Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2014

Κοκτέιλ Μολότωφ #357

Το ερώτημα της δεκαετίας:

Τι θέλουν οι υπό παρατεταμένη ύφεση ΗΠΑ από την Ρωσία και την Κίνα; Γιατί ότι κάτι θέλουν, αυτό δεν μπορεί καθόλου εύκολα να αποκρυφθεί.

Βοήθεια 50/50: Μην απαντήσετε "να ανατρέψουν τον σοσιαλισμό και να φέρουν τον καπιταλισμό". Καπιταλισμό έχουν ήδη η Ρωσία και η Κίνα. Ο στόχος που θα αναφέρατε επιτεύχθηκε στην προηγούμενη ιστορική φάση, για τον ένα ή άλλο λόγο, λίγο μας ενδιαφέρει εδώ.

Να ανατρέψουν τον σοσιαλισμό λοιπόν και να φέρουν τον καπιταλισμό δεν έχει κανένα νόημα να το θέλουν οι ΗΠΑ, το πέτυχαν. 

Να ξεφορτωθούν τον οικονομικό ανταγωνισμό;

Και τον ευρωπαϊκό ανταγωνισμό; Γιατί δεν είναι ο ευρωπαϊκός ανταγωνισμός προτεραιότητα;

Να κάνουν περισσότερες μπίζνες με τις δυο χώρες;

Μόνο μπίζνες δεν έχεις στόχο να κάνεις όταν υποδαυλίζεις με κάθε τρόπο την εχθρότητα με ένα άλλο κράτος. Μάλλον έχεις προαποφασίσει ότι το εμπορικό σου ισοζύγιο δεν μπορεί να τα βάλει με αυτές τις οικονομίες και ότι οι εμπορικές σου σχέσεις μαζί τους σου προκαλούν περισσότερη ζημιά παρά κέρδος.

Άλλον τι;

Για σκεφτείτε...

47 σχόλια:

  1. Να παρω βοηθεια απο Μιχελογιαννακη ?
    Γκεοργκυ Ζουκωφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συμμαχία. Ενωμένες Πολιτείες Κόσμου. Οι φυλές θα ενωθούν κάτω από έναν παγκόσμιο ηγέτη, με κοινό νόμισμα, ενιαία θρησκεία και πραγματικό άρχοντα το σατανά.
    Αυτή είναι η πολιτική της Νέας Τάξης Πραγμάτων.
    Αλλά είστε κομμουνιστές και δεν τα καταλαβαίνετε αυτά. Γελάτε τώρα αλλά όταν θα γίνουν θα θυμηθείτε τον π. Παΐσιο και θα παρακαλάτε για συγχώρεση.

    τσαφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Trollaria Trollara! Με σουραύλια και βιολιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. να ανατρέψουν τον καπιταλισμό και να φέρουν τον σοσιαλισμό φυσικά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Εγώ ψηφίζω ότι θέλουν να ξεφορτωθούν τον ανταγωνισμό, σε πρώτη φάση με αυτόν που μπορούν να το κάνουν με το μικρότερο πολιτικό και οικονομικό κόστος, καθώς τα ευρωπαϊκά κράτη ήταν μια ζωή αμερικανόδουλα στο φούλ. Μαύρα πρόβατα πάντα υπήρχα έτσι κι αλλιώς, και την πλήρωναν πρώτα!

    Ο καλός ιμπεριαλιστής έχει νομίζω το εξής σχέδιο κυριαρχίας: 1)σοσιαλισμός, 2)όσοι μπορώ να στοχοποιήσω εύκολα, 3)άλλες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, 4) αστρόσκονη ο πλανητάκος, τουλάχιστον εμείς είχαμε φράγκα και ζήσαμε καλά!

    Κώστας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Μια χαρά. Να εξαλείψουν τον ανταγωνισμό.

    Όταν θέλεις να εξαλείψεις τον ανταγωνισμό ενός άλλου εργοστασίου, το κλείνεις.

    Όταν θέλεις να εξαλείψεις τον ανταγωνισμό δύο χωρών με 2 δισεκατομμύρια πληθυσμό, τι ακριβώς κάνεις;

    Μετάφρασέ μου το αυτό που θεωρείς στόχο στην πολιτική πράξη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάτι σε αποικιοποίηση φαντάζομαι, αλλά πιο ωραίο και πιο παρφουμαρισμένο, με hedge fund managers! Η διαδικασία για να φτάσεις εκεί είναι το θέμα νομίζω, και δεν έχει πολλαπλές επιλογές...

      Κώστας

      Διαγραφή
    2. Συμφωνούμε λοιπόν ότι "εξαλείφω τον ανταγωνισμό" δεν μπορεί να σημαίνει "κλείνω τη Ρωσία και την Κίνα" σαν να είναι εργοστάσια, δε γίνεται αυτό.

      Η Ρωσία και η Κίνα, άμα το σκεφτούμε ως αμερικάνοι ιμπεριαλιστές, έχουν ένα πολύ καλό και ένα πολύ κακό.

      Έχουν γαμάτες βιομηχανικές υποδομές και πολλές πλουτοπαραγωγικές πηγές. Και τεράστια εσωτερική αγορά. Αυτό είναι το καλό. Τι καλό, τρία καλά. Τρίκαλα που λέμε.

      Αλλά έχουν ένα πολύ μεγάλο κακό. Τα χρησιμοποιούν για πάρτη τους και βλάπτουν το αμερικανικό κεφάλαιο, ιδιαίτερα στο δευτερογενή τομέα, στη βιομηχανία, που έχει πάει κατά διαόλου συγκριτικά στις ΗΠΑ.

      Άρα έχουν τρία καλά που όμως γίνονται ένα κακό γιατί τα ελέγχουν οι Ρώσοι και οι Κινέζοι αστοί.

      Άρα πρέπει να τα ελέγξεις εσύ, ο αμερικάνος. Να τα αρπάξεις με κάποιο τρόπο.

      Συμφωνούμε ότι αυτό εννοούμε "κάνω πέρα τον ανταγωνισμό";

      Διαγραφή
    3. Σωστός, νομίζω πως είναι ξεκάθαρο!

      Κώστας

      Διαγραφή
    4. Αλλά πώς να τα αρπάξεις;

      Πώς αρπάζεις συνήθως; Φτιάχνεις κυβερνήσεις-μαριονέτες που σε αφήνουν να κλέβεις και να λεηλατείς ελεύθερα. Εν προκειμένω, φτιάχνεις κυβερνήσεις-μαριονέτες που σε αφήνουν να κλέβεις και να λεηλατείς απ' τους Ρώσους και τους Κινέζους αστούς όσα έκλεψαν και λεηλάτησαν οι ίδιοι από τους Ρώσους και Κινέζους εργάτες. Δηλαδή, πρέπει να εκτοπίσεις τον ντόπιο νταβατζή, να του μειώσεις το μερτικό έστω, και να αρπάζεις εσύ τον ρώσικο και τον κινέζικο προλεταριακό ιδρώτα. Και τι ιδρώτας! Μιλιούνια! Και τι πλουτοπαραγωγικές πηγές!

      Αποικιοκρατία δε λέγεται τούτο όμως; Πώς να υλοποιηθεί χωρίς κάποια μορφή συντριβής της εθνικής ανεξαρτησίας των αστικών αυτών τάξεων που πρέπει να πάρουν τον πούλο για να τρως εσύ;

      Πώς τα βλέπεις, βγάζουν νόημα;

      Διαγραφή
    5. Απολύτως, αυτή είναι η μόνη επιλογή τους, η νέα αποικιοκρατία. Εκτός και άμα μπορέσουν με έμμεσο τρόπο να ελέγξουν τις αστικές τάξης αυτών των χωρών, πράγμα που όμως αποκλείεται νομίζω.

      Κώστας

      Διαγραφή
    6. Ααααα, ο καλός ιμπεριαλιστής είναι...επαναστάτης. Για να ελέγξει, πρέπει να ανατρέψει. Για να ανατρέψει, πρέπει να δημιουργήσει εσωτερική αστάθεια.

      Αλλά διάβολε, Ρώσοι και Κινέζοι είναι δομικά ασταθείς σε πολιτικό επίπεδο παρά το γεγονός ότι το παλεύουν οικονομικά. Πατάνε σε δυο βάρκες, πράττουν καπιταλιστικά αλλά έχουν να κρατήσουν και κάποια προσχήματα σοσιαλιστικά.

      Καλό αυτό αν είσαι Αμερικάνος. Πάρα πολύ καλό. Ξέρεις τι "ανατρεπτικά" κινήματα σου επιτρέπει να δημιουργήσεις;

      Διαγραφή
    7. τάξης = τάξεις
      Ναι, η αλήθεια είναι ότι ειδικά σε πρώτη φάση δεν είναι βλάκες να κάνουν ντου, εκτός και αν πιεστούν οικονομικά.

      Κώστας

      Διαγραφή
    8. Τους χτυπάς "απ' τα δεξιά": δεν έχουν δημοκρατία, έχουν ανατολίτικο δεσποτισμό, έχουν καπιταλισμό με ασιατικές αξίες, είναι κρυφοσταλινικοί και κρυφομαοϊκοί, Ολοκληρωτιστές, απαπαπα, κλπ.

      Και τους χτυπάς "απ' τα αριστερά" ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ: σιγά τις χώρες, ξεφτέλισαν τον σοσιαλισμό, στυγνή εκμετάλλευση, πλουτοκρατία, λόμπι, ολιγαρχία, δείξε-πείξε.

      Έχεις μαζί σου τους Τζήμερους. Αλλά έχεις και τους υπεραπαναστάτες, αν όχι ανοιχτά μαζί σου, έστω ανεκτικούς στις κινήσεις σου, και αν όχι ούτε αυτό, αποσυρμένους και αδιάφορους γιατί δεν διακυβεύεται η επανάστα (όχι, δεν διακυβεύεται η επανάστα, άλλο διακυβεύεται!)

      Διαγραφή
    9. Ακριβώς έτσι κινούνται ήδη οι Αμερικάνσκι. Μεθοδικά και με τρομερή ιδεολογική κάλυψη και "απ' τα δεξιά" και "απ' τα αριστερά".

      Να δούμε αν θα αντέξει ο Πούτιν και το ΚΚΚ.

      Διαγραφή
    10. Θυμάστε ένα άρθρο της Jodi Dean που ανέλυσα που έλεγε ότι ο καπιταλισμός πάει κατά διάολου γιατί "δεν παράγει πράγματα";

      Θυμάστε τι είπε ο Ομπάμα για τους Κινέζους, ότι δηλαδή παραπαράγουν πράγματα;

      Ο αμερικάνικος καπιταλισμός είναι σε αδιέξοδο, και πυροδοτεί όλη αυτή τη μπουρδολογία περί "καζινοκαπιταλισμού" γιατί διάολε, το χρηματοπιστωτικό του ποδάρι πάει, έχει κουτσαθεί απ' το 2008. Πού στο διάολο να σταθεί;

      Για κάτσε, τι έχουν η Ρωσία και η Κίνα; ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟ ποδάρι έχουν, και ποδάρι να! με το συμπάθειο.

      Το θέλει ο Αμερικάνος αυτό το ποδάρι. Και όταν θέλει κάτι ο Αμερικάνος γίνονται πολλά πράγματα στον πλανήτη.

      Διαγραφή
    11. Προσοχή, "βιομηχανικό ποδάρι" δε σημαίνει "μηχανήματα". Σημαίνει φτηνή εργατική δύναμη και τεράστια καταναλωτική αγορά για βιομηχανικά προϊόντα. Που η καριόλα σ' αυτή τη φάση, γαμώ την Κίνα του μέσα είναι ΕΞΑΓΩΓΙΚΗ, γεμίζει το Αμέρικα προϊόντα αντί να αγοράζει τα προϊόντα του Αμέρικα.

      Πρόμπλεμ λούκινγκ φορ σολούσιον.

      Διαγραφή
    12. Σημαίνει φτηνή εργατική δύναμη και τεράστια καταναλωτική αγορά για βιομηχανικά προϊόντα

      Α ναι, και πρώτες ύλες. Καύσιμα, μέταλλα, ορυκτά....

      Διαγραφή
    13. Restart ψάχνει ο αμερικάνικος καπιταλισμός. Και restart με τη σπασμένη φούσκα του χρηματοπιστωτικού δε γίνεται όσο και να προσπαθεί. Πρέπει να ξαναελέγξει το βιομηχανικό για να ξανακάνει κύκλο της προκοπής. Αλλιώς μόνο ψευτοανακάμψεις και πάπαλα ανάπτυξη.

