Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

Σύνδεση και αποσύνδεση του οικονομικού και του στρατιωτικού στοιχείου στον ιμπεριαλισμό: Οι ΗΠΑ ως παράδειγμα

Είναι γνωστό ότι στη λενινιστική θεωρία για τον ιμπεριαλισμό, θεμελιώδη θέση έχει η εξέλιξη του τρόπου παραγωγής, το πέρασμα από τον φιλελεύθερο στον μονοπωλιακό καπιταλισμό. Ο στρατιωτικός παράγοντας, και μαζί του και ο πολιτικο-διπλωματικός, εκφράζουν παράγωγα αυτών των σχέσεων. Μάλιστα, ο αναγνώστης του Ιμπεριαλισμού θα προσέξει ότι ανάμεσα σε άλλα, καταγράφει προφητικά τη ραγδαία εξέλιξη του μονοπωλιακού καπιταλισμού στις ΗΠΑ, πράγμα που πράγματι οδηγεί τη χώρα, που όταν γράφτηκε το βιβλίο δεν ήταν ακόμα μείζων ιμπεριαλιστική δύναμη, στο να γίνει η ηγεμονική ιμπεριαλιστική δύναμη του πλανήτη από τα τέλη του Β Παγκοσμίου και μετά. Η άνοδος των ΗΠΑ λοιπόν επιβεβαιώνει πλήρως την αιτιακή σύνδεση ανάμεσα στην μεταμόρφωση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής (και έχουμε δείξει και παλιότερα ότι το πέρασμα στον μονοπωλιακό καπιταλισμό ήταν μείζον θέμα ενσυνείδητης συζήτησης και πολιτικής διαμαρτυρίας στις ΗΠΑ στα τέλη του 19ου αιώνα, και όχι σε μαρξιστικούς ή έστω ευρύτερα "σοσιαλιστικούς" απλώς κύκλους) και στο πέρασμα σε πολιτικο-διπλωματικο-στρατιωτικές μορφές έκφρασης της κυριαρχίας του μονοπωλιακού κεφαλαίου.


Ωστόσο τίθεται ακόμα το ερώτημα του τι παρατηρεί κανείς όταν εξετάζει τις ΗΠΑ σήμερα, σε ένα σημείο υπερωρίμανσης ή σαπίσματος του καπιταλισμού, σε ένα σημείο προχωρημένης ιμπεριαλιστικής σήψης. Βλέπει μια χώρα η οποία έχει δαπανήσει και συνεχίζει να δαπανά τεράστια ποσά για τους εξοπλισμούς με χαώδη διαφορά από τον δεύτερο, μια χώρα που δεν μπορεί να σταματήσει να παρεμβαίνει με κάθε τρόπο στα εσωτερικά των υποθέσεων άλλων χωρών, περιλαμβανομένης της Γερμανίας και της ΕΕ (σκάνδαλα παρακολουθήσεων), που δεν μπορεί να σταματήσει να χρηματοδοτεί και να στηρίζει όλο και πιο απροκάλυπτα τις πιο βάρβαρες, τις πιο οπισθοδρομικές και αντιδραστικές, τις πιο σκοταδιστικές δυνάμεις στον πλανήτη, να αιματοκυλά τον έναν λαό μετά τον άλλο. Κάθε προσδοκία ότι δήθεν η προεδρία Ομπάμα --η οποιαδήποτε αμερικανική προεδρία-- μπορούσε να βάλει ένα τέλος σε όλα αυτά διαψεύστηκε σε τόσο οικτρό βαθμό, που υπάρχουν σήμερα Αμερικανοί που νοσταλγούν τον Μπους ως λιγότερο "πολεμοχαρή" ηγέτη του Ομπάμα. Στην πραγματικότητα, βέβαια, από τον καιρό ήδη του Τέντι Ρούζβελτ, στις ΗΠΑ κυβερνούν τα μονοπώλια, τα οποία εκλέγουν κάθε τέσσερα χρόνια έναν εκλεκτό από ένα κλειστό κλαμπ υποψηφίων χωμένων ως τα μπούνια στους μηχανισμούς τους και στους εκλεκτούς τους "συμβούλους".

Ταυτόχρονα όμως, βλέπουμε και μια χώρα βουτηγμένη στο χρέος, με χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, ανίκανη να ξεφύγει με όλα αυτά τα μέσα από το βάλτο της καπιταλιστικής κρίσης. Βλέπουμε, μαζί με τον μιλιταριστικό πριαπισμό, την οικονομική παρακμή, η οποία μεταφράζεται στην απόλυτη εξαθλίωση ενός αυξανόμενου κομματιού (κυρίως του έγχρωμου) πληθυσμού, σε σίτιση με κουπόνια για εκατομμύρια, και ακόμα, σε γελοίες με καπιταλιστικούς όρους επιθέσεις ενάντια στην ιδιοκτήτρια μεγάλου κομματιού του αμερικανικού χρέους Κίνα για το ότι "παράγει φτηνά και χαμηλής ποιότητας πράγματα."

Με άλλα λόγια, στο στάδιο της ιμπεριαλιστικής υπερωρίμανσης, βλέπουμε μια καθορισμένη μορφικά αποσύνδεση του στρατιωτικού από τον οικονομικό παράγοντα: όσο περισσότερο βυθίζεται στο τέλμα η καπιταλιστική οικονομία, τόσο αυξάνεται η στρατιωτική λύσσα και οι δαπάνες για να χορτάσει το κεφάλαιο. Γιατί; Επειδή στο στάδιο αυτό, η στρατιωτική υπεροπλία αλλάζει χαρακτήρα σε σχέση με το αρχικό: δεν μεταφράζει μονοσήμαντα σε υλική ισχύ την ταχεία ανάπτυξη του μονοπωλιακού κεφαλαίου, αλλά ταυτόχρονα γίνεται μέσο συντήρησης της "ανταγωνιστικότητάς" του με το ζόρι, δηλαδή δια της βίαιης εξάλειψης δυνητικών διεθνών ανταγωνιστών. Με θεωρητικούς όρους, το στρατιωτικό επίπεδο μετατίθεται σε ό,τι αφορά τη λειτουργία του και μετατρέπεται από αποτέλεσμα μιας άλλης αιτίας σε μέσο παλινόρθωσης του χαρακτήρα αυτής της αιτίας, δηλαδή της οικονομικής ανταγωνιστικότητας και των αναπτυξιακών ρυθμών του μονοπωλιακού κεφαλαίου της χώρας. Αυτή η μετατόπιση προαναγγέλεται από μια πρότερη αποσύνδεση των δύο παραγόντων, όπου "αποσύνδεση" σημαίνει ότι χάνεται η ταυτοχρονία στην ανάπτυξή τους, και ο ένας μπαίνει σε καθοδική πορεία ενώ ο άλλος παραμένει σταθερός ή κινείται σε ανοδική τροχιά. Έτσι συμβαίνει ο ιμπεριαλισμός της χώρας που καταλαμβάνει την κορυφή της πυραμίδας να δείχνει ταυτόχρονα σημάδια οικονομικής παρακμής και πολεμικού οργασμού, κατάρρευσης και βρυκολακιασμένης ζωτικότητας (ας προστεθεί εδώ πως τέτοια είναι η αποτυχία του ιμπεριαλισμού να συσπειρώσει πια τον εξαθλιωμένο λαό πίσω απ' τα ταμπούρλα του, που οι Αμερικανοί έχουν βρει ως προτιμητέα λύση τον πόλεμο δια αντιπροσώπων [proxy war]· η σημασία αυτής της αναγκαστικής επιλογής από την οπτική της πραγματικής παρακμής στην εγχώρια κοινωνική απεύθυνση του ιμπεριαλισμού που συνοδεύει τις πολεμοχαρείς του εξάρσεις είναι ιδιαίτερα σημαντική).

Αν αυτή η παρατήρηση έχει πράγματι γενικευτική (άρα και θεωρητική) αξία και σημασία, τότε θα πρέπει να παρατηρηθεί πως όσο προχωρά χωρίς ανατροπή ο ιμπεριαλισμός, τόσο πιο δύσκολο θα γίνεται να ανατραπεί μια ιμπεριαλιστική παγκόσμια δύναμη. Και όταν λέμε δύσκολο, εννοούμε αιματηρό. Έχει σημασία να δει κανείς συγκριτικά τον βαθμό δυσκολίας (την ποσότητα ανθρώπινου αίματος) που χρειάστηκε για να χάσει την πρωτοκαθεδρία η ολλανδική αποικιοκρατία από την αγγλική· η ισπανική και η πορτογαλέζικη από την αγγλική· και τέλος, η αγγλική ιμπεριαλιστική αποικιοκρατία από τον αμερικάνικο, "ατύπως αποικιοκρατικό" ιμπεριαλισμό (περιλαμβανομένου του ανθρώπινου κόστους της ενδιάμεσης ήττας της γερμανο-ιταλο-ιαπωνικής φασιστικής "σφήνας" για παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό στάτους): τα συμπεράσματα δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά για την αιματηρότητα που είναι πιθανό να κουβαλά ως προϋπόθεση η πολιτική ανατροπή της αμερικανικής ιμπεριαλιστικής εξουσίας, που όπως κάθε πραγματική κυριαρχία, δεν γνωρίζει εγγενή όρια  και συνεπώς έχει αντικειμενικά μόνο εχθρούς, όσο και αν συγκυριακά έχει επίσης φίλους.

