Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2014

Φιντέλ Κάστρο προς Νικήτα Χρουστσόφ, Κουβανική κρίση, 31/10/1962


Έλαβα την επιστολή σου, με ημερομηνία 30 Οκτώβρη. Ισχυρίζεσαι ότι πράγματι μας συμβουλεύτηκες πριν υιοθετήσεις την απόφαση για απόσυρση των στρατηγικών πυραύλων. Βασίζεσαι στα ανησυχητικά νέα που λες πως έφτασαν σε σένα απ' την Κούβα και τέλος, στο τηλεγράφημά μου της 26ης Οκτώβρη. Δεν ξέρω τι νέα πήρες. Μπορώ να σου απαντήσω για το μήνυμα που σου έστειλα το απόγευμα της 26ης Οκτώβρη, και που έλαβες την 27η.

Αυτό που κάναμε ενόψει των γεγονότων, σύντροφε Χρουστσόφ, ήταν να ετοιμαστούμε να πολεμήσουμε. Στην Κούβα ένα είδος σειρήνας ηχούσε, αυτό των σταθμών μάχης.

Όταν, κατά τη δική μας άποψη, κατέστη επικείμενη η ιμπεριαλιστική επίθεση, το θεώρησα σωστό να σε συμβουλεύσω ανάλογα και να επισημάνω τόσο στη Σοβιετική κυβέρνηση όσο και στο στρατό ότι υπήρχαν Σοβιετικές δυνάμεις έτοιμες να ριχτούν στη μάχη στο πλάι μας ώστε να υπερασπιστούν τη Δημοκρατία της Κούβας από την ξένη επιθετικότητα -- από την πιθανότητα μιας επίθεσης την οποία δεν μπορούσαμε να αποτρέψουμε, μπορούσαμε όμως να αντισταθούμε απέναντί της. 

Σου είπα ότι το ηθικό των ανδρών μας ήταν πολύ ψηλό και ότι θα υπήρχε ηρωϊκή αντίσταση στην επιθετικότητα. Στο τέλος του μηνύματος σού επανέλαβα ότι αναμέναμε τα γεγονότα με ψυχραιμία.

Ο κίνδυνος δεν μπορούσε να μας κάνει εντύπωση, γιατί ο κίνδυνος κρέμεται πάνω απ' την πατρίδα μας εδώ και πολύ καιρό και από κάποια άποψη τον έχουμε συνηθίσει.

Οι Σοβιετικοί στρατιώτες που βρίσκονται στο πλευρό μας γνωρίζουν πόσο αξιοθαύμαστη είναι η στάση του λαού μας σε όλη αυτή την κρίση, όπως και η βαθιά αδελφότητα που δημιουργήθηκε στον στρατό των δύο λαών κατά τη διάρκεια των αποφασιστικών ωρών.

Αμέτρητα μάτια Κουβανών και Σοβιετικών στρατιωτών πρόθυμων να πεθάνουν με την υπέρτατη αξιοπρέπεια γέμισαν δάκρυα όταν έμαθαν την απρόσμενη, ξαφνική και ουσιαστικά χωρίς προϋποθέσεις απόφαση απόσυρσης των όπλων. 

Μπορεί να μην γνωρίζεις τον βαθμό στον οποίο ο κουβανικός λαός ήταν έτοιμος να κάνει το καθήκον του για το έθνος μας και την ανθρωπότητα. 

Κατάλαβα καθώς τα έγραφα, πως τα λόγια της επιστολής μου μπορεί να παρερμηνεύονταν εκ μέρους σου. Και αυτό συνέβη, ίσως επειδή δεν τα διάβασες προσεκτικά, ίσως εξαιτίας της μετάφρασης, ίσως επειδή ήθελα να πω πολλά σε τόσες λίγες γραμμές. Όμως δε δίστασα να το κάνω. Πιστεύεις, σύντροφε Χρουτσόφ, ότι σκεφτόμασταν τόσο εγωιστικά τον εαυτό μας, τον γενναιόδωρο, έτοιμο να θυσιαστεί λαό μας, όχι ασυνείδητα αλλά με πλήρη επίγνωση του κινδύνου που διέτρεχε;

Όχι, σύντροφε Χρουτσόφ. Λίγες φορές στην ιστορία, και ίσως να πρέπει να πούμε ποτέ πριν --γιατί ποτέ πριν ένας λαός δεν αντιμετώπισε έναν τέτοιο τρομακτικό κίνδυνο [πυρηνικού πολέμου]-- δεν ήταν τόσο πρόθυμος ένας λαός να πολεμήσει και να πεθάνει με τέτοια οικουμενική συναίσθηση του καθήκοντος.

Γνωρίζαμε, και μην προϋποθέτεις ότι το αγνοούσαμε, ότι θα εξαλειφόμασταν από προσώπου γης, όπως υπονοείς στην επιστολή σου, αν γινόταν πυρηνικός πόλεμος. Όμως αυτό δεν μας έσπρωξε να σου ζητήσουμε να αποσύρεις τους πυραύλους, δεν μας έσπρωξε να σου ζητήσουμε να υποχωρήσεις. Νομίζεις ότι εμείς θέλαμε αυτόν τον πόλεμο; Αλλά πώς να τον σταματούσαμε αν γινόταν τελικά η εισβολή; Η πραγματικότητα είναι ότι αυτό το γεγονός ήταν εφικτό, ότι ο ιμπεριαλισμός παρεμπόδιζε κάθε λύση και ότι οι απαιτήσεις του ήταν, απ' τη δική μας οπτική, αδύνατο να γίνουν δεκτές από την ΕΣΣΔ και την Κούβα.

