Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

Επίθεση της φιλοαμερικανικής αντιπολίτευσης υπέρ της ελεύθερης αγοράς στον "φιλορωσισμό" της κουβανικής κυβέρνησης: "Ρωσικού ιμπεριαλισμού" συνέχεια

Το όχι και τόσο αθώο σαρδάμ του Ραούλ Κάστρο για τη Ρωσία
Pedro Campos

HAVANA TIMES — "Υποστηρίζουμε την υφιστάμενη πολιτική της σταθερότητας και την έξυπνη πολιτική που επιζητά στον διεθνή στίβο η Σοβιετική Ένωση – εννοώ η Ρωσία," δήλωσε ο στρατηγός Ραούλ Κάστρο κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Βλαντιμίρ Πούτιν στην Αβάνα.

Αυτό το "σαρδάμ" δεν είναι τόσο αθώο όσο φαίνεται. Συνηθίζεται στον κουβανέζικο Τύπο και σε πολλούς ψηλούς αξιωματούχους της κουβανικής κυβέρνησης να αναφέρονται στη σύγχρονη Ρωσία με φιλικούς όρους, σαν να μιλούσαν για τη Σοβιετική Ένωση.

Σε αναφορά του στην κατάρρευση της ΕΣΣΔ και του "σοσιαλιστικού μπλοκ" στην ίδια αυτή ομιλία, η Κάστρο είπε: "η ισορροπία ισχύος στον κόσμο ανατράπηκε όταν η δύναμη που κρατούσε την ισορροπία εξαφανίστηκε." "Η δύναμη αυτή," πρόσθεσε, "αρχίζει να ανακάμπτει, και βλέπουμε ήδη τα αποτελέσματα, πρώτα απ' όλα στο διεθνές επίπεδο, και δεύτερο, στις νέες διμερείς σχέσεις της Ρωσίας."


Αυτό σημαίνει πως για τον κουβανό πρόεδρο προφανώς δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην παλιά "σοσιαλιστική" δύναμη και στη νέα "Ρωσική" δύναμη: πρόκειται για τον ίδιο παράγοντα εξισορρόπησης.

Η νοοτροπία της αποικιακής εξάρτησης πολλών υψηλών κουβανών αξιωματούχων συνεχίζει να σημαδεύεται από το ρόλο της Σοβιετικής Ένωσης στη συντήρηση της κουβανικής κυβέρνησης και από το γεγονός ότι ο Πούτιν έρχεται απ' τον παλιό, "Σοβιετικό" γραφειοκρατικό μηχανισμό. “Τα πράγματα συνεχίζουν όπως ήταν” φαίνεται να λένε τα έξυπνα αγόρια μας με τις στρατιωτικές στολές.

Η αντικειμενική ανάγκη της κουβανικής γραφειοκρατίας να εξασφαλίσει ξένη οικονομική και πολιτική βοήθεια για να συντηρήσει το συγκεντρωτικό κρατικό της σύστημα την εξαναγκάζει να αγνοεί ή την τυφλώνει ως προς τη φύση του νέου διεθνούς ρόλου που παίζει η Ρωσία, ή και οποιοσδήποτε είναι πρόθυμος να βοηθήσει την "Κουβανική Επανάσταση".

Αυτό σχετίζεται επίσης με την παραδοσιακή άποψη για τον ιμπεριαλισμό που κυριαρχεί στην Κουβανική κυβέρνηση, η οποία γενικά μιλά μόνο για "ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ", ξεχνώντας τον Ισπανικό, Βρετανικό, Γερμανικό και (αυξανόμενο) κινέζικο ιμπεριαλισμό, για να μη μιλήσουμε για τον ρώσικο.

Ένας άλλος παράγοντας που αποτρέπει την υψηλή ηγεσία απ' το να αντικρύσει την πραγματική φύση της σύγχρονης Ρωσίας είναι ότι πολλά μέλη της υψηλής και μεσαίας νομενκλατούρας της Κούβας βλέπουν τις αλλαγές που έλαβαν χώρα στην χώρα των Τσάρων ως κάτι σαν μετασχηματισμό του "κρατικού σοσιαλισμού" σε αυταρχικό κρατικό καπιταλισμό, όπως μπορούμε να υποθέσουμε από την πολιτική των λεγόμενων οικονομικών "μεταρρυθμίσεων" του Ραούλ Κάστρο και του στρατού του.

Σιγά-σιγά, τα διαφορετικά διατάγματα και νόμοι που εφαρμόζονται ως μέρος της "μεταρρυθμιστικής διαδικασίας" αποκαλύπτουν αργά αλλά με βεβαιότητα ότι οι "αλλαγές" που εφαρμόζει η κυβέρνηση του Ραούλ Κάστρο στοχεύουν κατά κύριο λόγο στην ενίσχυση του ελέγχου της ανώτατης ηγεσίας πάνω στις μεγάλες κρατικές επιχειρήσεις, που εκμεταλλεύονται τη μισθωτή εργασία λόγω της απουσίας  εργατικού ελέγχου -- μια κουβανέζικη εκδοχή της απαλλοτρίωσης σημαντικών κρατικών επιχειρήσεων από τη σοβιετική νομενκλατούρα, μέσα στα πλαίσια μιας καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς.

Σ' αυτό το "εκσυγχρονισμένο" μοντέλο --άλλη μια μορφή μη σοσιαλισμού-- οι μη κρατικές μορφές παραγωγής (η αυτοαπασχόληση, οι μικρές και οι μεσαίες επιχειρήσεις και συνεργατικές) δεν έχουν δική τους ζωή με όρους παραγωγής και αγοράς, αλλά υποτάσσονται στην κρατική οικονομία, την οποία έχουν ως στόχο να υποστηρίζουν.

Παρεμπιπτόντως, το να χαρακτηρίζονται οι μορφές παραγωγής όχι στη βάση του πώς εκμεταλλεύονται τα μέσα παραγωγής και την εργατική δύναμη (δουλεία, φεουδαρχία, μισθωτή εργασία, ελεύθερη ή συνεταιριστική εργασία) αλλά απ' το αν είναι ή όχι μέρος του κράτους ή όχι είναι μια απ' τις "ευφυείς" συνεισφορές της "μεταρρυθμιστικής" μας διαδικασίας στον ούτως καλούμενο Μαρξισμό-Λενινισμό.

Συνεπώς δεν είναι τυχαίο ότι στην Κούβα, η Ρωσία συγχέεται συχνά με την πρώην Σοβιετική Ένωση, ότι η μετά την Περεστρόικα κυβέρνηση αντιμετωπίζεται ως φυσική προέκταση της "Σοβιετικής" εποχής, ότι το κομματικό κράτος της Κούβας δεν συζήτησε ποτέ την πτώση του "σοσιαλισμού" στην ΕΣΣΔ και την Ανατολική Ευρώπη σε βάθος, και ότι το χρέος της Κούβας στη Ρωσία (ή την πρώην Σοβιετική Ένωση) σβήστηκε εντελώς απ' τον πίνακα. Όλα ξεχάστηκαν κι εδώ κι εκεί, οπότε ας προχωρήσουμε μπροστά!

Για να δοθεί περαιτέρω βάρος στις ιδέες που συντηρούν αυτό το "σαρδάμ", ο "κύριος εχθρός" των δύο κυβερνήσεων συνεχίζει να είναι ο ίδιος και, εφόσον και οι δύο προσκολλώνται στο πραγματιστικό δόγμα "ο εχθρός του εχθρού σου είναι φίλος σου", οι δυο τους δεν χρειάζεται να πουν πολλά για να συμφωνήσουν και να συνεργαστούν πάνω σε οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά θέματα.

Η επαναπροσέγγιση ανάμεσα στη Ρωσία και την Κούβα, με δεδομένη την απουσία χαλάρωσης ή ακύρωσης του Αμερικανικού εμπάργκο, μπορεί να είναι το σωσίβιο σωτηρίας της κυβέρνησης του Ραούλ Κάστρο ώστε να συνεχίσει να "πουλά το μέλλον" στον κουβανικό λαό και να κρατάει ψηλά την "αντι-ιμπεριαλιστική" σημαία (λες και η Ρωσία δεν είναι καθόλου ιμπεριαλιστική). Του επιτρέπει να μην "ενδώσει" στον "εκβιασμό" του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού σε ό,τι αφορά τα ανθρώπινα, πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα του λαού της Κούβας. Είναι μια ωφέλιμη συμφωνία [ειρωνικό, "sweet deal"].

Το πρόβλημα είναι ότι ως στρατιωτική δύναμη, η Ρωσία δεν θα είναι σε θέση να προσφέρει στην Κούβα την οικονομική βοήθεια που της έδινε η πρώην Σοβιετική Ένωση. Αυτό θα μπορούσε να κάνει την κουβανική κυβέρνηση να αυτοσυγκρατηθεί σε συνεργασία με τη Ρωσία για ζητήματα "ασφάλειας", ώστε να συνεχίσει να αναζητά μια συμφωνία με τις ΗΠΑ και τη Δύση.

Στο μεταξύ, η αναδόμηση της κουβανικής κυβέρνησης σε σχέση με το λαό  – που έχει περισσότερη ανάγκη τα φασόλια και την ελευθερία από ό,τι τα κανόνια και τα βίαια, επιβεβλημένα μέτρα– δεν διαφαίνεται πουθενά στον ορίζοντα, όπως αποκαλύπτεται από τους τελευταίους κανόνες που θέσπισε το κουβανικό τελωνείο, και που έχουν ως στόχο τον περιορισμό του αριθμού προϊόντων που εισάγονται στη χώρα από Κουβανούς -- προϊόντων που βοηθούν πολλές οικογένειες να τα βγάλουν πέρα και να ξεπεράσουν πολλές από τις καθημερινές ανάγκες, που το κράτος αδυνατεί να εξυπηρετήσει.

Αυτό που ανησυχεί περισσότερο το κράτος είναι ότι τέτοια προϊόντα θρέφουν μια αγορά ανεξάρτητη από το κράτος, μια αγορά που ανταγωνίζεται την αλυσίδα καταστημάτων που διευθύνουν οι Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις (FAR) – κάτι το οποίο δεν μπορεί να ανεχτεί η στρατιωτική κυβέρνηση.

Αυτό αποκαλύπτει ξεκάθαρα πως οι ομοιότητες ανάμεσα στην αυταρχική κυβέρνηση Πούτιν και τον κυβερνώντα στρατό της Κούβας όχι μόνο δεν είναι τυχαίες, είναι αιτιακές.

19 σχόλια:

  1. α)Τι απίστευτα χυδαίο και υποκριτικό άρθρο από ''φιλεργατική, αριστερή'' οπτική (δείγμα εξαιρετικής προπαγάνδας, που λέει πολλά και για την τότε ''αριστερή'' κριτική στην εσσδ.
    Λες και η Κούβα έχει την ''ιμπεριαλιστική ρωσσία'' απέναντι της. Δεν είναι οι ΗΠΑ που είναι σε απόσταση αναπνοής, που έχουν επιβάλει καταστροφικό εμπάργκο κτλ, είναι η ρωσσία.

    β) Ίσως να μας δίνει και μια σημαντική πληροφόρηση άθελα του το άρθρο. Αν αυτό που λέει εδώ το άρθρο ισχύει: ''...τα διαφορετικά διατάγματα και νόμοι που εφαρμόζονται ως μέρος της "μεταρρυθμιστικής διαδικασίας" αποκαλύπτουν αργά αλλά με βεβαιότητα ότι οι "αλλαγές" που εφαρμόζει η κυβέρνηση του Ραούλ Κάστρο στοχεύουν κατά κύριο λόγο στην ενίσχυση του ελέγχου της ανώτατης ηγεσίας πάνω στις μεγάλες κρατικές επιχειρήσεις [...] σε αυτό το σύστημα οι μη κρατικές μορφές παραγωγής (η αυτοαπασχόληση, οι μικρές και οι μεσαίες επιχειρήσεις και συνεργατικές) δεν έχουν δική τους ζωή με όρους παραγωγής και αγοράς, αλλά υποτάσσονται στην κρατική οικονομία, την οποία έχουν ως στόχο να υποστηρίζουν'' ( με το ''ισχύει'' εννοώ αντίστροφα, με τους δικούς μας όρους, εκλαμβάνοντας την ρητορική του κειμένου σαν newspeak όπου ''έλεγχος της ανώτατης ηγεσίας'' σημαίνει στην πραγματικότητα κεντρικός σχεδιασμός), αν λοιπόν ισχύει η πληροφορία, τότε είναι ενθαρρυντική για τις περιβόητες ''μεταρρυθμίσεις του Ραούλ''.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ ότι μεταξύ άλλων μας δίνει ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την μεταρρυθμιστική διαδικασία, αφού χτυπιέται ότι "αποκλείει την ελεύθερη αγορά" και την μικρή και μεσαία ατομική ιδιοκτησία.

      Συναρπαστικό πώς η υπεράσπιση της "ελεύθερης αγοράς" συμβαδίζει με τη γνωστή τροτσκιστική λιτανεία περί "γραφειοκρατείας", "νομενκλατούρας", κλπ και την "αριστερή ρητορική" περί Πούτιν...

      Διαμορφώνεται μια όλο και πιο περίπλοκη παγκόσμια κατάσταση γύρω απ' το Ουκρανικό.

      Διαγραφή
  2. Εξαιρετικά ενδιαφέρον το άρθρο των τζουτζέδων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
    Αφού ,μάλιστα "ανακάλυψαν" οι πράκτορες της CIA πως "υπάρχουν και άλλοι ιμπεριαλισμοί" εκτός από τον αμερικάνικο, κάθε "ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις" δεν μπορεί να είναι συμπτωματική....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κουβανέζικη εφημερίδα που ξεκίνησε μόνο με αγγλόφωνη έκδοση.-

      Χαϊνης

      Διαγραφή
    2. Ναι, για ευνόητους λόγους. Είναι κρίσιμη για τις αντισοσιαλιστικές δυνάμεις η κοινότητα των εμιγκρέδων στις ΗΠΑ, πρώτα από όλα.

      Διαγραφή
  3. Εξαιρετική αλίευση. Η γαλλική έκφραση personne n'est dupe συνοψίζει την κατἀσταση!

    -Επωφελούμαι για να θέσω ένα ερώτημα η σκέψη πάνω στο οποίο, πιστεύω, ξεκλειδώνει πολλές «σιδεριές»:

    ********************************
    -γιατί κατἀ τη γνώμη σας η αμερικανονατοϊκή προπαγάνδα λατρεύει την παρομοίωση του Πούτιν με τον Χίτλερ, ενώ ούτε ένας σοβαρός επαγγελματίας της υπόθεσης, σε καμμία απόχρωση, δεν έχει αποπειραθεί παρομοίωση με τον Στάλιν;
    ********************************

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο Ζίζεκ συνδέει Πούτιν και Στάλιν (συν Τσάρο), δεν ξέρω αν λογίζεται ως "σοβαρός επαγγελματίας" όμως:

      Putin’s foreign policy is a clear continuation of the tsarist-Stalinist line. After the Russian Revolution, according to Putin, the Bolsheviks did serious damage to Russia’s interests: ‘The Bolsheviks, for a number of reasons – may God judge them – added large sections of the historical south of Russia to the Republic of Ukraine. This was done with no consideration for the ethnic make-up of the population, and today these areas form the south-east of Ukraine.’

      No wonder Stalin’s portraits are on show again at military parades and public celebrations, while Lenin has been obliterated. In an opinion poll carried out in 2008 by the Rossiya TV station, Stalin was voted the third greatest Russian of all time, with half a million votes. Lenin came in a distant sixth. Stalin is celebrated not as a Communist but as a restorer of Russian greatness after Lenin’s anti-patriotic ‘deviation’. Putin recently used the term Novorossiya (‘New Russia’) for the seven south-eastern oblasts of Ukraine, resuscitating a term last used in 1917.

      Στην Πουτινική Ρωσία λατρεύεται ο Στάλιν και όχι ο Λένιν, ο πραγματικός οδηγός μας στο τι είναι η σημερινή Ρωσία: αυτή ακριβώς είναι η γραμμή των φιλοαμερικανών Τροτσκιστών σε όλο τον κόσμο για το Ουκρανικό--ότι η θεωρία τους περί "ρωσικού ιμπεριαλισμού" αποτελεί τη γνήσια λενινιστική γραμμή κόντρα στον "σταλινισμό". Βλ. τις σχετικές αναρτήσεις από τον φιλο-αμερικανικό τροτσκιστικό χώρο στην ίδια ετικέτα.

      Διαγραφή
    2. Άρθρο Ζίζεκ: http://www.lrb.co.uk/v36/n09/slavoj-zizek/barbarism-with-a-human-face

      Διαγραφή
  4. Καλημέρα, θα έπρεπε ίσως να διατυπώσω το ερώτημα λίγο διαφορετικά - αναφέρομαι σε Μπρζεζίνσκι, Χίλαρι, Νιού Γιορκ Τάιμς, Σόυμπλε, Φαμπιούς, «Γιατς» και το κακό συναπάντημα του ευρωπαϊκού τίτλου. Για όλους αυτούς Πούτιν -> Χίτλερ. Ο Ζίζεκ δεν έχει νομίζω θέση σ'αυτήν την παρέα. είναι ένας διασκεδαστής ειδικού κοινού που κανονίζει το ρεπερτόριό του σε συνάρτηση με το τι θα εκπορευτεί από «τα κεντρικά»-όχι το αντίστροφο. Σε κάθε περίπτωση πάντως, η προπαγάνδα του Ζίζεκ είναι κατανοητή, για μένα δε γεννάει ερωτήματα. Θα περίμενα αυτό να είναι το μαίηνστρημ, Πούτιν->Στάλιν. Γιατί λοιπόν δεν είναι έτσι;..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @Μαύρο Πρόβατο
      Οι λόγοι που θέλουν τον Πούτιν άξιο διαδόχο του Χίτλερ απευθύνονται σε όλους αλλά ο στόχος δεν είναι άλλος από τους Ρώσους πολίτες. Είναι δε τόσο πεισμένοι πως ο Στάλιν έχει εγγράψει θετικά στο target group που θέλουν να είναι ενάντιο στον Πούτιν ώστε προσπαθούν να σβήσουν κάθε αναφορά και κάθε παρομοίωση που ο Πούτιν κάνει για να θυμίσει τον "Πατερούλη".
      Οι Ρώσοι δεν έχουν αστική τάξη για να αναπολήσουν και οι μόνες συλλογικές εγγραφές που έχουν για περίοδο ασφάλειας και δύναμης είναι αυτές του μεγάλου ηγέτη.
      Ακόμη και αυτή η συλλογική ανάμνηση του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου ενάντια στον Χίτλερ και στους ναζιστές έγινε ως πρόταγμα του Στάλιν και έτσι το "θυμούνται" ακόμη και οι νεώτρες γενιές.
      Αντίθετα, εκείνος που πασχίζει με λόγια και πράξεις να καταδείξει κοινά σημεία και ομοιότητες με τον Στάλιν δεν είναι άλλος από τον Πούτιν.
      Σε κάθε ευκαιρία να τα βάλει με τους ισχυρούς και να φανεί ο πατερναλισμός του για τους εργάτες και τους εργαζόμενους στην Ρωσία:
      give my pen back
      www.youtube.com/watch?v=VjrlTMvirVo

      Συμπέρασμα:Προσπαθούν να δημιουργήσουν την επόμενη μέρα στην Ρωσία.

      άσπρος λύκος

      Διαγραφή
    2. Κατά την άποψή μου, η όποια προσπάθεια του Πούτιν να συνδέσει τον εαυτό του με τον Στάλιν έχει πράγματι ως στόχο τη ρωσική εργατική τάξη, αλλά δεν αφορά έτσι γενικώς τον "πατερναλισμό" (λες και ο Στάλιν ήταν γενικώς "πατερούλης"). Αφορά πολύ συγκεκριμένα το αίσθημα ότι οι Ρώσοι δεν θα είναι πια λαός της σφαλιάρας. Αυτό παίρνει από το σταλινικό παρελθόν για χρήση της αστικής τάξης ο Πούτιν: την απεύθυνση στην εθνική αξιοπρέπεια του λαού, που σιχαίνεται τον Γέλτσιν, απεχθάνεται την ταπείνωση της δεκαετίας του 1990, και μ' αυτόν τον συγκεχυμένο τρόπο συνδέει τον εαυτό του με τις κατακτήσεις του σοσιαλισμού.

      Αν ο λαός δεν θεωρούσε εσφαλμένα την εθνική αξιοπρέπεια ως κάτι που μπορεί να έχει εκτός σοσιαλισμού, δεν θα αποτολμούσε τόσο εύκολα και η αστική τάξη τη σύνδεση. Αυτό είναι ένα στοιχείο που είπα κατ' επανάληψη πως θα έπρεπε να τονίζει το ΚΚ Ρωσίας αλλά και της Ελλάδας: ότι αυτό για το οποίο αισθάνονται περηφάνεια και ασφάλεια οι Ρώσοι είναι ανέφικτο αν δεν ξαναγυρίσει η εργατική τάξη στην εξουσία.

      Διαγραφή
    3. Αγαπητέ, συμφωνώ απόλυτα μαζί σου!.
      Αν μπήκες στον κόπο να δεις το βίντεο θα πρόσεξες το απόλυτο στήσιμο με το τζάκετ εργασίας και όχι το κοστούμι όπως και το "δασκαλίστικο" ύφος εξέτασης των προθέσεων του ολιγάρχη. Αποτελεί ένα μάθημα αυτή η ταινία για το πως "βαράς" έναν αστό για το καλό της αστικής τάξης αφεαυτής.

      Στόχο-προσήλωση στο καμία ατομική ασφάλεια και σιγουριά παρά μόνο συλλογική κάτω από την εξουσία της εργατικής τάξης. ΝΑΙ!

      άσπρος λύκος

      Διαγραφή
    4. Ούτε πραγματική επίλυση των ζητημάτων της αμερικάνικης επιθετικότητας, ούτε εδαφική ακεραιότητα, ούτε τίποτε δεν μπορεί να εξασφαλιστεί από τη ρωσική αστική τάξη. Η ρωσική αστική τάξη θα πουλήσει, όπως κάθε αστική τάξη, το λαό για τη ΔΙΚΗ ΤΗΣ επενδυτική ασφάλεια σε κάθε ευκαιρία. Όπως πούλησε ήδη την ίδια τη χώρα για τα ρούβλια. Ο πατριωτισμός της είναι κούφιος και χωρίς αντίκρυσμα, έστω κι αν είναι επίσης "έξυπνος." Εκεί έπρεπε να είναι η δική μας προσήλωση και όχι στα περί "ρώσικου ιμπεριαλισμού".

      Και όπως ξανάγραψα, αν θέλετε ανάλογο του Πούτιν στο επίπεδο χρήσης της σοσιαλιστικής ιστορίας για σκοπούς σταθεροποίησης της αστικής τάξης, μην ψάχνετε στον Στάλιν. Στον Αντρέα Παπαντρέα ψάξτε.

      Από κει και πέρα όμως, "μια στο λάδι, μια στο ξύδι" και "ιμπεριαλισμός κι ο ένας κι ο άλλος" από μένα δεν έχει. Άλλο το να μην έχω ψευδαισθήσεις για τη Ρωσία, κι άλλο να τις ξαναεισάγω για την Ευρώπη και την Αμερική και το τι ακριβώς εκπροσωπούν αυτές και οι ωραίες θεωρίες τους για τον "ρωσικό δεσποτισμό ου μην και ιμπεριαλισμό."

      Δεν γεννήθηκα χτες.

      Διαγραφή
    5. Ούτε το ΚΚΕ γεννήθηκε χθες, το οποίο ΔΕΝ λέει στις αναλύσεις του, αυτό που λες εσύ τώρα.

      Διαγραφή
    6. Συμπέρασμα:Προσπαθούν να δημιουργήσουν την επόμενη μέρα στην Ρωσία.

      10/10

      Αυτό παίρνει από το σταλινικό παρελθόν για χρήση της αστικής τάξης ο Πούτιν: την απεύθυνση στην εθνική αξιοπρέπεια του λαού, που σιχαίνεται τον Γέλτσιν, απεχθάνεται την ταπείνωση της δεκαετίας του 1990, και μ' αυτόν τον συγκεχυμένο τρόπο συνδέει τον εαυτό του με τις κατακτήσεις του σοσιαλισμού.

      Αν ο λαός δεν θεωρούσε εσφαλμένα την εθνική αξιοπρέπεια ως κάτι που μπορεί να έχει εκτός σοσιαλισμού, δεν θα αποτολμούσε τόσο εύκολα και η αστική τάξη τη σύνδεση. Αυτό είναι ένα στοιχείο που είπα κατ' επανάληψη πως θα έπρεπε να τονίζει το ΚΚ Ρωσίας αλλά και της Ελλάδας: ότι αυτό για το οποίο αισθάνονται περηφάνεια και ασφάλεια οι Ρώσοι είναι ανέφικτο αν δεν ξαναγυρίσει η εργατική τάξη στην εξουσία.


      κι άλλα 11/10.

      Προσθέτω και κάτι ακόμα: όποιος επιτίθεται από τα έξω στον «Στάλιν» δεν μπορεί, ό,τι και να λέει, να μην είναι ο ίδιος «Χίτλερ». Κι αυτό αφορά όλους τους λαούς. Αν το πράγμα δεν ήταν τόσο σοβαρό, θα σπάγαμε πολύ πλάκα με το τουρλουμπούκι που πρόκειται να δημιουργήσει αυτό το προπαγανδιστικό bug στη μερίδα της ρωσσικής αστικής τάξης που πρακτορεύει απευθείας τα αμερικανονατοϊκά συμφέροντα.

      -Υπάρχουν κι άλλα τέτοια αφελή όσο και πραγματικά ερωτήματα, πάνω στα οποία αν σκεφτεί κανείς, αρχίζει να ξετυλίγει μεγάλα και απειλητικά κουβάρια...

      Διαγραφή
    7. νάφτα θα ήθελα, αν έχεις όρεξη, τη δική σου γνώμη επί του ερωτήματος που έθεσα.

      Διαγραφή
  5. Μια χονδροειδής σχετική εκτίμηση δίνει ο γκούγκλ: 3 δις Putin Stalin 16 δις Putin Hitler. Στο πρώτο query ξεκινάμε (πρώτη σελίδα) με μικρά έντυπα, αμερικανική ακροδεξιά και συγκρίσεις εφόλης της ύλης - στο δεύτερο, με δηλώσεις Κάμερον, Κάρολου, Λιθουανικής ηγεσίας, όλες στοχευμένες στο ουκρανικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. http://www.rizospastis.gr/page.do?id=15399&publDate=7%2F9%2F2014&direction=1&pageNo=13

    σταθερος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. http://rt.com/politics/185308-gorbachev-ukraine-crisis-dialogue/
    Τα σχόλια κάτω από το άρθρο είναι όλα τα λεφτά.

    Γκόρμπυ4ever

    ΑπάντησηΔιαγραφή