Τρίτη, 5 Αυγούστου 2014

Η μορφή της ιδιοκτησίας στην σύγχρονη Κίνα: "Μονοπωλιακός καπιταλισμός"; (Ι)

James Dorn
Ομιλία στο Αμερικανικό Κογκρέσο για το ζήτημα της Κίνας
Μτφρ. αποσπασμάτων Lenin Reloaded

Ευχαριστώ για την ευκαιρία να μιλήσω για τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα στην Κίνα, ειδικότερα για τους ρυθμούς ιδιωτικοποίησης των επιχειρήσεων και τις συνεπαγωγές των μεταρρυθμίσεων για την ιδιοκτησία [...]

Βασικός στόχος της τέταρτης γενιάς ηγετών στην Κίνα είναι η διατήρηση της ισχυρής οικονομικής ανάπτυξης και της ευμάρειας στην Κίνα. Για να το πετύχουν αυτό, θα πρέπει να αντιμετωπίσουν μια σειρά σοβαρά προβλήματα, ειδικά το χρεοκοπημένο χρηματοπιστωτικό σύστημα και την ανεπάρκεια των Επιχειρήσεων Κρατικής Ιδιοκτησίας (ΕΚΙ).  Οι τέσσερις μεγάλες κρατικές τράπεζες της Κίνας είναι τεχνικά χρεοκοπημένες, με τα μη εξυπηρετούμενα δάνειά τους να κυμαίνονται από το 25 στο 40 τα εκατό των υφιστάμενων δανείων. Δύο τρίτα όλων των τραπεζικών δανείων πηγαίνουν σε ΕΚΙ, αλλά οι ΕΚΙ παράγουν λιγότερο από το ένα τρίτο της συνολικής αξίας της βιομηχανικής παραγωγής. Η τεράστια απώλεια κεφαλαίου εξαιτίας της σοσιαλιστικής οικονομίας της αγοράς στην Κίνα δεν μπορεί να σταματήσει χωρίς βασικές μεταρρυθμίσεις -- συγκεκριμένα στις ιδιωτικοποιήσεις και το κράτος δικαίου. 


Το να μπαίνουν περισσότερα κεφάλαια στις κρατικές τράπεζες για να επιβιώσουν θα αναβάλλει απλώς τη μέρα της κρίσης και θα αυξήσει το συνολικό κόστος της μεταρρύθμισης. Παρομοίως, το να μετατραπούν οι ΕΚΙ σε μετοχικές επιχειρήσεις, με την κυβέρνηση ως βασικό ιδιοκτήτη και τις περισσότερες μετοχές μη εμπορεύσιμες, δεν θα καταστήσει αυτές τις επιχειρήσεις επικερδείς. Η ιστορία μας διδάσκει ότι χωρίς ατομική ιδιοκτησία και την απειλή της χρεοκοπίας, δεν υπάρχουν κίνητρα να αναδιατεθούν τα κεφάλαια για τις πιο επικερδείς χρήσεις. Μέχρι να ιδιωτικοποιηθούν πλήρως οι τράπεζες και οι επιχειρήσεις και να μπουν αποτελεσματικά όρια στην ισχύ της κυβέρνησης, θα συνεχίζεται η σπατάλη και η διαφθορά.

Οι μεγαλύτερες ΕΚΙ της Κίνας εξακολουθούν να βρίσκονται υπό τον αυστηρό έλεγχο της κυβέρνησης, αλλά έχουν αναδιαρθρωθεί πολλές μεσαίου και μεγέθους ΕΚΙ. Επίσης, από το 1978, το Πεκίνο επιτρέπει τον πειραματισμό με διαφορετικές μορφές ιδιοκτησίας, και έτσι υπάρχουν τώρα πάνω από 20 είδη ιδιοκτησία, περιλαμβανομένων των ιδιωτικών επιχειρήσεων, των συλλογικών επιχειρήσεων (για παράδειγμα επιχειρήσεων πόλεων και χωριών, πολλών απ' αυτές ιδιωτικών), των μετοχικών επιχειρήσεων και των επιχειρήσεων ξένου κεφαλαίου. Είναι δύσκολο να υπολογιστεί το ακριβές εύρος του ιδιωτικού τομέα γιατί οι ιδιωτικές επιχειρήσεις φορούν συχνά "κόκκινο καπέλο" και κρύβουν την πραγματική τους φύση για να αποκτήσουν πρόσβαση σε κρατικά τραπεζικά δάνεια με επιδοτούμενα επιτόκια και άλλα κυβερνητικά προνόμια. Μια έλλογη εκτίμηση είναι ότι ο ιδιωτικός τομέας αντιπροσωπεύει τώρα γύρω στα 33% του ΑΕΠ. 

[...] Υπάρχουν σήμερα σχεδόν 2 εκατομμύρια ιδιωτικές επιχειρήσεις, οι οποίες απασχολούν πάνω από 24 εκατομμύρια εργάτες, και ο αριθμός των ιδιωτικών επιχειρήσεων μεγαλώνει κατά πάνω από 30% τον χρόνο.  [...] Αρκετή από την ανάπτυξη είναι αυθόρμητη, με την έννοια ότι οι ιδιωτικοποιήσεις έλαβαν χώρα χωρίς κεντρική διεύθυνση καθώς αυξάνονταν οι δυνατότητες για εμπόρια, κυρίως στις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (ΕΟΖ). Επιτράπηκε στις τοπικές αρχές να πειραματιστούν με νέες μορφές ιδιοκτησίας και, όταν ήταν επιτυχείς, άλλοι μιμήθηκαν την επιτυχία αυτή. Μόνο αργότερα μπήκε η στάμπα έγκρισης των αρχών στις θεσμικές καινοτομίες. 

Η ανάπτυξη των ιδιωτικών επιχειρήσεων έλαβε χώρα παρά την έλλειψη διαφανών έννομων τίτλων ιδιοκτησίας και παρά τους περιορισμούς στην πρόσβαση σε πίστωση στις κρατικές τράπεζες.  Έχουν εξελιχθεί άτυπες κεφαλαιαγορές για να χρηματοδοτούν τον ιδιωτικό τομέα, και οι Κινέζοι στο εξωτερικό αποτελούν σημαντική πηγή επενδυτικών κεφαλαίων. Η ισχυρή απόδοση επαρχιών με μεγαλύτερη οικονομική ελευθερία, όπως οι Fujian, Guangdong, και Zhejiang, δημιούργησε μια νέα μεσαία τάξη [...] 

Οι καπιταλιστές μπορούν τώρα ελεύθερα να εισέλθουν στο ΚΚΚ, και αρκετοί γνωστοί ιδιώτες επιχειρηματίες είναι ήδη μέλη του Εθνικού Λαϊκού Κοινοβουλίου. 

[...] Η απολιτικοποίηση της οικονομικής ζωής απέχει πολύ από την ολοκλήρωση, αλλά οι αλλαγές ως τώρα δημιούργησαν νέους τρόπους σκέψης και επέκτειναν τις ατομικές επιλογές. 

[...]

Η είσοδος της Κίνας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου τον Δεκέμβρη του 2011 έφερε μακρόπνοη αφοσίωση στην οικονομική φιλελευθεροποίηση και την δικονομική μεταρρύθμιση.[...] Αλλά η πραγματική μεταρρύθμιση θα απαιτήσει περισσότερα από την "ανανέωση" του ΕΚΙ και την "ανακεφαλαιοποίηση" των κρατικών τραπεζών.  Θα απαιτήσει ισχυρή δέσμευση για την ευρεία ιδιωτικοποίηση των κρατικής ιδιοκτησίας πόρων. Μέχρι να αποκλειστούν το κόμμα και το κράτος από τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις μέσω της ιδιωτικοποίησης, θα συνεχιστεί η διαφθορά [...] Αυτό που χρειάζεται η Κίνα είναι αληθινές, όχι ψεύτικες κεφαλαιαγορές, με ελεύθερα εμπορεύσιμες μετοχές, με ρευστότητα και εμπιστοσύνη

53 σχόλια:

  1. Αντώνη, δεν βλέπω στο κείμενο κάτι που να απαντάει στην ερώτηση που θέτει ο τίτλος της ανάρτησης.
    Παρατήρηση: Κράτικες επιχειρήσεις υπάρχουν κάθε λογής (αν και κατα βάση δύο). Τι κράτος είναι το κινέζικο; Ποια τάξη έχει την εξουσία;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν θα μπορούσες να βρεις απάντηση στην ερώτηση σε ένα κείμενο το οποίο περιγράφει τις μορφές ιδιοκτησίας στην Κίνα από τη σκοπιά του αμερικανικού καπιταλισμού, γιατί αυτή η σκοπιά δεν είναι μαρξιστική.

    Η απάντηση στην ερώτηση πρέπει να έρθει από εμάς, λαμβάνοντας υπόψη τα δεδομένα όμως.

    Μπορεί η Κίνα που περιγράφεται πιο πάνω να θεωρηθεί χώρα "μονοπωλιακού καπιταλισμού"; Πληροί τα κριτήρια Λένιν; Εγώ νομίζω πως όχι. Είναι μια καπιταλιστική χώρα, αναμφισβήτητα, μια ώρα της οποίας η τάση είναι προς το βάθεμα των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και δικαιϊκών θεσμών, εξίσου αναμφισβήτητα, αλλά υπάρχουν πολλά κωλύματα στο να χριστεί χώρα "μονοπωλιακού καπιταλισμού" γιατί οι μορφές ιδιοκτησίας της είναι αρκετά πιο αντιφατικές και πολύπλοκες από ό,τι στις χώρες του μονοπωλιακού καπιταλισμού.

    Εσύ τι νομίζεις; Μπορείς να έχεις "μονοπωλιακό καπιταλισμό" όταν υπάρχουν ακόμα εμπόδια στην ιδιωτικοποίηση, ασαφές στάτους της ατομικής ιδιοκτησίας, περιορισμοί στην πρόσβαση στην κρατική πίστωση, μεγάλο τμήμα κρατικής ιδιοκτησίας στον χρηματοπιστωτικό τομέα, ανολοκλήρωτη απόσπαση της οικονομκής δραστηριότητας από τις πολιτικές δομές του κράτους ως ιδιοκτήτη;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν καταλαβαίνω γιατί όχι. Δυο πράγματα το κινέζικο ΚΕΦΑΛΑΙΟ (περα από φυσικά πρόσωπα και ζητήματα ιδιοκτησίας) τι σύνθεση έχει;
      Το κράτος, τι κράτος είναι. Γιατί με πολυεκατομμυριούχος ως μέλη του κόμματος εξουσίας, να χέσω εγω ΚΚ και εργατική εξουσία.
      Ποια συμφέροντα εξυπηρετει η κρατική πολιτική (συμπεριλαμβανομένων των φραγμων που αναφέρεις); Δεν είναι ηλίθιοι να αφήσουν το ξένο κεφάλαιο να αλωνίζει ανενόχλητο, καπιταλιστές είναι.
      Φυσικα υπαρχουν αντιστασεις και στον λαό και εντός ΚΚΚ, που φέρνουν κατακτήσεις. Ποιος έχει την εξουσία όμως είναι άλλο θέμα.

      Τέλος, δεν λέω οτι το κανεις, αλλά τα κριτήρια του Λένιν να μην εφαρμόζονται φορμαλιστικά.
      Να ρωτήσω και εγώ λοιπόν, οι εξαγωγές κεφαλαίου (στην Αφρική για παράδειγμα) εγω πως πρέπει να τις εκλάβω;

      Διαγραφή
    2. Πρώτα, εργατική εξουσία δεν υπάρχει ούτε κατά διάνοια.