Κι αν ξέσπαγε ο πόλεμος, τι θα μπορούσαμε να κάνουμε με τους παρανοϊκούς που εξαπέλυσαν τον πόλεμο;  Εσύ ο ίδιος είπες πως κάτω από τις τρέχουσες συνθήκες ένας τέτοιος πόλεμος θα κλιμακωνόταν γρήγορα σε πυρηνικό.

Θεωρώ ότι απ' τη στιγμή που ξεσπά η επιθετικότητα, δεν πρέπει να δίνει κανείς στον επιτιθέμενο το προνόμιο να αποφασίζει, επιπλέον, για το πότε να χρησιμοποιήσει πυρηνικά. Η καταστροφική δύναμη αυτών των όπλων είναι τόσο μεγάλη, η ταχύτητα της κρούσης τους τόσο σημαντική, που ο επιτιθέμενος θα είχε ένα αξιοσημείωτο αρχικό πλεονέκτημα.

Και δεν σου πρότεινα, σύντροφε Χρουστσόφ, να είναι η ΕΣΣΔ ο επιτιθέμενος, γιατί αυτό θα ήταν παραπάνω από λάθος· θα ήταν ανήθικο και αξιοπεριφρόνητο εκ μέρους μου. Αλλά από τη στιγμή που οι ιμπεριαλιστές επιτίθενται στην Κούβα, και ενώ υπάρχουν Σοβιετικές δυνάμεις σταθμευμένες στην Κούβα για να μας βοηθήσουν στην άμυνά μας σε περίπτωση επίθεσης από το εξωτερικό, οι ιμπεριαλιστές μέσω αυτής της πράξης θα γινόταν επιτιθέμενοι και στην Κούβα και στην ΕΣΣΔ, και εμείς θα απαντούσαμε με ένα χτύπημα που θα τους εξάλειφε από προσώπου γης.

Όλοι έχουν τις γνώμες τους και εγώ κρατώ τη δική μου για την επικινδυνότητα των επιθετικών κύκλων του Πενταγώνου και το πόσο προτιμούν τα προληπτικά χτυπήματα. Δεν πρότεινα, σύντροφε Χρουτσόφ, να επιτεθεί η Σοβιετική Ένωση εν τω μέσω της κρίσης, όπως φαίνεται να λέει η επιστολή σου. Είπα μάλλον, ότι μετά από μια ιμπεριαλιστική επίθεση [στην Κούβα], η ΕΣΣΔ πρέπει να δράσει χωρίς δισταγμό και δεν πρέπει ποτέ να κάνει το λάθος να επιτρέψει την ανάπτυξη συνθηκών τέτοιων ώστε ο εχθρός να χτυπήσει πρώτος την ΕΣΣΔ. Και με αυτή την έννοια, σύντροφε Χρουτσόφ, διατηρώ την άποψή μου, γιατί την κατανοώ ως αληθινή και δίκαιη αξιολόγηση της συγκεκριμένης κατάστασης. Μπορεί να μπορείς να με πείσεις ότι κάνω λάθος, δεν μπορείς όμως να μου λες ότι κάνω λάθος χωρίς να με πείσεις.

Γνωρίζω ότι πρόκειται για ευαίσθητο θέμα, το οποίο μπορεί να εγερθεί μόνο σε συνθήκες όπως αυτές και σε πολύ προσωπικό μήνυμα.

Μπορεί να αναρωτιέσαι γιατί νιώθω την ανάγκη να το θέσω. Το κάνω χωρίς να με ανησυχεί πόσο δύσκολο είναι, ακολουθώντας τις επιταγές της συνείδησής μου ως επαναστατικό καθήκον, και εμπνευσμένος από τα πιο ανιδιοτελή συναισθήματα θαυμασμού και αγάπης για την ΕΣΣΔ, διότι αυτό που εκπροσωπεί αντιπροσωπεύει το μέλλον της ανθρωπότητας. Και το κάνω επειδή με απασχολεί να μην είναι η ΕΣΣΔ ποτέ ξανά το θύμα της προδοσίας και της υπουλίας των επιτιθέμενων, όπως ήταν το 1941, που κόστισε τόσες ζωές και τόση καταστροφή. Επιπλέον, μιλάω όχι σαν φασαριόζος αλλά σαν μαχητής από τα πιο επικίνδυνα χαρακώματα.

Δεν καταλαβαίνω γιατί λες πως μας συμβουλεύτηκες για την απόφαση που πήρες.

Δεν θα επιθυμούσα τίποτε περισσότερο απ' το να κάνω λάθος αυτή τη στιγμή. Εύχομαι μονάχα να είχες δίκαιο.

Δεν είναι λίγοι οι Κουβανοί, όπως πληροφορήθηκες, αλλά πολλοί, που αυτή τη στιγμή νιώθουν ανείπωτη πικρία και θλίψη.

