη πραγματικότητα είναι ξεφτυσμένη. Το ζήτημα της αντιμετώπισης καπιταλιστικών χωρών που δέχονται την επίθεση πχ των ΗΠΑ (αλλα που αποτελούν παρακλάδι του αραβικού σοσιαλισμού πχ), το ζήτημα της επέκτασης του ΝΑΤΟ σε βάρος του αντίπαλου δέοντος Ρωσσίας-Κίνας, το ζήτημα του τι είναι η κίνα, τι είναι η ρωσσία, ποιές αντιφάσεις έχουν οι ίδιες και ποιές αντιφάσεις δημιουργούν στο "οργανωμένο χάος" του καπιταλισμού είναι θέματα προς μελέτη.

    Για την ώρα το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κρατηθούμε μακριά από αριστερισμούς (ο πιο γλυκός χαρακτηρισμος που μπορώ να βρώ) τύπου "απ τη μια πιονια των ηπα απ' την αλλη του κρεμλίνου" αναφορικά με την ανατολική ουκρανία. Η θέση μας άλλωστε ήταν και είναι πλάι στους λαούς. Εγώ όμως προβλήματίζομαι με αρθρα σαν αυτό που ανέβασες για το εξής: α) φανέρωνουν την αντίφαση στο εσωτερικό της κίνας β) φανερώνουν εξίσσου ότι υπάρχει ξεκάθαρη πορεία προς τον καπιταλισμό γ) δεν μπορούν με τίποτα να χαρακτηριστούν ως απλές ιμπεριαλιστικές χώρες.

    Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα θεωρητικό κενό για τη ρωσσία, την κίνα, το βιετναμ, την κούβα, τη β.κορεα (δεν ταυτίζονται προφανώς), την ανατολική ουκρανία, τη συρία κλπ. Μέχρι στιγμής το καλύπτουμε λόγω ταξικών αντανακλαστικών, ώριμης σκέψης και κομμουνιστικής ηθικής αλλα νομίζω ότι στο μέλλον δεν θα αρκει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με το πνεύμα του σχολίου, μιας και αντανακλά και δικούς μου προβληματισμούς και αγωνίες. Ίσως το πιο ουσιώδες είναι ότι χωρίς αντίφαση δεν υπάρχει κίνηση, και χωρίς κίνηση δεν υπάρχει επαναστατική προοπτική. Αν φτάσουμε σε ένα σημείο όπου στα μάτια μας οι ποιοτικές αντιφάσεις έχουν εξαλειφθεί, έχουμε επίσης φτάσει σε ένα σημείο όπου παραδεχόμαστε το ανέφικτο της επανάστασης. Γιατί το ότι η SIEMENS θέλει αυτή τη συμφωνία και η RENAULT την άλλη δεν είναι βάση ανταγωνιστικής αντίφασης όσο η στρατιωτική ενότητα απέναντι σε τρίτες χώρες καθυποτάσσει τις ενδο-ϊμπεριαλιστικές διαφορές στο πλαίσιο απλώς οικονομικής "κόντρας" που επιλύεται "οργανικά", χωρίς να οδηγεί στην ένοπλη σύγκρουση μέσα στο δυτικό μπλοκ.

      Και αυτό, ότι ζούμε σε ένα κόσμο όπου δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά διαφορές συμφερόντων μεταξύ μονοπωλιακών ομίλων, άρα και σ' ένα κόσμο χωρίς πραγματικές ανταγωνιστικές αντιφάσεις σε διεθνές επίπεδο, άρα ότι η σοσιαλιστική επανάσταση δεν είναι πια εφικτή, δεν μπορώ να το αποδεχτώ. Μπορεί να είναι και βολονταριστικό εκ μέρους μου, αλλά δεν μπορώ να το αποδεχτώ.

      Διαγραφή
    2. Μα το ότι τα βασικά συμφέροντα που εκφράζονται από τα κράτη, είναι τα μονοπωλιακά, δεν αναιρεί την πραγματικότητα, ότι το κάθε κράτος έχει ξεχωριστούς λόγους για να υπερασπίζει τα συμφέροντα των δικών του μονοπωλίων, τα οποία και βγαίνουν στην φόρα αμασκάρευτα, όταν στενεύει η θέση της κάθε χώρας στο παγκόσμιο φαγοπότι.
      Δεν μπορώ να φανταστώ γιατί κάτι τέτοιο αναιρεί την ανάγκη της επανάστασης, ούτε γιατί να θεωρείτε βολονταρισμός...

      Κώστας

      Διαγραφή
    3. Και μια ερώτηση εδώ:
      Γιατί εξαρτάς τη σοσιαλιστική επανάσταση από την ένταση και τη μορφή των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών;
      Προσωπικά πάντα θεωρούσα σαν πρώτιστη αντίφαση που επιβάλλει τη σοσιαλιστική επανάσταση τις αντιφάσεις και τους ανταγωνισμούς στο εσωτερικό της καπιταλιστικής κοινωνίας, κι αυτό θα ίσχυε ακόμη και στην περίπτωση όπου θα είχε πραγματωθεί ο καουτσκικός "υπεριμπεριαλισμός".

      Ντόκτορ Νο

      Διαγραφή
    4. @Ντόκτορ Νο:
      Γιατί "η εποχή του ιμπεριαλισμού είναι η εποχή των προλεταριακών επαναστάσεων" ακριβώς, ή πιο σωστά σε μαγάλο βαθμό, για αυτό. Λόγω της δυνατότητας ελιγμών μέσα στις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις.
      Θα υπήρχε Ρώσικη επανάσταση χωρίς τον ΄Α ΠΠ και Κινέζικη χωρίς τον Β'ΠΠ;

      Ο "υπεριμπεριαλισμός" αφαιρεί από το επαναστατικό κίνημα την θεωρητική και πρακτική δυνατότητα του "αδύναμου (κατά Λένιν) κρίκου".
      Τι μένει από την επαναστατική θεωρία χωρίς αυτό πέρα από τις οπορτουνιστικές φαντασιώσεις;

      Διαγραφή
    5. @Trash,
      ούτε ο υποθετικός υπεριμπεριαλισμός θα ήταν σε θέση να αποτρέψει το σάπισμα του καπιταλισμού και την όξυνση της αντίθεσης ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα και την ατομική ιδιοποίηση της παραγωγής. Ίσα-ίσα αυτά θα εντείνονταν σε υπερθετικό βαθμό. Κι αν, τότε, η θεωρία του αδύναμου κρίκου έπαυε να ανταποκρίνεται στις πραγματικές σχέσεις, μια νέα επαναστατική θεωρία και πράξη θα την αντικαθιστούσε νομοτελιεακά.

      Κατά τα άλλα όμως ας μείνουμε καλύτερα στο πεδίο της πραγματικότητας χωρίς να αφήνουμε την ουσία να επισκιάζεται από τα φαινόμενα. Σε τελική ανάλυση όποια κι αν είναι τα κράτη και όποιο ακριβή καθορισμό κι αν δώσει κανείς στο είδος του καπιταλισμού τους, όποιο κι αν εκφράζει επιθετικότητα ή όχι, περισσότερο ή λιγότερο αντιδραστικό χαρακτήρα κλπ, οι μεταξύ τους ανταγωνισμοί ανάγονται στο μονοπωλίακό στάδιο όλων, και η νίκη του οποιουδήποτε απέναντι στο άλλο θα σημαίνει νίκη των δικών του μονοπωλίων όσο η εργατική τάξη δεν βγαίνει στο προσκήνιο με τους δικούς της αυτοτελείς στόχους.

      Ντόκτορ Νο

      Διαγραφή
    6. οχι οχι τον υπεριμπεριαλισμο..πλιιιιζ!
      2 χρονια ψυχαναλυση περασα αφου ειχα διαβασει την αναλυση του ναρ για το συνεδριο

      Διαγραφή
    7. @Αντωνης:
      Επειδή είχα ενδιαφερθεί αρκετά για την Κίνα, έχω και έναν στενό φίλο που σαν ναυτικός την επισκέπτεται συχνά, τον είχα ρωτήσει κάποια πράγματα.
      Υγεία-παιδεία είναι δωρεάν για όλους (σοσιαλιστικό κατάλοιπο;)
      Οι μισθοί είναι μεν πολύ μικροί, αλλά υπάρχει σύστημα μειωμένων (τιμή κόστους; -δεν γνωρίζω αλλά πάντως αρκετά χαμηλά) για τα είδη πρώτης ανάγκης για τους εργάτες (στέγη-ρουχισμός κλπ), το δε φαγητό τους προσφέρεται σχεδόν ή απόλυτα δωρεάν μέσα στην επιχείρηση (αν είναι μεγάλη, π.χ. εργοστάσια, ναυπηγία) που εργάζονται κατά το σοβιετικό πρότυπο. Αυτά εξηγούν και το εν πολλοίς ακατανόητο του πως ζουν με τέτοιους μισθούς.
      Το άλλο που μου έλεγε για την Κίνα είναι πως εφαρμόζουν ένα σύστημα σαν το "φιδάκι" που παίζαμε μικροί. Δηλαδή ανάλογα με το ΑΕΠ κάθε περιοχής, αυτή μπορεί να είναι κολεκτιβοποιημένη, να επιτρέπονται επιχειρήσεις με προσωπικό μέχρι 8 άτομα (όσα χρειάζονται κατά Μαρξ ώστε να αναγκάζεται να δουλεύει και ο ίδιος ο ιδιοκτήτης) ή εάν έχει ακόμη μεγαλύτερο ΑΕΠ να επιτρέπονται μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις. Το ενδιαφέρον εδώ είναι πως εάν μειωθεί κάτω από κάποιο όριο το ΑΕΠ μιας περιοχής αυτή ξαναπερνάει στην προηγούμενη κατάσταση (π.χ. κολεκτιβοποιείται).