      Δεύτερο, για το ερώτημα τι κράτος είναι. Το εύκολο είναι να πεις τι κράτος ΔΕΝ είναι. Δεν είναι σοσιαλιστικό κράτος, δεν είναι εργατικό κράτος.

      Αλλά η Κίνα, όπως και η Ρωσία, είναι κράτη στα οποία ο καπιταλισμός δεν αναπτύσσεται στο έδαφος της φεουδαρχίας. Και η λογική λέει πως δεν μπορούν να έχουν τις ίδιες σχέσεις παραγωγής με τα κράτη τα οποία αναπτύχθηκαν σ' αυτό το έδαφος. Θα βρεις λοιπόν πλειάδα αναφορών σε ένα πάρα πολύ κεντρικό ζήτημα που επιλύθηκε μια και καλή στις δυτικές χώρες: στην αποσαφήνιση του δικαιϊκού στάτους της ατομικής ιδιοκτησίας. Στην Κίνα υπάρχει "εκχώρηση" πόρων σε ιδιώτες με χρονικό ορίζοντα πεπερασμένο, όχι ατομική ιδιοκτησία με τη δυτική μορφή.

      Πώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένα κράτος με τα χαρακτηριστικά αυτά; Καπιταλιστικό, ναι, το είπαμε. Μονοπωλιακο-καπιταλιστικό; Με ποια κριτήρια; Έχεις σύμφυση χρηματιστικού και βιομηχανικού κεφαλαίου όταν υπάρχουν κάθε είδους περιορισμοί στην πρόσβαση στο χρηματιστικό κεφάλαιο και εκτεταμένη κρατική ιδιοκτησία στον τραπεζικό τομέα; Θεωρούμε ότι οι Αμερικάνοι βλέπουν φαντάσματα όταν επισημαίνουν αυτά τα ζητήματα;

      Διαγραφή
    3. Θυμίζω τα ΑΜΙΓΩΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ κριτήρια του Λένιν (δεν είναι όλα αμιγώς οικονομικά και δεν αφορούν όλα εθνικές εξελίξεις):

      1) Συγκέντρωση της παραγωγής και του κεφαλαίου, που έχει φτάσει σε τέτοια υψηλή βαθμίδα ανάπτυξης, ώστε να δημιουργεί μονοπώλια που παίζουν αποφασιστικό ρόλο στην οικονομική ζωή.

      2) Συγχώνευση του τραπεζικού κεφαλαίου με το βιομηχανικό και δημιουργία μιας χρηματιστικής ολιγαρχίας πάνω στη βάση αυτού του χρηματιστικού κεφαλαίου.

      3) Εξαιρετικά σπουδαία σημασία αποκτά η εξαγωγή κεφαλαίου, σε διάκριση από την εξαγωγή εμπορευμάτων.


      Διαγραφή
    4. Εύλογα τα ερωτήματα, αλλά θεώρω οτι κάποια πράγματα μπερδεύονται χωρίς λόγο: η σύμφυση δενμπορεί να λαμβάνει χώρα εντός και μέσω του κράτους; Ενος καπιταλιστικού κράτους που ελεγχει εργοστάσια, τραπεζικό σύστημα, νομισματικά αποθέματα κλπ.; Θα μπορούσαν να επιβιώσουν τα κινεζικά ΜΟΝΟΠΩΛΙΑ χωρίς μια τέτοια σύμφυση;
      Όταν η νομισματική πολιτική εξυπηρετει αποκλειστικα τις εξαγωγες, τι έχουμε αν δεν έχουμε σύμφυση τραπεζικού και βιομηχανικού κεφαλαίου;

      Διαγραφή
    5. Επειδή από αύριο θα αραιώσω κι εγώ, ήθελα να βάλω κάτω και το εξής ερώτημα:

      Έστω ότι όχι μόνο η Ρωσία αλλά η Κίνα είναι "ιμπεριαλιστικές" χώρες. Το ότι είναι αυτές οι χώρες, οι χώρες που μετέβηκαν στον καπιταλισμό από τη μία ή την άλλη μορφή σοσιαλισμού, οι χώρες, επίσης που η Δύση αντιμετωπίζει διαχρονικά ως μη ενσωματώσιμες (σ' αυτό θα επιστρέψω μέσω Καντ/Χεγκελ) στην ιμπεριαλιστική παρέα, αυτές λοιπόν οι χώρες που βρίσκονται αρκετά ξεκάθαρα στο στόχαστρο των δυτικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, εμείς πώς το αξιολογούμε;

      Γιατί ρε παιδί μου δεν συνασπίζονται οι πεινασμένοι του ιμπεριαλισμού να φάνε, πχ, τη Γαλλία; Τη Γερμανία; Την Αυστραλία, τον Καναδά, κλπ; Να διαμοιράσουν τα δικά τους εδάφη, να περικυκλώσουν αυτές τις χώρες;

      Είναι λοιπόν ολικά αυθαίρετο το πώς επιλέγονται οι στόχοι; Και είναι ασύνδετο α) με το αποικιακό παρελθόν και β) με την σημερινή τους μορφή ως καπιταλιστοκεντρικών μεταλλάξεων του σοσιαλισμού;

      Ερωτήματα είναι, δεν πουλάω απαντήσεις.

      Διαγραφή
    6. Σύμφυση εντός του κράτους: Μιλάμε για τον λεγόμενο "κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό"; Και για την Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε ο όρος παλιότερα, στη δεκαετία του 1980. Βεβαίως, στην Ελλάδα της τότε εποχής δεν υπήρχε πουθενά ζήτημα διαμεσολάβησης των σημαντικότερων οικονομικών δομών απ' το κράτος, ούτε ασάφειας και πολυπλοκότητας του στάτους της ατομικής ιδιοκτησίας.

      Εξαγωγές: Η Κίνα είναι μια κατά βάση εξαγωγική οικονομία, αλλά από ό,τι γνωρίζω είναι μια βιομηχανικά εξαγωγική οικονομία. Γνωρίζω ότι αγοράζει χρέος, δηλαδή μελλοντική εργατική δύναμη. Αλλά για ποιού όφελος το αγοράζει, αυτό είναι μάλλον ασαφές στη βάση διάφορων περιγραφών της καπιταλιστικής της τάξης, που δεν φαίνεται να έχει ακόμα αυτονομηθεί πλήρως από το κράτος και το κόμμα. Ολιγαρχικές δομές, πιθανότατα, αλλά για αυτό και αρκετά διαφορετικές από το είδος δομών που επικρατούν στη Δύση, όπου τα μονοπώλια είναι οργανική μετεξέλιξη του φιλελεύθερου καπιταλισμού.

      Διαγραφή
    7. Δεν είπα ότι δίνεις έτοιμες απαντήσεις. Καλά κανεις και θέτεις καποιά ζητηματα που είναι σημαντικά. Και εγ θεωρω οτι πρέπει να υπάρχει διαφορά αντιμετωπισης. Απλά δεν θεωρώ οτι αυτό μπορεί να γίνει βασει του ιμπεριαλιστικού ή όχι χαρακτήρα. Σε πρώτη γράμμη είναι ζήτημα του ότι πολεμαμε κατα πρώτης την δική μας αστική τάξη. Το να τα χώνεις στην Κίνα και Ρωσία από το πρωί μεχρι το βράδυ είναι η διατριβή των τροτσκιστοειδων και όχι του επαναστατικού κόμματος.

      Διαγραφή
    8. Και μια διασαφήνιση των λόγων για τους οποίους θέτω αυτά τα ζητήματα. Οι λόγοι είναι δύο και κανένας δεν είναι του τύπου "σε συζήτηση να βρισκόμαστε, έτσι, για να μαθαίνουμε":

      1. Πρώτα στη Γιουγκοσλαβία, μετά στη Λιβύη, μετά στη Συρία και τώρα στη Ρωσία/Ουκρανία, είχαμε να κάνουμε με επιθέσεις σε χώρες που 1) δεν ανήκαν στη "Δύση" και 2) είχαν ένα παρελθόν στο σοσιαλισμό, διαφόρων τύπων και διάφορες αδυναμίες, βέβαια. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις προκληθήκαμε, όταν καταδικάσαμε τις επεμβάσεις, να απαντήσουμε επί του τι ακριβώς υπερασπιζόμαστε. Ο αντίπαλος γνωρίζει πού δυσκολευόμαστε και θα το χρησιμοποιεί διαρκώς. Προφανώς, το ότι "υπερασπιζόμαστε την εθνική αυτοδιάθεση" είναι μια χαρά επιχείρημα, αλλά ο αντίπαλος θα μας βάλει και τροτσκιστικές σφήνες, και υπεραριστερές σφήνες και θα μας κολλήσει στον τοίχο με "μα τους ιμπεριαλιστές, όπως λέτε οι ίδιοι, υπερασπίζεστε"; Επειδή στο εγγύς μέλλον αυτό το παιχνίδι υπολογίζω πως θα χοντρύνει, είναι καιρός και η σχετική συζήτηση να εμπλουτιστεί και να εμπλουτιστεί η κομματική άμυνα σ' αυτές τις επιθέσεις.

      2) Έχουμε διασαφηνίσει ότι σε μια Ελλάδα κάτω από λαϊκή εξουσία, θα αναζητηθούν "ρεαλιστικά" σύμμαχοι οικονομικοί από τον υπόλοιπο κόσμο. Είναι κατανοητό ότι δεν θα περιμένουμε πρώτα να γίνουν σοσιαλιστές και μετά να συνάψουμε εμπορικές σχέσεις. Με ποιες λοιπόν χώρες θα ήταν εφικτός ένας τέτοιος "πραγματιστικός συμβιβασμός"; Προς το παρόν, το αφήνουμε στο φλου. Είναι όμως στο φλου; Είναι ποτέ δυνατό μια σοσιαλιστική χώρα ΣΗΜΕΡΑ να αναπτύξει εμπορικές σχέσεις με το Ισραήλ, τις ΗΠΑ, την Γερμανία και τη Γαλλία; Δηλαδή, πιστεύει κανείς κάτι τέτοιο; Αν όχι, ε, για ποιες χώρες μιλάμε, ποιες σημαντικές οικονομίες θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν, με το αζημίωτο για τις ίδιες βέβαια, να σταθούμε; Καθώς περνάει ο καιρός, τα ζητήματα αυτά τίθενται, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο από τα ίδια τα πράματα στην πόρτα μας. Δεν μπορεί λοιπόν να αναβάλλεται η συζήτηση όλων τους εις το διηνεκές. Ο κόσμος προχωράει γρήγορα, και δεν προχωράει σε καθόλου καλή κατεύθυνση για την παγκόσμια ειρήνη ή ευημερία. Το αντίθετο συμβαίνει.

      Διαγραφή
    9. Δεν διαφωνώ, αλλά δεν χρειάζεται να θεωρητικοποιήσουμε τακτικές επιλογές που ενδέχεται να προκύψουν.
      Ένα σοσιαλιστικό κράτος μπορεί να ανγκαστεί να κάτσει και στο ίδιο τραπέζι με τον πιο αδίστακτο ιμπεριαλιστή. Αυτο όμως ουδόλως δεν συνεπάγεται ότι θα δώσει υποστήριξη στα ιμπεριαλιστικά του σχέδια.