Οι ιμπεριαλιστές ξανακάνουν λόγο για εισβολή στην πατρίδα μας, απόδειξη του πόσο εφήμερες και ανάξιες εμπιστοσύνης είναι οι υποσχέσεις τους. Ο λαός μας όμως διατηρεί την ακατανίκητή του βούληση να αντισταθεί στους επιτιθέμενους και ίσως, περισσότερο από ποτέ, να εμπιστευτεί τον εαυτό του στη βούλησή του για πάλη.

Εμείς θα παλέψουμε ενάντια στις αρνητικές συνθήκες, θα ξεπεράσουμε τις τωρινές δυσκολίες και θα βγούμε μπροστά. Και τίποτε δεν μπορεί να καταστρέψει τα δεσμά φιλίας και την ατέρμονη ευγνωμοσύνη που νιώθουμε προς την ΕΣΣΔ.

Αδελφικά,

Φιντέλ Κάστρο

28 σχόλια:

  1. Είμαι από αυτούς που θεωρούν θανάσιμο λάθος την απόσυρση των πυραύλων ...

    Και ιστορικό !

    Που θα το πληρώνουμε όλοι οι λαοί για πολλά χρόνια ακόμα ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν νομίζω ότι το πληρώσαμε, ούτε εμείς γενικά σαν παγκόσμιο προλεταριάτο, ούτε ειδικά οι κουβανοί. Το ότι η Κούβα υπάρχει μέχρι και σήμερα, το ότι επιβίωσε από την ανατροπή ολόκληρου του σοσιαλιστικού κόσμου, δείχνει ότι κάθε άλλο παρά θανάσιμο, ιστορικό, ή έστω και απλό "λάθος" ήταν η απόσυρση των πυραύλων.

      Πολύ πιθανόν η απόσυρση να γλίτωσε την ανθρωπότητα από έναν ολοκληρωτικό πυρηνικό πόλεμο που θα την πήγαινε πολλούς αιώνες πίσω.

      Προσωπικά δεν πρόκειται να ακολουθήσω τη μετατροπή της σκληρής κριτικής σε καθολική ρήξη, κι ας μείνω να μιλάω μόνος μου με φαντάσματα, και επιπλέον δεν μου αρέσει να χαράσσω γραμμές επί χάρτου πίσω από μια οθόνη με την ασφάλεια της χρονικής απόστασης και σε καθεστώς πλήρους νομιμότητας.

      Γενικότερα, αυτό που χαρακτήριζε παλιότερα τα ντεμέκ "αντιρεβιζιονιστικά" γκρουπούσκουλα, το εξαρτημένο αντανακλαστικό τύπου σκύλος-του-Παβλώφ "Χρουτσόφ = κακός" (όπου κακός = συμπύκνωση των εννοιών οπορτουνιστής, ρεβιζιονιστής, προδότης του σοσιαλισμού και πολλά άλλα) τείνει σήμερα να επικρατήσει στο σύνολο του κομμουνιστικού χώρου. Και είναι κρίμα. Δεν γίναμε ΜΛ το '56, δεν γίναμε το '68, δεν γίναμε ούτε καν το '91, να γίνουμε στα 2014;

      Διαγραφή
    2. Εξαιρετικά υψηλόφρων ανάλυσις. Μια ερώτηση μόνο για το "ρεβιζιονιστικό γκρουπούσκουλο" με το όνομα Κούβα.

      Ο Κάστρο, γνωρίζουμε, ήταν και είναι αντι-αποιοκρατικός εθνικιστής μέχρι κόκκαλο. Κι όμως, στην προκειμένη, προσφέρθηκε να θυσιάσει όλο τον κουβανικό λαό για να ξεφορτωθεί μια για πάντα η ανθρωπότητα τον ιμπεριαλισμό.

      Επ' αυτού κάτι απ' το πληκτρολόγιο;

      Διαγραφή
    3. Δε νομίζω ότι ο Φιντέλ προσφέρθηκε να θυσιάσει κανένα λαό, πόσο μάλλον τον δικό του. Ήταν (είναι!) ένας ευφυέστατος άνθρωπος, οξυδερκής, με πάρα πολύ ανεπτυγμένες ικανότητες κριτικής, που νομίζω ότι ήδη από τότε και μέχρι και σήμερα έχει πάντα το βλέμμα στραμμένο στο παγκόσμιο προλεταριάτο και όχι στα στενά εθνικά συμφέροντα του λαού του. Ως χαρισματικός πολιτικός ήξερε (και ξέρει) και να μπλοφάρει, και να παίζει στα όρια, και να παίρνει αποφάσεις - ο ενικός αποδεικνύεται από την πρόσφατη επιστολογραφία του, με αναφορές στη Ρωσία και στην Κίνα.

      Νομίζω ότι, (αντίθετα με το "αντι-αποικιοκρατικός εθνικιστής μέχρι κόκκαλο"), με τη σκέψη και τις αποφάσεις του έδεσε το εθνικό με το διεθνιστικό καθήκον, σε εποχές που η σχέση έδειχνε να ξεχειλώνει. Ίσως γι' αυτό η Κούβα να επιβίωσε.

      Τέλος δεν νομίζω ότι η ανθρωπότητα θα ξεφορτώνονταν μια για πάντα τον ιμπεριαλισμό με έναν πυρηνικό πόλεμο. Δεδομένων των συσχετισμών αλλά και της πρόσφατης ιστορίας (ούτε 20 χρόνια από τη λήξη του Β'ΠΠ) πολύ πιθανότερο να παρέτεινε την παγκόσμια επικράτηση της επανάστασης για πολλά περισσότερα χρόνια, ίσως και αιώνες.