      Τα παραπάνω με κάθε επιφύλλαξη (είναι και το εμπόδιο της γλώσσας και όχι μόνο, σε τέτοιες συζητήσεις που μπορεί να δημιουργήσει παρανοήσεις) μια και προέρχονται από προσωπικές κουβέντες με απλούς ανθρώπους και εμπειρική παρατήρηση, και όχι από κάποια οικονομική ή νομική μελέτη.
      Παρόλα αυτά νομίζω πως παρουσιάζουν κάποιο ενδιαφέρον παρά τις επιφαλλάξεις αυτές.

      Διαγραφή
    8. "Κατά τα άλλα όμως ας μείνουμε καλύτερα στο πεδίο της πραγματικότητας χωρίς να αφήνουμε την ουσία να επισκιάζεται από τα φαινόμενα."

      Το στάδιο της πραγματικότητας είναι ότι η Οκτωβριανή επανάσταση ήταν η μετατροπή του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε εμφύλιο, όπερ ο ιμπεριαλισμός και η ανάλυσή του ήταν κεντρικής σημασίας για αυτή, το ίδιο συνέβη με την αποτυχημένη γερμανική επανάσταση του 1918-9, ενώ η Κινέζικη επανάσταση και η Κουβανική επανάσταση ξεκίνησαν ως επαναστάσεις ενάντια στην αποικιοκρατία και την υποτέλεια κυβερνήσεων στους αποικιοκράτες. Η δε ελληνική ένοπλη πάλη ξέσπασε επίσης στα πλαίσια ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου ανάμεσα σε δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και είχε ως στόχο την απεμπλοκή της Ελλάδας από την βρετανική κηδεμονία που της επιβλήθηκε μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς, δηλαδή την αμφισβήτηση της ένταξής της στο "δυτικό μπλοκ" και την διεκδίκηση ενός σοσιαλιστικού μέλλοντος για τη χώρα.

      Αυτή είναι η πραγματικότητα σε ό,τι αφορά τις σοσιαλιστικές επαναστάσεις. Δεν υπήρξε καμία που να μην έχει άμεση διάρθρωση με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ή με το ζήτημα της αποικιοκρατίας.

      Λοιπόν;

      Διαγραφή
    9. @Ντόκτορ Νο:
      Εάν ίσχυε ότι λες, πως δηλαδή "ούτε ο υποθετικός υπεριμπεριαλισμός θα ήταν σε θέση να αποτρέψει το σάπισμα του καπιταλισμού και την όξυνση της αντίθεσης ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα και την ατομική ιδιοποίηση της παραγωγής. Ίσα-ίσα αυτά θα εντείνονταν σε υπερθετικό βαθμό", τότε η επανάσταση θα έπρεπε να έχει γίνει ή να έχει περισσότερες τέτοιες πιθανότητες, όσο περισσότερο καπιταλιστικά ανεπτυγμένη είναι μια χώρα. Έλα μου ντε όμως που η επανάσταση δεν έγινε στην Αμερική και την Αγγλία, αλλά την Ρωσία και την Κίνα.
      Τι σημαίνει αυτό;
      Πως όποιος επιχειρεί να πετάξει στα σκουπίδια την Λενινιστική διδασκαλία περί ιμπεριαλιστικού πολέμου και προλεταριακών επαναστάσεων (γιατί για αυτό μιλάς και στο δεύτερο σχόλιο σου που προβάλεις την αρχή της ουδετερότητας μεταξύ των ιμπεριαλιστών, που ο Λένιν καταδίκασε απερίφραστα) θα πρέπει να έρθει αντιμέτωπος με το σκληρό πράγμα που λέγεται πραγματικότητα.
      Και η πραγματικότητα λέει πως η Λενινιστική θεωρία έχει δικαιωθεί πρακτικά από την ζωή την ίδια. Δεν βλέπω λόγο αμφισβήτησης της και πισωγυρίσματος στις Καουτσικές θεωρίες που έθαψε στο διάβα του ήδη ο 'ΑΠΠ...

      Διαγραφή
    10. Άτιμο πράμα η ιστορία, σφε Τρας. Μας χαλάει ωραίες φαντασιώσεις. Ακούς εκεί να μη γίνει η σοσιαλιστική επανάσταση στην Αγγλία, μια χαρά πολιτισμένη χώρα! Πού θα πάει όμως, θα γίνει στις ΗΠΑ!

      Διαγραφή
    11. @Αντωνης:
      Ναι ρε παιδί μου...
      Σύστημα για βάρβαρους και υποανάπτυκτους ασιάτες είναι αυτός ο σοσιαλισμός...

      Διαγραφή
    12. Σοσιαλιστικές επαναστάσεις κινήματα σε ανεπτυγμένες καπιταλιστικά χώρες:
      Γερμανία, Τσεχοσλοβακία.
      Κλείνει ο κατάλογος.
      Σοσιαλιστικές επαναστάσεις-ένοπλα κινήματα σε μη καπιταλιστικά ανεπτυγμένες χώρες:
      Ρωσία, Κίνα, Γιουγκοσλαβία,Αλβανία, Ελλάδα, Κορέα, Βιετνάμ, Κογκό, Κούβα, Αλγερία, Νεπάλ, Νικαράγουα, κλπ κλπ κλπ

      Διαγραφή
    13. Έρχεται μια "εισήγηση" που υποστηρίζει ότι αφενός ο κινέζικος και ρώσικος καπιταλισμός δεν συνιστά ακριβώς ιμπεριαλισμό, Στη συνέχεια η εισήγηση υποστηρίζει ότι ενδεχομένως ο καθαυτό ("δυτικός") ιμπεριαλισμός επιλύει οργανικά τις αντιφάσεις του κλπ, φέρνοντας ουσιαστικά έτσι η εισήγηση στη συζήτηση τον "υπεριμπεριαλισμό" όχι σαν μελλοντική υπόθεση αλλά σαν σημερινή πραγματικότητα. Και, τέλος, διατυπώνεται η άποψη ότι σε αυτή την περίπτωση η επανάσταση δεν είναι πια εφικτή.

      Από την πλευρά μου αντκρούω την εισήγηση λέγοντας ότι και στην μελλοντική υπόθεση του "υπεριμπεριαλισμού" η αναγκαιότητα της επανάστασης θα πήγαζε από τις αντιφάσεις της καπιταλιστικής ανάπτυξης που θα εντείνονταν ακόμα περισσότερο (προσθέτωντας τώρα, ότι ούτε την εθνική καταπίεση θα ήταν σε θέση να εξαλείψει αυτό το υποθετικό σχήμα). Και υποστηρίζοντας ότι στους σημερινούς πραγματικούς ανταγωνισμούς (προσθέτω: ακόμα κι αν αυτοί από τη μια πλευρά ήταν αμιγώς εθνικοί) η εργατική τάξη πρέπει να παλεύει για τη δική της νίκη κι όχι για τη νίκη του μονοπωλιακού κεφαλαίου "της".

      Αυτές είναι κατά την ικανοτητα της κατανόησής μου οι απόψεις που διατυπώθηκαν κι από εκεί και πέρα το ποιος είπε τι, είναι κατά λέξη διατυπωμένο στα σχόλια του καθενός κι ο καθένας μπορεί να κάνει τις σκέψεις του και να βγάλει τα συμπεράσματά του.

      Ντόκτορ Νο

      Διαγραφή
    14. "Στη συνέχεια η εισήγηση υποστηρίζει ότι ενδεχομένως ο καθαυτό ("δυτικός") ιμπεριαλισμός επιλύει οργανικά τις αντιφάσεις του κλπ, φέρνοντας ουσιαστικά έτσι η εισήγηση στη συζήτηση τον "υπεριμπεριαλισμό""

      Καθαρό τρόλινγκ. Η θέση δεν είναι καθόλου αυτή. Η θέση είναι ότι ΜΕΣΑ στο δυτικό μπλοκ οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί παραμένουν οικονομικοί και δεν μεταφράζονται σε ενδο-ιμπεριαλιστική στρατιωτική αντιπαράθεση και ότι η βίαιη μετάφραση της οικονομικής κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού γίνεται σε βάρος μη δυτικών χωρών.