      Διαγραφή
    10. Με δεδομένη την εμπειρία του 1944, δεν θα ανέμενα να έχουμε καν τον χρόνο να κάνουμε τακτικές επιλογές, πόσο μάλλον να τις θεωρητικοποιήσουμε. Στο λαιμό μας θα τους βρούμε αυτούς που βρήκαμε και παλιότερα, και αυτό που με απασχολεί είναι με ποιους τρόπους (με ποιες διεθνείς συμμαχίες) θα βρίσκαμε τη δυνατότητα να τους βγάλουμε από κει. Και ο κόσμος, βασικά, θέλει να ξέρει τι έχουμε στο νου. Έχει αυτό το ερώτημα, γιατί θυμάται και το παρελθόν.

      Διαγραφή
    11. Αυτό το ερώτημα επίσης παίζει πολύ και στην συζήτηση περί εξόδου από την ΕΕ. Πιστεύω όλοι έχουμε ακούσει την κλασική ατάκα: "και άμα βγούμε από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ τι θα κάνουμε; θα μείνουμε απομονωμένοι; σοσιαλιστικό μπλοκ πλέον δεν υπάρχει"
      Οπότε ναι πρέπει να υπάρχει ένας αρχικός πυρήνας σκέψης. Πάντως θεωρώ πως όταν μιλάμε για διεθνείς συμμαχίες και εκμετάλλευση ενδοιμπεριαλιστικών επιθέσεων το μυαλό όλων πάει προς Ρωσία-Κίνα μεριά -και δικαιολογημένα.

      viul

      Διαγραφή
    12. Ναι, ασφαλώς και παίζει, δεν είναι χαζοί όσοι το θέτουν.

      Ας πω δυο πράματα ακόμα, προσωπικές απόψεις.

      Το ζήτημα ΕΕ το κόμμα το έχει βάλει κάτω από νωρίς και το έχει αναλύσει διεξοδικά και πειστικά. Για μένα, μόνο κέρδος έχει αντλήσει από αυτή τη διαδικασία, ό,τι και αν δείχνει η κάλπη. Η ανάλυση αυτή μόνο να κερδίσει μπορεί από τις εξελίξεις, γιατί επιβεβαιώνεται και θα επιβεβαιώνεται διαρκώς απ' τα πράματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα τρώει τα μούτρα του, γιατί δεν έχει κάνει στοιχειώδη δουλειά στο θέμα (δεν τον παίρνει να κάνει).

      Αλλά, υπάρχει και αλλά.

      Η ΕΕ, που τόσο ορθά και με πληρότητα αποδομήσαμε, είναι αυτό απ' το οποίο έχουμε προγραμματικό στόχο να ΦΥΓΟΥΜΕ.

      Για το πού ΠΑΜΕ, δεν θα πρέπει να κάτσουμε κάτω να μιλήσουμε αναλυτικά; Αυτό το πιάνει ο κόσμος και το θέτει με όρους απομόνωσης γιατί εμείς δεν έχουμε αναδείξει πώς σκεφτόμαστε τη μελλοντική θέση της Ελλάδας, με ποιους συμμάχους (και όχι συντρόφους) θα μπορούσαμε να αντέξουμε στον εξαιρετικά δύσκολο διεθνή συσχετισμό. Η Κίνα και η Ρωσία δεν θα γίνουν σοσιαλιστικές χώρες χωρίς ανατροπές και επαναστάσεις που, αν συμβούν, καθιστούν την Ελλάδα ήσσονος σημασίας περίπτωση έτσι κι αλλιώς. Δεν είμαστε το κέντρο του πλανήτη. Πώς λοιπόν θα πορευτούμε, αντιμετωπίζοντάς τις ως εξίσου εχθρικές με την ΕΕ, εξίσου ανεπιθύμητες; Τότε έρχεται ο σοσιαλδημοκράτης και σε ρωτά, όπως μας έχουν ρωτήσει ήδη: Μα άμα δε βλέπετε κάτι καλύτερο απ' την ΕΕ ρε παιδιά, γιατί να φύγουμε καν; Δεν καθόμαστε εκεί που 'μαστε να "αλλάξουμε τους συσχετισμούς από μέσα;" Και τι να του απαντήσεις τότε; O κόσμος έχει αποδεχτεί προ καιρού ότι χώρα μόνη της δεν στέκεται σήμερα, και έχει έλλογους λόγους να το θεωρεί αυτό για χώρα του μεγέθους της Ελλάδας. Και η Κούβα, που στέκεται, έχτισε συμμαχίες μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού. Με συγκεκριμένες χώρες. Ανάμεσά τους, την Κίνα και τη Ρωσία.

      Διαγραφή
    13. Για το ΝΑΤΟ δεν αναφέρθηκα γιατί σοσιαλιστική χώρα και ΝΑΤΟ δε γίνεται. Απλά είναι αναγκαστικό να βγεις με τα τσαρούχια. Αλλά και για αυτό θα χρειαστείς συμμάχους έτοιμους, γεφυρες χτισμένες.

      Ένα ποσοστό του φόβου για τον σοσιαλισμό δεν είναι φόβος για τον σοσιαλισμό. Είναι φόβος για τα αντίποινα του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού. Κι αν ο κόσμος είναι, σύμφωνα με μας τους ίδιους, ένα αρραγές μέτωπο ιμπεριαλιστοκαπιταλιστών, τότε δεν μπορεί να υπάρξει διέξοδος πουθενά για μια σοσιαλιστική χώρα. Και τότε, τζάμπα ξελαρυγγιαζόμαστε, η μεγάλη μάζα του λαού θα μείνει παραλυμένη απ' το φόβο.

      Διαγραφή
    14. Όμως το κόμμα έχει την συγκεκριμένη ανάλυση περί "ίσων αποστάσεων"(;) σε κάθε ενδοκαπιταλιστική διένεξη -και δικαιολογημένα μπορούμε να πούμε- στα πλαίσια χάραξης αυτόνομης πολιτικής από το κομμουνιστικό κίνημα. Διότι εύκολα μπορείς να γίνεις η ουρά του ενός ή του άλλου ιμπεριαλιστή.

      viul

      Διαγραφή
    15. Συμφωνω με τις επισημανσεις. Ειναι πεποιθηση μου οτι πρεπει να ανοιξει η κουβεντα και γθα το ζητημα ποια καπιταλιστικα κρατη θα ερθουν σε αμοιβσια επωφελης συμμαχιες με την σοσιαλιστικη Ελλαδα. Ωστοσο ειναι ασκηση επι χαρτου ολο αυτο καθως μια επανασταση αλλαζει πολλα. Πχ. Ο πιο πιθανος τροπος επαναστασης ειναι μετα απο ηττα της αστικης ταξης της χωρας μας σε ενα ιμπεριαλιστικο πολεμο. Δηλαδη το σχημα κριση-πολεμος-επανασταση. Με δεδομενο οτι σε εναν τετοιο πολεμο η θεση της Ελλαδας θα ειναι με ΝΑΤΟ και ΕΕ και με δεδομενη την γεωστρατιγικη θεση της χωρας και ειδικα την υπερβαση της Σουδας , τοτε λογικα η Ελλαδα θα δεχθεξ σφοδρη στρατιωτικη επιθεση απο το αντιπαλο μπλοκ που ισως να ειναι Ρωσια -Κινα αν και ειναι λαθος να τα μελεταμε αυτα στατικα. Αρα υπαρχει και η περιπτωση η επανασταση να βρει τη χωρα ως ηττημενη κατω απο κατοχη ή τελος παντων κατω απο την επιροη των Ρωσων ή Κινεζων ιμπεριαλιστων αν αυτοι ειναι οι νικητες του πολεμου σε αυτο το υποθετικο σεναριο. Σε αυτη την περιπτωση οι ενδοιμπεριαλιστικες αντιθεσεις δεν ξερεις σε τη συνεργασια θα αναγκασουν την επαναστατημενη ελληνικη εργατικη ταξη.
      Θελω να πω το οτι η Ρωσια και η Κινα ειναι ή φαινονται στρατιωτικα κυριως υποδιαιστεροι του ΝΑΤΟ δεν τους κανει λιγοτερο ιμπεριαλιστες. Οπως δεν θα κανει το τραβηγμενο απο τα μαλλια δικο μου υποθετικο σεναριο λιγοτερο ιμπεριαλιστες το ΝΑΤΟ επειδη θα ειναι ηττημενοι. Θελω να πω οτι ασφαλως για μια σειρα υπαρκτους λογους σημερα Ρωσια-Κινα φαινονται να ειναι πιο ευκολο να συνδυαλαγουν με μια σοσιαλιστικη Ελλαδα αλλα αυτο ουτε δεδομενο ειναι ουτε τους κανει μη ιμπεριαλιστικα κρατη. Εξαλλου δεν ξερω ποσο θα αρεσει πχ στο μελος του ΠΓ του ΚΚΚινας και ιδιοκτητη της Cosco η κοινωνικοποιηση του λιμανιου του Πειραια. Ή ποσο θα εκανε χαρουμενη τη Ρωσικη Gazprom η κοινωνικοποιηση της ΔΕΣΦΑ αν τελικα την παρει ή αλλων στρατιγικων τομεων της Ελλαδας.
      Οσο για τη συμφυση κεφαλαιου στην Κινα νομιζω οτι αυτη υπαρχει μεσω του κρατους που λειτουργει ως ο συλλογικος καπιταλιστης. Νομιζω οτι οι ιδιαιτεροτητες λογω σοσιαλιστικου παρελθοντος ειναι δευτερευουσης σημασιας και δεν αλλαζουν τον μονωπολιακο χαρακτηρα της κινεζικης ή ρωσικης οικονομιας.

      ratm

      Διαγραφή
    16. "Θελω να πω το οτι η Ρωσια και η Κινα ειναι ή φαινονται στρατιωτικα κυριως υποδιαιστεροι του ΝΑΤΟ δεν τους κανει λιγοτερο ιμπεριαλιστες"

      Τα κριτήρια του Λένιν δεν αφορούν ούτως ή άλλως το ζήτημα της στρατιωτικής υπεροπλίας.

      "Ωστοσο ειναι ασκηση επι χαρτου ολο αυτο καθως μια επανασταση αλλαζει πολλα"

      Δεν διαφαίνεται να έχει αλλάξει από τον δέκατο ένατο και τον εικοστό αιώνα η επιθετική στάση των δυτικών χωρών απέναντι στη Ρωσία και την Κίνα. Αυτό που άλλαξε, ελέω Χιροσίμα, είναι ότι έχει έρθει ειρήνη ανάμεσα στα δυτικά ιμπεριαλιστικά κράτη, με τη μορφή της κοινής υποταγής τους στις ΗΠΑ ως ηγεμόνα. Έχει δηλαδή ΜΕΙΩΘΕΙ ραγδαία ο "ενδοϊμπεριαλιστικός ανταγωνισμός" στη Δύση μετά τον Β' Παγκόσμιο (αυτή είναι η Pax Americana, η ειρήνη ανάμεσα στους δυτικούς ιμπεριαλιστές). Η Pax Americana ποτέ δεν απέκλεισε, ούτε πρόκειται να αποκλείσει, πόλεμο στους εκτός ΝΑΤΟ.

      Οπότε δεν βλέπω κάτι "υποθετικό" σε όλα αυτά. Ιστορία είναι.