Αυτό μας δείχνει ότι τα χρονικά περιθώρια για την ανθρωπότητα έχουν ασφυκτικά στενέψει: η οπλική τεχνολογική δύναμη των μονοπωλίων, η συσσώρευση πλούτου για αδιανόητα ως πρόσφατα περιθώρια διαρκούς πολεμικής εμπλοκής του παγκόσμιου ηγεμόνα απέναντι σε οτιδήποτε, ανεξάρτητα του κοινωνικού και οικονομικού χαρακτήρα του, απειλεί την κυριαρχία του, στέλνουν σαφέστατα το μήνυμα ότι είτε η ανθρωπότητα θα εξαλείψει τελειωτικά τον ιμπεριαλισμό, είτε ο ιμπεριαλισμός τελειωτικά την ανθρωπότητα. Και επειδή ο ιμπεριαλισμός δεν μπορεί να εξαλειφθεί από έναν άλλο ιμπεριαλισμό, αλλά και επειδή δεν αξίζει ανθρωποθυσίες μια τέτοια αντικατάσταση, ο μόνος δρόμος για την σωτηρία της ανθρωπότητας είναι η τελεσίδικη και παγκόσμια καταστροφή της ρίζας του ιμπεριαλισμού: του μονοπωλιακού καπιταλισμού. Όσο υπάρχει ακόμα χρόνος για αυτή.

13 σχόλια:

  1. Κάτι ανάλογο νομίζω είχε πει ο Φιντέλ πρόσφατα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν το γνώριζα. Αν έχεις κάποιον σύνδεσμο, ευγνώμων.

      Διαγραφή
    2. κάτι πρόχειρο που βρήκα http://olympia.gr/2014/07/24/%CE%B4%CE%B7%CE%BB%CF%89%CF%83%CE%B7-%CE%B2%CF%8C%CE%BC%CE%B2%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%86%CE%B9%CE%BD%CF%84%CE%AD%CE%BB-%CE%BA%CE%AC%CF%83%CF%84%CF%81%CE%BF-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CF%80%CE%B5/

      Διαγραφή
  2. Έχω μια απορία έμμεσα σχετιζόμενη με την ανάρτηση, τη βάζω σαν έναυσμα για δημιουργική σκέψη.
    Αφορμή για την απορία μου ήταν το βιβλίο με συλλογές κειμένων του Λένιν "Για τον πόλεμο και τη σοσιαλιστική επανάσταση" ,από τη Σύγχρονη Εποχή .
    Στη διδασκαλία του για τον ιμπεριαλισμό , Λένιν έλεγε ότι είναι καθήκον των κομμουνιστών να μετατρέψουν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο σε εμφύλιο πόλεμο ενάντια
    στην εξουσία της ντόπιας αστικής τάξης.Αυτός και οι μπολσεβίκοι το εφάρμοσαν , το πέτυχαν για πρώτη φορά στην ιστορία κόντρα στους πάντες και τα πάντα και μετά από αυτό η ιστορία του κόσμου άλλαξε.
    Και όλοι οι κομμουνιστές (και η αστική τάξη εν κρυπτώ) σε όλη τη γη έχουν σαν αναφορά αυτήν την επιτυχία που οδήγησε για πρώτη φορά στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού.

    Τα επόμενα χρόνια το κομμουνιστικό κίνημα πέρασε από διάφορες φάσεις, όμως πάνω-κάτω σε άνοδική πορεία.
    Ανάμεσα στα 1919-194χ τόσο, που υπήρξε η κομιντερν, η ΕΣΣΔ (αλλά και αργότερα) ,αν σε μια χ χώρα της γης που υπήρχε αποικιοκρατική και ιμπεριαλιστική εκμετάλευση και οι κομμουνιστές αποφάσιζαν να τα βάλουν με την ντόπια τους αστική τάξη γνώριζαν ότι θα υπήρχε τουλάχιστον μια ηθική-πολιτική στήριξη στον αγώνα σου (πέραν της υλικής κ.λ.π).
    Ήλπιζαν σε βοήθεια και αυτή ερχόταν, ανεξάρτητα της έκβασης του αγώνα και σε αρκετές περιπτώσεις οδήγησε σε λαϊκές δημοκρατίες κλπ.

    Μετά τις ανατροπές 1989-1991, το κομμουνιστικό κίνημα διεθνώς είναι αλλού-για-αλλού. (Ευτυχώς,υπάρχει ΚΚΕ.)
    Θα πει κάποιος οκ και οι μπολσεβίκοι μόνοι τους ήταν, θα πω ότι η ιδιοφυία του Λένιν ακόμα 100 χρόνια μετά σαν καθοδηγητής δεν έχει ξεπεραστεί. Και αυτό χωρίς να κρίνω μονομερώς την επιτυχία της επανάστασης από την ύπαρξη της προσωπικότητας Λένιν στην εποχή του. Π.χ στην εποχή του με 80 τόσο % αναλφάβητους υπήρχε ένας Λένιν , ανώ σήμερα με 80 τόσο % μορφωμένους (αν και λειτουργικά αναλφάβητους) μπορεί να υπάρχουν 200 Λένιν κάπου εκεί στα κρυφά και να μη φαίνονται ( τα νούμερα είναι αυθαίρετα , εκφράζω χονδρικά τάξεις μεγεθών ), συν την τεράστια αλλοτρίωση που έχει επιφέρει στις μάζες τα σάπισμα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, συν τα ΜΜΕ των αστών,συν την άνοδο του φασιμού , συν τη γιαγάντωση του οπορτουνισμού, συν τόσα άλλα.

    Αν θεωρήσουμε ότι υπάρχουν σαφείς ενδείξεις για ξέσπασμα ιμπεριαλιστικού πολέμου,αν, λέω αν, στην τάδε χώρα ξεκινήσει εμφύλιος πόλεμος με σοσιαλιστικό περιεχόμενο ενάντια στην ντόπια τους αστική τάξη, πόσο μακρυά μπορεί να φτάσει κάτι τέτοιο , πριν πάνε όλοι μαζί άκλαυτοι ;
    Μήπως κάποιοι σε μια χώρα χ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΝΕ ΑΚΛΑΥΤΟΙ , ώστε μέσα στο συνολικό επικείμενο ιμπεριαλιστικό μπάχαλο , οι επόμενοι που (ΣΥΝΤΟΜΑ) θα το τολμήσουν να πάνε λιγότερο άκλαυτοι , οι μεθεπόμενοι (ΣΥΝΤΟΜΑ) να πάνε λίγο κλαμμένοι, οι μετα-μεθεπόμενοι (ΣΥΝΤΟΜΑ) να κλαφτούν, και οι αντι-μετα-μεθεπόμενοι (ΣΥΝΤΟΜΑ) ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ ?
    Έχοντας το ιστορικό προηγούμενο της παρισινής κομμούνας (άκλαυτοι) και της Οκτωβριανής επανάστασης (Νίκησαν) , σήμερα είναι μάλλον αρκετά πιο σύνθετα τα πράγματα (Θα πρέπει να ΠΑΝΕ περισσότεροι)

    Μακάρι φυσικά να ξεκινήσουν ταυτόχρονα , αλλά για κάποιο λόγο (μη αποδείξιμο από μέρος μου, πείτε με εν μέρει ιδεαλιστή, οκ) πιστεύω ότι τουλάχιστον οι πρώτοι που θα το επιχειρήσουν ΘΑ ΠΑΝΕ άκλαυτοι.
    Με αυτήν την απλή συλλογιστική πόσοι από εμάς είναι πραγματικά έτοιμοι να είναι οι πρώτοι?

    Μήπως υπάρχει ένα πιο συγκεκριμένο μονοπάτι (από τα πολλά πιθανά) που θα πρέπει να ακολουθήσουν οι λαοί της γης (μιλώντας όχι απλώς γενικά για την οργάνωση της της πάλης αλλά ΠΩΣ θα πρέπει να γίνει αυτή, και ποιες θυσίες ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ να ικανοποιηθούν σήμερα) ώστε ο επικείμενος ιμπεριαλιστικός χαμός να μετατραπεί στο διαλεκτικό του αντίθετο (και πριν προλάβει ο ιμπεριαλισμός την εξάλειψη του ανθρώπινου είδους ) που θα είναι η σοσιαλιαστική και κομμουνιστική ειρήνη και μια και καλή να ξεμπερδέψουμε (τουλάχιστον οι επόμενοι ) με τον ρημαδο-καπιταλισμό ;

    Γιώργος-Σ.
    (Γιώργος Παύλα Σίγμα Κεφαλαίο Τελεία)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν νομίζω να υπάρχει μονοπάτι σαν αυτό που λες...
      Μπορεί πάλι να υπάρξει κάποια έκπληξη, όπως με την Ρωσία το 1917...
      Από την άλλη μιλάς για κατάσταση στην οποία αν δεν διαλέξεις που να πας, θα παίσεις στο κενό, οπότε το θέμα είναι πόσοι θα επιλέξουν συνειδητά να μπουν σε αυτή την διαδικασία και να προσπαθήσουν για κάτι, και πόσοι θα τους πάρει απλά η μπάλα.

      Και κάτι για τους πιο αισιόδοξους (σαν εμένα). Ξεχνάμε ότι η επανάσταση της πληροφορίας, θα έκανε στις μέρες μας ένα εγχείρημα σαν την πρώτη σοσιαλιστική επανάσταση τους 21ου αιώνα, πολύ πιο εύκολο να εξαπλωθεί και να κερδίσει τον κόσμο, που έτσι κι αλλιώς ψάχνει διέξοδο!

      Κώστας

      Διαγραφή
  3. Ενώ τώρα δεν πάνε άκλαυτοι οι άνθρωποι κατά χιλιάδες σε διαδοχικές χώρες (Συρία, Ουκρανία κ.λ.π.) και πιο αθόρυβα και ήσυχα στις δικές μας χώρες (αυτοκτονίες, αποκλεισμός από υπηρεσίες υγείας) η στο μεταίχμιο των πλωτών φέρετρων της Μεσογείου?

    ημιάγριος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ρομπότ-δολοφόνοι: ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον.

    http://projectantisystem.wordpress.com/2014/08/29/ρομπότ-δολοφόνοι-ένα-όχι-και-τόσο-μακρ/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. «…που όπως κάθε πραγματική κυριαρχία, δεν γνωρίζει εγγενή όρια και συνεπώς έχει αντικειμενικά μόνο εχθρούς»

    Μπορείς να το εξηγήσεις λίγο περισσότερο αυτό με τους εχθρούς?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ναι, βέβαια.

    Πρώτο, ο κυρίαρχος εκ φύσης δεν μπορεί να περιορίσει την ισχύ του--η κυρίαρχη ισχύς είναι φύσει απεριόριστη στο πεδίο στο οποίο ασκείται, αλλιώς δεν είναι κυρίαρχη. Για παράδειγμα, ένα κράτος δεν μπορεί να έχει επικυριαρχία σε ένα έδαφος, να του την πάρει ένα άλλο κράτος και να πει "δεν πειράζει, έχω και άλλα εδάφη, ένα λιγότερο." Στον βαθμό που είναι κυρίαρχο κράτος, είναι αναγκασμένο να διεκδικεί πάντα την αποκλειστικότητα αυτής της κυριαρχίας και να μη δέχεται κανένα ανταγωνιστή για αυτή. Οι φιλελεύθεροι πιστεύουν στον αυτο-περιορισμό της κυριαρχίας, αλλά βλέπουμε και εμπειρικά ότι αυτό δεν δουλεύει ποτέ όταν κάποιος δεν την αμφισβητεί έμπρακτα. Για παράδειγμα, το ελληνικό κράτος σε στέλνει φυλακή επειδή απήργησες στον βαθμό που δεν μπορείς να αμφισβητήσεις έμπρακτα την κυριαρχία των ΜΑΤ και του στρατού του. Πριν δεν έστελνε τόσο εύκολα φυλακή, αλλά αυτό δε σήμαινε ότι είχε κανέναν αυτόματα που να πέφτει μόνος του όταν η κυριαρχία του έβγαινε από κάποια όρια. Εξού και οι αυταπάτες των Συνταγματολόγων που κραδαίνουν παραγράφους Συνταγμάτων, λες και τα Συντάγματα γράφουν το κράτος και όχι το κράτος τα Συντάγματα.

    Με ιμπεριαλιστικούς όρους, τώρα, η απολυτότητα της κυριαρχίας του ιμπεριαλιστικού ηγεμόνα --της κορυφής στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα-- είναι αναπόφευκτο να δημιουργήσει δυσαρέσκεια και έχθρα σε όσους πρέπει να τρώνε σφαλιάρα και να καταπίνουν, όπως μας δημιουργεί και μας δυσαρέσκεια η σφαλιάρα που τρώμε από ένα κράτος το οποίο νομίζαμε (ως "δημοκρατικοί") ότι αυτοπεριορίζει την εξουσία του αλλά παπάρια αυτοπεριορίζει οτιδήποτε.

    Για τον λόγο αυτό, και επειδή "δρυος πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται", ο κυρίαρχος είναι λύκος μοναχός, όπως ήξεραν ήδη οι αρχαίοι ημών. Όσο έχει δόντια και δύναμη, κάθονται όλοι σούζα και του κάνουν και τους φίλους, τον γλείφουν όλη μέρα, του λένε "γες μάστερ" και τέτοια. Όταν τα χάσει, τον γράφουν στα παλαιότερα όπως έγραψαν την πάλαι ποτέ κυρίαρχη Πορτογαλία ή την Ισπανία, και όπως έχουν σήμερα τα αγγλάκια οι Αμερικάνοι για να σκουπίζουν τον κώλο τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. κάθονται όλοι σούζα=όλοι όσοι δεν ενοχλούνται να τρώνε απ' τα αποφάγια του, εννοώ. Είπα σε άλλο σχόλιο ότι η Κούβα, μια κουτσουλιά κράτος, γεωγραφικά στο στόμα του λύκου και ολομόναχο στη Νότια Αμερική μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ και πριν την άνοδο του Τσάβεζ δεν έδειξε ποτέ φόβο απέναντι στις ΗΠΑ, δε γονάτισε--έκανε συμβιβασμούς, αλλά ούτε στα πόδια το βαλε, ούτε το ριξε στο τσάμικο όταν ξέμεινε από συμμάχους. Αυτό εγώ το καταλαβαίνω ως "επαναστατικό σοσιαλισμό", άλλοι δεν ξέρω.

      Διαγραφή
    2. Ναι, έτσι κουμπώνει και η θεωρία της διπλωματίας της ατομικής βόμβας που έγραψες τις προάλλες.

      Πάντως εγώ ανάποδα το είχα στο μυαλό μου. Ίσως επειδή κρίνω από Ελλάδα που μόνο εχθρότητα δεν βλέπω για τις ΗΠΑ.

      Διαγραφή
  7. Δυο ωκεανοί, μια βαβέλ εθνών και η αγγλοσαξονική προτεσταντική παράδοση είναι οι τρεις παράγοντες που προστατεύουν τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό από μια ενδεχόμενη ήττα ή ανατροπή του. Επομένως, είναι σίγουρο ότι ο ιμπεριαλισμός θα εξαλείψει τελειωτικά την ανθρωπότητα. Όμως, επειδή δεν πιστεύω όμως ότι η ανθρωπότητα μπορεί να εξαλειφθεί έτσι απλά, θεωρώ ότι το USA και τα εξαπτέρυγά του (ΝΑΤΟ, ΙΣΙΛ, ΜΚΟ κλπ.) θα την οδηγήσουν σε έναν χιλιετούς διάρκειας μεσαίωνα. Ακόμα και αν ο Πούτιν και οι Ρώσοι του τα έχουν βαρία και βοδινά, ο κατήφορος για να μην πω ο κατακρημνισμός παραμένει αναπόφευκτος.
    Κι οι θεοί να μας φυλάνε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για όλους τους μεγάλους, κάποτε υπήρχε η εντύπωση ότι θα μείνουν για πάντα μεγάλοι. Υπήρχε λέω, γιατί οι μεγάλοι αλλάζουν από καιρό σε καιρό και αυτοκρατορίες γίνονται ερείπια.
      Ας μην μεμψιμοιρούμε λοιπόν, τίποτα δεν είναι σίγουρο μέχρι να κάνουμε και το τελευταίο που περνάει από τον χέρι μας για να το αλλάξουμε. Και όσο ζούμε, περνάνε πάρα πολλά πράγματα από τα χέρια μας.

      Κώστας

      Διαγραφή