      Πού τον είδες το "υπεριμπεριαλισμό"; Ακόμα χειρότερα, γιατί δεν είναι "υπερ-ιμπεριαλισμός" η θέση ότι τίποτε δεν χωρίζει ποιοτικά τις χώρες της Δύσης από τις χώρες στις οποίες επιτίθενται;

      Διαγραφή
    15. Βρες μου ΜΙΑ περίπτωση ένοπλης σύγκρουσης ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικές δυτικές χώρες μετά την ατομική βόμβα. Μία. "Υπεριμπεριαλισμός" λέγεται η επαφή με την πραγματικότητα τώρα;

      Διαγραφή
    16. @Ντόκτορ Νο:
      Πουθενά δεν υποστήριξα πως ο Ρώσικος ή ο Κινέζικος είναι ιμπεριαλισμοί στο περίπου.
      Αυτό δεν σημαίνει ούτε πως είναι όμοιοι με τον ευρωατλαντικό (ένα τσιχουάουα και ένα ντόπερμαν είναι σκύλοι αμφότεροι), ούτε πως έχουμε όμοια καθήκοντα απέναντι τους καθώς η Λενινιστική θεωρία σε αυτό είναι ξεκάθαρη. Ως εργατική τάξη του δυτικού κόσμου οφείλουμε να επιδιώξουμε ΕΜΠΡΑΚΤΑ (κατά Λένιν) την ήττα του ΔΙΚΟΥ ΜΑΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ, και ως παγκόσμια εργατική τάξη να μην είμαστε αδιάφοροι ή ουδέτεροι απέναντι στις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις αλλά να προσπαθήσουμε να τις εκμεταλευτούμε για τους δικούς μας σκοπούς.

      Παρακάτω διαστρευλώνεις και τον Λενινισμό:
      Δεν λέει ο Λένιν απλά και αόριστα να μην παλεύουμε για την νίκη του δικού μας ιμπεριαλισμού. Λέει ρητά πως πρέπει να παλεύουμε για την ήττα του και πως "αυτό αποτελεί αξίωμα", γιατί ακριβώς η νίκη της δικής μας εργατικής τάξης περνάει μέσα από την ήττα του δικού μας ιμπεριαλισμού. Δεν είναι δύο ξέχωρα πράγματα όπως τα βάζεις εσύ.
      Στο ίδιο ο Λένιν λούζει με διάφορα κοσμητικά επίθετα (σοσιαλσωβινιστές, οπορτουνιστές, κλπ) και τους οπαδούς της "ουδετερότητας" την οποία μας κομίζεις.

      Τα σχετικά αποσπάσματα υπάρχουν σε άλλο ποστ.

      Και το υποθετικό σου ερώτημα περί "υπεριμπεριαλισμού" έχει απαντηθεί από την θεωρία του "αδύναμου κρίκου" και επιβεβαιωθεί στην ζωή την ίδια εδώ και 100 περίπου χρόνια.

      Επαναλαμβάνω πως χωρίς την θεωρία αυτή θα παρέμενε ανεξήγητο γιατί οι σοσιαλιστικές επαναστάσεις δεν έγιναν στις πιο ανεπτυγμένες καπιταλιστικά χώρες.
      Εσύ έχεις κάποια εξήγηση επάνω σε αυτό, αφού κατ'εσέ η επανάσταση δεν έχει σχέση με τις ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις αλλά με τις εσωτερικές αντιφάσεις του καπιταλισμού;
      Πως γίνεται οι δεύτερες να εκδηλώνονται πολύ πιο οξυμένα στο ...Κονγκό από ότι στην Γαλλία π.χ.;
      Μην θεωρώντας σε κακοπροαίρετο, θα σου πρότεινα να ρίξεις μια ματιά στον "Ιμπεριαλισμό" και το "για την ήττα της δικής μας κυβέρνησης στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο" και του Λένιν, καθώς και στις θέσεις του Λένιν για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο από την ΚΟΜΕΠ.
      Νομίζω θα βοηθήσουν.

      Διαγραφή
    17. "Δεν λέει ο Λένιν απλά και αόριστα να μην παλεύουμε για την νίκη του δικού μας ιμπεριαλισμού. Λέει ρητά πως πρέπει να παλεύουμε για την ήττα του και πως "αυτό αποτελεί αξίωμα", γιατί ακριβώς η νίκη της δικής μας εργατικής τάξης περνάει μέσα από την ήττα του δικού μας ιμπεριαλισμού"

      "Επαναστατικός ντεφαϊτισμός" λέγεται και δεν συνίσταται στο να "εύχεσαι" την ήτταν του ιμπεριαλισμού ΣΟΥ...από μέσα σου!!!!

      Γιατί λίγο ακόμα και θα το διαβάσω και αυτό από ορισμένους, ότι το η φράση "εύχεσαι την ήττα του ιμπεριαλισμού σου" αναφέρεται στο να του στέλνεις κακά vibes.

      Διαγραφή
    18. "Η θέση είναι ότι ΜΕΣΑ στο δυτικό μπλοκ οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί παραμένουν οικονομικοί και δεν μεταφράζονται σε ενδο-ιμπεριαλιστική στρατιωτική αντιπαράθεση και ότι η βίαιη μετάφραση της οικονομικής κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού γίνεται σε βάρος μη δυτικών χωρών."
      Σύμφωνοι. αλλά αυτό σημαίνει κάτι σε σχέση με το που, το πότε και το πως θα γίνει σοσιαλιστική επανάσταση; Ρωτάω γιατί από τα παραπάνω μπερδεύτηκα.

      Διαγραφή
    19. 1. Δεν γνωρίζω κανένα ιστορικό και θεωρητικό στοιχείο που να δικαιολογεί αναμονή σοσιαλιστικής επανάστασης στις ανεπτυγμένες δυτικές καπιταλιστικές-ιμπεριαλιστικές οικονομίες.

      2. Δεν γνωρίζω κανένα στοιχείο για τη δυνατότητα σοσιαλιστικής επανάστασης έξω από τις εκρηκτικές συνθήκες που δημιουργεί η εμπλοκή ενός αστικού κράτους σε ιμπεριαλιστικό πόλεμο, πράγμα που δεν μπορώ να δω γιατί, ενώ δεν έγινε επί 70 χρόνια στη Δύση, και ενώ ο πόλεμος συνεχίζει να είναι το μέσο σύγκρουσής της με τις μη δυτικές οικονομίες, θα γίνει τώρα.

      3. Πλην του ιμπεριαλιστικού πολέμου, δεν γνωρίζω κανένα άλλο αρχικό πλαίσιο σοσιαλιστικής επανάστασης από τον αντι-αποικιοκρατικό εθνικισμό, που προϋποθέτει χώρες που βρίσκονται σε κατάσταση αποικιακής εξάρτησης από τις αναπτυγμένες χώρες, ή χώρες που νιώθουν απειλημένες ότι θα ξαναμπούν σε μια τέτοια κατάσταση λόγω κρίσης και όξυνσης της δυτικής ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας.

      Διαγραφή
    20. Αν δεχθούμε ότι τα παραπάνω 1,2,3 (την ακρίβεια των οποίων δεν αμφισβητώ) έχουν καθολική ισχύ, αυτό σημαίνει "παραίτηση" της εργατικής τάξης στις χώρες της ΕΕ και στις ΗΠΑ από την σοσιαλιστική επανάσταση; Αν σημαίνει κάτι τέτοιο, τότε δεν έχουμε έμμεσα "δικαίωση" του ρεφορμισμού των κομμουνιστικών κομμάτων της δύσης;

      Διαγραφή
    21. Όχι, και το έχω πει ρητά:

      "1. Ποτέ δεν πρέπει να υποτιμάς ή να αδιαφορείς για τις δυνατότητες, ακόμα και στην πιο επιθετική ιμπεριαλιστικά χώρα, να αποσταθεροποιηθεί η εξουσία της αστικής τάξης από μέσα.

      2. Ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάς ότι τίποτε δεν εξυπηρετεί την παγκόσμια ειρήνη και ευημερία των λαών όσο η αποσταθεροποίηση των πιο επιθετικών ιμπεριαλιστικά αστικών τάξεων από τους δικούς τους πληθυσμούς.

      3. Ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάς ότι η διεθνής διάχυση της κομμουνιστικής ιδεολογίας, της ιδεολογίας της χειραφέτησης της εργατικής τάξης από τα δεινά της εκμετάλλευσης και του πολέμου, είναι όπλο ενάντια και στις επιθετικότερες ιμπεριαλιστικά αστικές τάξεις του πλανήτη. Μην τους κάνεις τη ζωή ευκολότερη εγκαταλείποντας εκ των προτέρων την προσπάθεια να βρεις το δρόμο στην εργατική τους τάξη ως μάταιη. Ενθάρρυνε παντού την ανάπτυξη Κομμουνιστικών Κομμάτων που είναι σε θέση να χτυπήσουν την αστική συναίνεση σε τέτοιες χώρες, στήριξέ τα με ό,τι μέσο έχεις διαθέσιμο."