      Διαγραφή
  3. Είναι υπερπολύτιμες και οι δύο διασαφηνίσεις και ιδίως η διασαφήνιση 2) . θα ξύσω πληγές και θα πω ότι έπρεπε από το 2010, το λιγότερο, και καθώς η αντεπανάσταση φούντωνε μήνα με το μήνα, να έχει απαντηθεί η ερώτηση. ( αναφέρομαι σε απάντηση από ΚΚΕ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ)

    land down under the bridge

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άλλ' αντ' άλλων. Η αντεπανάσταση; Είχαμε και επανάσταση; Παράλληλο συμπαν εσείς στο ΑΝΤΡΣΥΑ;

      Διαγραφή
  4. αυτό που συμβαίνει από το 2010 και μετά στη χώρα εσύ δεν το χαρακτηρίζεις αντεπανάσταση; τι είναι ; απλή μετατόπιση ισχύος υπέρ του κεφαλαίου;
    land down under the bridge

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. για να εχεις αντεπανασταση, πρεπει καταρχην να ΕΧΕΙΣ επανασταση. την ξεκινησατε το 08 και δεν μας ειπατε τπτ; ειχαμε παρει την εξουσια σε καμια περιφερεια και δεν πηρα πρεφα τπτ;;;;; πολυ μυστικοπαθεις ειστε!!!!
      νομιζω οτι ειναι ξεκαθαρο, για να σοβαρευτουμε λιγο, αν αυτη τη δεδομενη στιγμη γινοταν αυτο που ισχυριζεται οτι ειχαμε μεχρι το 10 ο land down under the bridge, σε ποιες χωρες θα αποζητουσαμε συμμαχιες.
      το σημαντικο νομιζω στην κουβεντα δεν ειναι να πεισουμε το με ποιους θα ειμαστε παρεακι στον διεθνη τομεα. το θεμα ειναι να τον πεισουμε οτι και ο ποσαδας να εχει δικιο και να ερθουν οι αρειανοι και ναμας βοηθησουν, θα πρεπει να βγουν απο τον καναπε και να παλεψουν. για τους περισσοτερους, μιλαω για τον κοσμο και οχι τα στελεχη, αυτο το επιχειρημα λεγεται για να καλυψει την αδρανεια και το σκατο στην καλτσα.

      Διαγραφή
    2. "αυτο το επιχειρημα λεγεται για να καλυψει την αδρανεια και το σκατο στην καλτσα."

      Ακριβώς αυτό που λέει ο modesto.

      Διαγραφή
  5. ΜΕΤΑΞΥ ΣΦΥΡΑΣ ΚΑΙ ΑΚΜΟΝΟΣ…

    @ Naphta

    Φίλε Naphta,

    Εφόσον ξέρεις γερμανικά κι έχεις πρόσβαση σε γερμανικές βιβλιοθήκες, μπορείς να αναζητήσεις την παρακάτω μονογραφία (νομίζω πως είναι ακόμα διαθέσιμη σ’ ένα διαδικτυακό παλαιοβιβλιοπωλείο) που θα σε κατατοπίσει για την κατάσταση που επικρατούσε στις ιδιοκτησιακές σχέσεις κατά τα πρώτα χρόνια της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, δίνοντάς σου ταυτόχρονα και κάποιες απαντήσεις στα ερωτήματα που έχεις σχετικά με το ίδιο ζήτημα στην σημερινή Κίνα, από ιστορική, βέβαια, προοπτική:

    G. Schucher, Politik zwischen Arbeit und Kapital. Zur Haltung der Kommunistischen Partei Chinas gegenüber Arbeiterklasse und Privatunternehmern von 1949 bis 1952/53, Pahl-Rugenstein Verlag, Köln 1988 (= Hochschulschriften Bd. 253)

    [Γκ. Σούχερ, Πολιτική μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου. Σχετικά με την στάση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας απέναντι στην εργατική τάξη και τους ιδιώτες επιχειρηματίες από το 1949 μέχρι το 1952/3. Εκδόσεις Παλ-Ρούγκενσταϊν, Κολωνία 1988 (= Ακαδημαϊκά Γραπτά, τόμος 253)]

    Χαιρετισμούς,

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ πολύ, σύντροφε. Αν κρίνω από τον τίτλο, πρέπει να έχει ενδιαφέρον. Θα το αναζητήσω όταν επιστρέψω στην βάση μου.

      Διαγραφή
    2. ΜΙΑ ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΚΗ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ (ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΑ)

      @ Naphta

      Κι εγώ που το ’χα διαβάσει τότε που πρωτοκυκλοφόρησε (1988) και το ξαναδιάβασα, αφορμής δοθείσης, εντελώς πρόσφατα, το βρήκα πολύ ενδιαφέρον, και σε μερικά σημεία μάλιστα εξαιρετικά διαφωτιστικό. Τώρα που το ξανακοιτάζω σκέφτομαι ότι ενδεχομένως να σε κουράσει λίγο η συνεχής παράθεση οικονομικών και πολιτικών στοιχείων από κινέζικα βιβλία, εφημερίδες, περιοδικά κλπ., αλλά είμαι της γνώμης ότι εκεί ακριβώς έγκειται και το «ατού» της μονογραφίας: ο συγγραφέας χρησιμοποιεί σχεδόν αποκλειστικά πρωτογενείς πηγές, δηλαδή η βιβλιογραφία στην οποία ανατρέχει είναι κατά το μέγιστο μέρος στην κινεζική γλώσσα και της εποχής στην οποία αναφέρεται· με τον τρόπο αυτό εκπληρώνεται η θεμελιακή μεθοδολογική προϋπόθεση κάθε πραγματικής επιστημονικής εργασίας: να στηρίζεται δηλαδή σε στοιχεία από πρώτο χέρι. Στο επισημαίνω αυτό επί τη ευκαιρία γιατί όπως στο παρελθόν είχαμε ένα σωρό «σοβιετολόγους» που έγραφαν τόμους επί τόμων επί παντός επιστητού σχετικά με την ΕΣΣΔ χωρίς να ξέρουν γρυ ρωσικά, έτσι και σήμερα επαναλαμβάνεται αυτή η ιστορία με «κινεζολόγους» αυτή την φορά που είναι εξίσου πολυγραφότατοι περί Κίνας χωρίς στοιχειώδεις γνώσεις κινεζικών ώστε να μπορούν να ελέγξουν τις πρωτογενείς πηγές. Γι’ αυτό σου σύστησα το συγκεκριμένο βιβλίο.

      Σε χαιρετώ και πάλι,

      Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

      Διαγραφή
  6. 1) θεωρώ ότι η επίθεση που ξεκίνησε μετά το 2010 συνιστά αντεπανάσταση

    2) δεν θεωρώ επουδενί τον εαυτό μου "ασόβαρο" (;;;;;) επειδή έχω αυτή την άποψη

    3) δεν είναι καθόλου δύσκολο σε κανέναν να ξεκινήσει ή να απαντήσει σε χαρακτηρισμούς


    land down under the bridge

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η αντεπανάσταση που λες σε βάρος ποιας επανάστασης έγινε ακριβώς ρε land?

      Decadent

      Διαγραφή
    2. 1) αντεπανασταση απεναντι σε ποιον;;;;; απο μερος της αστικης ταξης σε ενα αλλο; μου θυμιζεις εκεινο τον λεγεωναριο σοτ αστεριξ και οι γοτθοι στα συνορα των γοτθων με τους ρωμαιους που δεν μπορουσε να καταλαβει ποτε γινεται εισβολη

      2).........

      3) οι "χαρακτηρισμοι" ειναι το ασοβαρος;

      ορισμος της λεξης αντεπανασταση: επανάσταση εναντίον άλλης επανάστασης ή επαναστατικού καθεστώτος. αν μου πεις απο το 10 και μετα εις βαρος ποιας επαναστασης συντελειτε η αντεπανασταση, θα παρω πισω το ασοβαρος. αν δεν μας δωσεις μια απαντηση με λογικη πως θα πρεπει να αυτοχαρακτηριστεις;

      Διαγραφή
    3. Η αντεπανασταη δεν στρεφεται μονο εναντιον επαναστασης. Αντεπανασταση ειναι και η ολοκληρωτικη καταργηση κατακτησεων της μισθωτης εργασιας , η οποια αφορα ολες τις σφαιρες της κοινωνικης ζωης. Αυτο εγινε και εδω. Διαλυθηκε το εργατικο δικαιο, εκλεισαν νοσοκομεια, σχολεια, φαλκιδευθηκαν δημοκρατικες ελευθεριες, το εργατικο κινημα μπηκε σε ντε φακτο κατάσταση πολιορκιας.

      Ολα αυτα στο συνδυασμο τους συνιστούν αντεπανασταση. Το γεγονος οτι εγινε απο τα πανω δεν αλλάζει κάτι.

      Land down under the bridge

      Διαγραφή
    4. Η αντεπανασταη δεν στρεφεται μονο εναντιον επαναστασης. ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ.
      ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ!!!
      παιρνω πισω το ασοβαρος!!!! εχεις ποιο σοβαρα ζητηματα! επιστροφης στην Γ δημοτικου και εκμαθησης της ελληνικης. η γλωσσα μας ειναι γλαφυρη και πλουσια και σε αντιθεση με την αγγλικη στις περισσοτερες των περιπτωσεων καθε λεξη εχει μια μονο χρησιμοποιηση. μια απο αυτες τις περιπτωσης ειναι και η λεξη αντεπανασταση. ειναι τοσο στενα περιορισμενος ο ορισμος της που απλα δεν μπορεις να της δωσεις καμια αλλη εννοια.

      ο μονος τροπος για να το χαρακτηρισεις αντεπανασταση, ειναι να ορισεις ως επανασταση τα κουτσουρεμενα δικαιωματα του 10!!!!! αν εχεις τετοια αποψη πες μου σε ποια περιφερεια ψηφιζεις να σου πω τον ποιο "επαναστατη" τσυριζαιο (ατοπο το ξερω αλλα τι να κανω) για να τον σταυρωσεις να ξεμπερδευουμε για να μην κουραζεσαι και εσυ με τα υπαρξιακα σου

      Διαγραφή
    5. είπα μόνο ότι η αντεπανάσταση δε στρέφεται μόνο εναντίον επανάστασης, δεν είπα ποτέ και πουθενά ότι τα δικαιώματα του 2010 ήταν δικαιώματα που αντιστοιχούν σε κατακτημένη επαναστατική εξουσία. εάν με διαστρεβλώνεις με τόσο χυδαίο και πρωτοφανή τρόπο, προσθέτοντας από πάνω ηλιθιότητες για ΣΥΡΙΖΑ και πράσινα άλογα, αυτό συνιστά πρόβλημα για εσένα, όχι για εμένα. εσύ είσαι αυτός που εκτίθεται ανελέητα.



      land down under the bridge

      Διαγραφή
    6. @land

      Δεν έχει λογική το να ορίζεις ως αντεπανάσταση τα αναμενόμενα συμπτώματα της φυσιολογικής λειτουργίας και εξέλιξης του καπιταλισμού σε ύφεση. Αδόκιμος ο όρος εντελώς καθώς καπιταλισμός υπάρχει δεν έγινε καμιά ανατροπή του μέσω "αντεπανάστασης".
      Έχει δίκιο ο Modesto που σου λέει περί συριζα καθώς μόνο αν μπεις σε ψυχεδελική "λογική" τύπου καλού/κακού καπιταλισμού όπου αντεπανάσταση = επικράτηση του κακού καπιταλισμού σε βάρος του καλού, μόνο έτσι μπορεί κάπως να χωρέσει ο όρος που χρησιμοποιείς. Δε νομίζω να το θες.

      Decadent

      Διαγραφή
    7. @Decadent
      τρικυμια νε κρανιο ο αγαπητος land. καπου θα το ακουσε, καποιος που χαιρει εκτιμησης στον "Χωρο" του θα το ειπε φανταζομαι και με πομπωδες στυλ και το λεει.
      "είπα μόνο ότι η αντεπανάσταση δε στρέφεται μόνο εναντίον επανάστασης"!!!! τι να του πεις; το ανθρωπινο ειδος εξελιχθηκε γιατι αναπτυξε την επικοινωνια και ορισε λεξεις με συγκεκριμενο νοημα για να βγαζουμε ακρη. τωρα αν παμε στο εβερεστ και παιζουμε με το ασπρο κρυο υλικο και εσυ το λες χιονι και εγω αμμο θα βγαλουμε ποτε ακρη; αν πω εγω την ιστορια θα νομιζει ενας τριτος οτι πηγαμε μπαχαμες και θα αναριωτεται γιατι εχουμε κρυοπαγηματα.

      αγαπητε under.δεν σε διαστρλεβλωσα, μιλωντας για τον ορισμο σου προσπαθησα να βγαλω ακρη για να καταλαβω πως στο καλο σου εχει καρφωθει αυτη η τυροπιτα. ο μονος τροπος λοιπον για να βγαλεις το συμπερασμα "αντεπαναστασης" (με βαση τους ορισμους των λεξικων και του 99.9999999% του πλυθησμου) ηταν οτι μεχρι το 10 ειχαμε μια επανασταση. αν σκεφτοσουνα αυτο, θα ειχε μια βαση η διαφωνια μας. θα μπορουσαμε να επιχειρηματολογησουμε κτλ κτλ.
      τωρα ομως αφου λες οτι δεν ισχυει αυτο πραγματικα δεν υπαρχει λογος, αφου ειναι προφανες οτι εχεις δικο σου εννοιολογικο κωδικα, δαιφορετικο με του υπολοιπου κοσμου. αν το συνεχισεις αυτο το χουι θα μιλας μονο με τον εαυτο σου και δεν ειναι εποχες για το δαφνι.
      αν νομιζεις οτι εκτιθεμαι, συνεχισε να με "εκθετεις", εχεις γινει viral ηδη με την αμορφωσια και μην αναρωτηθεις αν σου ερθει κανεις να σου πει το ανεκδοτο για τον τυπο με την αντεπανασταση.
      φιλε μου αν θες μια συμβουλη αρχισε να διαβαζεις κλασικη λογοτεχνια (ελληνικη και ξενη) θα σε βοηθησει και οτι δεν καταλαβαινεις δεν ειναι ντροπη να ρωτας, γηρασκω αει διδασκομενος λεγανε οι αρχαιοι

      Διαγραφή
    8. Modesto, decadent

      Διαφωνουμε, δεν προκειται να σας πεισω, δεν προκειται να με πείσετε.


      Land down under the bridge

      Διαγραφή
  7. Πάντως για τον Λενιν η Ρωσία μια χαρά ιμπεριαλιστική χώρα ήταν. Αυτό σημαίνει, ότι δεν ισχύει η άποψη ότι δεν αναπτύχθηκε ρωσικός καπιταλισμός. Ιδιαιτερότητες σίγουρα υπήρξαν. Και που δεν υπήρξαν. Δεν επιτρέπεται όμως να υπερεκτιμούμε τον ρόλο τους.
    Τωρα αν το γεγονος ότι ο ρωσικος καπιταλισμός χτίστηκε πάνω στα συντριμια του σοσιαλισμού, έχει κάποια σημασία, τότε νομίζω ότι αυτό θέλει εξέταση, αλλά η καπιταλιστικοποίση των σοσιαλιστικών κρατικων επιχειρήσεων, μάλλον διευκολυνει τις μονοπωλιακες τάσεις παρά τις αμβλύνει.

    Παντω, ακόμα και να δεχθούμε την απουσία ή την υποαναπτυξη του μονοπωλιακού καπιταλισμου σε αυτες τις χώρες (κάτι που εγώ δεν πιστεύω) δεν θεωρώ οτι μπορουν να αποτελέσουν σύμμαχοι του εργατικού κινήματος (που δεν σημαίνει οτι δεν μπορουν να προκύψουν τακτικές συμμαχίες με σοσιαλιστικά κράτη). Αυτο μπαίνει ακριβώς στην λογική "αντιμονοπωλιακών στρατηγικών και μετώπων".

    Μην ξεχνάμε: συμμαχία με μια καπιταλιστική χώρα, σημαίνει συμμαχία με την αστική τάξη της χώρας αυτής. Και αυτο μπορεί να γίνει απαραίτητο, αλλά δεν θα κάτσω να βγάλω καμια αστική τάξη" θύμα".
    Και τέλος: σε όποια καπιταλιστική χώρα θες, στάση των ΚΚ δεν μπορεί να είναι η ταξική συνεργασία. Όταν βλέπω λοιπόν το ΚΚΡΟ εμένα μου σηκώνεται η τρίχα. Λυπάμαι, κανένας αμερικανοευρωπαϊκος ιμπεριαλισμος δεν νομιμοποιεί να κάνεις πλάτες στην αστική τάξη της χώρας σου (και δεν μιλάω τώρα για το ζήτημα της Ουκρανίας, στο οποίο στο κατω κατω εχουμε να κάνουμε με την διεθνιστική αλληλεγγύη).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Πάντως για τον Λενιν η Ρωσία μια χαρά ιμπεριαλιστική χώρα ήταν"

      Το συγκεκριμένο ζήτημα συζητιέται στο άρθρο S. Williams που ανέβηκε, ως εξής:

      Ο στρατιωτικο-φεουδαρχικός ιμπεριαλισμός της προ του 1917 Ρωσίας έχει αποκατασταθεί; Εκτός από το εθνόσημο του δικέφαλου αετού που είναι δημοφιλές μεταξύ των σημερινών ρωσικών εθνικιστών, η απάντηση είναι όχι. Η σημερινή ρωσική έγγεια ιδιοκτησία είναι μια ιδιοκτησία αμιγώς καπιταλιστικού τύπου, και όχι φεουδαρχικού τύπου. Και ακόμη και αν η αντίδραση στη Ρωσία προχωρούσε ως του σημείου που ένας από τους διεκδικητές των τίτλων των Ρωμανόφ αποκαθίστατο στο θρόνο -το οποίο παραμένει θεωρητικά, αν και εξαιρετικά απίθανο, ένα ενδεχόμενο- το φεουδαρχικό σύστημα θα εξακολουθεί να είναι πολύ μακρυά από την επιστροφή του.

      Η αντίδραση ενάντια στην Οκτωβριανή Επανάσταση, η οποία αναπτυσσόταν για δεκαετίες, φαίνεται να φτάνει στο αποκορύφωμά της υπό το καθεστώς του Μπόρις Γιέλτσιν. Αλλά η ουσία της πολιτικής του Γιέλτσιν ήταν η αποκατάσταση όχι του παλαιού στρατιωτικού-φεουδαρχικού καθεστώτος -ο δικέφαλος αετός, που αποκαταστάθηκε ως το οικόσημο της Ρωσικής Ομοσπονδίας- αλλά του καπιταλισμού. Αν και ο Πούτιν έχει ακολουθήσει μια πιο εθνικιστική πολιτική σε σχέση με τον Γέλτσιν, ο Πούτιν είναι επίσης ανίκανος να αποκαταστήσει το στρατιωτικό-φεουδαρχικό ιμπεριαλισμό του τσαρικού παρελθόντος, έστω και αν ο ίδιος προσωπικά θα ήθελε να το πράξει. Ως εκ τούτου, αν και μπορεί να μην το συνειδητοποιείτε αν οι απόψεις σας καθορίζονται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης της πραγματικής αυτοκρατορίας και του πραγματικού δεσμοφύλακα των εθνών στον σύγχρονο κόσμο, ο φεουδαρχικός-στρατιωτικός ιμπεριαλισμός του τσαρικού παρελθόντος δεν έχει αποκατασταθεί στη σημερινή Ρωσία, ούτε μπορεί να αποκατασταθεί.

      Ένας νέος σύγχρονος ρωσικός ιμπεριαλισμός;

      Αλλά τι γίνεται με έναν εκσυγχρονισμένο ρωσικό ιμπεριαλισμό βασισμένο στην κυριαρχία του μονοπωλιακού καπιταλισμού και του χρηματιστικού κεφαλαίου; Η ανάπτυξη ενός σύγχρονου ρωσικού ιμπεριαλισμού βασισμένου στο μονοπωλιακό κεφάλαιο υπό την κυριαρχία του χρηματιστικού κεφαλαίου -οι ιδιοκτήτες των μεγάλων συγκεντρώσεων στο χρηματιστήριο, των ομόλογων και των μεγάλων τραπεζικών καταθέσεων- δεν μπορεί να αποκλειστεί εκ των προτέρων, για όσο διάστημα η Ρωσία παραμένει καπιταλιστική. Το ίδιο ισχύει και για όλες τις μη-ιμπεριαλιστικές καπιταλιστικές χώρες. Πράγματι δεν μπορούμε να αποκλείσουμε έναν μελλοντικό ινδικό ιμπεριαλισμό, ή ακόμα και έναν μελλοντικό ιμπεριαλισμό στην υποσαχάρια Αφρική.

      Ποιός ξέρει, εφόσον ο καπιταλισμός επρόκειτο να διαρκέσει για μερικούς ακόμα αιώνες, αν το Κονγκό με τον πλούσιο ορυκτό του πλούτο θα μπορούσε να γίνει το κέντρο μιας παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορίας όπως είναι τώρα οι ΗΠΑ -επίσης πλούσιες σε ορυκτό πλούτο. Σήμερα, όμως, το 2014, παρά τα βήματα που έχει κάνει ο καπιταλισμός στην Αφρική, είμαστε πολύ μακριά από κάτι τέτοιο. Πράγματι, στις ΗΠΑ του 2014, οποιοσδήποτε είχε φαντασιώσεις για μια πιθανή μελλοντική Κονγκολέζικη παγκόσμια ιμπεριαλιστική αυτοκρατορία θα ήταν ένοχος για φούντωμα της φλόγας μιας ρατσιστικής υστερίας.
      http://leninreloaded.blogspot.com/2014/08/sam-williams.html

      Διαγραφή
    2. Συγγνώμη, δηλαδή ο ιμπεριαλισμός της τσαρικης Ρωσίας ήταν μόνο "στρατιωτικός-φεουδαρχικός" και όχι καπιταλιστικός; Ιμπεριαλισμός σύμφωνα με τον Λένιν είναι αυτο; Και έστω, η συνέχιση του πολέμου από την αστική κυβέρνηση Κερενσκι "στρατιωτικος-φεουδαρχικός ιμπεριαλισμός" ήταν;

      Το συγκεκριμένο κείμενο θεωρώ οτι κανει την εννοια του ιμπεριαλισμού πότε λάστιχο και πότε φορμαλιστική και στενή.

      Σχετικό ζήτημα: την απο κοινου ίδρυση τράπεζας απο τις BRICS εγώ δεν μπορώ να την καταλάβω παρα μονο με όρους μονοπωλιακου καπιταλισμου.

      Διαγραφή
  8. @ratm
    "Ο πιο πιθανός τρόπος επανάστασης είναι μετά από ήττα της αστικής τάξης της χωράς μας σε ένα ιμπεριαλιστικό πόλεμο".
    Αυτό σημαίνει ότι αν η Ελλάδα δεν πάρει μέρος σε κάποιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο ή αν πάρει μέρος μετά από 50 χρόνια, ξεχνάμε στο μεταξύ την επανάσταση ή τέλος πάντων θωρούμε ότι έχει ελάχιστες πιθανότητες;
    Δεν νομίζω να ισχύει κάτι τέτοιο ή μάλλον ισχύει αν "περιμένεις" την επανάσταση και όχι όταν αγωνίζεσαι για αυτήν και την προετοιμάζεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ειπα ο πιο πιθανος οχι ο μονος τροπος. Η παγκοσμια εμπειρια εχεο δειξει οτι μετα απο πολεμο συγκεντρωνονται πολλες φορες οι προυποθεσεις επαναστατικης καταστασης. Το βιοτικο επιππεδο πεφτει αποτομα , ο λαος ειναι οπλισμενος, οι πανω δεν μπορουν ειδικα αν η αστικη ταξη σου εχει ηττηθει διοτι τοτε ο κρατικος κατασταλτικος μηχανισμος ειναι τσακισμενος κλπ.
      Την αναμονη και την παθητικοτητα δεν ξερω απο που τη συμπαιρανες απο το σχολιο μου. Αν το ΚΚ δεν δρα απο τωρα, δεν κινιτοποιει δεν διαφωτιζει, δεν συμβαλει στην αυτοτελη οργανωση της εργατικης ταξης και στην ηττα της αστικης ταξης ξενης και εγχωριας στον πολεμο τοτε δεν μπορει να υπαρξει επανασταση.

      ratm

      Διαγραφή
    2. H αληθεια ειναι οτι ιστορικα,οι σοσιαλιστικες επαναστασεις συνδεονται με πολεμους ή κατοχη απο ξενες δυναμεις.Δεν γνωριζω επανασταση που να εγινε σε περιοδο ειρηνης ή αναπτυξης.

      Πι Ρο

      Διαγραφή
  9. Ειναι πολυ ενδιαφερουσες οι επισημανσεις που κανεις σχετικα με την ιμπεριαλιστικη ή μη φυση της Κινας και της Ρωσιας,και συμφωνω απολυτα οτι πρεπει να ξεκαθαρισει το ΚΚΕ με ποιους θα συνεργαστει μετεπαναστατικα,ή εστω να θεσει πιο συγκεκριμενα κριτηρια συνεργασιας.

    Δε θα μπω στην συζητηση για το αν αυτες οι 2 χωρες ειναι ιμπεριαλιστικες ή οχι,γιατι ειτε βρισκω αρκετα φλου τα κριτηρια που θετει ο Λενιν,με την εννοια οτι ειναι ποιοτικα,και οχι ποσοτικα (πχ σε πιο βαθμο πρεπει να κυριαρχουν τα μονοπωλια στην οικονομια ωστε να θεωρηθει ιμπ. μια χωρα?).

    Πιστευω οτι η συνεργασια με τα BRICS ειναι μονοδρομος,γιατι οι χωρες του ΝΑΤΟ θα μας κλεισουν την πορτα (στην καλυτερη περιπτωση),αυτο ομως δε σημαινει οτι μπορουμε να περιμενουμε πολλα και απο τα BRICS,τοσο γιατι σε στρατιωτικο επιπεδο υστερουν κατα πολυ του ΝΑΤΟ,οσο και γιατι,ιμπεριαλιστικα ή οχι,τα BRICS ειναι σιγουρα καπιταλιστικα,και θα ειναι και αυτα εχθρικα εναντιον μας.Οποτε μονο με οχι αμελητεους συμβιβασμους οπως πχ να μην ιδιωτικοποιηθουν οι κινεζικες και οι ρωσικες επιχειρησεις που δραστηριοποιουνται στην Ελλαδα,μπορουμε να περιμενουμε καποιου ειδους συνεργασια.

    Πι Ρο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "τα BRICS ειναι σιγουρα καπιταλιστικα,και θα ειναι και αυτα εχθρικα εναντιον μας"

      Αν θεωρούμε ότι θα είναι εχθρικά εναντίον μιας σοσιαλιστικής Ελλάδας, τότε δε βλέπω κανένα λόγο να αναζητήσουμε συμμαχίες μαζί τους.

      Ας δούμε όμως ένα παράδειγμα πρόσφατο, γιατί για να πιθανολογήσουμε βασιζόμαστε σε πραγματικά δεδομένα:

      Ο Πούτιν χαρίζει τα χρέη Κούβας και Αργεντινής

      Μετά την ιστορική συμφωνία με την Κίνα και τη δημιουργία της Ευρασιατικής Ένωσης, ο πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, προχωρά στην κίνηση «άλωσης» και της Λατινικής Αμερικής, δίνοντας μια νέα διάσταση στην παγκόσμια γεωστρατηγική πολιτική.

      Ο ρώσος ηγέτης μεταβαίνει στις χώρες της Λατινικής Αμερικής την επόμενη εβδομάδα και βέβαια όχι με άδεια χέρια. Μόλις χθες η Κάτω Δούμα επικύρωσε την ιστορική συμφωνία Κούβας – Ρωσίας για διαγραφή του 90% του υπέρογκου χρέους της Κούβας που όφειλε στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Το κείμενο που εγκρίθηκε στη χθεσινή συνεδρίαση της Κάτω Δούμας προβλέπει τη διαγραφή χρέους που εκτιμάται ότι αγγίζει τα 35,2 δισεκατομμύρια δολάρια και την αποπληρωμή του υπόλοιπου (περίπου 3,5 δισ. δολάρια) μέσα στην επόμενη δεκαετία. Ενώ προβλέπεται επίσης ότι τα ποσά που θα καταβάλει η Κούβα σε ειδικούς λογαριασμούς θα χρησιμοποιηθούν για επενδύσεις στην κουβανική οικονομία.

      Η ιστορική συμφωνία για την διαγραφή του χρέους είχε υπογραφεί στις 25 Οκτωβρίου 2013, όταν ο Ρώσος πρωθυπουργός Ντμίτρι Μεντβέντεφ επισκέφθηκε την Κούβα και υπέγραψε σειρά από συμφωνίες οικονομικής συνεργασίας. Το γεγονός της διαγραφής του χρέους ειδικά για την Ελλάδα προκαλεί οργή τρόπον τινά στους πολίτες, καθώς λίγα χρόνια πριν σε μια ανάλογη συνάντηση Πούτιν – Παπανδρέου, είχε τεθεί το ζήτημα του χρέους στη συζήτηση. Ωστόσο, η απάντηση από την πλευρά του τότε Έλληνα πρωθυπουργού ήταν η …λύση της «πράσινης ανάπτυξης».

      Λίγα 24ωρα μετά την ιστορική απόφαση της κάτω Δούμας για την διαγραφή του χρέους της Κούβας, ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν θα πραγματοποιήσει επίσημες επισκέψεις στην Κούβα και την Αργεντινή για συνομιλίες με τους ηγέτες των δύο χωρών, μετά από σχετικές προσκλήσεις των Ραούλ Κάστρο και Κριστίνα Κίρχνερ στις 11 και 12 Ιουλίου αντίστοιχα.

      Ειδικότερα, κατά τη διάρκεια της συνάντησης με τον Ραούλ΄Κάστρο θα τεθούν επί τάπητος διμερή θέματα που άπτονται των εμπορικών, οικονομικών και επενδυτικών συνεργασιών. Παράλληλα, θα υπογραφούν συμφωνίες για υλοποίηση κοινών σχεδίων στον τομέα της ενέργειας, των μεταφορών, της πολιτικής αεροπορίας, την ειρηνική χρήση του διαστήματος και της υγειονομικής περίθαλψης.

      Στη διάρκεια της συνάντησης, θα απασχολήσουν τους δύο ηγέτες τα διεθνή θέματα, για τα οποία θα γίνει διεξοδική συζήτηση, ενώ παράλληλα ο Βλαντιμίρ Πούτιν σχεδιάζει να συναντηθεί με τον ζωντανό θρύλο τη Κουβανικής επανάστασης Φιντέλ Κάστρο.

      Σημειώνεται ότι η Ρωσία είναι σήμερα ο ένατος εμπορικός εταίρος της Κούβας, αλλά μετά και τις συμφωνίες που θα προκύψουν, στο Κρεμλίνο θεωρούν ότι οι εμπορικές σχέσεις θα ανταγωνίζονται αυτών της Βενεζουέλας, της Κίνας και της Ισπανίας, των τριών μεγαλύτερων εμπορικών και οικονομικών εταίρων του νησιού.

      Την επομένη σις 12 Ιουλίου, ο πρόεδρος Πούτιν θα επισκεφθεί το Μπουένος Άιρες μετά από πρόσκληση της προέδρου της Αργεντινής Κριστίνα Φερνάντες ντε Κίρχνερ. Η συνάντηση αναμένεται με έντονο ενδιαφέρον, ένεκα και της συγκυρίας που βιώνει η Αργεντινή με το θέμα του χρέους και την σκληρή κόντρα με τα γνωστά αρπακτικά της διεθνούς τοκογλυφίας. Επισήμως, η ατζέντα της συνάντησης αναφέρει ότι τα προς συζήτηση θέματα θα είναι εμπορικής και οικονομικής συνεργασίας αλλά θα συζητηθεί και η διμερής συνεργασία στην υλοποίηση κοινών πρότζεκτ για ενεργειακά έργα, για τα οποία μάλιστα θα δοθεί μεγάλη έμφαση.

      Διαγραφή
    2. Αμφισβητούν τις ΗΠΑ

      Μια ενδιαφέρουσα ανάλυση για την γεωστρατηγική πολιτική κάνει η γνωστή εφημερίδα «Financial Times», η οποία σε σχετικό της άρθρο αναφέρει ότι «αμφισβητείται πλέον η επικυριαρχία των ΗΠΑ» από τις λεγόμενες «αναθεωρητικές δυνάμεις» αναφερόμενη κατ’ αρχήν στη Ρωσία, την Κίνα και το Ιράν.

      Το γεγονός αυτό αιτιολογεί παραθέτοντας αναλύσεις γνωστών ακαδημαϊκών και καθηγητών σε πανεπιστήμια των ΗΠΑ, ενώ δεν παραλείπει να κάνει αναφορά στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων ανά τον κόσμο, στις οποίες κυριαρχούν οι μεγάλες περιφερειακές κρίσεις στην Ουκρανία, το Ιράκ και τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Γεγονότα που όπως επισημαίνει έχουν συνδετικό κρίκο που τα ενώνει μεταξύ τους.

      Ειδικότερα, σε πρόσφατο άρθρο του στο περιοδικό Foreign Affairs, o καθηγητής Ουόλτερ Ράσελ Μιντ στο Bard College, η Κίνα, η Ρωσία και το Ιράν δεν αποδέχθηκαν ποτέ τη γεωπολιτική διευθέτηση που ακολούθησε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και καταβάλλουν προσπάθεια να το ανατρέψουν. «Η οργή της Ρωσίας για τις συνοριακές διευθετήσεις μετά το 1991 την οδήγησε να προσαρτήσει την Κριμαία.