      Διαγραφή
  8. Δεν ξέρω την απάντηση, πάντως υπάρχει μεγάλη εξάρτηση των αμερικάνικων μονοπωλίων από τις παραγωγικές μοδάνες της κίνας. Αυτό δεν τους αρέσει καθόλου, αλλά νομίζω πως πρέπει να είναι και προσεκτικοί στις κινήσεις τους.

    Το ότι τα σχεδίαζαν όλα αυτά καιρό είναι το μόνο σίγουρο (κι ας σκούζουν όσο θέλουν διάφοροι για "συνωμοσιολογίες"). Το γνώριζαν ότι αργά ή γρήγορα έχοντας μεταφέρει εκεί την παραγωγή, οι κινέζοι δεν θα το έπαιζαν για πάντα ιθαγενείς που τους δίνουν καθρεφτάκια κι όλα οκ (δεν είναι ο κιμ πρώτη μούρη τζάμπα καθημερινώς στα μμε -- τον φάγαν τα τακούνια του λένε σήμερα).

    Εκεί πάντως που τους βγάζω το καπέλο είναι η επιτύχια τους όσον αφορά τον βαθμό αποχαύνωσης των δικών τους λαών. Το τι ακούμε και διαβάζουμε τον τελευταίο καιρό με ουκρανία, πούτιν, ΙΚ κτλ δεν περιγράφεται, σαν να ζεις σε καθεστώς μαζικής παράνοιας, όπου αρχίζεις φυσικά στο τέλος να αναρωτιέσαι αν εσύ είσαι ο τρελός.

    Ijon Tichy

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Εξαγωγή συσσωρευμένων κεφαλαίων εκεί που τώρα έχουν τα κεφάλαιά τους άλλοι καπιταλιστές.

    Όποιος το καταφέρει επιβιώνει,όποιος όχι,σκάει.

    WrongTendency

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Δεν θεωρω οτι τα αιτια περιοριζονται στενα στον οικονομικο τομεα.

    Η Ρωσια εχει πρωτες υλες αλλα οι ΗΠΑ ελεγχουν τις πρωτες υλες (και κυριως το πετρελαιο) ολου του υπολοιπου κοσμου. Μπορει η Κινα να εχει εργατικο δυναμικο αλλα αυτο το εκμεταλλευονται εδω και χρονια τα αμερικανικα μονοποπωλια. Και αν η Κινα ανταγωνιζεται την αμερικανικη βιομηχανια αυτο το κανουν ηδη εδω και δεκαετιες τα ευρωπαικα και ιαπωνικα μονοπωλια.

    Επισης δε θεωρω οτι οποιαδηποτε "σοσιαλιστικα" καταλοιπα θεωρεις οτι υπαρχουν υπο τη μορφη λαικων διακαιωματωμ κτλ παιζει κυριαρχο ρολο. Και παλι ο ευρωπαικος καπιταλισμος μου φαινεται πιο "φιλολαικος".

    Τα αιτια, κατα τη γνωμη μου, πρεπει να αναζητηθουν σε δυο αλλυλοσυνδεομενους παραγοντες. Ο ενας ειναι οτι ο κινεζικος αλλα κυριως ο ρωσικος ιμπεριαλισμος ειναι πιο "ανεξαρτητος" σε σχεση με τον ευρωπαικο η τον ιαπωνικο οι οποιοι ειτε ηθελημενα ειτε αναγκαστικα ειναι σε μεγαλο βαθμο ταυτισμενοι με τον αμερικανικο σε γεωπολιτικα θεματα. Το αποτελεσμα ειναι ο ρωσικος και ο αμερικανικος ιμπεριαλισμος να ερχονται σε συγκρουση σε διαφορα θεματα. Ο δευτερος παραγοντας ειναι οτι οι Ρωσοι, και παλι σε αντιθεση με ευρωπαιους και ιαπωνεζους, αισθανονται αρκετα ισχυροι (κατα βαση λογω της στρατιωτικης τους και ενεργειακης τους ισχυος) να εναντιωθουν εμπρακτα στους αμερικανους στα θεματα τριβης. Οχι σαν ισος προς ισο αλλα κανουν αυτο που δεν μπορουν να κανουν οι αλλοι ιμπεριαλιστες ακριβως επειδη ειναι ενεργειακα και στρατιωτικα αυταρκης. Ειναι αυτοι οι δυο παραγοντες θεωρω, προφανως σε συνδιασμο με την οικονομικη κριση, που εξηγουν τη πρεμουρα ρων αμερικανων με συρια, λιβυη, ουκρανια κτλ.

    Βασιλης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Ο ενας ειναι οτι ο κινεζικος αλλα κυριως ο ρωσικος ιμπεριαλισμος ειναι πιο "ανεξαρτητος" σε σχεση με τον ευρωπαικο η τον ιαπωνικο οι οποιοι ειτε ηθελημενα ειτε αναγκαστικα ειναι σε μεγαλο βαθμο ταυτισμενοι με τον αμερικανικο σε γεωπολιτικα θεματα"

      "Ανεξάρτητος" και "εξαρτημένος" ιμπεριαλισμός. Καλά το πας, όλο ευθεία...

      Διαγραφή
    2. Προφανως ολοι οι ιμπεριαλισμοι ειναι ανεξαρτητοι υπο την εννοια οτι υπηρετουν τα δικα τους και μονο συμφεροντα. Αυτο που εννοω ειναι οτι ο ρωσικος ιμπεριαλισμος εχει πρακτικα μεγαλυτερη δυνατοτητα να το κανει, κινουμενος σε αντιθεσημε τους αμερικανους, ακριβως λογω της στρατιωτικης και ενεργειακης του ισχυος. Αυτο μπορεις να το αντιπαραβαλλεις πχ με το γερμανικο ιμπεριαλισμο του οποιου η στρατιωτικη αδυναμια περιοριζει τις δυνατοτητες αντιπαραθεσης του με αλλους ιμπεριαλισμους.

      Βασιλης

      Διαγραφή
    3. Δεν πρόκειται λοιπόν για "εξαρτημένους" και "ανεξάρτητους" ιμπεριαλισμούς. Πρόκειται για πλήρως αναπτυγμένους ιμπεριαλισμούς, ολοκληρωμένους ιμπεριαλισμούς (ΗΠΑ), για ιμπεριαλισμούς που μπορούν να διεκδικήσουν σημαντικά μερίδια της παγκόσμιας αγοράς μόνο εκχωρώντας δικαιώματα και πρωτοβουλία στον ολοκληρωμένο ιμπεριαλισμό όταν αυτός το απαιτεί (ΕΕ) και για αναπτυσσόμενους, εν εξελίξει ιμπεριαλισμούς, ιμπεριαλισμούς που ψάχνουν να ανδρωθούν μέσα στο έδαφος πρώην αποικιοκρατούμενων κοινωνιών (Ινδία, Κίνα), πρώην σοσιαλιστικών κοινωνιών (Ρωσία), αλλά μαστίζονται από αντιφάσεις και χαρακτηρίζονται από πολύ μικρότερη δύναμη της αστικής τάξης να κυριαρχήσει απόλυτα εσωτερικά από ό,τι στις ΗΠΑ και την ΕΕ.

      Διαγραφή
    4. Και την ίδια στιγμή, όλο αυτό το σύστημα χτίστηκε πάνω σε ένα άλλο σύστημα, της αποικιοκρατίας, και κουβαλάει ακόμα την κληρονομιά του, που είναι ακριβώς το δίπολο Δύση-Ανατολή. Δεν έχει εξαλειφθεί ως παράγοντας λειτουργίας του ιμπεριαλισμού του 21ου αιώνα η κληρονομιά της αποικιοκρατίας και είναι λάθος να θεωρείται ότι δεν παίζει πια κανένα ρόλο στον καθορισμό των συσχετισμών ανάμεσα σ' αυτές τις τρεις ομάδες.

      Διαγραφή
    5. Τέλος, αν τεθεί το ερώτημα "είναι αδιάφορα όλα αυτά για το επαναστατικό κίνημα σήμερα", η απάντηση είναι "μόνο αδιάφορα δεν είναι." Είναι, αντίθετα, θεμελιώδη ως γνώση για τις πραγματικές αντιφάσεις του συστήματος, τα σημεία αδυναμίας του, τους "αδύναμους κρίκους του."

      Και το LR επιμένει: Το δίπολο Ανατολής-Δύσης, η ένταση ανάμεσα στον ολοκληρωμένο και τον εν εξελίξει ιμπεριαλισμό (έτσι ξανακωδικοποιείται στις μέρες μας το δίπολο αποικιοκρατών-αποικιοκρατούμενων) είναι ο θεμελιακός αδύναμος κρίκος του συστήματος. Αν θέλεις να καταστήσεις την Ελλάδα αδύναμο κρίκο πρέπει να έχεις τα μάτια ορθάνοιχτα πάνω σ' αυτό και όχι να αδιαφορείς λες και δεν κάνει καμία διαφορά.

      Διαγραφή
    6. Το κατα ποσο, οπως γραφεις, μια αστικη ταξη κυριαρχει εσωτερικα εχει να κανει με τη δυνατοτητα εξαγορας της ντοπιας εργατικης ταξης και των μεσοστρωματων. Ο ρωσικος και ο κινεζικος ιμπεριαλισμος δεν ειναι τοσο εδραιωμενοι εσωτερικα λογω της μικρης τους ηλικιας, που σημαινει οτι υπαρχουν ακομα υπολειμματα απο το παρελθον, και λογω της περιορισμενης ακομα δυνατοτητας εξαγορας της εργατικης ταξης και των μεσοστρωματων. Αυτο ομως παντα ισχυε για ολους τους ιμπεριαλισμους σε αυτο το επιπεδο αναπτυξης.

      Προσπαθωντας να καταλαβω το σκεπτικο σου θεωρεις πχ οτι το σοσιαλιστικο παρελθον της Κινας ειναι κατι θα την διαφοροποιησει δραστικα σε σχεση με την Ιαπωνια οπου το παρελθον της ηταν φεουδαρχικο;

      Και πρακτικα ποια θεωρεις οτι πρεπει να ειναι η τακτικη του κομμουνιστικου κινηματος σε αυτο τον ενδοιμπεριαλιστικο ανταγωνισμο, ποιοι θα πρεπει να ειναι οι στοχοι του και ποια τα προσδοκωμενα.

      Βασιλης

      Διαγραφή
    7. Εγώ δεν χρησιμοποιώ τον όρο "ενδοϊμπεριαλιστική διαμάχη" για να περιγράψω τη σύγκρουση ανάμεσα στον ολοκληρωμένο ιμπεριαλισμό και τον ιμπεριαλισμό υπό εξέλιξη, που είναι ασταθής και δεν έχει βασίζεται σε αστική τάξη που έχει κατακτήσει τον έλεγχο της κοινωνίας της και την απόλυτη ιδεολογική κυριαρχία.

      Σωστά παρατηρείς ότι το κατά πόσο έχει κυριαρχήσει μια αστική τάξη εσωτερικά αφορά τη δυνατότητα εξαγοράς της ντόπιας εργατικής τάξης και των μεσοστρωμάτων. Αυτό είναι κρίσιμο όμως και για την απορία που εκφράζεις, αν δηλαδή "το σοσιαλιστικο παρελθον της Κινας ειναι κατι θα την διαφοροποιησει δραστικα σε σχεση με την Ιαπωνια οπου το παρελθον της ηταν φεουδαρχικο".

      Ο ίδιος δέχεσαι ότι η κινεζική αστική τάξη δεν είναι σε θέση να εξαγοράσει την κινεζική εργατική τάξη και να αναπτύξει εργατική αριστοκρατία στον ίδιο βαθμό, πχ, με τη γιαπωνέζικη. Δέχεσαι, κατά συνέπεια, ότι πράγματι δεν πρόκειται καθόλου για ίδιες περιπτώσεις. Γιατί υπό πίεση, η ιαπωνική αστική εξουσία έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να στραφεί προς τον φασισμό και να επιβληθεί εσωτερικά σε τέτοια κατεύθυνση από ό,τι η κινέζικη, η οποία ούτε ιστορικά ερείσματα τέτοιου είδους μπορεί να βρει προς την εργατική της τάξη, ούτε να αποφύγει την αμφισβήτηση σε μεγάλη κλίμακα θα μπορεί.

      Και αυτό απαντά στο είδος των πρακτικών συνεπαγωγών για την κομμουνιστική τακτική, που είναι ακριβώς η διαφοροποίηση μεταξύ των δύο, η ανάδειξη του χαρακτήρα της σύγκρουσης με συγκεκριμένο τρόπο (και όχι με την αφηρημένη γενικολογία του 'ενδοϊμπεριαλιστικού', και η σαφής στήριξη της --εν προκειμένω-- κινεζικής εργατικής τάξης απέναντι σε νεοαποικιακού χαρακτήρα επιβουλές.

      Διαγραφή
    8. Οκ θεωρεις λοιπον οτι το κυριο χαρακτηριστικο αυτης της διαμαχης ειναι η προσπαθεια αποικοιοποιησεις των χωρων αυτων και δεν το βλεπεις σαν μια κλασσικη ενδοιμπεριαλιστικη διαμαχη.

      Παρ' ολα αυτα αν παρατηρησεις τα τελευταια χρονια τα σημεια διαμαχης μεταξυ Ρωσιας- ΗΠΑ κανενα δεν βρισκεται εντος της ρωσικης επικρατειας, αντιθετα ολα αφορουν τον περιορισμο της ρωσικης επιρροης σε τριτες χωρες (Λιβυη, Συρια, Ουκρανια, Γεωργια, πιο παλια Σερβια). Τετοια φαινομενα ειναι ομως τυπικα σε ενδοιμπεραλιστικες διαμαχες για το μοιρασμα των αγορων, οπου ο ισχυροτερος ιμπεριαλιστης (ΗΠΑ) εκδιωκει τον ασθενεστερο (Ρωσια). Μπορει καποτε ο συσχετισμος ισχυος να γινει τοσο ανισος ωστε ο ασθενεστερος απο τους δυο να "αποικιοποιηθει"; Θα μπορουσε αλλα δε θεωρω οτι ειναι κατι αμεσο.

      Η για να το πω αλλιως θεωρω οτι για τον Ρωσο κομμουνιστη, η παλη εναντια στην ισχυροποιηση του ρωσικου ιμπεριαλισμου (π.χ. ευρασιατικη ενωση) ειναι πρωτευων σε σχεση με την παλη, σε συνεργασια με τη ρωσικη αστικη ταξη, εναντια στον αμερικανικο ιμπεριαλισμο. Παλη που αν ειναι επιτυχης θα περιορισει και τις δυνατοτητες εξαγορας της ρωσικης εργατικης ταξης.

      Το ιδιο προφανως ισχυει και για τον αμερικανο, και καθε αλλο, κομμουνιστη ο οποιος θα πρεπει να πολεμησει τις ιμπεριαλιστικες παρεμβασεις της δικης του χωρας, χωρις ομως να συντασσεται με τον αντιπαλο ιμπεριαλισμο.

      Βασιλης

      Διαγραφή
    9. Για το πρώτο: ναι, μόνο που μια σειρά αυτών των κρατών βρίσκονται γειτονικά με τα ρωσικά σύνορα.

      Για το αν μπορεί να γίνει ο συσχετισμός τόσο άνισος ώστε να περάσουμε στο επόμενο βήμα: το επόμενο βήμα, υπό τη μορφή της αναγκαιότητας της κυβέρνησης Πούτιν και της εγκαθίδρυσης μιας μαριονέτας τύπου Γέλτσιν, έχει ήδη τεθεί ρητά από αμερικανούς αξιωματούχους, δεν το φαντάστηκα εγώ.

      Για τα καθήκοντα των Ρώσων κομμουνιστών: Είναι εντελώς λαθεμένος ο τρόπος που τα θέτεις και συνιστά ουσιαστικά συνεργασία με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Ο σωστός τρόπος είναι η γραμμή ότι η κυβέρνηση Πούτιν είναι δεσμευμένη στο κεφάλαιο σε βαθμό τέτοιο που δεν πρόκειται ποτέ να διασφαλίσει τα συμφέροντα του ρωσικού λαού διεθνώς όπως δεν τα διασφαλίζει και εθνικά.

      Ανάμεσα στη δική σου πρόταση και τη δική μου υπάρχει μια τεράστια διαφορά: η δική μου δεν δίνει χιλιοστό νομιμοποίησης στις προθέσεις των Αμερικανών.

      Διαγραφή
    10. υπό τη μορφή της αναγκαιότητας της κυβέρνησης Πούτιν=υπό την μορφή της αναγκαιότητας ανατροπής της κυβέρνησης Πούτιν.

      Διαγραφή
    11. Σχετικα με τις Κινα και Ιαπωνια. Ο Ιαπωνικος ιμπεριαλισμος στο αντιστοιχο επιπεδο αναπτυξης ειχε επισης περιορισμενες δυνατοτητες εξαγορας της ιαπωνικης εργατικης ταξης. Οπως βλεπουμε σημερα, με τα χρονια και με την, με τον ενα η τον αλλο τροπο, εκμεταλλευση αλλων λαων, οι δυνατοτητες εξαγορας που εχει εχουν αυξηθει κατα πολυ.

      Προφανως η κατασταση στη Κινα ειναι διαφορετικη απο τη Ρωσια, δεδομενου οτι και δεν εχει στρατιωτικα τις ιδιες δυνατοτητες αλλα και λογω του οτι ξενα μονοπωλεια ηδη εκμεταλλευονται τη κινεζικη εργατικη ταξη σε ευρεια κλιμακα.

      Υπο αυτη την εννοια θεωρω οτι οι σκεψεις σου εχουν ισως πιο πολυ εφαρμογη στη Κινα απο οτι στη Ρωσια. Αλλα και παλι δεν θεωρω οτι η λυση ειναι η στηριξη της Κινας (δηλαδη της κινεζικης αστικης ταξης) εναντια στις ΗΠΑ αλλα η στηριξη της κινεζικης εργατικης ταξης εναντια στη κινεζικη αρχουσα ταξη αλλα και στα ξενα μονοπωλια.


      Βασιλης

      Διαγραφή
    12. Σχετικα με τη Ρωσια.

      Το γεγονος οτι καποια κρατη ειναι κοντα στα συνορα εχει να κανει με το συσχετισμο ισχυος αναμεσα σε ΗΠΑ και Ρωσια δηλαδη εχει να κανει με μια ποσοτικη και οχι ποιοτικη διαφορα (δηλαδη ιμπεριαλιστικη αντιπαραθεση και οχι ιμπεριαλιστικης με εξαρτημενη χωρα).

      Το οτι οι Αμερικανοι προτιμουν μι ακυβερνηση τυπου Γιελτσιν ειναι προφανες. Το σημαντικο ομως δεν ειναι οι προθεσεις αλλα η πραγματικοτητα, δηλαδη κατα ποσον μπορουν να το κανουν. Στη παρουσα φαση δεν θεωροω οτι μπορουν να το κανουν και οι δυνατοτητες τους θα μειωνονται με το καιρο οσο η ρωσικη αστικη ταξη θα εδραιωνεται περισσοτερο.

      Σε σχεση με τη κατευθυνση των Ρωσων κομμουνιστων.

      Δε βλεπω που δινω νομιμοποιηση στους Αμερικανους. Περνοντας σαν παραδειγμα την Ουκρανια, δεν βλεπω πως η γραμμη για ανεξαρτητη, απο ΗΠΑ και Ρωσια, Ουκρανια δινει πατημα σε οτιδηποτε. Αλλα προφανως στο πλαισιο αυτης της γραμμης οι ρωσοι κομμουνιστες θα χτυπησουν περισσοτερο των ρωσικο και οι αμερικανοι τον αμερικανικο ιμπεριαλισμο. Περισσοτερο οχι με την εννοια οτι ο ενας ιμπεριαλισμος ειναι καλυτερος αλλα με την εννοια οτι παντα βρισκεσαι σε καλυτερη θεση να εναντιωθεις στο ντοπιο ιμπεριαλισμο παρα σε ενα ξενο (δεν μιλαω για περιπτωσεις ιμπεριαλιστικης παρεμβασης. Πχ οι Ουκρανοι θα πρεπει να εναντιωθουν το ιδιο και στους δυο).

      Τελος σχετικα με αυτο που λες "Ο σωστός τρόπος είναι η γραμμή ότι η κυβέρνηση Πούτιν είναι δεσμευμένη στο κεφάλαιο σε βαθμό τέτοιο που δεν πρόκειται ποτέ να διασφαλίσει τα συμφέροντα του ρωσικού λαού διεθνώς όπως δεν τα διασφαλίζει και εθνικά."

      Αυτο σαν προταση ειναι τοσο γενικη που θα μπορουσε να το πει ο οποισδηποτε, ακομα και ενας αστος αντιπαλος του Πουτιν. Σε πιο συγκεκριμενα πχ επεμβαση στη Γεωργια, ευρασιατικη ενωση, Κριμαια κτλ ποια θα πρεπει να ειναι η θεση των ρωσων κομμουνιστων ;

      Βασιλης

      Διαγραφή
    13. Απ' το τέλος: η δική σου πρόταση δεν είναι καθόλου λιγότερο "γενική" και εξυπηρετεί ιδιαίτερα τις ΗΠΑ.

      Η πρόθεση ανατροπής δεν είναι απλώς "πρόθεση", η "εργασία" των ομάδων Femen και Pussy Riot δεν ήταν στα "μυαλά" των ΗΠΑ αλλά στην πραγματικότητα, και αυτό είναι το πιθανότερο να είναι απλά η κορυφή του παγόβουνου. Δεν ξέρω γιατί βλέπεις τη δολοφονία Πούτιν, στην οποία κάλεσε ανοιχτά αξιωματούχος της CIA επί Ρήγκαν, και η οποία είναι σύνθημα των "καλλιτεχνών" Femen, τόσο απομακρυσμένο ενδεχόμενο σε μια χώρα που αν μη τι άλλο έχει παράδοση στις πολιτικές δολοφονίες.

      Τέλος, δεν εδραίωσα τη διαφοροποίηση ολοκληρωμένων και εν εξελίξει ιμπεριαλισμών στο πόσο κοντά είναι οι χώρες που απειλούνται, αυτό ήταν διαφορετικό ζήτημα της συζήτησής μας. Την εδραίωσα στον βαθμό κυριαρχίας της αστικής τάξης, για τον οποίο συμφωνήσαμε ότι αφορά τον βαθμό στον οποίο μπορεί να εξαγοραστεί σε μια κοινωνία τμήμα της εργατικής τάξης και των μεσοστρωμάτων.

      Διαγραφή
    14. Δε βλεπω πως μια θεση για την αποδεσμευση της Ουκρανια (αλλα και για αλλες) χωρες απο το ρωσικο και αμερικανικο στρατοπεδο εηυπηρετει ιδιαιτερα τις ΗΠΑ, ισως δε το εξεφρασα καλα.

      Σχετικα με το Πουτιν, δεν ειμαι προφανως σε θεση να γνωριζω τις δρασεις μυστικων υπηρεσιων κτλ, αλλα δε θεωρω οτι ειναι κυριαρχη αποψη της αμερικανικης αστικης ταξης η δολοφονια του Πουτιν, Αλλα ακομα και αν κανω λαθος και ακομα και αν γινει η δολοφονια δεν νομιζω η Ρωσια να γυρισει σε εποχες Γιελτσιν. Η αστικη ταξη της Ρωσιας ειναι αρκετα ωριμη για να υπηρετησει τα δικα της συμφεροντα πλεον, και αυτο το ξερουν και οι Αμερικανοι.

      Σχετικα με τους ιμπεριαλισμους προσπαθω να καταλαβω ποια πιστευεις οτι θα ειναι η αντανακλαση αυτης της διαφορας σε πρακτικο επιπεδο. Σε ενδοιμπεριαλιστικους ανταγωνισμους προφανως το εργατικο κινημα δεν παιρνει θεση με το ενα η το αλλο στρατοπεδο. Στη τωρινη περιπτωση πιστευεις οτι θα πρεπει να αλλαξει και αν ναι πως διασφαλιζεται η ανεξαρτησια της εργατικης ταξης απο αστικους σχεδιασμους.

      Βασιλης

      Διαγραφή
    15. @Βασιλης:
      Η ρωσία πάντως είναι υπέρ της άποψης που εκφράζεις και εσύ, υποέρ δηλαδή της Ουκρανικής "ουδετερότητας":
      "...Ενδιαφέρον έχει και η ομιλία του Σεργκέι Λαβρόφ, υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας στη ΓΣ του ΟΗΕ, όπου σημείωσε ότι «η κρίση στην Ουκρανία είναι αποτέλεσμα ενός πραξικοπήματος, που υποστηρίχθηκε από τις ΗΠΑ και την ΕΕ, με σκοπό να αποτραβήξουν το Κίεβο από τον οργανικό του ρόλο ως συνδετικού κρίκου μεταξύ Ανατολής και Δύσης και να αρνηθούν την ευκαιρία της Ουκρανίας να έχει ένα ουδέτερο και ανένταχτο στάτους»....

      http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=8127656&publDate=30/9/2014

      Διαγραφή
  11. «-Γιατί δεν είναι ο ευρωπαϊκός ανταγωνισμός προτεραιότητα;»

    Πολύ σημαντικό το ερώτημα.

    Θα δοκιμάσω λοιπόν να ψηλαφίσω κάποιες απαντήσεις.

    Ο ευρωπαϊκός ανταγωνισμός δεν είναι προτεραιότητα, αρχικά γιατί δεν υφίσταται ως τέτοιος, δηλαδή ευρωπαϊκός. Δεν υπάρχει (παρά τα περί αντιθέτου ευχολόγια από πλευράς ΕΕ) μια εννιαία ευρωπαϊκή δύναμη, αλλά τα επί μέρους συμφέροντα της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Αγγλίας, κλπ., τα οποία συμφέροντα είναι και μεταξύ τους ανταγωνιστικά.
    Καμμία από αυτές τις χώρες ξεχωριστά δεν μπορεί να απειλήσει ούτε καν δυνειτικά την πρωτοκαθεδρία των ΕΠΑ στο παγκόσμιο σκηνικό, αφού καμμία τους (και σε αντίθεση με την Ρωσία και την Κίνα) δεν διαθέτει κανένα συγκρίσιμο μέγεθος με τις ΕΠΑ σε πληθυσμό, βιομηχανία, πλουτοπαραγωγικές πηγές, ή (σημαντικότατο αυτό) στρατιωτική δύναμη και υποδομές.
    Επειδή αυτό οι ευρωπαϊκές δυνάμεις το γνωρίζουν, η βασική τους στρατηγική επιλογή είναι η άνευ όρων αποδοχή της αμερικάνικης προτοκαθεδρίας με σχεδόν κάθε τίμημα σε πρώτη φάση (η BP έχασε συμβόλαια από το Ιράκ για παράδειγμα, ενώ η Γαλλία που ξεκίνησε την επέμβαση στην Λιβύη έχασε γρήγορα από τους αμερικάνους μεγάλο κομμάτι από την πίττα που θα της αναλόγούσε κανονικά –τα παραπάνω από μνήμης). Σε ένα δεύτερο επίπεδο ανταγωνίζονται μεταξύ τους για τα περισεύματα της λείας από την παγκόσμια λεηλασία, που θα τους αφήσουν οι αμερικάνοι, καθώς χωρίς την στρατιωτική ομπρέλα του ΝΑΤΟ η κάθε μία τους ξεχωριστά (ή και όλες μαζί ακόμη) θα αποτελούσε μια πολύ εύκολη στρατιωτική λεία για την Ρώσικη ομοσπονδία π.χ.
    Από την άλλη πλευρά, αν και η δύναμη της κάθε ευρωπαϊκής ιμπεριαλιστικής χώρας ξεχωριστά δεν είναι παρά κλάσμα της δύναμης των ΕΠΑ, όλες μαζί αποτελούν μία υπολογίσιμη συμμαχική για τις τελευταίες δύναμη, και μάλιστα αρκούντως πολύτιμη την στιγμή που οι αμερικάνοι έχουν βάλει τον πήχη τόσο ψηλά, στοχεύοντας πλέον όχι απλά στην απόσπαση σφαιρών επιρροής, αλλά στην απικοιοποίηση των ίδιων των κύριων ανταγωνιστικών τους ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όσο η ΕΕ δεν μπορεί να συγκροτηθεί ως ανεξάρτητη απ' το ΝΑΤΟ στρατιωτικά δύναμη, τόσο ο ιμπεριαλισμός της θα καθυποτάσσεται στα κυρίαρχα συμφέροντα του Αμερικάνικου όταν αυτό είναι αναγκαίο, δεν θα μπορεί να ολοκληρωθεί.

      Η Γερμανία είναι η μόνη χώρα στην ΕΕ που αναζητά διέξοδο απ' τον ασφυκτικό εναγκαλισμό με τις ΗΠΑ, λόγω του ότι είναι η πιο αναπτυγμένη οικονομικά. Αλλά δεν μπορεί να βρει διέξοδο στον σημερινό συσχετισμό.

      Θα ψάξω να βρω ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ που δείχνει την αυξανόμενη δυσανεξία της Γερμανίας απέναντι στην Ατλαντική συμμαχία.

      Διαγραφή
    2. Η Γαλλία έχει προσφέρει τα αεροπλανοφόρα της στην κοινή χρήση με τους Άγγλους μέχρι εκείνοι να καθελκύσουν τα καινούργια τους και μπορέσουν μετά να ακολουθήσουν το παράδειγμα και οι Γάλλοι.
      Σφιχταγκάλιασμα δεν το λες αλλά κοινός στρατός είναι σίγουρα. Για παράδειγμα αν η Αργεντινή θυμηθεί πάλι τα Φώκλαντ το Γαλλικό αεροπλανοφόρο θα δει μπροστά της. Δεν το λες λίγο.
      Με την Γερμανία κανείς δεν έχει κάνει το ίδιο, παρά μόνο αγοράζουν τα Λέοπαρντ και όχι σε μεγάλες ποσότητες. Η Γερμανική πολεμική βιομηχανία ξαναβρίσκει την θέση της σιγά σιγά στο παγκόσμιο στερέωμα και ο στρατός της βγαίνει έξω από τα σύνορα για δεύτερη φορά (πρώτη κατά τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας).
      Η "ιδιωτική σία" Stratfor είναι καταγγελτική όποτε γράφει για Γερμανία γιατί μιλάει για οικονομικό ιμπεριαλισμό που ασκεί στις χώρες του Νότου επειδή δεν μπορεί να επιβληθεί με στρατιωτικά μέσα όπως στο παρελθόν.
      Λυκοφιλίες, λοιπόν, μακριά από τα συμφέροντα των λαών.

      Δημήτρης Κ.

      Διαγραφή
  12. Συμφωνώ πλήρως, δεν θα τα έλεγα καλύτερα. Έτσι είναι, δεν τραβάει άλλο το σύστημα και γιαυτό υπάρχει αυτός ο παροξυσμός. Το πρόβλημα του Πούτιν δεν είναι ούτε ότι είναι δικτάτορας ούτε τίποτα, το πρόβλημά του είναι ότι δε συνεργάζεται και δεν τους αφήνει να αλωνίζουν και λέει δεν θα κάτσω να δουλεύω για την Αμερική, αυτό είναι το πρόβλημα. Εμείς πχ είμαστε προτεκτοράτο, πλήρως εξαρτημένοι αυτοί δεν είναι και αυτό είναι το πρόβλημα. Τον Πούτιν πάντως εγώ τον βλέπω αποφασισμένο, ξέρει το παιχνίδι, δεν είναι χαζός. Για την Κίνα δεν ξέρω, από τη μία ανταγωνίζονται, από την άλλη έχουν και σχέσεις, δεν είναι πολύ ξεκάθαρο. Βέβαια όσες σχέσεις και να έχεις, μέχρι ένα σημείο, δε θα σε αφήσει ο άλλος να του πάρεις τα πάντα για ένα κομμάτι ψωμί για να μην καταστραφείς εσύ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν είναι θέμα "εξάρτησης". Είναι ζήτημα που για την Ελλάδα τέθηκε από το 1919-22 ήδη: για να μπορεί να έχει η αστική της τάξη μερίδιο στη λεία, είναι αναγκαίο να βάλει τη χώρα μέσα στο κυρίαρχο ιμπεριαλιστικό μπλοκ.

      Η διαφορά έγκειται στο ότι το 1919-22, την εποχή του Λένιν, τα ιμπεριαλιστικά μπλοκ της Δύσης ήταν οικονομικο-στρατιωτικά δύο.

      Σήμερα είναι στρατιωτικά ΕΝΑ, και μένει μετέωρος και μόνος του ο οικονομικός ανταγωνισμός μεταξύ των μελών του, δεν μπορεί να λειτουργήσει για να ξανασπάσει το μπλοκ. Το μπλοκ είναι ΗΠΑ-ΕΕ, και αυτού του μπλοκ είμαστε μέλη.

      Ρωσία και Κίνα κινούνται αυτόνομα απ' αυτό το μπλοκ γιατί έχουν αστικές τάξεις που δεν το χρειάζονται όπως η δική μας (στον ίδιο βαθμό) για να βγάλουν υπερκέρδη. Έχουν πολύ πιο εκτεταμένες εργατικές τάξεις να αρμέξουν. Ενώ της δικής μας δεν της φτάνει η ελληνική εργατική τάξη με τίποτε.

      Διαγραφή
  13. Οι Ή.Π.Α έχουν τεράστια οικονομική κρίση που με δυσκολία τη κρύβουν κάτω απο το χαλί. Η αστική της τάξη οδεύει προς μεγάλο μαρασμό. Προσπαθούν να αναζωογονήσουν αυτήν την οικονομία μέσω της πολεμικής βιομηχανίας απο τη μία. Απο την άλλη προσπαθούν να βρούν νέες αγορές προς εκμετάλλευση και νέα εδάφη προς εκμετάλλευση. Με βάση τα ελάχιστα πράγματα που ξέρω για τον μαρξισμό συμπεράνω πως Σε περιόδους κρίσεις οι πόλεμοι γίνονται αφ ενός για να καταστραφεί ανθρώπινο εργατικό δυναμικό το οποίο είναι πλεοναζων, αφ ετέρου για να βρεθούν νέες αγορές. Το πιο παρθένο έδαφος αυτή τη στιγμή στον κόσμο για να αναπτυχθεί νέα αγορά είναι η Σιβηρία και πως συνορεύει η περιοχή αυτή με τις Η.ΠΑ.(μέσω Αλάσκας) με τον τεράστιο φυσικό πλούτο. Αν προσθέσουμε και τον παράγοντα κλιματική αλλαγή νομίζω βγαίνει και έτσι νόημα ) . Σε ότι αφορά τη Κίνα μου φαίνονται πιο άμεσοι οι λόγοι αν δούμε οτι η Κίνα διαθέτει 1.4 τρις αμερικάνικα ομόλογα και ετοιμάζεται η κινεζική αστική τάξη να καταπιεί αμάσητη την αμερικάνικη.
    Από αυτή τη μεριά το βλέπω. Επιθυμώ την αξιολόγηση σου σε αυτό Αντώνη.
    Δήκλας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η Σιβηρία δεν αρκεί κατά την άποψή μου, ούτε αρκεί ως οικονομικός αυτοσκοπός η πολεμική βιομηχανία. Είναι πολύ βαθύτερο το πρόβλημα. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι έχοντας διασπάσει το σοσιαλιστικό μπλοκ και έχοντας λεηλατήσει μια σειρά από πρώην σοσιαλιστικές χώρες, ο καπιταλισμός ως σύστημα καρκινοβατεί λίγα χρόνια μετά το 1990.

      Διαγραφή
  14. Αυτό που εκφράστηκε από προηγούμενο σχολιαστή παραπάνω, ότι τα αμερικάνικα μονοπώλια ελέγχουν το κινέζικο εργατικό δυναμικό δεν νομίζω πως είναι ακριβές. Εκεί έχουν μεταφέρει την παραγωγή, αλλά δεν νομίζω πως έχουν πλήρη (ή καν αρκετό σε πολλές περιπτώσεις) έλεγχο πάνω της. Η Foxconn πχ δεν ήταν μαγαζάκι της apple. Θυμάμαι κι άλλη περίπτωση παλιότερα (για παράδειγμα) με την Boeing που είχε δώσει την κατασκευή νέου της αεροσκάφους σε κινέζικο εργοστάσιο, το τελευταίο ζήτησε αλλαγή στους όρους της συμφωνίας και το όχι της Boeing αντιμετωπίστηκε με άμεση διακοπή της παραγωγής (και μετά έτρεχαν και δεν έφταναν οι αμερικάνοι).

    Ijon Tichy

    ΑπάντησηΔιαγραφή