      Διαγραφή
    22. Πρόσθεσα όμως:

      "5. Ποτέ δεν πρέπει όμως να υποτιμάς το πόσο πιο δύσκολο, πόσο πιο κοπιαστικό είναι να διεισδύσεις στο μυαλό και στην καρδιά των εργατικών τάξεων χωρών εκεί όπου κυριαρχεί ο αναπτυγμένος ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός. Και ποτέ δεν πρέπει, στο όνομα των τεσσάρων πρώτων τακτικών καθηκόντων, να "πουλάς" την εργατική τάξη λιγότερο αναπτυγμένων καπιταλιστικά χωρών στο όνομα "ίσων αποστάσεων" από τις δικές τους αστικές τάξεις. Είναι ολέθριο λάθος να ξεχνάς ότι η σοσιαλιστική επανάσταση προδόθηκε απ' τη σοσιαλδημοκρατία παντού στη Δύση και νίκησε εκεί όπου οι λαοί είχαν πρότερη εμπειρία αποικιακής εκμετάλλευσης, πρότερη εμπειρία φασιστικής καταστολής και καταπίεσης, όπου έζησαν στον πετσί τους και συνεχίζουν να ζουν την απανθρωπιά και τη βαρβαρότητα των καπιταλιστών. Όση περισσότερη ήταν αυτή η αιματηρή εμπειρία, τόσο λιγότερες οι ψευδαισθήσεις. Όσο λιγότερες οι ψευδαισθήσεις, τόσο μικρότερη η ισχύς της σοσιαλδημοκρατίας, τόσο μεγαλύτερο το θάρρος και η αντοχή των μαζών κα το ατσάλωμα της ηγεσίας τους στα δύσκολα του επαναστατικού αγώνα."
      http://leninreloaded.blogspot.com/2014/07/blog-post_4.html

      Διαγραφή
    23. Θυμίζω κάποιες παρατηρήσεις, νομίζω άμεσα συναφείς, του Στάλιν:

      "Για να γίνει η επανάσταση σε οποιαδήποτε χώρα σοβαρή επιλογή, προϋπόθεση ήταν ο πόλεμος των ιμπεριαλιστών. Ο Στάλιν δεν πίστευε στις επαναστάσεις σε χώρες που είχαν ειρήνη. [...] Ο Στάλιν αναγνώριζε δημόσια την ιδέα των κυβερνήσεων ενωμένου μετώπου των εργατικών κομμάτων. Είχε αξιοπρόσεχτα μεγάλη ιδέα για την δύναμη των δημοκρατικών κρατών. Η αναγνώριση της ικανότητας των δημοκρατιών να κερδίσουν την αφοσίωση της εργατικής τάξης διατρέχει την τακτική του σκέψη απ' τις αρχές του 1920 ως τον θάνατό του σαν κόκκινο νήμα. Μια μετωπική επίθεση στο δημοκρατικό κράτος ήταν μάταιη άσκηση. Όταν, το καλοκαίρι του 1923, το ΚΚ Γερμανίας συμπέρανε πως ωρίμαζε ο καιρός για επανάσταση, ο Στάλιν δίστασε χαρακτηριστικά. Ισχυρίστηκε σε μια επιστολή στους Ζινόβιεφ και Μπουχάριν ότι οι Γερμανοί κομμουνιστές δεν είχαν την ίδια στήριξη ανάμεσα στους εργάτες και τους αγρότες που είχε το ρωσικό κόμμα του 1917, πράγμα το οποίο απέδωσε στην διεθνή ειρήνη και στο γεγονός ότι οι γερμανοί αγρότες δεν ήταν κολλίγοι. [...] Αυτοί οι προβληματισμοί για την τακτική δεν έκαναν τον Στάλιν να εκτιμά περισσότερο τους δημοκρατικούς πολιτικούς. Μετά την ήττα της γερμανικής επανάστασης, οι κομμουνιστές κατηγόρησαν τους σοσιαλδημοκράτες για προδοσία. Τον Γενάρη του 1924, ο Ζινόβιεφ αποκάλεσε τη σοσιαλδημοκρατία πτέρυγα του φασισμού. Ο Στάλιν εγκατέλειψε κι αυτός την ιδέα μιας συμμαχίας με τους μετριοπαθείς σοσιαλιστές. Συμφώνησε με τον Ζινόβιεφ ότι μπορούσε να παρατηρηθεί μια "μετατόπιση των μικροαστικών σοσιαλδημοκρατικών δυνάμεων...προς το στρατόπεδο του φασισμού." Η σοσιαλδημοκρατία ήταν η κύρια δύναμη πίσω απ' τη συμφιλίωση των εργατών με τον ιμπεριαλισμό. Οι κομμουνιστές θα έπρεπε να κατευθύνουν την "κύρια δύναμή" τους εναντίον τους. Τον Σεπτέμβρη του 1924, ο Στάλιν έγραψε:

      'Ο φασισμός είναι η ένοπλη οργάνωση της αστικής τάξης, η οποία στηρίζεται στην ενεργό υποστήριξη της σοσιαλδημοκρατίας. Η σοσιαλδημοκρατία, αντικειμενικά, είναι η μετριοπαθής πτέρυγα του φασισμού...Αυτές οι οργανώσεις δεν αναιρούν η μια την άλλη, αλλά αλληλοσυμπληρώνονται. Δεν είναι αντίθετες, αλλά δίδυμες. Ο φασισμός είναι ένα άτυπο πολιτικό μπλοκ των δύο αυτών βασικών οργανώσεων, που αναδύθηκαν από την κατάσταση μεταπολεμικής κρίσης του ιμπεριαλισμού, και έχει ως στόχο την πάλη ενάντια στην προλεταριακή επανάσταση.'"
      http://leninreloaded.blogspot.com/2013/09/eric-van-ree_4.html

      Διαγραφή
    24. Κρατάω τα 1,2,3 του τελευταίου σχολίου (κάτι που δείχνει ότι τα 1,2,3 του προηγούμενου δεν έχουν καθολική ισχύ) γιατί αυτό είναι που πιστεύω και γιατί αυτό είναι που δίνει ελπίδα, όσο "δύσκολο και κοπιαστικό" και να είναι. Φυσικά πάντα έχουμε υπόψη και το 5.

      Διαγραφή
    25. Θυμίζω ακόμα τις εξής σημαντικές παρατηρήσεις του Neil Harding, που δεν πρέπει να λησμονούνται:

      "Ένα μεγάλο κομμάτι της εξήγησης για τον μοναδικά ανυποχώρητο χαρακτήρα του Ρωσικού Μαρξισμού βρίσκεται στη σχέση των Ρώσων Μαρξιστών με το εγχώριο εργατικό κίνημα. Σχεδόν παντού αλλού στην Ευρώπη, ο Μαρξισμός ήταν αναγκασμένος να προσκολληθεί σε ήδη υπάρχοντα, και συχνά ισχυρά, εργατικά κινήματα. Τα κινήματα αυτά είχαν αναπτύξει τις δικές τους παραδόσεις σκέψης και οργάνωσης πολύ πριν ο Μαρξισμός αρχίσει να έχει σημαντικό αντίκτυπο στο ευρωπαϊκό εργατικό κίνημα, κατά τη δεκαετία του 1880.

      Το πιο εντυπωσιακό παράδειγμα αυτού του γενικού φαινομένου ήταν βεβαίως το Βρετανικό εργατικό κίνημα, όπου όσοι προσηλυτίστηκαν στον Μαρξισμό κατά τις δεκαετίες του 1880 και του 1890 βρήκαν ισχυρές και γεμάτες αυτοπεποίθηση ενώσεις συνδικαλιστών και συνεργατιστών, που ήταν καχύποπτοι απέναντι στις προθέσεις τους και επιδίωκαν αγωνιωδώς να συντηρήσουν τις δικές τους οργανώσεις και τη δομή πεποιθήσεων που συνδεόταν με τις οργανώσεις αυτές και με τις κοινές τους μνήμες για τις παλιότερες μάχες.

      Στη Γαλλία, οι Προυντονιστές είχαν επί μακρόν προπαγανδίσει και οργανώσει ένα μεγάλο ποσοστό των τεχνητών και των εργατών της πόλης σε αναζήτηση του μουτουαλιστικού οράματος της επανάκτησης της οικονομικής τους ανεξαρτησίας. Στην Ισπανία και την Ιταλία, η Μπακουνική προπαγάνδα είχε βγάλει βαθιές ρίζες και είχε εδραιώσει μια ηρωϊκή παράδοση πάλης που συνέχισε να είναι ισχυρότερη του Μαρξισμού σ' αυτή την περίοδο. Ακόμα και στη Γερμανία, αν και ο Μαρξισμός ήταν θεωρητικά θριαμβευτικός κατά την πρώιμη δεκαετία του 1890, η αντοχή των παλιότερων Λασαλλικών παρδόσεων ήταν εφανής στα τέλη της ίδιας δεκαετίες. Οπωσδήποτε, σε ό,τι αφορά τη στάση τους απέναντι στους αναθεωρητές οπαδούς του Μπέρνσταϊν, κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τους γερμανούς Μαρξιστές ότι δεν συμβιβάζονταν για τα βασικά θέματα.[...] Στη Ρωσία όμως, η Μαρξιστική ιντελιγκέντσια αναδύθηκε ταυτόχρονα με την ταξική άνοδο του προλεταριάτου, αν δεν ανακύπτει ακόμα νωρίτερα απ' αυτή. Συνεπώς, η Ρωσική μαρξιστική διανόηση (και είναι κρίσιμο να θυμόμαστε ότι τουλάχιστο ως το 1905, το μαρξιστικό κίνημα στρατολογούσε τα μέλη του σχεδόν αποκλειστικά από τη διανόηση) ξεκίνησε τη δράση της με μια κατάσταση πολύ πιο κοντά στον λευκό πίνακα [tabula rasa] από ό,τι συνέβη αλλού. Απέναντί της είχε μια σχεδόν άγραφη κόλλα ατέρμονων δυνατοτήτων, και ήταν αποφασισμένη ότι αυτό που θα έγραφε επάνω θα ήταν απόλυτα προσηλωμένο στα κλασικά κείμενα του Μαρξισμού."
      http://leninreloaded.blogspot.com/2014/09/o-1879-1906.html

      Δεν είναι καθόλου απλό ή εύκολο πράγμα η πάλη κατά του οπορτουνισμού σε χώρες όπου το εργατικό κίνημα δεν ξεκίνησε απ' την πρώτη στιγμή σε μαρξιστική-λενινιστική βάση. Στην Ελλάδα, για την οποία μιλάμε, τα πρώτα εργατικά σκιρτήματα ήταν των αναρχικών, δεκαετίες πριν την ίδρυση του ΣΕΚΕ. Δεν μπορείς να "απαλλαγείς" από την ιστορία τόσο απλά. Η πραγματική δε κυριαρχία των κομμουνιστών είναι εντελώς αναπόσπαστη από την έμπρακτη στάση τους απέναντι στον πόλεμο και δεν ήταν ποτέ ζήτημα μαζικής έγκρισης της θεωρητικής τους ιδεολογίας, των θεωρητικών διαφορών τους από άλλα ρεύματα. Με τέτοια βάση (συμφωνία επί της θεωρίας μαζί σου) δεν πρόκειται ποτέ να γίνεις κυρίαρχο ρεύμα στην εργατική τάξη.