      Οι όλο και πιο έντονες εδαφικές διεκδικήσεις της Κίνας και η εμφανής δυσαρέσκεια του Ιράν με την περιφερειακή τάξη στη Μέση Ανατολή συμπληρώνουν αυτή τη θεωρία. Ο δρ. Μιντ αποκαλεί τις τρεις αυτές χώρες «αναθεωρητικές δυνάμεις» και επισημαίνει ότι αμφισβητούν όλο και περισσότερο το στάτους κβο.
      http://www.kontranews.gr/kosmos/item/10838-poytin/10838-poytin

      Διαγραφή
    3. Η Μόσχα διέγραψε το 90% του χρέους της Κούβας προς την Σοβιετική Ενωση

      Η Κάτω Βουλή του ρωσικού κοινοβουλίου επικύρωσε σήμερα μια συμφωνία που είχε υπογραφεί μεταξύ Ρωσίας και Κούβας, με την οποία ακυρώνεται το 90% του υπέρογκου χρέους της Αβάνας προς την πρώην Σοβιετική Ένωση, ένα θέμα που αποτελούσε αγκάθι στις σχέσεις των δύο χωρών.
      Η συζήτηση του θέματος και η ψηφοφορία έγινε μία εβδομάδα πριν από την επίσκεψη που πρόκειται να πραγματοποιήσει ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν στην Κούβα με σκοπό την ενδυνάμωση των εμπορικών σχέσεων. Σύμφωνα με το Κρεμλίνο, ο Πούτιν πρόκειται να συναντηθεί στην Αβάνα και με τον ιστορικό ηγέτη της Κούβας Φιντέλ Κάστρο.
      Το κείμενο που εγκρίθηκε σήμερα προβλέπει τη διαγραφή ενός χρέους που εκτιμάται ότι φτάνει τα 35,2 δισεκατομμύρια δολάρια και την αποπληρωμή του υπόλοιπου (περίπου 3,5 δισ. δολάρια) μέσα στην επόμενη δεκαετία. Τα ποσά που θα καταβάλει η Κούβα σε ειδικούς λογαριασμούς θα χρησιμοποιηθούν για επενδύσεις στην κουβανική οικονομία.
      Η συμφωνία είχε υπογραφεί στις 25 Οκτωβρίου 2013, όταν ο Ρώσος πρωθυπουργός Ντμίτρι Μεντβέντεφ επισκέφθηκε την Κούβα και υπέγραψε μια σειρά από συμφωνίες οικονομικής συνεργασίας. Δεν είχε διαρρεύσει όμως καμία λεπτομέρεια της ρύθμισης του χρέους της Κούβας προς την πρώην ΕΣΣΔ.
      Οι σχέσεις της Ρωσίας με την Κούβα ουσιαστικά διακόπηκαν με την κατάρρευση και τη διάλυση της ΕΣΣΔ στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Από το 2005 ωστόσο η σχέση των δύο χωρών αναθερμάνθηκε. Η Μόσχα είναι σήμερα ο ένατος εμπορικός εταίρος της Αβάνας, αλλά υπολείπεται κατά πολύ της Βενεζουέλας, της Κίνας και της Ισπανίας, των τριών μεγαλύτερων εμπορικών και οικονομικών εταίρων του νησιού.
      http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26518&subid=2&pubid=113302329

      Διαγραφή
    4. Ιστορική συνάντηση με τον 87χρονο πρώην ηγέτη της Κούβας, Φιντέλ Κάστρο, είχε στην Κούβα ο πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτν, στο πλαίσιο των επαφών κατά την εξαήμερη περιοδεία του στη Λατινική Αμερική.
      Ο Πούτιν επισκέφθηκε την Κούβα, κατά την έναρξη της περιοδείας του στη Λατινική Αμερική με στόχο, όπως έχει δηλώσει, την αναθέρμανση των σχέσεων της χώρας του με παλιούς φίλους από τη σοβιετική εποχή.

      Η κομμουνιστική κυβέρνηση του νησιού της Καραϊβικής είχε εξασφαλίσει οικονομική στήριξη από τη Μόσχα κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εποχής, αλλά αυτή σχεδόν εκμηδενίστηκε καθώς η Ρωσία αντιμετώπισε τεράστιες οικονομικές δυσχέρειες έπειτα από τη διάλυση της ΕΣΣΔ.

      Το Κρεμλίνο έχει χαρακτηρίσει την εμβάθυνση της διμερούς πολιτικής και οικονομικής συνεργασίας ως μια από τις κορυφαίες προτεραιότητες του Πούτιν σε αυτό το ταξίδι.

      Σε συνέντευξη που παραχώρησε την Πέμπτη στο πρακτορείο ειδήσεων Prensa Latina της Κούβας, ο Πούτιν υπογράμμισε πως η Ρωσία είναι και πάλι έτοιμη να συνεργαστεί πιο βαθιά και πιο μακροπρόθεσμα με την Κούβα.

      Την περασμένη εβδομάδα το ρωσικό κοινοβούλιο παρέγραψε ένα χρέος της Αβάνας από τη σοβιετική εποχή το οποίο ανερχόταν σε 26 δισ. ευρώ. Το εναπομείναν ποσό των 2,6 δισ. ευρώ πρόκειται να αποπληρωθεί στη Μόσχα από την κυβέρνηση της Κούβας σε μια περίοδο 10 ετών.

      Ο Πούτιν δεσμεύθηκε μάλιστα να συνδράμει στην αναβίωση της εκμετάλλευσης υπεράκτιων κοιτασμάτων πετρελαίου, με τη βοήθεια της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Rosneft.

      «Θέλω να τονίσω ότι δημιουργούμε νέες προϋποθέσεις για την ανάπτυξη ανάμεσα στις δύο χώρες. Για αυτό έλαβα την απόφαση να διαγράψω το παλαιό χρέος της Κούβας από την Σοβιετική Ένωση, ύψους 35 δισ. δολαρίων. Θα διαγράψουμε το 90% του συνόλου και το υπόλοιπο 10% θα χρησιμοποιηθεί για επενδυτικά προγράμματα στην εκπαίδευση», υπογράμμισε ο ρώσος πρόεδρος.

      Σε ιδιαίτερα θετικό κλίμα άλλωστε έγινε και η συνάντηση του Βλαντιμίρ Πούτιν με τον σημερινό πρόεδρο της Κούβας, Ραούλ Κάστρο.
      Ο Πούτιν αναμένεται να φθάσει την Κυριακή στη Βραζιλία, όπου θα παρακολουθήσει τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου ανάμεσα στη Γερμανία και στην Αργεντινή στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Αναμένεται ότι θα έχει στο περιθώριο του μια σύντομη συνάντηση με την καγκελάριο της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ.

      Κατόπιν θα λάβει μέρος στη σύνοδο κορυφής της ομάδας των αναπτυσσόμενων κρατών BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότια Αφρική) την 15η και την 16η Ιουλίου στη Μπραζίλια, την πρωτεύουσα, και τη Φορταλέζα, στις ακτές στον Ατλαντικό.
      http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26511&subid=2&pubid=113307657

      Διαγραφή
    5. Ειναι σιγουρα καλο νεο η διαγραφη του χρεους της Κουβας απο την Ρωσια.Απο την αλλη,δε πρεπει να την δουμε ξεχωρα απο τις υπολοιπες εξελιξεις στην Κουβα,τις οποιες δεν εχω παρακολουθησει καλα.Απ' οτι εχω καταλαβει η Κουβα κανει βηματα προς τον καπιταλισμο μετα απο καποιες προσφατες μεταρρυθμισεις,οποτε η βοηθεια αυτη της Ρωσιας,θα μπορουσε να ειναι και ενα βημα προς την μετατροπη της Κουβας απο σοσιαλιστικη,σε καπιταλιστικη μπανανια-ουρα των BRICS.

      Επισης με ανησυχησε η ανακοινωση του Φιντελ που ανεβασες σημερα,οταν συνεδεσε την ΕΣΣΔ του Β ΠΠ με την σημερινη Ρωσια,και μαλιστα αναφερθηκε στους σοβιετικους μαχητες ως ''ρωσους πολιτες'' κατι που δεν νομιζω πως εγινε κατα λαθος.Ακομα χειροτερα,αποκαλεσε τον σημερινο ''πρωθυπουργο'' της Κινας ''επαναστατη ηγετη.

      Αυτο δε σημαινει πως θεωρω την συνεργασια με τα BRICS εξ ορισμου ως κατι αρνητικο,αλλα δε ξερω κατα ποσο η Κουβα το κανει σωστα.

      Πι Ρο

      Διαγραφή
  10. Νομίζω έχουμε ξεκαθαρίσει ότι ο ιμπεριαλισμός είναι το παγκόσμιο σύστημα του καπιταλισμού στο μονοπωλιακό του στάδιο και όχι συγκεκριμένες χώρες που τις μετράμε με το "ιμπεριαλιστόμετρο".
    Στο σύστημα αυτό συμμετέχουν άμεσα επειδή και θέλουν αλλά και επειδή δεν μπορούν να κάνουν και αλλιώς, όλες οι καπιταλιστικές χώρες. Επίσης συμμετέχουν, χωρίς να το θέλουν, και οι λίγες και μικρές χώρες που διατηρούν στο εσωτερικό τους σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής, επειδή δεν υπάρχει πια ο διεθνής σοσιαλιστικός καταμερισμός της εργασίας,
    Αυτό που μετράμε βέβαια, με τους διάφορους δείκτες, είναι η θέση της κάθε χώρας σε αυτό το σύστημα, εξ ου και η ενδιάμεση θέση που λέμε για την Ελλάδα. Δεν ξέρω ποιος είναι ο πιο σωστός τρόπος για αυτή την μέτρηση, αλλά το να παίρνεις ένα μεμονωμένο δείκτη, όσο κεντρικός κι αν είναι αυτός, είναι σίγουρα λάθος.
    Συγκεκριμένα το θέμα του ειδικού βάρους του χρηματιστικού κεφαλαίου στις διάφορες χώρες, δεν είναι καινούριο. Παρατηρείται γενικά (και είναι λογικό) οι χώρες που βρίσκονται από καιρό στην κορυφή να έχουν πιο ανεπτυγμένο τον χρηματιστηριακό τομέα, ενώ οι αναδυόμενες δυνάμεις, τον βιομηχανικό, επειδή οι πρώτες έχουν συσσωρεύσει κεφάλαια που τα έχουν επενδύσει σε όλο τον κόσμο αλλά έχει μειωθεί η βιομηχανική τους ανταγωνιστικότητα, ενώ οι δεύτερες τώρα συσσωρεύουν. Την εποχή του Λένιν οι χώρες με τα πιο μεγάλα εισοδήματα από δάνεια ήταν η Αγγλία και η Γαλλία, ενώ η Αμερική, η Ιαπωνία και η Γερμανία ήταν πολύ πίσω.
    Επίσης μετράει η συνολική ισχύς και όχι μόνο η οικονομική, αν και χωρίς την οικονομική, μακροπρόθεσμα και η συνολική δεν μπορεί να σταθεί. Δηλ. η Ρωσία, συγκεκριμένα, ούτε πριν την Σ.Ε. ούτε μετά είναι με καθαρά οικονομικά κριτήρια μεγάλη δύναμη, πάντα όμως είναι τέτοια χάρις στην στρατιωτική της ισχύ. Επίσης ούτε οι ΗΠΑ έχει τέτοια συντριπτική υπεροχή μόνο από την οικονομία, αν ένα τόσο σημαντικό ποσοστό αυτής της οικονομίας δεν διατηρούσε το παγκόσμιο στρατιωτικό της σύστημα. Δεν είναι μόνο η στρατιωτική αλλά και η λεγόμενη "μαλακή" δηλ. ιδεολογική δύναμη, δεν χρηματοδοτούσε από αγνή αγάπη για την Τέχνη το ίδρυμα Φορντ.

    (συνεχίζεται)

    ημιάγριος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Όλα αυτά είναι γνωστά, αλλά και όλα τα κριτήρια να τα εξετάσεις σφαιρικά, πάλι δεν έχεις κάνει σωστή δουλειά, αν αγνοήσεις την θέση της κάθε χώρας στο πλέγμα των διακρατικών συμμαχιών. Εδώ νομίζω είναι η ουσία αυτού που θέλει να πεί ο Αντώνης (και άλλοι), και όχι σοφιστικά επιχειρήματα με τα κριτήρια του ιμπεριαλισμού. Γιατί το ιμπεριαλιστικό σύστημα, δεν είναι "χύμα", έχει μια ΔΟΜΗ. Η δομή αυτή προέκυψε ιστορικά, από την αποικιοκρατία, την ύπαρξη του σοσιαλιστικού στρατόπεδου, την αλληλεπίδραση γενικά των εσωτερικών νόμων του καπιταλισμού, με την συγκεκριμένη γεωγραφία, ιστορία, πολιτισμό. Η Πολωνία με βάση όλα τα κριτήρια είναι μια πολύ μέτρια χώρα, με βάση την θέση της στο ΝΑΤΟ, στην ΕΕ και την γεωγραφική-ιστορική σχέση με την Ρωσία, είναι χώρα "κλειδί". Δεν θυσιάζουν άδικα μέρος της εθνικής κυριαρχίας τους τα ελληνικά μονοπώλια, για χάρη της Ευρωζώνης. Για να το θέσω αντίστροφα, αν η Ρωσία ήταν πιο ισχυρή οικονομικά, είχε την βιομηχανική ανταγωνιστικότητα της Γερμανίας, συσσώρευε και δάνειζε κεφάλαια στο εξωτερικό, έκανε εξαγορές, πληρούσε δηλ. περισσότερο τα κριτήρια. θα ήταν πιο ενσωματώσιμη στο Δυτικό στρατόπεδο? όχι, πιο ενσωματώσιμη θα ήταν μια Ρωσία, αδύναμη και ταπεινωμένη.
    Με δεδομένη λοιπόν αυτήν τη συγκεκριμένη δομή, το σύγχρονο ιμπεριαλιστικό σύστημα έχει κάποια πολύ σημαντικά χαρακτηριστικά που το διαφοροποιούν από αυτό των αρχών του 20ου αιώνα.
    Αξίζει να αναλυθεί και να τεκμηριωθεί γιατί και ποιά χαρακτηριστικά ευνοούν συμμαχίες που θα προστατεύσουν ένα εύθραυστο, νέο σοσιαλιστικό κράτος, ας μην ξεχνάμε, ότι τέτοιες συμμαχίες στήριξαν και την Σ.Ε., ο Λένιν δεν ζήτησε όρκο πίστης στον κομμουνισμό από τον Ατατούρκ.
    Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο καπιταλισμός-ιμπεριαλισμός, είναι ένα εξαιρετικά δυναμικό σύστημα, η δομή για την οποία μιλάμε δεν είναι και δεν θα παραμείνει αιώνια.
    Οι τάσεις για την αλλαγή της, υπάρχουν, αλλά υπερισχύουν αυτές της διατήρησης. Όταν όμως ξεσπάσει καταιγίδα, ποιος μπορεί να προβλέψει τι θα μείνει όρθιο και τι όχι? Η σωστή στρατηγική καλύπτει το κύριο, στην μακρά διάρκεια και αφήνει στην τακτική την πρακτική ελευθερία που χρειάζεται, χωρίς περιτές και επικίνδυνες θεωρητικές αιτιολογήσεις. Όσον αφορά την στάση του ΚΚΕ, δείτε με ποιών χωρών τους πρεσβευτές συναντήθηκε ο Κουτσούμπας, στην συριακή κρίση.

    ημιάγριος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @ημιάγριος: "Όσον αφορά την στάση του ΚΚΕ, δείτε με ποιών χωρών τους πρεσβευτές συναντήθηκε ο Κουτσούμπας, στην συριακή κρίση."

      Σωστή παρατήρηση, Ρωσία,Κίνα,Ιράν και Κούβα με μια γρήγορη ματιά που έριξα, οπότε φαίνεται και ένας χ προσανατολισμός προς ένα "αντι-δυτικό" ας πούμε μπλοκ χωρών -μιλώντας πάντα με τους τωρινούς συσχετισμούς δυνάμεων. Ποτέ δεν ξέρεις πώς θα είναι η κατάσταση σε μια μελλοντική κρισιακή-επαναστατική κατάσταση

      Διαγραφή
  12. Παντως ο ιδιωτικος τομεας αθροιστικα στην Κινα ελέγχει πανω από το 68% της βιομηχανικης παραγωγης (37,2% οι κινεζικες και 31.6% οι ξενες) και αυτά με στοιχεια του 2006.

    http://www.mpifg.de/aktuelles/themen/doks/tenbrink_china_intjournal.pdf


    πιο πολλα για την Κινα και τους βουτυρενιους κομμουνιστες της και πως αποζημιωσαν τους καλους καπιταλιστες στο παρακατω κειμενο

    http://sfyrodrepano.blogspot.gr/2013/07/blog-post_21.html



    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Αφήνω ακόλουθο σχόλιο εδώ, καθώς σχετίζεται με την συζήτηση, η οποία βέβαια αναπτύχθηκε και σε άλλες αναρτήσεις.

    Είναι αρκετά σκόρπιες σκέψεις, τις οποίες ελπίζω να μετατρέψω σε ανάρτηση και να τις συμπληρώσω και με πολιτικά συμπεράσματα ως προς την στάση και την στρατηγική του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος.

    Ελπίζω να μην μπερδέψω κόσμο με αυτές τις σκέψεις, καθώς είναι ανώριμες. Μακάρι να προκύψει ωστόσο κάτι. Ευχαριστώ για την φιλοξενία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΟΜΗ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

    Η ιμπεριαλιστική πυραμίδα είναι ΜΙΑ και περιγράφει την δομή του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συστήματος.

    Στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα εντάσσονται ΟΛΑ τα κεφάλαια και ΟΛΕΣ οι χώρες.

    Σε πρώτη ανάλυση δεν έχουν σημασία τα συγκρουόμενα συμφέροντα. Οι ΗΠΑ είναι μέρος της ΙΔΙΑΣ πυραμίδας όσο και η Ρωσία και η Κίνα.

    Ούτε η (άνιση) αλληλοεξάρτηση αφορά μόνο σχέσεις μεταξύ χωρών και κεφαλαίων του ίδιου «μπλόκ»: όλες οι καπιταλιστικές οικονομίες εντάσσονται στο ΙΔΙΟ σύστημα (άνισων) αλληλοεξαρτήσεων. ΗΠΑ και Κίνα έχουν αντικρουόμενα συμφέροντα, αλλά είναι και οικονομικά αλληλοεξαρτώμενες (κινεζικές εξαγωγές-αμερικάνικο δημόσιο χρέος-κινεζικά αποθέματα δολαρίου). Μάλιστα υπάρχει σύγκρουση και ανταγωνισμός και λόγω της ίδιας της αλληλοεξάρτησης (επιθυμία και σκοπός μερίδας τουλάχιστον του αμερικανικού κεφαλαίου, δεν είναι η εξολόθρευση της Κίνας, αλλά η αλλαγή της κυβερνητικής της πολιτικής. Παρόμοια και εντός ΕΕ, όπου εκφράζονται απόψης αλλαγής πολιτικής, αλλαγής της ευρωενωσιακής δομής).

    Τα όποια «μπλοκ» δεν είναι και δεν μπορούν (από την φύση του μονοπωλιακού καπιταλισμού) ποτέ να είναι απολύτως ομοιογενή. Εκφράζουν σύγκλιση συμφερόντων μερίδων του κεφαλαίου στρατηγικού (αλλά όχι αδιαφιλόνικητου) χαρακήρα. Είναι «ολοκληρώσεις» εύθραστου ή τουλάχιστον μεταβλητού χαρακτήρα.
    Το ίδιο ισχύει και για τους ανταγωνισμούς και τα «μπλόκ» στα εσωτερικά κρατών, καθώς η δομή της πυραμίδας εμφανίζεται όχι μόνο μεταξύ κρατών, αλλά και εντός ενός κράτους. Αυτό οφείλεται στο ότι η διάρθρωση της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας δεν αφορά στην πραγματικότητα της ισχύ κρατών (έτσι απλά), αλλά την ισχύ κεφαλαίων και μονοπωλίων. Επίσης σε πρώτη ανάλυση δεν έχει σημασία ούτε η μορφή της ιδιοκτησίας: ατομική, μετοχική, κρατική ή (ψεύτο-)«συνεταιριστική». Πρόκειται σε κάθε περίπτωση για ΚΕΦΑΛΑΙΑ που υπόκεινται στους νόμους του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής: στην υπεραξία, στον ανταγωνισμό, στην συσσώρευση, στην υπερπαραγωγή, στην κρίση. (Σε επόμενο επίπεδο οι διαχωρισμοί μπορούν να αποδειχθούν σημαντικοί και χρήζουν αναλυτικής μελέτης, αλλά δεν αλλάζουν την φύση της ιμπεριαλιστικής αλληλοεξάρτησης).

    Οι ενδοιμπεριαλιστικές συγκρούσεις μπορούν επομένως να λάβουν διαφορετικές μορφές ανάλογα με το διακείμενο. Υπάρχουν τόσο συγκρούσεις μεταξύ κρατών ή ιμπεριαλιστικών οργανισμών όσο και και συγκρούσεις στο εσωτερικό χωρών ή οργανισμών. Μπορεί να εκφραστούν πολιτικά ή οικονομικά, στρατιωτικά ή διπλωματικά, με πραξικοπήματα ή με εκλογές.

    Η ενότητα σε αυτό το σύστημα είναι μια πολύ σχετική και εύθραστη έννοια γενικά. Ακόμα και η ενότητα ενός συγκεκριμένου κράτους (πόσο μάλλον ενός οργανισμού) αποκτά σχετική διάσταση: είναι μια ενότητα με οφελημένους και ζημιωμένους μεταξύ των καπιταλιστών (ντόπιων και ξένων). Όταν μιλάμε για τις ΗΠΑ, για την Γερμανία, την ΕΕ, την Ρωσία, την Κίνα, τις BRICS κλπ. αποκρύπτουμε συχνά εν μέρει τον χαρακτήρα της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας ή αναφερόμαστε στην κυρίαρχη σε κάθε κράτος μερίδας του κεφαλαίου. Ο βαθμός ενότητας ενός κράτους ή ενός οργανισμού ή ένωσης εξαρτάται από τον βαθμό εδραίωσης της κυριαρχίας μιας ορισμένης μερίδας του κεφαλαίου. Όσο πιο σταθερή η κυριαρχία, τόσο πιο σταθερή και συμπαγής και η κρατική ενότητα. Όσο πιο ασταθής, τόσο πιο εύθραστη η ενότητα, τόσο πιο πιθανό το ενδεχόμενο πολιτικής κρίσης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή