Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2014

"Πραγματική ανάπτυξη": Πρώτα βγαίνει του ανθρώπου η ψυχή, και μετά το χούι...

Λέω να κάτσω λίγο ακόμα, μήπως κι έρθει η πραγματική ανάπτυξη...
Με ποια στοιχεία πραγματικής ανάπτυξης, επενδύσεων και επενδυτικών σχεδίων είναι σε θέση να αντιπαραταχθεί η κυβέρνηση σε όσα της καταμαρτυρούν για την πολιτική της;
Γ. Κράλογλου,  Capital.gr, το σάιτ για τα "τζιμάνια" της οικονομίας.

"ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ"="ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ" ΚΑΙ "ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ", λοιπόν. Δηλαδή, απ' τη σκοπιά του γκοσμάκη που αγωνιά, πραγματική ανάπτυξη=θέσεις εργασίας=λεφτά στο πορτοφόλι του κάθε πικραμένου.

Έξι χρόνια μετά την Lehmann Brothers, τέσσερα χρόνια μετά την είσοδο της Ελλάδας στο πρώτο Μνημόνιο, ο καημός των τζιμανιών της οικονομίας στο Capital.gr είναι ότι δεν έρχεται η ρημάδα η "πραγματική ανάπτυξη", και δεν έρχεται γιατί προφανώς καμιά απ' τις κυβερνήσεις που αναδείχθηκαν, ούτε η αντιπολίτευση, ξέρουν αυτά που ξέρουν τα τζιμάνια για το τι εστί "πραγματική ανάπτυξη"--αυτή ντε, που φέρνει δουλειές στο γκοσμάκη και ευρώ στην πορτοφόλα!

Πάμε άλλη μια φορά, μήπως πέσει κανας ξέμπαρκος στην θλιβεράν αλήθειαν και ξεστραβωθεί. Όχι τίποτε άλλο, μην περιμένει και μάταια την..."πραγματική ανάπτυξη"!


...όχι μόνον [...] η κρίση είναι άλλο πράγμα για τους μισθωτούς εργαζόμενους κι άλλο πράγμα για τους καπιταλιστές, αλλά επίσης [...] και το ξεπέρασμα της είναι άλλο για τους μισθωτούς εργαζόμενους κι άλλο για τους καπιταλιστές. Συνεπώς δεν υπάρχει η κρίση ενγένει, αλλά η κρίση για τους καπιταλιστές, δηλ. η υποαπασχόληση του κεφαλαίου και οι συνέπειες της (μείωση του ποσοστού κέρδους και ίσως και των κερδών), αφενός και η κρίση για τους μισθωτούς εργαζόμενους, δηλ. η ανεργία, οι χαμηλοί μισθοί κτλ., αφετέρου.

Οι κυβερνήσεις ομιλούν συνήθως για την κρίση ενγένει ενώ συγχρόνως λαμβάνουν μέτρα μόνον για την αύξηση του βαθμού απασχόλησης του κεφαλαίου και για την απάλυνση των επιπτώσεων του χαμηλού βαθμού απασχόλησης του κεφαλαίου στο ποσοστό κέρδους και στα κέρδη. Τα μέτρα αυτά (μείωση των δημοσίων και ιδιαίτερα των κοινωνικών δημοσίων δαπανών, πολιτική μείωσης των μισθών κτλ.,) οξύνουν την κρίση και τις συνέπειες της για τους μισθωτούς εργαζόμενους.