      Η βία των κομμουνιστών είναι δευτερογενής, είναι απάντηση στην πρωτογενή βία των καπιταλιστών. Οι κομμουνιστές κλαίνε πάνω από τα πτώματα των εχθρών τους. Είναι αμείλικτοι και ανυποχώρητοι στον αντίπαλο ακριβώς γιατί αγαπούν τη ζωή. Θα κερδίσουν τον πόλεμο γιατί πιστεύουν βαθύτατα στην ειρήνη.

      Από το πληκτρολόγιό μου
      χωρίς καμία απολύτως αδημονία για αίματα και όπλα
      και χωρίς να αισθάνομαι καθόλου αδικημένος που δεν μπόρεσα να γίνω ήρωας.

      Συγνώμη για την κατάχρηση της φιλοξενίας.

      Διαγραφή
    4. Χωρίς να συμφωνώ με τον "αστερία" (ούτε να θεωρώ ότι μια καταδίκη της πολιτικής Χρουτσοφ (χωρίς απόρριψη της ΕΣΣΔ την εποχή εκείνη) σε ταυτίζει με τον "μουλου"-χώρο), δεν φαίνεται να κατάλαβες το σχόλιό του. Λέει εν μέρει το αντίθετο από αυτό που του προσάπτεις. Δεν κριτικάρει τον ρεβιζιονισμό κάποιου χώρου ή ηγέτη, αλλά τον υποτιθέμενο "αντιρεβιζιονισμό" των διάφορων μουλούδων, μαοϊστών, χοτζαϊστων κλπ.

      Διαγραφή
    5. Και επίσης, δηλαδή η ανατροπή του αμερικάνικου καπιταλισμού δεν θα ήταν αποτέλεσμα της πάλης του αμερικάνικου προλεταριάτου, αλλά πολεμικής εισβολής της ΕΣΣΔ και των σοσιαλιστικών κρατών;

      Διαγραφή
    6. Καλά το ότι η Κούβα "υπάρχει και σήμερα" λόγω της απόσυρσης των πυραύλων είναι ανάξιο σχολιασμού.
      Ας σκεφτούν όμως όλοι: υπάρχει μαρξιστική αρχή για τον πόλεμο; Για τη διεξαγωγή του εννοώ και όχι μόνο για τον πόλεμο ως φαινόμενο καθεαυτό.
      Θυμάμαι κάπου ένα "επίθεση - επίθεση - επίθεση".
      Άραγε λέτε να μεταφράστηκε αυτό σε σχέδιο, αυτό που λέμε "στρατιωτικό δόγμα"; Είχε η ΕΣΣΔ τέτοιο και ποιό ήταν αυτό;

      Μήπως ο πιο αναπτυγμένος ιστορικά κοινωνικοοικονομικός σχηματισμός θα νικήσει τον λιγότερο αναπτυγμένο; Μήπως θα τον νικήσει επειδή λειτουργούν - έχει τη δυνατότητα να κάνει να λειτουργήσουν - υπέρ αυτού παράγοντες που διαθέτει και που ο ιμπεριαλισμός απλά δεν διανοείται να δημιουργήσει;

      Ο πόλεμος είναι τμήμα της πολιτικής πάλης. Έχει και τους ιδιαίτερους κανόνες του. Ας μας αποδείξει κάποιος τί παίχτηκε με τους πυραύλους στην Κούβα , στη βάση της μαρξιστικής ανάλυσης και γιατί ήταν "καλό" που δεν τοποθετήθηκαν - ή κακό. Αλλά άμα νομίζεις ότι υπάρχεις επειδή υποχωρείς, και θεωρείς τον εαυτό σου μαρξιστή δεν έχεις την παραμικρή ιδέα..

      Διαγραφή
    7. "Ως χαρισματικός πολιτικός ήξερε (και ξέρει) και να μπλοφάρει, και να παίζει στα όρια, και να παίρνει αποφάσεις"

      Ωστόσο, καμία μπλόφα δεν έκανε όταν επέλεξε τον πόλεμο στην Αγκόλα απ' τον λυτρωτικό για την οικονομία της χώρας του συμβιβασμό με τις ΗΠΑ, ούτε όταν επέλεξε την σύγκρουση με τους Αδέσμευτους στο όνομα της πιστότητας στην ΕΣΣΔ, ούτε όταν επέλεξε το δρόμο του σοσιαλισμού με τεράστιο κόστος και απόλυτη απομόνωση.

      Και για αυτό είναι πολύ δύσκολο να αρκεστεί κανείς στην υπόθεση της "μπλόφας." Ο Κάστρο γνώριζε, απλούστατα, πως ο ιμπεριαλισμός έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο τερατώδους ισχύος τεχνολογικά που ή αψηφάς τον κίνδυνο ή μένεις για πάντα δούλος. Αυτό που γνωρίζει και σήμερα, και αυτό που τον κράτησε ζωντανό και έθαψε τους Νίξον, τους Κένεντι, τους Φορντ και τόσους άλλους που θεώρησαν πως τον έχουν στο χέρι.

      Και σε αντίθεση με όσα φαίνεται να θεωρείς, είναι η ζωή που θαυμάζω στον Κάστρο και όχι ο θάνατος. Η αγάπη για τη ζωή και η κατάφαση στη ζωή. Σε συνθήκες τρόμου.

      Διαγραφή
    8. "Και επίσης, δηλαδή η ανατροπή του αμερικάνικου καπιταλισμού δεν θα ήταν αποτέλεσμα της πάλης του αμερικάνικου προλεταριάτου, αλλά πολεμικής εισβολής της ΕΣΣΔ και των σοσιαλιστικών κρατών;"

      Ποιας πάλης του αμερικανικού προλεταριάτου; Δηλαδή, ξέρω εγώ, μιλάμε με βάση μια ακατάσχετη ιδεαλιστική υποθεσεολογία τελικά; Αυτό είναι η μαρξιστική ανάλυση; Το τι θα ευχόμασταν να είναι ο κόσμος; Εγώ προσωπικά θα ευχόμουν οι ΗΠΑ να είναι η προστάτιδα του παγκόσμιου σοσιαλισμού (αλήθεια!). Να κάνω και ιστορικο-πολιτική ανάλυση σ' αυτή τη βάση;

      Διαγραφή
    9. Valmy
      Δεν υποστήριξα πουθενά ότι "η Κούβα υπάρχει και σήμερα λόγω της απόσυρσης των πυραύλων" οπότε κακώς το θεωρείς "ανάξιο σχολιασμού".
      Αντιθέτως, είπα ότι η Κούβα συνέχισε να υπάρχει, και υπάρχει ακόμα και σήμερα, ΠΑΡΑ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ της απόσυρσης των πυραύλων. Άρα, η απόσυρση δεν ήταν "θανάσιμο ιστορικό λάθος" όπως υποστηρίχτηκε πιο πάνω.
      Αν ήταν "θανάσιμο λάθος", θα είχε θανάσιμα αποτελέσματα, όμως τελικά δεν πέθανε κανένας.

      Αντώνη
      δεν διαφωνώ στα γεγονότα αλλά δίνω άλλη ερμηνεία.
      Τον πόλεμο στην Αγκόλα τον επέλεξε επειδή ήξερε πως ο συμβιβασμός με τις ΗΠΑ κάθε άλλο παρά λυτρωτικός θα ήταν, για τη χώρα του αλλά και για το διεθνές κίνημα. Επίσης συγκρούστηκε με τους αδέσμευτους όταν ωρίμασαν οι συνθήκες και φάνηκε ότι "αδέσμευτοι" δεν μπορούν να υπάρξουν και ότι σε τελευταία ανάλυση μια χώρα ή που θα υποταχθεί στον ιμπεριαλισμό ή που θα συμμαχήσει με τους επαναστατημένους λαούς.
      Επειδή ακριβώς ήταν χαρισματικός και οξυδερκής, ήξερε να παίζει με τα όρια, και εκτίμησε σωστά ότι η σύγκρουση με τους αδέσμευτους έπρεπε να γίνει τότε, ούτε νωρίτερα ούτε αργότερα. Άλλωστε και οι αδέσμευτοι δεν πέρασαν πολλά χρόνια πριν χάσουν την υπόστασή τους.

      Δεν νομίζω πως κάνω ιδεαλιστική υποθεσεολογία. Προσπαθώ να ερμηνεύσω τα γεγονότα.

      Έγραψες
      "προσφέρθηκε να θυσιάσει όλο τον κουβανικό λαό για να ξεφορτωθεί μια για πάντα η ανθρωπότητα τον ιμπεριαλισμό"
      και απάντησα με ρητορική ερώτηση
      "δηλαδή η ανατροπή του αμερικάνικου καπιταλισμού δεν θα ήταν αποτέλεσμα της πάλης του αμερικάνικου προλεταριάτου, αλλά πολεμικής εισβολής της ΕΣΣΔ και των σοσιαλιστικών κρατών;"

      Εκτός αν κατάλαβα λάθος (σε παρακαλώ διόρθωσέ με) έκφρασες την άποψη ότι εάν τελικά ξεκινούσε πόλεμος, θα θυσιάζονταν η Κούβα και ο λαός της, αλλά καθώς ο πόλεμος θα ήταν γενικευμένος, θα νικούσαν οι σοσιαλιστικές δυνάμεις.
      Ε λοιπόν δεν πιστεύω ότι σε έναν γενικευμένο πυρηνικό πόλεμο θα έβγαινε απαραίτητα νικητής ο σοσιαλισμός, ειδικά με τις τότε συνθήκες (δεν είχε περάσει 20ετία από τη λήξη του Β'ΠΠ, οι ΗΠΑ δεν είδαν ούτε μία μάχη στο έδαφός τους, η ΕΣΣΔ αναγκάστηκε μέσα σε 40 χρόνια να ξανακάνει 2η ανοικοδόμηση στα ερείπια του πολέμου, η αφρόκρεμα της προλεταριακής εμπροσθοφυλακής είχε πέσει στα πεδία των μαχών, το ΚΚΣΕ είχε κάνει οπορτουνιστική στροφή)
      Και επιπλέον, ακόμα κι αν ήταν να βγει νικητής, δεν μπορώ να καταλάβω τι το "μαρξιστικό" έχει η πολεμική εξαγωγή της επανάστασης από την ΕΣΣΔ στις ΗΠΑ.
      Τέλος δεν πιστεύω ότι τον γενικευμένο πόλεμο, εάν τελικά η ταξική πάλη πάρει τέτοια μορφή, θα πρέπει να επιδιώξει να τον ξεκινήσει το σοσιαλιστικό στρατόπεδο. Ο ιμπεριαλισμός θα τον ξεκινήσει. Όταν θα το κάνει, βέβαια, τότε ο σοσιαλισμός θα παλέψει μέχρι τέλους. Αλλά μέχρι και μία ώρα πριν την πρώτη σφαίρα, θα παλεύει για την ειρήνη.
      Άλλο πράγμα να στέλνεις ρούβλια στο ΚΚΗΠΑ, και άλλο να πετάς πυρηνικά.

      Τουλάχιστον εγώ έτσι τα βλέπω τα πράγματα.

      Διαγραφή
    10. Έγραψες
      "προσφέρθηκε να θυσιάσει όλο τον κουβανικό λαό για να ξεφορτωθεί μια για πάντα η ανθρωπότητα τον ιμπεριαλισμό"

      Αυτό είναι το περιεχόμενο της επιστολής του, δηλαδή η αιτιολογία που προβάλλει για το γιατί είναι έτοιμος να θυσιαστεί προσωπικά ο ίδιος και όλος ο κουβανικός λαός μαζί του. Το αν αυτό θα είχε αντίκτυπο ή όχι, αν θα κέρδιζε τον πόλεμο το σοσιαλιστικό μπλοκ είναι εικοτολογία και δεν με ενδιαφέρει η εικοτολογία. Με ενδιαφέρει ότι με αυτή την ευρύτερη στάση του "δαγκώνω το μαχαίρι με τα δόντια" επιβίωσε και ο ίδιος και η Κούβα.

      Στην αντίπερα όχθη, ο "ρεαλιστικός πασιφισμός" του Χρουτσόφ, τον οποίο επαινεί και ο Ζίζεκ, δεν είχε ευτυχή κατάληξη για την ΕΣΣΔ.

      Αν ενδιαφέρεσαι για το συμπέρασμα που αντλώ εγώ προσωπικά, μιας και δεν σχολίασα κάτι για το ποιο είναι το δικό μου συμπέρασμα απ' την επιστολή, αυτό είναι πως ο Κάστρο κατανόησε βαθιά πως απέναντι στον ιμπεριαλισμό ή αναλαμβάνεις το ρίσκο της πάλης μέχρι θανάτου ή σκοτώνεσαι άδοξα έτσι κι αλλιώς. Είναι ένα ηρωϊκό συμπέρασμα, το οποίο αφορά σε μεγάλο βαθμό την επαφή --μοναδική κατά την άποψή μου-- που έχει ο Κάστρο με τις απελευθερωτικές παραδόσεις της ηπείρου του, από τον Τουσαίν Λ' Ουβερτούρ στον Μπολιβάρ, και με τον Μπολσεβικισμό στην ΕΣΣΔ. Κατανόησε από πολύ γρήγορα ότι απέναντι στις ΗΠΑ ή θα κατέβαζε τα σώβρακα χωρίς καμία εγγύηση επιβίωσης ατομικής και συλλογικής, ή θα πάλευε με κάθε μέσο και χωρίς να φοβηθεί. Και πέτυχε να ΖΗΣΕΙ, και αυτός και η Κούβα, μιαν ελεύθερη από αισχρή εκμετάλλευση ζωή.

      Διαγραφή
    11. Όταν πεθάνει αυτός ο άνθρωπος θα έχει φύγει μαζί του η σημαντικότερη περίοδος της ανθρώπινης ιστορίας, "ο αιώνας" (δηλαδή η περίοδος 1917-1970). Αν η ανθρωπότητα ζήσει για τις επόμενες δεκαετίες στη δουλεία για την οποία προετοιμάζεται, το ότι υπήρξε ποτέ θα φαντάζει αδιανόητο. Για αυτό, θρηνώ για αυτόν και κυρίως για μας πρόωρα, μήπως και συνηθίσω την ιδέα ενός κόσμου χωρίς επαναστάτες.

      Διαγραφή
  2. Θεωρώ θανάσιμο λάθος την απόσυρση των πυραύλων ...

    Και ιστορικό !

    Που θα το πληρώνουμε όλοι οι λαοί για πολλά χρόνια ακόμα ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Απαντήσεις
    1. ... 1975. Οι ΗΠΑ αλλάζουν στάση και όλα δείχνουν ότι έρχεται το τέλος του εμπάργκο αν η Κούβα ανταποδώσει τα δέοντα στις χειρονομίες "ξεπαγώματος σχέσεων."

      Ο Φιντέλ το σκέφτεται...και στέλνει στρατό στην Αγκόλα, ενάντια στο Απαρχάιντ των Άγγλων. Πουτάνα όλα.

      1979. Η ΕΣΣΔ εισβάλλει στο Αφγανιστάν. Ο Φιντέλ είναι Πρόεδρος των Αδεσμεύτων, μέλος των οποίων είναι το Αφγανιστάν. Ο Φιντέλ το σκέφτεται...και υπερασπίζεται την ΕΣΣΔ. Ξανά πουτάνα όλα.

      Διαγραφή
    2. 1991. Η ΕΣΣΔ διαλύεται. Ο Φιντέλ το σκέφτεται...και συνεχίζει στον ίδιο δρόμο. Όποιος δεν γουστάρει φεύγει ελεύθερα σε σχεδίες.

      Δεν υπάρχει αυτός ο άνθρωπος!

      Διαγραφή
    3. Αγαπητέ,
      αν δεν κάνω λάθος ο Τσε ήταν παρών σε όλα τα γεγονότα και πολλοί λένε πως έφτασε η αντίθεσή του με τους σοβιετικούς σε επίπεδα παροξυσμού. Έτσι για να ποτίσουμε λίγο τους μύθους πιστεύω πως το γράμμα αυτό είναι δια χειρός Φιντέλ αλλά οι σκέψεις του Τσε.
      Μάλιστα σε ένα ντοκυμαντέρ θυμάμαι σοβιετικό στρατιωτικό να λέει πως ήδη είχαν μεταφέρει τακτικά πυρηνικά όπλα στην Κούβα και είχαν λοκάρει τα αμερικάνικα πλοία που θα τα εξαφάνιζαν εν ριπή οφθαλμού. Όταν μαθεύτηκε η απόφαση για απεμπλοκή από την σοβιετική ηγεσία μίλησε για παραλίγο ανταρσία στο τμήμα του και έναν Τσε να μην θέλει να το δεχτεί.

      Η Κούβα είναι της κομμουνιστικής καρδιάς και όχι της λογικής.

      Σπύρος
      (Κούβα 1998)

      Διαγραφή
    4. Παρεμπιπτόντως, η θέση ότι ο Χρουτσόφ έσωσε την ανθρωπότητα από τον πυρηνικό όλεθρο που κατεργαζόταν ο τρελός με το μούσι είναι του Ζίζεκ.

      Ο τρελός με το μούσι απ' την άλλη τα βρόντηξε από την ηγεσία των Αδέσμευτων για να υπερασπιστεί την ίδια αυτή ΕΣΣΔ.

      Για τέτοιο "ρεβιζιονιστικό γκρουπούσκουλο" μιλάμε.

      Διαγραφή
    5. Δεν χαρακτήρισα τον Κάστρο (αντι)ρεβιζιονιστικό γκρουπούσκουλο.

      Απλώς δεν αποδέχομαι την άποψη "Χρουτσόφ = κακό".

      Διαγραφή
    6. Απλώς δεν αποδέχομαι την άποψη "Χρουτσόφ = κακό".

      Αυτό είναι αστείο. Μετέφρασα μια επιστολή του Κάστρο, χωρίς κανένα σχόλιο. Και εσύ "κριτικάρεις" ποιανού άποψη ακριβώς;

      Διαγραφή
    7. Α, και δεν έχω καμία προϊστορία ούτε με τον Χρουτσόφ, ούτε με κανένα άλλο στην "κακολογία" (ο σοσιαλισμός έπεσε επειδή ο Χ ήταν κακός). Ο τελευταίος που πιστεύει σε τέτοιου είδους αντιλήψεις ως Μαρξιστικές είμαι εγώ.

      Διαγραφή
  4. Η κριτική απέναντι στον Χρουτσώφ για τους χειρισμούς του στην κρίση της Κούβας δεν μπορεί να ταυτίζεται σε καμία περίπτωση με τον παροξυσμό των μαοϊκών ενάντια στην ΕΣΣΔ. Η βασική διαφορά είναι ότι η μία έχει μία απολύτως ψύχραιμη ματιά που σέβεται την πορεία της ΕΣΣΔ ακόμα με τα όποια λάθη και όποιες αδυναμίες, ενώ η άλλη δρα προβοκατόρικα και με αδικαιολόγητες εκφράσεις. Μην ξεχνάμε ότι μέχρι και το ίδιο το ΚΚΣΕ του άσκησε κριτική λίγα χρόνια αργότερα για το συγκεκριμένο θέμα. Άλλωστε, οι χειρισμοί του αυτοί ήταν και ένας από του βασικούς λόγους που δύο χρόνια αργότερα απομακρύνθηκε από το πολιτικό προσκήνιο.

    Ο.Χ.Ε.Π.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κι όμως αριστερια η εξισωση χρουστσοφ=κακο δεν είναι υπερβολικη

    Η άνοδος του στην ηγεσια του ΚΚΣΕ συνοδευτηκε από την απελευθερωση (φυσικη αλλά και ιδεολογικη και πολιτικη) ολων των εχθρικων προς το σοσιαλισμο ατομων και στρωματων εντος της ΕΣΣΔ. Περα από την αηθη και γεματη ψεμματα και συκοφαντιες επιθεση εναντια στον Σταλιν αλλά κυριως στις πολιτικές του ο Χρ. υποχωρησε μπροστα στην επιθετικοτητα του ιμπεριαλισμου σε πολλες περιπτωσεις (η Κουβα είναι μονο μια από αυτές, π.χ. Τίτο, Σουεζ) Δεν είναι τυχαιο ότι το κόμμα το ξεπεταξε αυτόν και πολλους ομοιδεατες του από την ηγεσια το 1964 για να χαθει στη ληθη.

    οσο και αν εκπλησει οι πολιτικες του μαο στη Κινα μετα το 1956 μοιαζουν πολυ με τις πολιτικες του Χρουστσοφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έγραψα μια απάντηση αλλά την έσβησα γιατί βγαίνουμε εκτός θέματος. Κρατάω μόνο το παρακάτω.

      Αν και διαφωνώ με τα συμπεράσματα του τύπου (που σε λίγο θα μας βγάλει το Στάλιν... ΣΥΡΙΖαίο!!) στο παρακάτω link δημοσιεύει μια σειρά από κείμενα του ίδιου του Στάλιν
      http://parapoda.wordpress.com/tag/%CF%83%CF%84%CE%AC%CE%BB%CE%B9%CE%BD/
      http://parapoda.wordpress.com/tag/στάλιν/
      από τη μεταπολεμική περίοδο αλλά και την προπολεμική, μεταφρασμένα στα ελληνικά, που δείχνουν ότι ο σταλινισμός** απέχει αρκετά από την κυρίαρχη εκδοχή του "αντιχρουτσοφισμού" - για την οποία υποστήριξα παραπάνω ότι κάποτε εξέφραζε απλώς γκρουπούσκουλα του "ΜΛ χώρου" ενώ σήμερα τείνει δυστυχώς να γενικευτεί.

      **Χρησιμοποιώ το "σταλινισμό" σαν όρο εντελώς καταχρηστικά, ελπίζω να γίνεται κατανοητό, όχι ως ρεύμα ή οτιδήποτε τέτοιο αλλά εννοώντας "την πολιτική γραμμή του ΚΚΣΕ και τις πολιτικές επιλογές του σοβιετικού κράτους επί Στάλιν".

      Ξεφύγαμε όμως, με δική μου ευθύνη.

      Διαγραφή
  6. Η άποψη του Fidel για τα γεγονότα της κρίσης του Οκτώβρη, τον Χρουτσώφ, τον Κέννεντυ έχει ενδιαφέρον.
    "My Life: A Spoken Autobiography" συνεντεύξεις από τον Ignacio Ramonet.

    http://books.google.it/books?id=45yJZHaan-8C&pg=PA271&hl=it&source=gbs_toc_r&cad=2#v=onepage&q&f=false

    Το σλόγκαν που κυκλοφόρησε στην Κούβα μετά τη συμφωνία Χρουτσώφ-Κέννεντυ ήταν:
    "Nikita mariquita, lo que se da, no se lo quita "
    (Νικήτα αδερφούλα, αυτό που δίνεται δεν ζητιέται πίσω)
    Αναφέρεται στο κεφ.36 του "Fidel Castro: la historia me absolverá" της Claudia Furiati

    http://books.google.it/books/about/Fidel_Castro.html?id=KqlRJgAACAAJ&redir_esc=y

    οχ/μαλ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. "Σε μια συνέντευξη με τον Τσε λίγες εβδομάδες μετά την κρίση, ο βρετανός ανταποκριτής της αριστερής εφημερίδας Daily Worker Σαμ Ράσελ τον βρήκε να παραμένει θυμωμένος αναφορικά με την στάση της Μόσχας. Καπνίζοντας το πούρο του και παίρνοντας, εναλλάξ, ανάσες απ’ τον εισπνευστήρα για το άσθμα, δήλωσε στο Ράσελ πως εάν οι πύραυλοι τίθενταν υπό κουβανικό έλεγχο θα εκτοξεύονταν. Ο Ράσελ έφυγε με ανάμεικτα συναισθήματα για τον Τσε, χαρακτηρίζοντας τον ως “ξεκάθαρα έναν άνθρωπο μεγάλης ευφυίας, παρόλο που πίστευα ότι ήταν τρελός κρίνοντας απ’ τον τρόπο που αναφέρθηκε στους πυραύλους”. [...] http://guevaristas.net/2013/10/31/cuban-missile-crisis-and-che-1962/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο Φανόν έλεγε πως μόνο με τη βία μπορεί ο αποικιοκρατούμενος να πείσει τον αποικιοκράτη ότι είναι και ο ίδιος άνθρωπος.

      Διαγραφή
  8. Τσε: “Τακτική και στρατηγική της λατινοαμερικάνικης επανάστασης”,: “Είναι το ανατριχιαστικό παράδειγμα ενός λαού που είναι διατεθειμένος να αιματοκυλιστεί σε μια πυρηνική επίθεση προκειμένου οι στάχτες του να γίνουν το τσιμέντο για νέες κοινωνίες και, όταν γίνεται χωρίς κανείς να ζητήσει τη γνώμη του μια συμφωνία βάσει της οποίας αποσύρονται οι ατομικοί πύραυλοι, δεν αναστενάζει ανακουφισμένος, δε νιώθει ευγνωμοσύνη για την ανακωχή – ρίχνεται στην παλαίστρα για να δώσει τη δική του, μοναδική φωνή, διατρανώνοντας τη μαχόμενη θέση του, δική του και μοναδική, και, πιο πέρα ακόμα, την απόφαση του να παλέψει ακόμα κι’ αν είναι μόνος”. Το μεγαλείο ενός επαναστάτη που απλά ποτέ δεν είδε τη ζωή του σαν δική του ζωή, παρά σαν τη ζωή ενός στρατιώτη της παγκόσμιας επανάστασης που το μόνο λογικό και φυσικό ήταν να κρέμεται διαρκώς από μια κλωστή

    ΑπάντησηΔιαγραφή