      Διαγραφή
    26. "Κρατάω τα 1,2,3 του τελευταίου σχολίου (κάτι που δείχνει ότι τα 1,2,3 του προηγούμενου δεν έχουν καθολική ισχύ)"

      Θέλω να είμαι ΑΠΟΛΥΤΑ ΞΕΚΑΘΑΡΟΣ. Το να λες (όπως λέω, και όπως έλεγε και ο Στάλιν και όπως έδειξε ήδη με την Αγγλία και την "εργατική της αριστοκρατία" ο Λένιν) ότι συγκεντρώνει μηδενικές πιθανότητες η σοσιαλιστική επανάσταση σε αναπτυγμένες δυτικές κοινοβουλευτικές-καπιταλιστικές-ιμπεριαλιστικές κοινωνίες δεν σημαίνει ότι προάγεις την παραίτηση. Είναι ΤΑΚΤΙΚΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ, εκτίμηση επί του πού βρίσκονται και πού δεν βρίσκονται τα αδύναμα σημεία του καπιταλιστικού συστήματος.

      Αυτό κάνω. Τακτική εκτίμηση επί του πού βρίσκονται και πού δεν βρίσκονται.

      Αυτή η εκτίμηση επουδενί δεν ακυρώνει τις Μ-Λ ΑΡΧΕΣ, που φυσικά είναι αυτές που απαριθμούν το 1-3. Δεν παραιτείται ποτέ κανένας κομμουνιστής από την ελπίδα στο 1-3, και την προαγωγή με όλα τα διαθέσιμα μέσα αυτών των προοπτικών.

      Άλλο όμως οι γενικές αρχές και άλλο η τακτική εκτίμηση. Οι αρχές στηρίζονται στο μαρξιστικά δέον και ορθό, η τακτική εκτίμηση απορρέει από την πραγματικότητα, είτε αυτή μας αρέσει, είτε όχι.

      Διαγραφή
    27. Εννοείται, σε όλα αυτά, ότι το όλο τακτικό ζήτημα είναι από πού μπορεί να γίνει η αρχή. Μπακαλίστικα: μπορεί να περιμένεις μάταια όλη σου τη ζωή και τη ζωή και των εγγονών σου να ξεσηκωθεί η αμερικάνικη εργατική τάξη και να εγκαταστήσει σοσιαλισμό στις ΗΠΑ, όχι επειδή "αυτό δεν γίνεται" -- καθόλου. Αλλά επειδή περίμενες να γίνει ΠΡΩΤΑ αυτό, και αυτό ΠΡΩΤΑ, πριν από όλα, όχι, δεν γίνεται. Αλλού πρέπει να εστιαστείς για την αρχή του ξηλώματος, όχι στις ΗΠΑ (ή την Αγγλία, ή τη Γερμανία, ή την Ιταλία, ή την Γαλλία, κλπ).

      Διαγραφή
    28. Τούτων λεχθέντων, ξαναθυμίσουμε οτι προφανώς οι κομμουνιστές έχουν παντού καθήκοντα, στις ΗΠΑ και τη Ζάμπια, στην Τσετσενία το Ιράκ και στην Κυπρο, στα Βανουάτου όσο στη Βραζιλία και την Νορβηγία. Οφείλεται αυτό στον ιστορικό χαρακτήρα της εποχής μας, ως περάσματος από τον (παγκόσμιο) καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, και αποδεικνύεται από το οτι κομμουνιστές υπάρχουν και δρουν παντού. Προφανώς πουθενά τα καθήκοντά τους δεν εξαντλούνται σε κάποιου είδους επαναστατική μετεωρολογία. Κατά τα άλλα, κάποιος παλιός επαναστάτης (νομίζω ο μπαρμπα-Χο) έλεγε οτι στην επαναστατική πυρκαγιά, πρώτα καίγονται τα φρύγανα, τα ξερόκλαδα και τα μισοκαμμένα κούτσουρα και με τη βοήθειά τους, μετά, οι τεράστιοι σφριγηλοί κορμοί, που θα δώσουν και την κύρια ποσότητα θερμότητας όταν καταφέρουμε να τους ανάψουμε...

      Διαγραφή
    29. Συγνώμη που επιμένω, αλλά δεν συμφωνώ με την εκτίμηση που κάνεις ότι ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ ή τέλος πάντων ΣΧΕΔΟΝ αποκλείεται η σοσιαλιστική επανάσταση να γίνει πρώτα π.χ. στην Ιταλία. Αν την ίδια εκτίμηση έχει και το PCI, τότε σωστά δεν θα ακολουθήσει άλλο δρόμο;

      Διαγραφή
    30. Η εκτίμησή μου δεν βασίζεται στο ότι δεν μου αρέσει η φάτσα των Ιταλών ή η ιταλική γλώσσα αλλά στο γεγονός ότι ως μέλη της ΕΕ, οι Ιταλοί, και μιλώ για την ιταλική εργατική τάξη, αντλεί τα δικά της ψίχουλα από την υπερεκμετάλλευση άλλων λαών. Αυτή είναι η βάση του φαινομένου της "εργατικής αριστοκρατίας" όπως αναλύθηκε, σε ό,τι αφορά την αγγλική εργατική τάξη, από τον Λένιν.

      Θα χαιρόμουν ιδιαίτερα αν μου έλεγες ποιο είναι το αντεπιχείρημα για την ανάλυση των συνεπειών του σχηματισμού εργατικής αριστοκρατίας στις χώρες του αναπτυγμένου ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού, πώς δηλαδή ξεπερνιέται αυτό το πρόβλημα.

      Οπωσδήποτε, το γεγονός ότι η Ιταλία πρωτοστάτησε στη γέννεση του "ευρωκομμουνισμού", δηλαδή ενός "σοσιαλισμού" κομμένου και ραμμένου για την δυτική κοινοβουλευτική αστική ιδεολογία δεν με ενθαρρύνει ως προς το ότι υπάρχουν αντεπιχειρήματα, αλλά να τα ακούσω αν υπάρχουν.

      Διαγραφή
    31. Και επαναλαμβάνω ότι τα παραπάνω δεν έχουν καμία σχέση με το ερώτημα "καλά κάνει το ΚΚ του Ρίτσο ή άσχημα που παλεύει για τον σοσιαλισμό στην Ιταλία;"

      Το ΚΚ του Ρίτσο είναι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟ να παλεύει για τον σοσιαλισμό στην Ιταλία, όπως είναι ΚΑΘΕ ΚΚ απανταχού της γης.

      Και δεν υπάρχει κανένας λόγος ΝΑ ΜΗΝ παλέψει, ούτε για οποιονδήποτε να του πει "τζάμπα παλεύεις." Από πού μπορεί (είναι πιθανότερο έλλογα) να αρχίσει η διαδικασία αφορά, επαναλαμβάνω, η συζήτηση και όχι αν πρέπει να παλεύουμε ή όχι. Το δεύτερο είναι ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗ ΚΑΙ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ ΣΕ ΠΟΙΑ ΧΩΡΑ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΔΡΟΥΝ.

      Διαγραφή
    32. @Cos:
      Υπό τις σημερινές συνθήκες, επανάσταση μοιάζει εντλώς αδύνατο να γίνει και στην σχεδόν πλήρως φασιστικοποιημένη Ελλάδα. Αυτό δεν είναι δεδομένο που το αποδεχόμαστε παθητικά, αλλά πολεμάμε να το αλλάξουμε.

      Όταν ο Λένιν έγραφε για τον "αδύναμο κρίκο" δεν καλούσε τους εργάτες των "δυνατότερων κρίκων" να παραιτηθούν, αλλά αντίθετα να εντείνουν τις προσπάθειες τους.
      -Γιατί τόση διαστρεύλωση ρε παιδιά;

      Διαγραφή
    33. Περί "ίσων αποστάσεων":

      Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας συναντήθηκε σήμερα (σ.σ. χθες), Παρασκευή 12 Σεπτέμβρη, στην έδρα του Κόμματος, με τον Πρέσβη της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν κ. Μπεχνάμ Μπεχρούζ.