Ενώ η ανεργία, όσο δεν έχει ως συνέπεια κοινωνικές αναταραχές, αφήνει τουλάχιστον αδιάφορους τους καπιταλιστές και ως ένα ορισμένο βαθμό αδιάφορες και τις κυβερνήσεις, για το ξεπέρασμα του χαμηλού βαθμού απασχόλησης του κεφαλαίου και των συνεπειών του για τους καπιταλιστές οι κυβερνήσεις και οι καπιταλιστές ζητούν τη σύμπραξη και συμπαράταξη των μισθωτών εργαζομένων, επιχειρηματολογώντας ότι η κρίση είναι μία και είναι για όλους η ίδια και γι' αυτό πρέπει όλοι να βοηθήσουν να ξεπεραστεί: οι μισθωτοί εργαζόμενοι με το να εργαστούν εντατικότερα και να αρκεστούν σε λιγότερα, το κράτος επιδοτώντας την παραγωγή, πριμοδοτώντας τις επενδύσεις και μειώνοντας τη φορολογία επί των κερδών, και οι καπιταλιστές μειώνοντας τους μισθούς, αυξάνοντας τα κέρδη και αναμένοντας την κατάλληλη στιγμή για επενδύσεις.

Τα μέτρα που προτείνουν οι καπιταλιστές και οι κυβερνήσεις για το ξεπέρασμα της κρίσης, δηλ. χαμηλοί μισθοί, επιδοτήσεις και πριμοδοτήσεις της παραγωγής και των επενδύσεων, φορολογικές ελαφρύνσεις για τα κέρδη και περικοπές ιδιαιτέρως των κοινωνικών δαπανών του δημοσίου, αυξάνουν μεν με απόλυτη βεβαιότητα τα κέρδη ή ακόμη και το ποσοστό κέρδους, δεν συνεισφέρουν όμως ούτε μέσω μιας αύξησης του βαθμού απασχόλησης του κεφαλαίου ούτε μέσω μιας αύξησης των επενδύσεων στη μείωση της ανεργίας. Διότι ούτε το βαθμό απασχόλησης του κεφαλαίου ούτε τις επενδύσεις αυξάνουν. Κι αυτό διότι η υποαπασχόληση του κεφαλαίου σημαίνει ότι η ζήτηση είναι, σε σχέση με τις δυνατότητες παραγωγής του δεδομένου κεφαλαίου, χαμηλή. Όσο λοιπόν η ζήτηση παραμένει χαμηλή, οι καπιταλιστές δεν θα αυξήσουν τις επενδύσεις τους. Τα παραπάνω μέτρα δεν αυξάνουν ούτε το βαθμό απασχόλησης του κεφαλαίου ούτε τις επενδύσεις ούτε την απασχόληση του εργατικού δυναμικού, αλλά μόνον τα κέρδη.

Λέγεται όμως, ότι τα αυξημένα κέρδη σημαίνουν αύξηση των επενδύσεων κι επομένως αύξηση της απασχόλησης του εργατικού δυναμικού. Αυτό δεν ευσταθεί. Διότι οι καπιταλιστές επενδύουν, μόνον όταν η αναμενόμενη μελλοντική ζήτηση και τα αναμενόμενα μελλοντικά κέρδη είναι υψηλά, όχι όταν τα κέρδη ενός ή περισσοτέρων ετών είναι υψηλά σαν συνέπεια όχι μιας αυξημένης ζήτησης αλλά κρατικών επιδοτήσεων, φορολογικών ελαφρύνσεων και χαμηλών μισθών.

Αλλά ας δεχθούμε προς στιγμήν, ότι τα μέτρα αυτά οδηγούν σε αύξηση των επενδύσεων.

Ως γνωστόν υπάρχουν δύο ειδών επενδύσεις: οι επενδύσεις επέκτασης του δυναμικού παραγωγής και οι επενδύσεις ορθολογικής αναδιάρθρωσης ή και συρρίκνωσης αυτού του δυναμικού. Οι πρώτες αυξάνουν, οι δεύτερες είτε αφήνουν αμετάβλητη είτε συνήθως μειώνουν την απασχόληση του εργατικού δυναμικού. Σε καιρούς κρίσης λοιπόν, λόγω της χαμηλής ζήτησης, οι καπιταλιστές δεν θα προβούν βέβαια σε επενδύσεις επέκτασης, αλλά προφανώς σε επενδύσεις ορθολογιστικής αναδιάρθρωσης και συρρίκνωσης του δυναμικού παραγωγής. Έτσι λοιπόν οι επενδύσεις θα έχουν ως συνέπεια μια αύξηση μάλλον, παρά μια μείωση της ανεργίας.
Γ. Σταμάτης, "Η οικονομική κρίση και οι αυταπάτες για το ξεπέρασμά της", 1986 (28 χρόνια πέρασαν, ακόμα να καταλάβουμε Χριστό!)

Η ανεργία είναι συστημικό στοιχείο της οικονομικής ανάπτυξης, η οποία ούτε έχει ανάγκη, ούτε "φυσιολογικά" το πράττει, να δίνει πλήρη απασχόληση στην εργασία, ανεξάρτητα από την ευελιξία στις αγορές εργασίας. 

[...] Η φυσιολογική χρησιμοποίηση του κεφαλαίου δεν έχει κάποια απαραίτητη σχέση με την εργοδότηση. Κατά συνέπεια, ακόμα και ψηλά επίπεδα ανεργίας μπορεί να είναι συμβατά με την φυσιολογική (πλήρη) απασχόληση του κεφαλαίου, και ο βαθμός ευελιξίας στην αγορά εργασίας δεν μπορεί να επηρεάσει το πιο πάνω αποτέλεσμα με κανέναν σημαντικό τρόπο.

Πρακτικές συνεπαγωγές - Η δυναμική της συσσώρευσης κεφαλαίου τείνει διαρκώς να αναπαράγει μια ροή από εκτοπισμένους εργάτες. 

[...] η φυσιολογική λειτουργία του καπιταλισμού είναι συμβατή με τα αυξανόμενα ποσοστά ανεργίας [...] 
Περσεφόνη Τσαλίκη, "Οικονομική ανάπτυξη και ανεργία: Συνδέονται;"

21 σχόλια:

  1. Ειλικρινά τώρα. ΤΟΣΟ δύσκολα είναι; Πόσα χρόνια δηλαδή για να καταλάβετε; Στα κινέζικα τα γράφουν;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν είναι ότι δεν καταλαβαινουν, απλά αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της ανεργίας σαν θεσφατο: τι να κάνουμε αυτά έχει η ανάπτυξη και ο καπιταλισμός.

      Διαγραφή
    2. Πολύ ωραία. Αφού αυτά έχει ο καπιταλισμός (που αυτά έχει), τότε την "πραγματική ανάπτυξη" που ζητάνε και μοιρολογούνε γιατί τη ζητάνε; Για να έρθει περισσότερη ανεργία;

      Διαγραφή
    3. Ο μικροβιοτέχνης που λέει "μας κοροϊδεύουνε, δεν μας φέρνουνε πραγματική ανάπτυξη", ας πούμε, κατανοεί ότι στην ουσία εύχεται να τον κλείσουν οι μεγαλύτεροι ανταγωνιστές στην Ελλάδα και το εξωτερικό; Γιατί αυτό είναι "πραγματική ανάπτυξη" που ζητάει, δεν είναι να έχει αγοραστές αυτός.

      Διαγραφή
    4. Θα το καταλάβει με τον άσχημο τρόπο αργά ή γρήγορα, και με το κλείσιμο της επιχείρησης. Θα βαρέσει μια καλή κουτουλιά στον τοίχο, και μετά θα τα δει όλα...

      Κώστας

      Διαγραφή
    5. Ποιος του λέει τόσα χρόνια ότι "ανάπτυξη" στον καπιταλισμό είναι κάτι ΑΛΛΟ από τη συγκεντροποίηση της παραγωγής και τα μονοπώλια που τον έκλεισαν ή θα τον κλείσουν;

      Διαγραφή
    6. Ανάπτυξη είναι οι αναδιαρθρώσεις, οι συγχωνεύσεις, οι ιδιωτικοποιήσεις και οι απολύσεις. Αυτό είναι η ανάπτυξη. Σε όλο τον κόσμο.

      "Άλλη" ανάπτυξη μέσα στον καπιταλισμό, σόρι, ντεν έχει.

      Διαγραφή
    7. Πριν από 10 χρόνια, έλεγα "ο κόσμος δεν ξέρει" (ούτε κι εγώ ήξερα, μεταξύ μας, αλλά δεν ήθελα να ξέρω ότι δεν ξέρω). Πριν από 5 χρόνια, έλεγα "ο κόσμος δε μπορεί να καταλάβει". Τώρα αναρωτιέμαι: Αλήθεια, θέλουμε μα δε μπορούμε; Γιατί αν δε θέλουμε, πολύ φυσικό είναι να μη μπορούμε.

      gdmn1973

      Διαγραφή
    8. Και όμως υπάρχει πραγματική ανάπτυξη στον καπιταλισμό και όχι μόνο αγγούρια:

      --Αμα φύγουν τα λαμογια από την πολιτική και τα λαμογια επιχειρηματιες που τόσα χρόνια απομυζουν χρήματα από τον κρατικό κορβανα κάτω από τη μύτη μας και στην θέση τους έρθουν οι ίδιοι πολιτικοί αλλά με άλλο κόμμα, Αριστερό, και επιχειρήματιες τίμιοι και υγιείς, που δεν θα κατάληστεύουν το Κράτος,
      --άμα απολυθούν οι Δ.Υ. και δεν έχουμε ΔΕΗ, σχολεία και νοσοκομεία να πληρώνουμε τους χαραμοφαηδες ένα σωρό λεφτά και έρθουν καλές και φτηνές ιδιωτικές επιχειρήσεις στη θέση τους,
      --άμα μας αδειάσουν τη γωνιά και οι λαθρομεταναστες που έρχονται εδώ γιατί μας ζηλεύουν που είμαστε το άλας της γης και θέλουν να μας εξοντώσουν σαν έθνος και μας παίρνουν παρεμπιπτοντως και τις καλύτερες δουλειές,

      τότε ναι και ο μικροβιοτεχνης που είναι νοικοκύρης και όχι κανένας τεμπελχανας θα δει άσπρη μέρα και πραγματική ανάπτυξη στον καπιταλισμό είτε είναι Αριστερός είτε είναι δεξιός είτε είναι καμμένος.

      Τι δεν καταλαβαίνεις ρε στενομυαλε και μικρονοε Αντώνη ?????

      Διαγραφή
    9. Νομίζω ο κόσμος θεωρεί ότι σε περασμένες δεκαετίες είχε αύξηση μισθών. Και άρα και στο μέλλον μπορεί να έχει. Εκεί πατάει το παραμύθιασμα περί "ανάπτυξης" ως το ίδιο πράμα για τον καπιταλιστή και το ίδιο για τον εργαζόμενο.

      Εγώ αύξηση μισθών πραγματική δεν νομίζω ότι είχε ποτέ. Ό,τι πήρε το κατανάλωσε, και του το παίρνουν τώρα ξανά πίσω δεκαπλάσιο. Θεωρούσε το φυσιολογικότερο των πραγμάτων να δουλεύει τριάντα-τριανταπέντε χρόνια για να έχει στέγη, και αυτό που του φαίνεται σκανδαλώδες είναι να μην την έχει ποτέ. Κι ας έλεγε ο Ένγκελς 150 χρόνια πριν ότι αυτό του οποίου γίνεσαι ατομικός ιδιοκτήτης είναι ακριβώς αυτό απ' το οποίο μπορείς μετά να απαλλοτριωθείς, γιατί αυτό που το κατέχεις συλλογικά δεν μπορείς και να το χάσεις έτσι απλά, επειδή δεν έχεις να πληρώσεις τρεις δόσεις.

      Γλυκιά η υπόσχεση της ιδιοκτησίας...

      Διαγραφή
    10. @ EG: Ξεπερασμένοι είστε πες τους. Ο καπιταλισμός σας ξεπέρασε, ξοφλήσατε και δεν το πήρατε χαμπάρι κακομοίρηδες. Γαμώ τα "επιχειρηματικά τους δαιμόνια", του κάθε πικραμένου που ονειρεύεται ότι είναι ο πολυμήχανος Οδυσσεύς. Κοροϊδάρες.

      Διαγραφή
    11. Και μεγάλο μερίδιο ευθύνης για όλη αυτή την κοροϊδία έχουν οι δημοσιογράφοι, όπως εντοπίζεις και στην ανάρτηση.

      Διαγραφή
    12. Καλά, τρελό δούλεμα. Και το καλύτερο με το capital είναι ότι δεν απευθύνεται σε κομματικό ακροατήριο αλλά σε "γνώστες" και "μύστες" της οικονομίας, σε "γατόνια" και "τζιμάνια."

      Α ρε ταλαίπωροι, Ροκφέλερ της συμφοράς!

      Διαγραφή
    13. Είμαι περίεργος να δω πόσο θα αντέξει το αστικό κράτος και οι εφεδρείες του, να μην καταρρεύσουν από τα μέσα, όταν θα σφίξουν οι κώλοι...

      Κώστας

      Διαγραφή
    14. Το ότι δεν πέφτει ακόμα μπούφλα όταν κάποιος λέει "αυτοί δεν έφεραν πραγματική ανάπτυξη, θα φέρουμε εμείς", είναι ευθύνη πολλών και σημάδι οπισθοχώρησης της στοιχειώδους συνείδησης της πραγματικότητας. Άμα αρχίσει να πέφτει μπούφλα, θα έχουμε προχωρήσει σε κάτι.

      Διαγραφή
    15. Δεν έχεις άδικο.
      Μέχρι τότε όμως ας αρκεστούμε στο να προσπαθούμε να εξηγήσουμε στο κοσμάκη, τη κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια, αφού αυτός δεν μπορεί να χαλάσει τον πολύτιμο χρόνο του για να μάθει, όσο περιμένει την ανάθεση να κάνει την δουλειά της...
      Ε καταντάει αηδία μετά από ένα σημείο.

      Κώστας

      Διαγραφή
    16. Ασφαλώς και καταντάει αηδία. Να είχαμε ένα πληθυσμό αναλφάβητο, που δε διαβάζει τίποτα, να το καταλάβω. Αλλά εδώ έχουμε άλλο πρόβλημα. Διαβάζουμε, αλλά δεν καταλαβαίνουμε. Είναι δυνατό εν έτει 2014 να θεωρεί άνθρωπος ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη θα δώσει δουλειές; Δηλαδή ο μούσιας ας πούμε για τον εαυτό του τα γραφε;

      Διαγραφή
    17. Δεκαπέντε λεπτά είναι:

      Η συσσώρευση του κεφαλαίου, που αρχικά εμφανίστηκε σαν ποσοτική του διεύρυνση, συντελείται, όπως είδαμε, μέσα σε διαρκή ποιοτική αλλαγή της σύνθεσής του, σε αδιάκοπη αύξηση του σταθερού του συστατικού σε βάρος του μεταβλητού.

      Ο ειδικά κεφαλαιοκρατικός τρόπος παραγωγής, η αντίστοιχή του ανάπτυξη της παραγωγικής δύναμης της εργασίας, η αλλαγή στην οργανική σύνθεση του κεφαλαίου που προκαλεί δε συμβαδίζουν μόνο με την πρόοδο της συσσώρευσης ή με την αύξηση του κοινωνικού πλούτου. Προχωρούν ασύγκριτα πιο γρήγορα, γιατί η απλή συσσώρευση ή η απόλυτη επέκταση του συνολικού κεφαλαίου συνοδεύεται από τη συγκεντροποίηση των ατομικών του στοιχείων, ενώ η τεχνική ανατροπή του πρόσθετου κεφαλαίου συνοδεύεται από την τεχνική ανατροπή του αρχικού κεφαλαίου. Έτσι με την πρόοδο της συσσώρευσης αλλάζει η σχέση του σταθερού προς το μεταβλητό μέρος του κεφαλαίου, αν αρχικά ήταν 1: 1, γίνεται σε συνέχεια 2: 1, 3: 1, 4: 1, 5: 1, 7:1, κλπ, έτσι που, με την αύξηση του κεφαλαίου, μετατρέπεται σε εργατική δύναμη προοδευτικά αντί το 1/2 της συνολικής του αξίας μόνο το 1/3, 1/4, 1/5, 1/6 κλπ., ενώ αντίθετα μετατρέπονται σε μέσα παραγωγής τα 2/3, 3/4, 4/5, 5/6, κλπ. Επειδή λοπόν η ζήτηση εργασίας δεν καθορίζεται από το μέγεθος του συνολικού κεφαλαίου, μα από το μέγεθος του μεταβλητού συστατικού του μέρους, η ζήτηση εργασίας πέφτει προοδευτικά όταν αυξάνει το συνολικό κεφάλαιο, αντί ν' αυξάνει στην ίδια αναλογία με την αύξησή του, όπως είχαμε υποθέσει προηγούμενα. Πέφτει σχετικά με το μέγεθος του συνολικού κεφαλαίου και πέφτει με επιταχυνόμενη πρόοδο όταν αυξάνει το μέγεθος αυτό. Με την αύξηση του συνολικού κεφαλαίου αυξάνει βέβαια και το μεταβλητό του συστατικό, ή η εργατική δύναμη που ενώνεται μ' αυτό, αυξάνει όμως σε διαρκώς φθίνουσα αναλογία. Γίνονται πιο σύντομες οι ανάπαυλες, όπου η συσσώρευση δρα σαν απλή διεύρυνση της παραγωγής πάνω σε δοσμένη τεχνική βάση. Δεν απαιτείται μόνο μια επιταχυμένη κατά αυξανόμενη πρόοδο συσσώρευση του συνολικού κεφαλαίου, για ν' απορροφηθεί ένας πρόσθετος αριθμός εργατών δοσμένου μεγέθους, ή ακόμα και για ν' απασχολείται ο αριθμός των εργατών που ήδη εργάονται, παρά τη διαρκή μεταμόρφωση του παλιού κεφαλαίου. Αυτή η ίδια αυξανόμενη συσσώρευση και συγκεντροποίηση ξαναμετατρέπεται με τη σειρά της σε πηγή νέων αλλαγών της σύνθεσης του κεφαλαίου ή σε εκ νέου επιταχυμένη μείωση του μεταβλητού συστατικού του μέρους σε σύγκριση με το σταθερό. Αυτή η σχετική μείωση του μεταβλητού συστατικού μέρους του κεφαλαίου, που επιταχύνεται με την αύξηση του συνολικού κεφαλαίου και με μάλιστα με ρυθμό πιο γοργό από τη δική του αύξηση, εμφανίζεται εξάλλου αντίστροφα σαν διαρκώς πιο γρήγορη απόλυτη αύξηση του εργατικού πληθυσμού από την αύξηση του μεταβλητού κεφαλαίου ή των μέσων απασχόλησης του εργατικού πληθυσμού. Πιο σωστά, η κεφαλαιοκρατική συσσώρευση παράγει διαρκώς, και μάλιστα σε σχέση με την ένταση και την έκτασή της, ένα σχετικό, δηλ. για τις μέσες ανάγκες αξιοποίησης του κεφαλαίου, περίσσιο, επομένως περιττό ή πρόσθετο εργατικό πληθυσμό.

      Διαγραφή

    18. [...]

      Επομένως ο εργατικός πληθυσμός, παράγοντας ο ίδιος τη συσσώρευση του κεφαλαίου, παράγει ταυτόχρονα σε αυξανόμενη έκταση τα μέσα που τον κάνουν σχετικά υπεράριθμο. Πρόκειται για ένα νόμο κίνησης του πληθυσμού, χαρακτηριστικό για τον κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής, όπως πραγματικά κάθε ιδιαίτερος ιστορικός τρόπος παραγωγής έχει τους δικούς του ιδιαίτερους νόμους κίνησης του πληθυσμού που έχουν ιστορική ισχύ. Ένας αφηρημένος νόμος του πληθυσμού υπάρχει μόνο για τα φυτά και τα ζώα, κι αυτό εφόσον ο άνθρωπος δεν επεμβαίνει ιστορικά.

      Αν όμως ο εργατικός υπερπληθυσμός είναι αναγκαίο προϊόν της συσσώρευσης ή της ανάπτυξης του πλούτου πάνω σε κεφαλαιοκρατική βάση, αντίστροφα, ο υπερπληθυσμός αυτός γίνεται με τη σειρά του μοχλός της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης, ή κι ακόμα όρος ύπαρξης του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής. Ο εργατικός αυτός υπερπληθυσμός αποτελεί ένα διαθέσιμο βιομηχανικό εφεδρικό στρατό, που ανήκει στο κεφάλαιο τόσο απόλυτα, σαν να τον είχε φτιάξει με δικά του έξοδα. Δημιουργεί για τις εναλασσόμενες ανάγκες αξιοποίησής του το πάντα έτοιμο εκμεταλλεύσιμο ανθρώπινο υλικό, ανεξάρτητα από τα όρια της πραγματικής αύξησης του πληθυσμού. Με τη συσσώρευση και την ανάπτυξη της παραγωγικής δύναμης της εργασίας, που τη συνοδεύει, μεγαλώνει η απότομη επεκτατική δύναμη του κεφαλαίου, όχι μόνο επειδή μεγαλώνουν η ελαστικότητα του λειτουργούντος κεφαλαίου και ο απόλυτος πλούτος, που το κεφάλαιο αποτελεί απλώς ένα ελαστικό μέρος του, όχι μόνο επειδή η πίστη ύστερα από κάθε ιδιαίτερο κίνητρο βάζει μονομιάς στη διάθεση της παραγωγής σαν πρόσθετο κεφάλαιο ένα εξαιρετικά μεγάλο μέρος αυτού του πλούτου. Μα και οι τεχνικοί όροι του ίδιου του προτσές παραγωγής, οι μηχανές, τα μέσα μεταφοράς κλπ. κάνουν δυνατή σε πλατύτατη κλίμακα την ταχύτατη μετατροπή υπερπροϊόντος σε πρόσθετα μέσα παραγωγής. Η μάζα του κοινωνικού πλούτου,που με την πρόοδο της συσσώρευσης ξεχειλίζει και μπορεί να μετατραπεί σε πρόσθετο κεφάλαιο, τείνει ξέφρενα προς τους παλιούς κλάδους παραγωγής, που η αγορά τους ευρύνεται μονομιάς, ή προς νέους κλάδους, που έχουν μόλις εγκαινιαστεί, όπως είναι οι σιδηρόδρομοι, κλπ., που η ανάγκη τους προκύπτει από την ανάπτυξη των παλιών. Σ' όλες αυτές τις περιπτώσεις πρέπει στ' αποφασιστικά σημεία να μπορούν να ρίχνουν ξαφνικά και χωρίς περιορισμό της παραγωγής σε άλλες σφαίρες μεγάλες μάζες ανθρώπων. Ο υπερπληθυσμός προσφέρει αυτές τις μάζες. Η χαρακτηριστική πορεία ζωής της σύγχρονης βιομηχανίας, που έχει τη μορφή ενός διακοπτόμενου από μικρότερες διακυμάνσεις δεκάχρονου κύκλου περιόδων μέσης ζωογόνησης, παραγωγής με μεγάλη ένταση, κρίσης και στασιμότητας, στηρίζεται στο διαρκή σχηματισμό του βιομηχανικού στρατού ή του υπερπληθυσμού, στη μεγαλύτερη ή μικρότερη απορρόφησή του και στο μεγαλύτερο ή μικρότερο ξανασχηματισμό του. Με τη σειρά τους οι εναλλαγές του βιομηχανικού κύκλου αυξάνουν το υπερπληθυσμό και γίνονται ένας από τους πιο δραστικούς παράγοντες αναπαραγωγής του.
      http://leninreloaded.blogspot.com/2014/06/karl-marx.html