      Στη συνάντηση εξετάστηκαν οι επικίνδυνες εξελίξεις στην περιοχή, η κατάσταση στο Ιράκ και την Ουκρανία, εκφράστηκε η αλληλεγγύη των δύο πλευρών στο δίκαιο αγώνα του παλαιστινιακού λαού ενάντια στην κατοχή και τις εγκληματικές επιθέσεις του Ισραήλ.

      Ο ΓΓ της ΚΕ αναφέρθηκε στις θέσεις του ΚΚΕ κατά της εμπλοκής της ελληνικής κυβέρνησης στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και εξέφρασε την αντίθεση του Κόμματος στα οικονομικά - πολιτικά μέτρα σε βάρος του Ιράν.

      http://www.902.gr/eidisi/politiki/50804/synantisi-toy-gg-tis-ke-toy-kke-d-koytsoympa-me-ton-presvi-toy-iran-foto#/0

      -Θα μου το εξηγήσει κάποιος από τους "όλοι ιμπεριαλιστές είναι";

      Διαγραφή
    34. Δεν έχω κάποιο "αντεπιχείρημα για την ανάλυση των συνεπειών του σχηματισμού εργατικής αριστοκρατίας στις χώρες του αναπτυγμένου ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού", κυρίως γιατί δεν έχω μελετήσει την κατάσταση της Ε.Τ. στην Ιταλία (και αλλού βέβαια) ούτε έχω πλήρη εικόνα της πολιτικής κατάστασης της Ιταλίας. Αυτό που λέω είναι ότι υπάρχει μια αντίφαση στις εκτιμήσεις που έκανες για το ΠΟΥ θα γίνει πρώτα η σοσιαλιστική επανάσταση (εκτιμήσεις που αποκλείουν ή σχεδόν αποκλείουν π.χ. την Ιταλία ή την Γαλλία) και της καταδίκης (και σωστά βέβαια) της πολιτικής των Κ.Κ. σε αυτές τις χώρες. Επαναλαμβάνω ότι αν αυτές οι εκτιμήσεις είναι σωστές, τότε πολύ λογικό είναι να τις κάνουν και τα Κ.Κ. της Ιταλίας, της Γαλλίας κλπ. και επομένως να ψάξουν για άλλο δρόμο, αφήνοντας την σοσιαλιστική επανάσταση στην άκρη, προς το παρόν τουλάχιστον.
      Όμως θεωρώ ότι το δίκαιο της ΕΤ έρχεται σε διαρκή σύγκρουση με το δίκαιο των αστών σε κάθε καπιταλιστική χώρα και επομένως πάντα υπάρχουν οι όροι για για την επανάσταση, σε όλες. Το να υπάρξουν και οι προϋποθέσεις είναι κάτι που εξαρτάται πρωτίστως από αντικειμενικούς παράγοντες και εν συνεχεία από την δράση του ΚΚ. Αυτοί οι αντικειμενικοί παράγοντες υπάρχουν μόνο σε κράτη που δεν έχει φθάσει ο καπιταλισμός στο ανώτερο του στάδιο ή μόνο σε περίοδο ιμπεριαλιστικού πολέμου; Μήπως, με αυτό τον τρόπο, δικαιώνουμε τον ρεφορμισμό των ΚΚ σε αυτές τις χώρες; Αυτό ρωτάω.

      Διαγραφή
    35. @Trash
      "Αυτό δεν είναι δεδομένο που το αποδεχόμαστε παθητικά, αλλά πολεμάμε να το αλλάξουμε."
      Το θεωρώ αυτονόητο. Αυτό που δεν θεωρώ αυτονόητο είναι ότι αποκλείεται η σοσιαλιστική επανάσταση να γίνει πρώτα στην Ελλάδα ή στην Ιταλία ή στην Γαλλία. Το ότι σήμερα δεν είναι κάτι τέτοιο ορατό άμεσα, για μένα δεν σημαίνει ότι θα ισχύει και αύριο ή μεθαύριο. Άλλωστε το "να παλεύουμε να το αλλάξουμε" σημαίνει ότι μπορούμε και να το κάνουμε, γιατί αν δεν μπορούμε τότε γιατί να παλέψουμε;

      Διαγραφή
    36. "-Θα μου το εξηγήσει κάποιος από τους "όλοι ιμπεριαλιστές είναι";"

      Χθεσινός, Κυριακάτικος Ρίζος:

      "Οι ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ δυνάμεις, ΗΠΑ, ΕΕ και ΝΑΤΟ, κοντράρονται με την ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ Ρωσία..."
      http://www.rizospastis.gr/story.do?id=8105406&publDate=14/9/2014

      Γιατί διάφοροι φτάσανε να με παρουσιάσουν και ως αντικομματικό, εμμέσως πλην σαφώς.

      Διαγραφή
    37. Να εκφράσω και εγώ "μπακαλίστικα" τις απορίες μου:

      Αυτό σημαίνει όμως ότι αφού ο αδύναμος κρίκος στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα και σήμερα ακόμη είναι Ρωσία και Κίνα, τότε το πιο πιθανό είναι να γίνει "πρώτα" εκεί η επανάσταση. Σε τι κατάσταση βρίσκεται όμως το κομμουνιστικό κίνημα στις δύο αυτές χώρες; Κατά τα λεγόμενα του Λένιν πρέπει να χαρακτηρισθεί ως "σοσιαλσοβινιστικό και οπορτουνιστικό" ή ως επαναστατικό; Διότι όπως οι "δυτικοί" κομμουνιστές αντιπαλεύουν τον ιμπεριαλισμό τους έτσι θα πρέπει να κάνουν και οι "ανατολικοί" ενάντια στον δικό τους.

      Geyer

      Διαγραφή
    38. Επαναλαμβάνω για μια ακόμα φορά ότι το ζήτημα που θέτεις είναι ζήτημα ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ από το ζήτημα της ενδεδειγμένης στάσης ενός ΚΚ απέναντι στο πραξικόπημα του Κιέβου. Έγραψα χθες για την ορθότατη στάση και της ΕΣΣΔ και του ΚΚΕ στο Κυπριακό και ρώτησα σε τι διαφέρει το Ουκρανικό και πρέπει η στάση αυτή να καθοριστεί, σε πλήρη αντίθεση με αυτή για την Κύπρο, από την κατάσταση του εργ. κινήματος ή τον βαθμό σοσιαλιστικής συνειδητοποίησης των Ουκρανών. Ποτέ δεν τέθηκε τέτοιο ζήτημα από την ΕΣΣΔ ή από το ΚΚΕ για να έχουν στάση απέναντι στο χουντικό-νατοϊκό πραξικόπημα στην Κύπρο και την εισβολή που αυτό προκάλεσε.

      Τούτου δοθέντος, ταπεινά δηλώνω πως είμαι ο τελευταίος που έχω κάτι να προσφέρω στο ερώτημα "σε τι κατάσταση βρίσκεται το κομμουνιστικό κίνημα" σε Ρωσία και Κίνα. Παίρνω θέση μόνο για πράγματα για τα οποία έχω πληροφόρηση και βασισμένη στην πληροφόρηση άποψη, όχι για όσα θα έπρεπε να βασίσω σε δικές μου εικασίες, επιθυμίες, προβολές, κλπ. Αυτό θεωρώ και υπεύθυνη και ώριμη πολιτική στάση.

      Διαγραφή
    39. Θα επεξηγήσω λοιπόν το σχόλιό μου ώρας 11:43, και αναγκαστικά θα το κάνω αυτό χωρίς να είμαι «λακωνικός».
      Γράφω:
      «Έρχεται μια "εισήγηση" που υποστηρίζει ότι αφενός ο κινέζικος και ρώσικος καπιταλισμός δεν συνιστά ακριβώς ιμπεριαλισμό».
      Αυτό αναφέρεται στο σχόλιο του «Ούτε καν» και στο σημείο όπου γράφει:
      «…το ζήτημα του τι είναι η κίνα, τι είναι η ρωσσία… γ) δεν μπορούν με τίποτα να χαρακτηριστούν ως απλές ιμπεριαλιστικές χώρες».

      Στη συνέχεια –και με δεδομένο το παραπάνω- γράφει ο Αντώνης:
      «Αν φτάσουμε σε ένα σημείο όπου στα μάτια μας οι ποιοτικές αντιφάσεις έχουν εξαλειφθεί, έχουμε επίσης φτάσει σε ένα σημείο όπου παραδεχόμαστε το ανέφικτο της επανάστασης… Γιατί το ότι η SIEMENS θέλει αυτή τη συμφωνία και η RENAULT την άλλη δεν είναι βάση ανταγωνιστικής αντίφασης όσο η στρατιωτική ενότητα απέναντι σε τρίτες χώρες καθυποτάσσει τις ενδο-ϊμπεριαλιστικές διαφορές στο πλαίσιο απλώς οικονομικής "κόντρας" που επιλύεται "οργανικά", χωρίς να οδηγεί στην ένοπλη σύγκρουση μέσα στο δυτικό μπλοκ…»
      Αυτές οι φράσεις περί εξάλειψης «στα μάτια μας» των ποιοτικών αντιφάσεων και περί «οργανικής» επίλυσης της «απλώς οικονομικής "κόντρας"» παραπέμπουν, τουλάχιστον «στα μάτια μου», ευθέως στο ενδεχόμενο μιας υπαρκτής δυτικής «υπεριμπεριαλιστικής» πραγματικότητας, που αφενός βρίσκεται σε αντίθεση με χώρες που «δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως απλώς ιμπεριαλιστικές» (και που άρα βγαίνουν έξω από τις «απλώς ιμπεριαλιστικές» αντιθέσεις) και αφετέρου καθιστά ανέφικτη τη σοσιαλιστική επανάσταση.
      Αυτό κατάλαβα και σε αυτό τοποθετήθηκα. Ο Αντώνης λέει ότι αυτό που κατάλαβα είναι «καθαρό τρόλινγκ», πράγμα που προφανώς σημαίνει απλώς ότι ο ίδιος δεν εννοούσε αυτό που κατάλαβα.

      Παρακάτω συνεχίζω γράφοντας ότι ακόμα και ο υποτιθέμενος «υπεριμπεριαλισμός» δεν θα μπορούσε να αποτελεί μια κοινωνία «αρμονίας», ότι και σε αυτό το υποθετικό ενδεχόμενο δεν θα ήταν ανέφικτη η σοσιαλιστική επανάσταση αλλά θα πήγαζε αναγκαία μέσα από τις οξυνόμενες αντιφάσεις του καπιταλισμού συμπεριλαμβάνοντας σε αυτές και τις εθνικές.
      Αρκεί το ιστορικό ανάλογο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας που όχι μόνο δεν ήταν σε θέση να αποτρέψει αλλά αντίθετα όξυνε την αποσύνθεση της δουλοκτησίας πλέκοντάς την με τα ζητήματα της εθνικής καταπίεσης;
      Εν πάση περιπτώσει όσα επικριτικά σχόλια ακολούθησαν πάνω σε αυτό, στην πραγματικότητα απλώς δεν αναφέρονται πάνω σε αυτό. Και επ’ αυτού τελεία: Το πρόβλημα δεν είναι του παρόντος, του παρόντος ήταν μόνο η νύξη με αφορμή τα παραπάνω.

      Ντρ Νο (συνεχίζεται)

      Διαγραφή
    40. (συνέχεια)

      Γύρω από το πρόβλημα του παρόντος έγραψα, ότι:
      «…στους σημερινούς πραγματικούς ανταγωνισμούς (προσθέτω: ακόμα κι αν αυτοί από τη μια πλευρά ήταν αμιγώς εθνικοί) η εργατική τάξη πρέπει να παλεύει για τη δική της νίκη κι όχι για τη νίκη του μονοπωλιακού κεφαλαίου "της"».
      Ο Trash ανακάλυψε εδώ διαστρέβλωση του λενινισμού διότι όπως γράφει: «Δεν λέει ο Λένιν απλά και αόριστα να μην παλεύουμε για την νίκη του δικού μας ιμπεριαλισμού. Λέει ρητά πως πρέπει να παλεύουμε για την ήττα του και πως "αυτό αποτελεί αξίωμα", γιατί ακριβώς η νίκη της δικής μας εργατικής τάξης περνάει μέσα από την ήττα του δικού μας ιμπεριαλισμού. Δεν είναι δύο ξέχωρα πράγματα όπως τα βάζεις εσύ.»
      Εγώ όμως δεν έγραψα «να μην παλεύουμε για την νίκη του δικού μας ιμπεριαλισμού». Έγραψα «η εργατική τάξη να παλεύει για τη δική της νίκη κι όχι για τη νίκη του μονοπωλιακού κεφαλαίου της». Ο Trash μάλλον θα επιμείνει ότι αυτό αποτελεί διαστρέβλωση του λενινισμού γιατί έγραψα «για τη δική της νίκη κι όχι τη νίκη του κεφαλαίου της» και δεν έγραψα «για την ήττα του κεφαλαίου της».
      Να το προσθέσω λοιπόν εδώ: Στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο η πάλη της εργατικής τάξης για τη δική της νίκη σημαίνει πάλη για την ήττα του δικού της ιμπεριαλισμού.
      Μόνο που, Trash, θυμήσου πως ο Λένιν αυτό το διακήρυσσε με σφοδρότητα όχι μόνο εναντίον των Ρώσων σοσιαλσωβινιστών, αλλά και εναντίον των Γερμανών σοσιαλσωβινιστών: Το απαιτούσε και από την εργατική τάξη του «εχθρικού» κράτους την ίδια στιγμή που δεν έπαυε να το εφαρμόζει στη χώρα του ακόμα κι αν δεν έβρισκε αντίστοιχη ανταπόκριση στην «εχθρική» χώρα. Είναι κατανοητό αυτό καθώς και ο λόγος της έμφασης που του δίνω;

      Τέλος, η ίδια αυτή φράση («για τη δική της νίκη της κι όχι για τη νίκη του κεφαλαίου της») διατυπώθηκε έτσι, ώστε να μην αναφέρεται μόνο στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο αλλά και στον πόλεμο που μπορεί να έχει έντονα ή κυρίαρχα εθνικά ή εθνοτικά χαρακτηριστικά.
      Αφορά λ.χ. την ιστορική εμπειρία του ΕΑΜ που δεν έκανε το βήμα για τη νίκη της εργατικής τάξης αφήνοντας έτσι την τάξη των καπιταλιστών και τον ιμπεριαλισμό «του» να σφετεριστούν τη νίκη του στην εθνικοαπελευθερωτική πάλη.
      Αφορά σήμερα και την εξέγερση στην Ανατολική Ουκρανία, ή για να το πω αλλιώς, στην Ουκρανία: Είναι και σε αυτή την περίπτωση υποχρεωτική η έμφαση στην ανάγκη της πάλης για τη νίκη της εργατικής τάξης κι όχι για τη νίκη των «δικών της» ιμπεριαλιστών (έστω και όχι «απλών» ιμπεριαλιστών) ενάντια στους «δικούς μας» των οποίων την ήττα «εύχομαι» ολόθερμα.

      Ντόκτορ Νο

      Διαγραφή
    41. "Εγώ όμως δεν έγραψα «να μην παλεύουμε για την νίκη του δικού μας ιμπεριαλισμού». Έγραψα «η εργατική τάξη να παλεύει για τη δική της νίκη κι όχι για τη νίκη του μονοπωλιακού κεφαλαίου της»"

      Κοροϊδευόμαστε; Ποια νίκη ανεξάρτητα απ' την έκβαση του ιμπεριαλισμού; Είναι ή δεν είναι η εποχή των σοσιαλιστικών επαναστάσεων η εποχή του ιμπεριαλισμού; Είναι ή δεν είναι η σημερινή εποχή εποχή του ιμπεριαλισμού; Τι θα πει εσύ τοποτέθηκες στο ένα και δεν είπες το άλλο; Αποσπώνται το ένα απ' το άλλο;

      Επαναλαμβάνω, τρολάρεις ή θεωρείς κάποιους από μας μαρξιστικά αγράμματους;

      Διαγραφή
    42. Συγνωμην που παρεμβαινω παλι, αλλα προφανως λογω μη εμβαθυνσης μου εχει μεινει ενα κενο σημειο , το οποιο ξαναθετω.
      Ειναι διαφορετικο πραγμα η θεωρια του αδυναμου κρικου που παρουσιαστηκε απο το Λενιν με αφορμη την Οκτωβριανη και διαφορετικη η περιπτωση των αντιαποικιακων αγωνων. Οι αντιαποικιακοι αγωνες, και η θεωρητικοποιηση τους ξεκινα απο το Λενιν και φτανει αλλου. Ειναι διαφορετικο να λες στρατευομαι εναντια στον πολεμο του δικου μου ιμπεριαλισμου (ειμαστε δηλαδη εναντια στο ΝΑΤΟ) και διαφορετικο να λες οτι ηΡωσια δεν ειναι Ιμπεριαλιστικη και ΣΥΝΕΠΩΣ μπορω σαν κομμουνιστης να συνεργαστω με την "Εθνικη" αστικη ταξη της Ρωσιας (ή του Νεπαλ λεω εγω, ή της Κινας κατα την Κομμουνα της Καντονας)
      Το πρωτο θεωρητικοποιει μια επιτυχημενη εμπειρια, το δευτερο δεν γνωριζω που ειχε θετικα αποτελεσματα.
      φ.μ

      Διαγραφή
    43. @Ντόκτορ Νο:
      1)Για να τελειώνουμε με την διαστρεύλωση. Ο Λένιν δεν λέει πως την ήττα του δικού μας ιμπεριαλισμού πρέπει να την "ευχόμαστε" απλά, αλλά να παλεύουμε έμπρακτα για αυτήν.

      " «Σ’ έναν αντιδραστικό πόλεμο μια επαναστατική τάξη δεν μπορεί παρά να εύχεται την ήττα της κυβέρνησής της. Αυτό είναι αξίωμα. Και το αξίωμα αυτό αμφισβητούν μόνο οι συνειδητοί οπαδοί ή οι ανίκανοι υπηρέτες των σοσιαλσωβινιστών»"
      Β. Ι. Λένιν: «Για την ήττα της κυβέρνησης της χώρας σου στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο», «Απαντα», τ. 26, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 291.

      "Επαναστατική δράση όμως ενάντια στην κυβέρνησή σου στη διάρκεια του πολέμου σημαίνει, αναμφισβήτητα, αναντίρρητα, όχι μόνο να εύχεσαι να ηττηθεί η κυβέρνησή σου, αλλά και να συμβάλλεις έμπρακτα σ’ αυτήν την ήττα"
      . Ι. Λένιν: «Για την ήττα της κυβέρνησης της χώρας σου στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο», «Απαντα», τ. 26, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 291
      Εσύ καταλαβαίνεις από αυτό; Πως δεν είναι "με κανέναν ιμπεριαλιστή";
      Και φυσικά δεν ήταν ο Λένιν αλλά οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες που αντί να κοιτάξουν τα μούτρα τους προσπαθούσαν να αποδομήσουν πολιτικά τον ...Εγγλέζικο ιμπεριαλισμό, ή ο τότε σοσιαλδημοκράτης Μουσολίνι που προσπαθούσε να αποδομήσει (όχι τον Ιταλικό) αλλά τον Αυστριακό. Δεν θα τα φορτώσεις αυτά στον Λένιν.
      Ούτε για "ίσες αποστάσεις" μίλαγε πουθενά ο Λένιν:

      Η ιστορία έδειξε ότι σε συνθήκες ιμπεριαλιστικού πολέμου, δυνάμεις του οπορτουνισμού επιλέγουν τη γραμμή της ουδετερότητας, υιοθετούν αταξικά συνθήματα περί «αφοπλισμού», «ενότητας για την ειρήνη» ή το κενό περιεχομένου σύνθημα «ούτε νίκη ούτε ήττα». Αυτό το σύνθημα σχολίασε ο Λένιν, λέγοντας ότι «όποιος υποστηρίζει το σύνθημα αυτό, είναι συνειδητός ή ασυνείδητος σωβινιστής, είναι στην καλύτερη περίπτωση ένας διαλλακτικός μικροαστός, αλλά προπαντός είναι εχθρός της προλεταριακής πολιτικής, οπαδός των σημερινών κυβερνήσεων, των σημερινών κυρίαρχων τάξεων»
      Β. Ι. Λένιν: «Για την ήττα της κυβέρνησης της χώρας σου στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο», «Απαντα», τ. 26, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 296.

      Πολύ περισσότερο, πουθενά δεν έλεγε πως στην εποχή του ιμπεριαλισμού δεν υπάρχουν εθνικοαπελευθερωτικοί πόλεμοι ή πως αυτοί είναι άνευ σημασίας. Αντίθετα αντιπάλευε τον κίνδυνο από την αδιαφορία του εργατικού κινήματος απέναντι στα εθνικά κινήματα: «Μια τέτοια αδιαφορία καταντά σοβινισμός όταν τα μέλη των μεγάλων εθνών της Ευρώπης, δηλαδή των εθνών που καταπιέζουν περισσότερο μικρούς και αποικιακούς λαούς, δηλώνουν με δήθεν επιστημονικό ύφος: εθνικοί πόλεμοι δεν μπορούν να υπάρχουν»

      B. I. Λένιν: «Για την μπροσούρα του Γιούνιους», «Απαντα», τ. 30, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 9.

      Αυτά τα έλεγε ο Λένιν. Αυτά που λες εσύ περί "ουδετερότητας" και "όλοι ιμπεριαλισμοί είναι" τα έλεγαν άλλοι.
      Για να ξέρουμε και για ποιό πράγμα μιλάμε, και γιατί εάν εν πάση περιπτώση μου πέρναγε από το μυαλό να βάλω καθήκον στο Ελληνικό εργατικό κίνημα την αντιμετώπιση του ...Ρώσικου ιμπεριαλισμού(!!!) ή στην ΟΑΚΚΕ θα ήμουν, ή στο Δαφνί, ή στην μισθοδοσία της Πρεσβείας (γιατί από ένα σημείο και μετά το πράγμα χοντραίνει πολύ)

      Μια φορά, ούτε ο Λένιν, ούτε το ΚΚΕ λένε τέτοια πράγματα.

      Διαγραφή
    44. Νομίζω πως δεν το πρόσεξες καλά αλλά ο χθεσινός Ριζοσπάστης γράφει "ενδοϊμπεριαλιστική σύγκρουση" όσα συμβαίνουν στην Ουκρανία.

      Geyer

      Διαγραφή
    45. Παρέπεμψα συγκεκριμένα σε διατύπωση για τη Ρωσία που την λέει ρητά καπιταλιστική έναντι της ιμπεριαλιστικής ΕΕ/ΗΠΑ/ΝΑΤΟ. "Ενδο-ιμπεριαλιστική σύγκρουση" είναι και η σύγκρουση συμφερόντων ΗΠΑ-Γερμανίας. Από εκεί και πέρα, δεν είμαι εκπρόσωπος του 'Ριζοσπάστη', όσοι έχουν απορίες ας ρωτήσουν στην εφημερίδα. Εγώ απλώς κατέγραψα τη διατύπωση και είπα ότι προφανώς δεν είναι "αντικομματική".

      Διαγραφή
  5. Το παρακάτω άρθρο από το Jacobin είναι σχετικό με την ανάρτηση: https://www.jacobinmag.com/2014/08/china-labor-insurgency/

    Έχει ενδιαφέρον τόσο για τα στοιχεία που παρουσιάζει σχετικά με την άνοδο της εργατικής δραστηριότητας στην Κίνα, όσο και για τη αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου από το ΚΚΚ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. "Ενα διαρκές, οξύ και δυσεπίλυτο πρόβλημα αποδεικνύεται ότι είναι η αντιπαράθεση στην Ουκρανία, που αποτελεί μια σύγκρουση ενδοαστική και ενδοϊμπεριαλιστική για μερίδια αγορών, ενεργειακούς πόρους και τους δρόμους μεταφοράς τους, στις πλάτες του λαού της χώρας που βίωσε και βιώνει την καπιταλιστική βαρβαρότητα μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού και τη διάλυση της ΕΣΣΔ."
    http://www.rizospastis.gr/story.do?id=8105406
    Γιατί ο Ριζοσπάστης επιμένει να μιλάει για "ενδοϊμπεριαλιστική" σύγκρουση ενώ η Ρωσία είναι περισσότερο από σίγουρο πως αμύνεται εναντίον μίας απροκάλυπτης επίθεσης;

    Παύλος Φ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αγαπητέ Αντώνη έγραψες:
    -----------------------------------------------------------------------------
    "-Θα μου το εξηγήσει κάποιος από τους "όλοι ιμπεριαλιστές είναι";"

    Χθεσινός, Κυριακάτικος Ρίζος:

    "Οι ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ δυνάμεις, ΗΠΑ, ΕΕ και ΝΑΤΟ, κοντράρονται με την ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ Ρωσία..."
    http://www.rizospastis.gr/story.do?id=8105406&publDate=14/9/2014
    ---------------------------------------------------------------------------------------------

    Η εισαγωγική πρόταση του άρθρου του Ρίζου που παραπέμπεις, πιστεύεις πως είναι λάθος;

    "Ενα διαρκές, οξύ και δυσεπίλυτο πρόβλημα αποδεικνύεται ότι είναι η αντιπαράθεση στην Ουκρανία, που αποτελεί μια σύγκρουση ενδοαστική και ενδοϊμπεριαλιστική για μερίδια αγορών, ενεργειακούς πόρους και τους δρόμους μεταφοράς τους, στις πλάτες του λαού της χώρας που βίωσε και βιώνει την καπιταλιστική βαρβαρότητα μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού και τη διάλυση της ΕΣΣΔ."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αντώνη καλημέρα.
    Με αφορμή τη συζήτηση που διεξάγεται τις τελευταίες μέρες στο blog,αλλά και δεδομένης μιας ευρύτερης συζήτησης που έχει ανοίξει σχετικά με το αν και πόσο θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει η σύγκρουση δύο καπιταλιστικών χωρών,θα ήθελα να θέσω μια παράμετρο την οποία θεωρώ ιδιαιτέρως σημαντική.Ξεκαθαρίζω οτι το θεωρητικό μου υπόβαθρο δεν είναι υψηλό,προς αποφυγή παρεξηγήσεων.
    Μια υποτιθέμενη οικοδόμηση του σοσιαλισμού,πέρα απο την αλλαγή στις σχέσεις παραγωγής,δεν θα ήταν αναγκαίο να στηριχτεί και στις κόντρες και διαμάχες μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών?
    Θέλω να πω οτι η συγκυρία της σύγκρουσης δύο ή και περισσότερων καπιταλιστικών κρατών μοιάζει πολύ ευνοικότερη για ένα κράτος που βρίσκεται σε διαδικασία παραγωγικής ανασυγκρότησης.
    Θεωρώντας τη παραπάνω προβληματική ως δόκιμη,νομίζω οτι μας ενδιαφέρει και πρέπει να μας ενδιαφέρει η όποια σύγκρουση μεταξύ δύο ιμπεριαλιστικών-καπιταλιστικών κρατών.
    Τη παραπάνω τοποθέτηση,περί εκμετάλευσης αυτών των συγκρούσεων την άκουσα και από το σύντροφο Μ.Παπαδόπουλο το Σάββατο στο φεστιβάλ στη Χαλκίδα,αλλά δυστυχώς δε πρόλαβα να το συζητήσω μαζί του.
    Θα με ενδιέφερε πολύ η γνώμη σου,όπως και όποιου άλλου συντρόφου ήθελα να τοποθετηθεί.

    fedor

    ΑπάντησηΔιαγραφή