      Διαγραφή
    19. Αυτή είναι η ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ λειτουργία, εκτός συνθηκών ύφεσης, συνθηκών που δεν ευνοούν τις παρααγωγικές επενδύσεις γιατί υπάρχει αβεβαιότητα για το κέρδος που μπορούν να αποφέρουν.

      Όταν υπάρχει ΥΦΕΣΗ, η εντελώς φυσιολογική παραγωγή ανέργων από την ίδια την ανάπτυξη εκτινάσσεται. Γιατί έχει ήδη πέσει η ζήτηση, άρα το κεφάλαιο υποπασχολείται, παράγει λιγότερο από όσο μπορεί, άρα έχει ανάγκη ακόμα λιγότερους εργάτες από ό,τι λόγω της φυσιολογικής αύξησης του λόγου του σταθερού προς το μεταβλητό κεφάλαιο.

      Και από πού θα έρθει η ζήτηση; Από το καταχρεωμένο στο κεφάλαιο κράτος; Αδύνατον, δεν υπάρχουν οι πόροι. Απ' το κεφάλαιο; Δεν τρελάθηκε, θα επιχειρεί "συντηρητικά" με μείωση μισθών, θα κλείνει εντελώς, θα φεύγει σε άλλες χώρες, θα απαιτεί επιδοτήσεις απ΄τους φόρους του κράτους. Από ποιον λοιπόν; ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ.

      Διαγραφή
  2. Τί είναι κεντρικό σε Μαρξ-Λένιν; Αυτό και δε θα διδάσκουμε, αυτό θα πολεμάμε, αυτό θα διαστρέφουμε, θα το βγάζουμε από την εξίσωση με κάθε τρόπο. Αυτός είναι ο καθημερινός πόλεμος της αστικής τάξης.

    Ποια είναι τα συνθήματα της ανάκαμψης που πρέπει οι δημοσιογράφοι να πλασάρουν;

    Η ιδιωτική πρωτοβουλία και οι φρέσκες ιδέες - ΤΙΓΚΑ ΙΔΕΑΛΙΣΜΟΣ. Ποιος κινεί την ιστορία. Οι φρέσκες ιδέες λοιπόν. Και κάποιοι αρχηγοί που τις ακούνε και έχουν όραμα.

    Τί άλλο; Το "σε έκανα παρτάκια και χαλβά αλλά πρέπει να πιστέψεις πως φταις εσύ γι αυτό". Δηλαδή, είσαι εργάτης, αλλά επειδή πήγαινες μπουζούκια και έβαλες το θείο βύσμα για ευνοϊκή μετάθεση στο στρατό, η εκμετάλλευσή σου γίνεται αυτονόητη. Άρα, ναι, οι εκμεταλλευτές θα υπάρχουν πάντα.

    Και φυσικά, ελάχιστοι δημοσιογράφοι, φιλόσοφοι και πολιτικοί επιστήμονες δε θα διδάσκονται τα περί υπεραξίας (!) και συσσώρευσης. Αλλά για φυλές, κλίμα, απάτριδες, προδότες, τοκογλύφους και θεωρία του ολοκληρωτισμού μιλαμε ελεύθερα, εντός και εκτός ακαδημιών.

    Τέλος, πρέπει ΠΑΝΤΑ, να πλασάρεται ο οπορτουνισμός και η φαγωμάρα ανάμεσα στους κλάδους. Γι αυτό και αντι-ΠΑΜΕ
    και αντι-ΚΚΕ όσο περισσότερο
    μπορούμε.

    Ας μη μας εκπλήσσουν οι ερμηνείες τους
    λοιπόν.

    τσαφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή