Δευτέρα, 4 Αυγούστου 2014

Νίκησε η ΕΣΣΔ στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο; (Η αθεράπευτη νεκροφιλία του κομμουνιστή)

Νεκροί Σοβιετικοί στρατιώτες
...Ασφαλώς και νίκησε. Στο τυπικό επίπεδο. Αλλά με κόστος που ίσως θα ήταν γόνιμο να αναρωτηθούμε: έπαιξε ρόλο στον περιορισμό των δυνατοτήτων του σοσιαλισμού να εξελιχθεί αρκετά γρήγορα ώστε να αντέξει στην τελικά επιτυχημένη εκστρατεία του παγκόσμιου καπιταλισμού να τον στραγγαλίσει και να τον συντρίψει; Πιο συγκεκριμένα, έπαιξε ρόλο στο να επιβραδύνει, σε σχέση με τις πραγματικές της δυνατότητες, τους ρυθμούς της σοσιαλιστικής ανάπτυξης μέσω της καταστροφής εργατικής δύναμης που στα πλαίσια της σοσιαλιστικής οικονομίας δεν περισσεύει (δεν υπάρχει, όπως υπάρχει στις καπιταλιστικές οικονομίες, σχετικός υπερπληθυσμός εργασίας άχρηστος για την άμεση παραγωγή και διαθέσιμος για χρήση δια της καταστροφής, π.χ., στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο). Κάτι τέτοιο θα συγκρατούσε αρκετά τον σοσιαλισμό απ' το να "ξεφύγει" εξελικτικά από το αμφίρροπο σε ό,τι αφορά τον εσωτερικό συσχετισμό ταξικών δυνάμεων και προσανατολισμών πρώιμο μεταβατικό στάδιο. Αν αυτό συνέβη, θα ήταν προφανώς κεντρικής σημασίας στην αντιπαράθεση με τον σοσιαλισμό, κυρίως σε ό,τι αφορά την αποτροπή του κινδύνου να επεκταθεί στις "αναπτυγμένες" καπιταλιστικές κοινωνίες, τον εγκλωβισμό του σε ανεπίλυτα εσωτερικά ζητήματα. Έτσι θα μπορούσαμε να έχουμε μια μαρξιστικά πειστικότερη απάντηση για την επιμονή του οπορτουνισμού, ο οποίος θα είχε "αντικειμενικά" πατήματα στα όρια στη σοσιαλιστική ανάπτυξη που θα επέβαλλε μια επιβράδυνση των προοπτικών της--ο πόλεμος θα έπαιζε εντελώς αντίστροφο ρόλο για την ΕΣΣΔ από ό,τι για τις ΗΠΑ, παρά την φαινομενική ταυτοχρονία της οικονομικής τους ανάπτυξης μετά τη λήξη του.

Ας δούμε μερικά στοιχειώδη στατιστικά για αυτή την πιθανώς άξια διερεύνησης διάσταση της υπόθεσης "προετοιμασία για την ανατροπή του σοσιαλισμού", με εστίαση στις ζημιές της ΕΣΣΔ έναντι της καπιταλιστικής δύναμης που μάλλον "κερδίζει" τον Β Παγκόσμιο στην ουσία, αν και όχι στη δόξα (αν και διαφαίνονται ήδη όλες οι προοπτικές στο εγγύς μέλλον να τον έχει κερδίσει αναδρομικά, και ελέω αναθεωρητισμού, και εκεί):

ΕΣΣΔ:
Νεκροί στρατιώτες (κατεστραμμένη, απαραίτητη στην οικονομία, εργατική δύναμη): οκτώ εκατομμύρια εφτακόσιες χιλιάδες ως δεκατρία εκατομμύρια οκτακόσιες χιλιάδες (8.700.000-13.800.000)

ΗΠΑ:
Νεκροί στρατιώτες (σχετικός υπερπληθυσμός εργασίας -- να ληφθεί υπόψη, εδώ, το ύψος της ανεργίας στις ΗΠΑ μετά την κρίση του 1929): τετρακόσιες εφτά χιλιάδες (407.000).

ΕΣΣΔ:
Νεκροί πολίτες (κατεστραμμένη χρήσιμη εργατική δύναμη): λόγω εγκλημάτων πολέμου έξι εκατομμύρια (6.000.000)· λόγω πείνας και ασθενειών εικοσιένα εκατομμύρια οκτακόσιες χιλιάδες ως εικοσιοκτώ εκατομμύρια (21.800.000-28.000.000). Σύνολο: εικοσιεφτά εκατομμύρια οκτακόσιες χιλιάδες ως τριαντατέσσερα εκατομμύρια (27.800.000-34.000.000).

ΗΠΑ:
Νεκροί πολίτες (σχετικός υπερπληθυσμός): λόγω εγκλημάτων πολέμου δώδεκα χιλιάδες (12.000)· λόγω πείνας και ασθενειών μηδέν (0). Σύνολο: Δώδεκα χιλιάδες (12.000).

Σύνολα θανάτων λόγω πολέμου:

ΕΣΣΔ: 36.500.000-47.800.000 
ΗΠΑ: 419.000
***
Τα ερωτήματα (η υπόθεση εργασίας):

- Τελικά, ο φασισμός δούλεψε ή όχι υπέρ της εξασφάλισης της απώτερης κυριαρχίας των ΗΠΑ μέσα από την καταστροφή των σοσιαλιστικών παραγωγικών δυνάμεων, παίρνοντας μάλιστα έναυσμα για το ξεδίπλωμά του από την οικονομική κρίση του καπιταλισμού το 1929, δηλαδή από ένα τεράστιο φαινομενικό μειονέκτημα του καπιταλιστικού κόσμου έναντι της ΕΣΣΔ;

- Μπήκαν τυχαία αργά και αβρόχοις --συγκριτικά-- ποσί οι Αμερικανοί στον "αντιφασιστικό" αγώνα, αφήνοντας πρώτα την ΕΣΣΔ να υποστεί κολοσσιαίες απώλειες σε ζωτικό για την σοσιαλιστική ανάπτυξη ανθρώπινο δυναμικό;

- Πρόκειται ή όχι για ένα κομμάτι του παζλ της αδυναμίας του ιστορικού (υπαρκτού) σοσιαλισμού να κυριαρχήσει παγκόσμια, κι έτσι να εκπληρώσει μια βασική προϋπόθεση για το πέρασμα στον κομμουνισμό;

Πηγή Στατιστικών: Wikipedia

60 σχόλια:

  1. δεν θα το πω αδυναμια γενικη. ηταν αδυναμια που δεν μπορεσαν να εκμεταλευτουν την κατασταση και να δυναμωσουν τα κινηματα στα δυτικα κρατη.
    σε μια μικρογραφια της κατάστασης, τωρα οι αμερικανοι δεν μπορουν να χωσουν φραγκα στην ουκρανια, όπως εχωναν στην γερμανια για να την δυναμωσουν την δεκαετια του 30. όχι τοσο ευκολα. αν αντι για την ρωσια (καπιταλιστικη) ηταν η ΕΣΣΔ στην θεση της θα μπορουσε να αντιδρασει αντιστοιχα σημερα; ισως και ναι αν σκεφτουμε το επιπεδο το τωρα σε σχεση με το 30. το γεγονος της καταστροφης της ΕΣΣΔ αν δεν το ειχαν προβλεψει (με την εννοια των απωλειών) αν δεν το ειχαν προβλεψει κιολας τους βολεψε.
    μην ξεχναμε ότι μεσα σε αυτά τα τρομακτικα νουμερα ηταν και η αφροκρεμα του μπολσεβικικου κομματος, που η απωλεια τους ηταν καθοριστικη για την συνεχεια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτη τη συζητηση ειχα με οργανωμενο μελος πριν απο καποια χρονια.Μου ειπε οτι στον πολεμο χαθηκαν τα καλυτερα μελη και στελεχη πρωτης γραμμης,με αποτελεσμα η καθοδηγηση του κομματος να "χωλαινει" μεταπολεμικα.Κατα τη γνωμη του,οι απωλειες σε ανθρωπινο δυναμικο επαιξαν καθοριστικο ρολο στις μετεπειτα παρεκκλισεις του κομματος.

    Προλεκαλτ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ας αφήσουμε το κόμμα, αν και είναι βέβαια κομμάτι της εικόνας -- και στην προοπτική που το βάζετε, αυτή των πολιτικών εξελίξεων. Εγώ λέω : σωστά είναι αυτά, αλλά οι πολιτικές στραβοτιμονιές πατάνε και σε οικονομικά ζητήματα, δεν εκφράζουν ούτε καθαρές συγκυρίες, ούτε αφηρημένη εμμονή στον οπορτουνισμό. Πόση συσσωρευμένη παραγωγική τεχνογνωσία χάθηκε σ' αυτό το 36.500.000-47.800.000 νεκρών; Πόση παραγωγική ικανότητα; Πόσες δυνατότητες προσπέρασης του καπιταλισμού σε κείνο που τον κρατά όρθιο όλους αυτούς τους αιώνες, την παραγωγικότητα της εργασίας; Δεν εξυπηρετείται ΑΠΟΛΥΤΑ η επικράτηση του από το φασισμό, ΠΑΡΑ την "ήττα" του Άξονα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Πόσες δυνατότητες προσπέρασης του καπιταλισμού σε κείνο που τον κρατά όρθιο όλους αυτούς τους αιώνες, την παραγωγικότητα της εργασίας; "

      Προσοχή, δεν εννοώ ότι πρόκειται για ΟΜΟΕΙΔΗ παραγωγικότητα! Η σοσιαλιστική παραγωγικότητα της εργασίας πάει πίσω στην εργασία! Όχι στο κεφάλαιο! Αλλά για αυτόν ακριβώς τον λόγο, το να ξεπεράσεις τον καπιταλισμό ΠΟΣΟΤΙΚΑ στην παραγωγικότητα επιφέρει τεράστιες συνέπειες, διότι υπάρχει ήδη ΠΟΙΟΤΙΚΗ διαφορά.

      Ήθελα να το διευκρινήσω αυτό, μιλάμε για διαλεκτική ποσότητας-ποιότητας, και όχι απλώς για ποσότητα.

      Διαγραφή
    2. Με έναν άλλο τρόπο ρωτάω: Κι αν ο σοσιαλισμός της ΕΣΣΔ είχε πολλαπλάσια μεγαλύτερες δυνατότητες ανάπτυξης κι από αυτό το μεταπολεμικό "θαύμα" που γνωρίζουμε, κι αν είχε τη δυνατότητα να κάνει πολλαπλάσια για τη Ρωσία από όσα εκπληκτικά έκανε σε μια αγροτική και υπανάπτυκτη χώρα, κι αν είχε τη δυνατότητα να κάνει τόσα πολλά που δεν υπήρχε τρόπος να τον σταματήσεις να εξαπλωθεί παντού παρά μόνο με τον φασισμό και τον πόλεμο;

      Διαγραφή
  4. Η ΕΣΣΔ εκτός από το τεράστιο βάρος της δικής της μεταπολεμικής ανοικοδόμησης ανέλαβε και το βάρος της ανοικοδόμησης των κρατών του Αν. Μπλοκ. Χώρες που υπέστησαν πολύ μεγαλύτερες πολεμικές καταστροφές από τις χώρες στο Δυτ. μπλοκ (με την εξαίρεση της Ελλάδας μέσα σε αυτό) και χώρες που προπολεμικά ήταν πολύ πιο πίσω όσον αφορά την οικονομία τους (με την εξαίρεση της Τσεχοσλοβακίας και της Αν. Γερμανίας η οποία βέβαια ήταν λιγότερο βιομηχανοποιημένη από το κομμάτι που έπεσε στον έλεγχο των δυτικών). Μήπως (σα σκέψη το αναφέρω) θα μπορούσαμε να πούμε ότι υπήρξε-υπό το βάρος της μεγάλης νίκης-μια κάποια υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων που εκείνη τη στιγμή είχε για να αναλάβει τις ευθύνες που ανέλαβε; Μήπως θα ήταν περισσότερο σκόπιμο να επικεντρωθεί σε κάποια κρίσιμα σημεία (χώρες) και έτσι το σχέδιο Μάρσαλ να επιμεριστεί σε πιο μικρά κομμάτια ανά χώρα του δυτικό μπλοκ με παράλληλη εντατικοποίηση της προσπάθειας, μέσω της αλλυλεγγύης στα εργατικά κινήματα, να αποσπάσει μια μεγάλη χώρα από τον ιμπεριαλισμό (πχ Γαλλία ή Ιταλία); Υποθέτω ότι έτσι θα υπήρχε και μεγαλύτερη δυνατότητα βοήθειας και επιρροής στην εξέλιξη των πραγμάτων εντός της Κίνας

    ρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ χρήσιμη η παρατήρησή σου. Και δεν περιορίζονται ούτε καν στο Αν. Μπλοκ οι ευθύνες που αναγκάστηκε να αναλάβει η ΕΣΣΔ για να ανταπεξέλθει στην ιμπεριαλιστική περικύκλωση και στην προσπάθεια ανάπτυξης κατεστραμμένων οικονομιών. Πάρε την Κύπρο, που προσχώρησε επί Μακαρίου στους Αδέσμευτους. Και αυτούς τους στήριξε η ΕΣΣΔ, στον βαθμό που έπρεπε να διευκολύνει την μη υπαγωγή τους στο ΝΑΤΟ (ιδρ. 1949). Έδωσε πάρα πολλά η ΕΣΣΔ για τον κόσμο (ΚΑΙ οικονομικά), και φαίνεται πόσα τώρα που μας έχει πάρει ο διάολος (η Κύπρος οδεύει και αυτή προς ΝΑΤΟ, με ανυπολόγιστες συνέπειες για το μέλλον).

      Διαγραφή
    2. Πολυ σωστο αυτο που ανεφερες. Εγω θα εφερνα το παραδειγμα του φραγματος του Ασσουαν στην Αιγυπτο. Ενα εργο που ισως θα δικαιουνταν το χαρακτηρισμο του "εργου των εργων" για τον 20ο αιωνα. Κι ομως η ΕΣΣΔ δεν κερδισε απολυτως τιποτα απο αυτη τη τεραστια βοηθεια στην Αιγυπτο (κατι που δειχνει γλαφυρα κατα τη γνωμη μου το ουτοπικο μιας συμμαχιας με τη λεγομενη εθνικη αστικη ταξη).

      ρα

      Διαγραφή
    3. Ναι, αλλά τι εναλλακτικές είχε στις δοσμένες συνθήκες; Στην Κύπρο, η πολιτική των ανεξάρτητων ήταν ζήτημα επιβίωσης γιατί αν κόντευαν προς Μόσχα, οι Αγγλο-Αμερικάνοι θα τα έκαναν ρημαδιό πριν το 1973-74. Τι άλλο μπορούσε να κάνει η ΕΣΣΔ; Να κλειστεί στο καβούκι της;

      Διαγραφή
    4. Για την Κύπρο αυτό που θα πω ίσως είναι απαράδεκτα κυνικό και μπακαλίστικο. Η σχέση Ελλάδας και Τουρκίας ήταν κατά τη γνώμη μου ο αδύνατος κρίκος της αλυσίδας του ΝΑΤΟ. Το σπάσιμό του (πχ λόγω Κύπρου) θα μπορούσε να αποσπάσει τουλάχιστον μια εκ των δύο από το καπιταλιστικό στρατόπεδο. Αν αυτή ήταν η Ελλάδα, τότε η Τουρκία θα έμενε ξεκομένη από το δυτικό μπλοκ και περίπου άχρηστη γι αυτό. Αν αυτή ήταν η Τουρκία, τότε το δυτικό μπλοκ θα είχε πολύ λιγότερες δυνατότητες ελέγχου στα πετρέλαια της Μ. Ανατολής. Δε βλέπω επομένως κανένα λόγο γιατί η ΕΣΣΔ θα έπρεπε να αναλάβει τον οποιοδήποτε πυροσβεστικό ρόλο μεταξύ των αστικών τάξεων της Ελλάδας, της Τουρκίας και της Κύπρου. Ούτε και βλέπω κάποια ιδιαίτερη σημασία από την ένταξη της Κύπρου στους αδέσμευτους. Από τη στιγμή που οι αγγλικές βάσεις ήταν κράτος εν κράτει στο νησί ο ιμπεριαλισμός ουσιαστικά είχε αυτά που ήθελε.

      Σε ένα γενικότερο επίπεδο έχω τον προβληματισμό για το αν όλα αυτά τα τεράστια ποσά που δόθηκαν ανιδιοτελώς ως βοήθεια από την ΕΣΣΔ σχεδόν σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης δίνονταν πιο στοχευμένα μήπως τότε θα έπιαναν τόπο πολύ περισσότερο; Για παράδειγμα, αν το ένα δέκατο των χρημάτων που δαπανήθηκαν για το Ασσουάν δίνονταν στην Κούβα τι παραπάνω ώθηση θα της έδινε και πόσο πιο λαμπρό φάρο θα την έκανε για τη Λατινική Αμερική στην προσπάθεια να αποσπαστεί η Βραζιλία, η Αργεντινή ή έστω η Χιλή (με τον τεράστιο ορυκτό πλούτο) από το καπιταλιστικό στρατόπεδο; Αν τα μισά δίνονταν λόγου χάρη στη Τσεχοσλοβακία πόσο θα την απογείωνε οικονομικά και τι αντίστοιχη δύναμη θα είχε αυτό για την Ευρωπαϊκή Ήπειρο; Ή αν στην Κίνα δινόταν διπλάσια ή τριπλάσια βοήθεια από αυτή που έγινε δυνατό να δοθεί (με δυνατά κομμουνιστικά κόμματα σε όλες τις χώρες της ευρώπης, ανατολικής και δυτικής, να αποτρέπουν-έστω και ως αντιπολίτευση-μια ιμπεριαλιστική επίθεση, μήπως η ώθηση της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στη πιο πολυάνθρωπη χώρα θα ήταν τέτοια που θα άλλαζε την ιστορία αποτρέποντας τις κατοπινές εξελίξεις; Αν στην Κίνα είχε γίνει κατορθωτό να επιτευχθούν τα μισά από όσα είχαν πετύχει οι σοβιετικοί μέχρι το 1940, τότε το παιχνίδι θα ήταν μάλλον κερδισμένο οριστικά και αμετάκλητα. Η Κίνα νομίζω ότι είχε πολύ μεγαλύτερη σημασία από όλη την Ανατολική Ευρώπη μαζί.

      Συνοπτικά σκέφτομαι μήπως ένας πόλεμος φθοράς στο εσωτερικό του καπιταλιστικού μπλοκ στην Ευρώπη, επικέντρωση σε κάποιες στρατηγικής σημασίας αλλά σχετικά μικρού (όχι όμως αμελητέου) μεγέθους χώρες ώστε να αποκτήσουν αξία παραδείγματος και ρίξιμο του κυρίως βάρους σε χώρες που μπορούσαν να επηρρεάσουν πραγματικά τις ισορροπίες θα είχε πολύ καλύτερα αποτελέσματα.

      ρα

      Διαγραφή
    5. Δεν ήταν ζήτημα της ανάληψης πυροσβεστικού ρόλου, ήταν ζήτημα διάσωσης της Κύπρου από τη διχοτόμηση ανάμεσα σε δύο νατοϊκές δυνάμεις (Τουρκία, Ελλάδα) κατά τη βούληση τόσο των κυρίαρχων τάξεων των χωρών αυτών όσο και τον αγγλο-αμερικάνων (που τελικά πέρασε). Το Κίνημα των Αδεσμεύτων κράτησε τη δυνατότητα της Κύπρου να επιβιώσει για ένα διάστημα από την αφόρητη πίεση που δημιουργούσε ο πλήρης της εγκλωβισμός από γειτονικές νατοϊκές χώρες και από αυτούς που τις ήλεγχαν στον αγγλοσαξωνικό κόσμο.

      Δες τη συνέντευξη του Αλέξη Αλέκου που ανέβασα, ιδιαίτερα το δεύτερο μέρος. Αφορά άμεσα αυτό το θέμα.

      Διαγραφή
    6. "Ούτε και βλέπω κάποια ιδιαίτερη σημασία από την ένταξη της Κύπρου στους αδέσμευτους"

      Δεν είναι έτσι, άλλο αν το ΝΑΤΟ προχώρησε τελικά στο πραξικόπημα, την εισβολή και τη διχοτόμηση.

      "Συνοπτικά σκέφτομαι μήπως ένας πόλεμος φθοράς στο εσωτερικό του καπιταλιστικού μπλοκ στην Ευρώπη, επικέντρωση σε κάποιες στρατηγικής σημασίας αλλά σχετικά μικρού (όχι όμως αμελητέου) μεγέθους χώρες"

      Ανοιχτό θέμα. Πες όμως συγκεκριμένα ποιες χώρες για να δούμε τι πιθανότητες θα είχε ρεαλιστικά να δουλέψει αυτό.

      Διαγραφή
    7. Μπορεί να ήτανε νωρίς για να επικρατήσει ο σοσιαλισμός ("πρωταρχική εμφάνιση" που λέει ο Βαζιούλιν). Εγώ δεν θίγω τα ζητήματα αυτά για να κλάψω το παρελθόν, αυτό δεν αλλάζει. Με απασχολεί πώς μπορούν να επιλυθούν καλύτερα στις σημερινές συνθήκες, που ως γενικότητες μας απελπίζουν αντί να μας δείχνουν δρόμους. Εκεί είναι η δύσκολη δουλειά. Να βρεις δρόμους στις δικές σου συνθήκες. Και αυτό είναι το καθήκον για μας. Θα μπορέσουμε να προσφέρουμε σ' αυτό; Εγώ δεν λέω να το λύσουμε. Μπορεί να μη μπορούμε να το λύσουμε. Εγώ λέω ότι πρέπει να δουλέψουμε, μπορεί να το λύσουν άλλοι αλλού ή εδώ, μετά από μας.

      Διαγραφή
    8. εχω την αισθηση οτι συνεχιζουμε να μιλαμε σαν να υπηρχε μονο η ΕΣΣΔ και οι δυτικοι παιζανε μπιλιες στο παιζοδρομιο.
      η ΕΣΣΔ προσπαθουσε να πιασει αδυναμους κρικους στο ιμπεριαλιστικο στρατοπεδο και καλα εκανε. καλυτερη κριτικη για την στρατηγικη αυτη θα μπορουσαμε να κανουμε αν την δεκαετια του 80 συνεχιζε αυτη και δεν εμενε ανενεργη στην ουσια. κριτικαρουμε κατι το οποιο εμεινε μισο.
      εγω δεν εχω αποψη οτι στην ανατολικη ευρωπη (μεχρι το 85 τουλαχιστον ειχαν θεμα, το αντιθετο). δεν μπορουσαν ομως να ξεχωριζουν μια χωρα και να την βοηθανε. στο ανατολικο μπλοκ υπηρχε καταμερισμος και σε γενικο επιπεδο η αναπτυξη ερχοταν συλλογικα.
      στο γιατι ανατραπηκε συμφωνω με τις εκτιμησεις του κομματος.
      φανταστειτε οτι η ρωσια με τις υποδομες της ΕΣΣΔ και χωρις το σσδ πλεον ειναι ακομη υπερδυναμη και αρκει η υποψια "αδιαθεσιας" της για να παθει πνευμονια η ευρωπη
      αυτα ειναι διδαγματα για να μην τα κανουμε και εμεις

      Διαγραφή
    9. Πολύ καλή η ανάρτηση της συνέντευξης και πολύ ενδιαφέροντα τα όσα λέει. Αν ποτέ υπάρξει απομαγνητοφώνησή της καλό είναι να ανέβει γιατί, όσο να 'ναι, η ανάγνωση βοηθά ακόμα περισσότερο στην κατανόηση και συγκράτηση όλων των πληροφοριών που δίνονται (ειδικά αν η γνώση της εποχής από μέρους πολλών-και δική μου-δεν είναι και η καλύτερη). Δεν αμφιβάλλω ότι υπήρχαν οι καλύτερες των προθέσεων και πολύ καλά επιχειρήματα για να στηριχτεί ο δρόμος της ένταξης στους αδέσμευτους. Έχω όμως την αίσθηση ότι δεν μπορούσε να αποφέρει τίποτα ουσιαστικά θετικό-στην πράξη αποδείχτηκε (έχουμε βέβαια τη πολυτέλεια της εκ των υστέρων γνώσης) ότι ο ιμπεριαλισμός επέβαλλε ότι ακριβώς ήθελε όποτε ακριβώς το ήθελε μιας και από ότι καταλαβαίνω περισσότερο καθυστέρησαν τις εξελίξεις κάποιες ανησυχίες ή διαφωνίες άγγλων και αμερικάνων παρά οτιδήποτε άλλο. Έχω επίσης την αίσθηση ότι το να μην υπάρξει πολεμική σύγκρουση Ελλάδος-Τουρκίας για την Κύπρο, δυο χωρών της ίδιας συμμαχίας, μόνο κάτω από τις συνθήκες που προέκυψαν το 1974 μπορούσε να γίνει κατορθωτό. Και βλέποντας το πράγμα κυνικά δε βλέπω κανένα συμφέρον της ΕΣΣΔ να βοηθούσε να μην υπάρξει τέτοια σύγκρουση αλλά αντιθέτως από μια τέτοια σύγκρουση η ΕΣΣΔ μόνο να κερδίσει είχε. Και μιας και γίνονται αναφορές σε μια κάποιες κάπως διαφορετικές οπτικές πάνω στο Κυπριακό ζήτημα των αμερικάνων από τους άγγλους, και με δεδομένο ότι το 1957 υπήρξε και η κρίση στο Σουέζ (με τους αμερικάνους να βλάπτουν τα συμφέροντα των άγγλων) το ξέσπασμα μιας πολύ μεγάλης κυπριακής κρίσης εκείνη την εποχή μπορεί όχι μόνο να αποσπούσε τουλάχιστον μια χώρα από τη συμμαχία αλλά και να επηρέαζε παρά πολύ σοβαρά τις σχέσεις μεταξύ του πολύ στενού πυρήνα του ΝΑΤΟ. Δεν αρνούμαι βέβαια-όπως ξαναέγραψα-το μπακαλίστικό του συλλογισμού γι αυτό και από μέρους μου θα παρακαλούσα να συνεχίσεις την ανάρτηση ιστορικών κειμένων και ντοκουμέντων για το κυπριακό ζήτημα.

      Ούτε στο δεύτερο σκέλος αρνούμαι το μπακαλίστικο του συλλογισμού. Θα έλεγα ότι νιώθω ότι η καλύτερη περίπτωση για να αποτελέσει αυτό που λέω "χώρα παράδειγμα", θα ήταν-για τον ευρωπαϊκό χώρο-η Τσεχοσλοβακία. Έχω την αίσθηση ότι εκεί υπήρχαν οι καλύτερες προϋποθέσεις για να να γίνει αυτό (σαφώς και θα έπρεπε να στηρίζονταν αμέριστα η Γιουγκοσλαβία και η Αλβανία). Από εκεί και πέρα θα έπρεπε να συγκεντρωθεί όλη η προσπάθεια στην Κίνα η οποία είχε πολύ μεγαλύτερη σημασία από όλη την Αν. Ευρώπη μαζί. Σε ένα ακόμη πιο καλό σενάριο θα περιλάμβανονταν και η Αυστρία (που υπήρχε σοβιετικός στρατός εκεί) ώστε η ζώνη ΕΣΣΔ-Τσεχοσλοβακίας-Αυστρίας-Γιουγκοσλαβίας-Αλβανίας να οδηγούσε ντε φάκτο σε "φινλανδοποίηση" τις Ουγγαρία-Ρουμανία-Βουλγαρία για όσο χρόνο θα υπήρχε αστική εξουσία σε αυτές.

      ρα

      Διαγραφή
  5. συμφωνω απολυτα! 40εκ νεκροι, οι περισσοτεροι σε αυτό που λεμε "παραγωγικη ηλικια" φυσικα και είναι απολυτο βαρυδι, τροχοπεδη, όπως θες πεστο. αν με 40 εκ περισσοτερους εργατες να παραγουν για το συνολο, σκεφτεις που θα εφτανες, ως ΕΣΣΔ, καταλαβαίνεις γιατι η ΕΣΣΔ πασχιζε να αποφυγει ή να καθυστερήσει οσο μπορει αυτόν και να συμαχισει ακομα και με την αγγλια και τις επα.
    επισης δεν είναι μονο το ανθρωπινο δυναμικο (σαφεστα και είναι το σημαντικοτερο, 4 ελλαδες είναι αυτές) αλλα αν σκεφτουμε ότι καταστραφηκε η βιομηχανια (καποια τα αντικατέστησαν αλλα πισω από τα ουραλια πολύ μακρια) και την καταστροφή της αγροτικης παραγωγης.
    ζημιες που κανενα άλλο κρατος δεν επαθε (με εξαιρεση την γιουγκοσλαβια και την ελλαδα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Θεωρώ το θέμα αυτό κεφαλαιώδους σημασίας στη διδασκαλία της ιστορίας. Είναι πράγματα που δεν τα λένε στο σχολείο, γιατί τα στρατόπεδα εντός Ελλάδας και εκτός ήταν χωρισμένα ταξικά και γιατί 20.000.000 σταματούν να είναι "ο Στάλιν". Τα παιδιά θα μπορούσαν να ξεφύγουν από τον ιδεαλισμό πολύ πιο εύκολα αν διδασκόταν έστω τους αριθμούς και τα ποσοστά του πληθυσμού που σκοτώθηκε από κάθε χώρα.

    Η ΕΣΣΔ μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα δημιούργησε στρατιωτική βιομηχανία και έδωσε όλη της την παραγωγή στον πόλεμο. ΗΡΩΕΣ είναι οι σοβιετικοί λαοί.

    Με το τέλος του Β' Π.Π. η ΕΣΣΔ βρίσκεται συγκλονισμένη και αναγκάζεται να ξαναμπεί στην κόντρα των εξοπλισμών ενώ οι ΗΠΑ ίδρυαν τη δική τους ιμπεριαλιστική κυριαρχία. Και πραγματικά, δεν θα τη σταματούσε τίποτα αν συνέχιζε την πορεία της προς μια οικονομία διεθνιστική - χωρίς πολέμους και εξοπλισμούς.
    Φτάνει να στείλει πρώτη εκείνο το όχημα-ρομποτάκι στον Άρη, από τη δεκαετία του '70. Ακόμα και στους εξοπλισμούς, η σχεδιασμένη επιστημονική δουλειά, ξεπερνούσε τους μέσους όρους.
    Αλλά αυτό συνέχισε να την πάει πίσω.

    Όσο για την ποιότητα του ανθρώπινου δυναμικού, ο τεχνίτης της ΕΣΣΔ, ο οικοδόμος, ήξερε από να ρίχνει κολόνες μέχρι να κάνει ψηφιδωτά και γύψινα και της παναγιάς τα μάτια.

    τσαφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Με το τέλος του Β' Π.Π. η ΕΣΣΔ βρίσκεται συγκλονισμένη και αναγκάζεται να ξαναμπεί στην κόντρα των εξοπλισμών ενώ οι ΗΠΑ ίδρυαν τη δική τους ιμπεριαλιστική κυριαρχία. Και πραγματικά, δεν θα τη σταματούσε τίποτα αν συνέχιζε την πορεία της προς μια οικονομία διεθνιστική - χωρίς πολέμους και εξοπλισμούς."

      Εκεί το πάω, το έπιασες ακριβώς.

      Διαγραφή
    2. Τους εξανάγκασαν οι ΗΠΑ να κάνουν κάτι που για τον σοσιαλισμό δεν είναι καθόλου ΕΓΓΕΝΩΣ απαραίτητο, αλλά μάλλον βλαπτικό: να ξοδεύουν, μετά την εκατόμβη του Β Παγκόσμιου, πάλι παραγωγικές δυνάμεις για την άμυνα. Ενώ για τον καπιταλισμό αυτές είναι αχρηστες παραγωγικά ζωές, πλεόνασμα χωρίς άμεση παραγωγική χρησιμότητα, το οποίο ο ιμπεριαλισμός μετέτρεψε σε χρήσιμο χρησιμοποιώντας το για να μπλοκάρει την εξέλιξη του σοσιαλισμού.

      Διαγραφή
  7. Ένα από τα πιο εύστοχα άρθρα σου. Είναι κάπως δύσκολο να πει κανείς "τι θα είχε γίνει αν...", αλλά ευτυχώς ή δυστυχώς ο σοσιαλιστικός τρόπος παραγωγής δεν τρέφεται από την καταστροφή όπως ο καπιταλισμός.
    Στέργιος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να σαι καλά, αλλά δεν ανήκει σε μένα η ευστοχία. Το οφείλω σε σύντροφο οικοδόμο όλο το βασικό σκεπτικό, και στην κουβέντα μαζί του.

      Διαγραφή
  8. Δε λέμε κάτι καινούριο. Η ίδια σκέψη -εξοπλισμών κλπ- με προβλημάτισε κάποτε όταν είδα αυτό το ρομποτάκι. Κατέληξε η σκέψη στον β' ππ και τις απώλειές του, όπως και στην ίδρυση του ΝΑΤΟ και τι σήμαιναν αυτά για την παγκόσμια ειρήνη, την πορεία της ΕΣΣΔ και τα κομμουνιστικά κινήματα.

    Και στο τέλος της σκέψης κατέληξα στο Μαρξ, τον Έγκελς και το Λένιν να θυμίζουν :
    "παραγωγικές δυνάμεις που δε χωράνε στις γερασμένες σχέσεις παραγωγής".

    Δηλαδή, αν μπορείς από το 70 να στείλεις όχημα στον Άρη, τότε τι μπορείς να κάνεις με την αγροτιά, την ίδια τη βαριά βιομηχανία μέσων παραγωγής, τη βιομηχανία οικιακών εξοπλισμών - μικρών μηχανημάτων (που στον καπιταλισμό λειτουργεί με όρους ημερομηνίας λήξης - κύκλων παραγωγής) κλπ. Μόνο και μόνο το υλικό που ξοδεύεται για το τελευταίο (συσκευές που παράγονται με ημερομηνία λήξης) λέει πολλά για το πόσο κρατιούνται πίσω οι παραγωγικές δυνάμεις και τα προοδευτικά όνειρα της ανθρωπότητας. Αν προσθέσουμε το υλικό, τις εργατοώρες και την ενέργεια σε πόλεμο???


    Οι λαοί μασάμε κουτόχοτο. :(

    τσαφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. πολύ σωστά όλα όσα βάζεις εδώ αντώνη αλλά η έκφραση της αντεπανάστασης (με το φασισμό, την λευκή τρομοκρατία, την ένοπλη επέμβαση κλπ) είναι αναπόφευκτη απέναντι σε ένα νέο εργατικό κράτος και αυτό δε νομίζω να αλλάξει τώρα σύντομα.

    Επομένως ναι μεν οι παρατηρήσεις σου είναι πολύ χρησίμες για την απάντηση σε κάτι πουθενάδικες "ιστορικές απόψεις" τύπου "αφού ελέγχανε τη μισή ευρώπη οι σοβιετικοί γιατί δε σας βοήθησαν", " γιάλτα, φτου κακά" αλλά απ την άλλη αφήνουν έξω το ότι με την ενίσχυση της περικύκλωσης της εσσδ μετά τον πολεμο έχουμε ταυτόχρονα και άρση του αποκλεισμού με τη δημιουργία των λαικών δημοκρατιών στην ανατολική ευρώπη καθώς και την κατάρρευση των αποικιοκρατικών δυνάμων και την ευκαιρία (που ευκαιρία έμεινε απλά σε πολλές περιπτώσεις) των λαών να συνδέσουν τον αντιαποικιοκρατικό αγώνα με την πάλη για το σοσιαλισμό. [ ξανατονίζω, μιλάω για ευκαιρία που συχνά υπεραπλουστεύτηκε και απολυτοποιήθηκε ]

    Κατάστραφηκαν πάρα πολλά από τους φασίστες και τους ιμπεριαλιστές αλλά άλλες τόσες "πόρτες" άνοιξαν κατά την διάρκεια του βππ και μετά. Ας μην ξεχνάμε ότι ακόμα και στην καρδιά του φασισμού, τη γερμανία ειχαν προηγηθεί απόπειρες της εργατικής τάξης να πάρει την εξουσία, τέτοια παράδοση είχε και η Ιτάλια(ακόμα και στον αγροτικο νότο), στην ισπανία είχαμε τον τοπικό εμφύλιο, το κκ Γαλλίας είχε αρκετές δυνάμεις μεταπολεμικά και στην Ελλάδα είχαμε το ΕΑΜ (και μετα το ΔΣΕ)

    Πιο απλά: ισχύουν όλα όσα λες αλλά η γράμμη πάλη που χάραξε το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα πριν και μετά το βππ έχει εξίσσου τρομερές ευθύνες για τις μέτεπειτα εξελίξεις με τον ίδιο τον β ππ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αναπόφευκτη και γω θεωρώ πως ήταν, δεν έχω κάποια διαφωνία. Αυτό που με ενδιαφέρει σύντροφε δεν είναι το "τι θα γινόταν αν..." αλλά το "γιατί κατάφερε ο ιμπεριαλισμός να σταματήσει το σοσιαλισμό." Και η προσέγγιση που προσπαθώ να αναπτύξω, και δεν είναι καν δική μου, μου φαίνεται απείρως πιο ενδιαφέρουσα από το "είχε κομματική γραφειοκρατία" (ό,τι να ναι, φτάνει να χαίρεται ο Τρότσκι), αλλά και το "πήραν κεφάλι οι οπορτουνιστές" (γιατί πήραν κεφάλι είναι το ζήτημα, δεν αλλάζουν μόνες τους την ιστορία οι ιδεολογίες).

      Διαγραφή
    2. Διασαφηνίζω την προσέγγιση σε περίπτωση που κάποιος σύντροφος την θέλει συνοπτικά:

      Με την κρίση του 1929, ο καπιταλισμός δεν κινείται απλώς στον φασισμό στην κατεύθυνση του κατασταλτικού ελέγχου του εργατικού κινήματος.

      Ο καπιταλισμός κινείται στον μιλιταρισμό, στην "πολεμική οικονομία" που λέει ο Μαργαρίτης, για να χτυπήσει τον σοσιαλισμό προληπτικά. Να μην κερδίσει έδαφος.

      Το κάνει μετατρέποντας τις ίδιες του τις αδυναμίες (κρίση, ανεργία) σε όπλα.

      Με τον μιλιταρισμό διαθέτει αδιάθετη εργατική δύναμη στην παραγωγή οπλισμού και στις ένοπλες δυνάμεις, αναγκάοζοντας τον σοσιαλισμό να κάνει το ίδιο. Αλλά ο σοσιαλισμός αυτό το κάνει όχι από το "περίσσευμα" εργατικής δύναμής του (δεν έχει) αλλά από το υστέρημά του (από απαραίτητη για την ανάπτυξη της οικονομίας παραγωγική δύναμη).

      Έτσι επιβρδύνεται η δυναμική που στα 1929 θα μπορούσε να φέρει το σοσιαλισμό πολύ πιο μπροστά και να απειλήσει με διεθνοποίηση.

      Στον πόλεμο στον οποίο οδηγεί ο δυτικός ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός καταστρέφεται κολοσσιαία ποσότητα σοβιετικής εργατικής δύναμης, παραγωγικών δυνάμεων, πολιτικής διεύθυνσης, τεχνογνωσίας. Οι Αμερικάνοι μπαίνουν μέσα αφού οι Σοβιετικοί έχουν αιμορραγήσει απίστευτες ποσότητες.

      Αμέσως μετά τον πόλεμο είναι οι ρυθμιστές του παιχνιδιού και οι νούμερο ένα ηγέτες στην πάλη κατά του σοσιαλισμού, που "κερδίζει" μια τρομακτικά Πύρρεια νίκη.

      Πρέπει να πω και δυο πράματα για την ατομική στην Ιαπωνία και τη σημασία της, είναι και η επέτειος τώρα.

      Διαγραφή
    3. Καλό είναι αν το αποφασίσεις να πιάσεις και γενικότερα το ζήτημα των πυρηνικών/μαζικής καταστροφής όπλων

      Πέρα απ' το πολύ ενδιαφέρον που έχουν να είναι σε διάφορες ιστορικές φάσεις εγγυητές τους κάσους μπέλι και υποτιθέμενη αφορμή του[αμοιβαία αποτροπή, πόλεμος κατά τις τρομοκρατίας], έπαιξαν καθοριστικό ρόλο σε δύο πράγματα, να ενισχύσουν τις αντιμαρξιστικές,συμβιβαστικές τάσεις με τον καπιταλισμό μέσα στην ΕΣΣΔ και να απορροφήσουν τρομακτικούς πόρους από το μεταπολεμικό εργατικό κράτος, τους οποίους σε αντίθεση με τον καπιταλισμό, που θα τους διέθετε σε κανά πακέτο στήριξης ιδιωτών, εκεί θα πήγαιναν άμεσσα (καταναλωτικά αγαθά-υπηρεσίες) ή έμεσσα (ενίσχυση της κοινωνικοποιημένης λαικής οικονομίας) στο σοβιετικό λαό.

      Διπλή η ζημιά δηλαδή

      Διαγραφή
  10. σημαντικοί και οι ανάπηροι πολέμου που θα έπρεπε να συνταξιοδοτηθούν και να φροντιστούν από το κράτος, όπως είπε και η Disdaimona πριν λίγο καιρό. Καμία σχέση με την περιφρόνηση που εισέπραξαν και εσιπράττουν σήμερα οι αμερικανοί βετεράνοι του Βιετνάμ και του πολέμου στον Κόλπο.

    ΑΧΠ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ενα αλλο ερωτημα ειναι αν η Σοβιετια θα κερδιζε τον πολεμο εαν εξακολουθουσαν να υπαρχουν οι νεπμεν...ας ειναι καλα ο μουστακιας που πηρε εγκαιρα τα μετρα του

    Προλεκαλτ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. πες με χαζο, αλλα δεν καταλαβα τι εννοεις;

      Διαγραφή
    2. Αν θα ειχαν κερδισει τον πολεμο στην περιπτωση που δεν ειχαν εξαλειφθει εγκαιρα και πληρως οι καπιταλιστικες σχεσεις παραγωγης

      Προλεκαλτ

      Διαγραφή
  12. Εμένα μου δημιουργήθηκε διαφορετικός αλλά σχετικός προβληματισμός: α)Ο φασισμός θα είχε εμφανιστεί σε εκείνην την ιστορική φάση αν δεν υπήρχε σοσιαλιστικό κράτος, αν η επανάσταση το 1917 πνιγόταν στο αίμα όπως εκείνη του 1905;
    β) Η απόσπαση απ την ιμπεριαλιστική πυραμίδα του 1/6 του πλανήτη επιτάχυνε την εμφάνιση παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, με αποτέλεσμα την ανάδυση του φασισμού σαν πιο αποτελεσματικό εργαλείο ανάσχεσης και καταστολής της εργατικής τάξης σε παγκόσμιο επίπεδο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. α) Δεν είναι απαραίτητο, το λέω αυτό διότι ο φασισμός μπορεί να μην είχε ανθίσει αν δεν υπήρχε ήδη ένα ή και περισσότερα εργατικά κράτη. Άμα εξετάσεις τα βασικά χαρακτηριστικά του που είναι ο αντικομμουνισμός και ο ακραίος εθνικισμός -καπάκι βέβαια με την προστασία με όποια μέσα του ΚΤΠ- βλέπεις πως για να αναπτυχθούν σε οργανωμένη μορφή αυτά τα χαρ/κα χρειαζόταν και η άμεση απειλή του σοσιαλισμού.
      Οπότε αν είχε πετύχει το πραξικόπημα Κορνίλοφ το καλοκαίρι του 17 μπορεί εκείνη η περιόδος να ήταν μια μικρή παρένθεση -κάτι αντίστοιχο με την Παρισινή Κομμούνα.
      Όπως και η ήττα του δικού μας αγώνα [ΔΣΕ] δεν συνοδεύτηκε από άμεσο φασιστικό κράτος αλλά από ένα μείγμα σάπιας αστικής δημοκρατίας και αστυνομικού κράτους καταστολής.
      (απλά κάποιες σκέψεις)

      viul

      Διαγραφή
  13. Πάντως, σημαντικό κομμάτι στην παραγωγική-κοινωνική βάση, είναι μέσα στο σοσιαλισμό:

    1. Οι διαφορές μέσα στην εργατική τάξη. Υπάρχει η τάση να ξεχωρίζουν συμφέρονται όσο υπάρχουν γραφειάδες και χειρωνακτες. Δεν είναι άντληση υπεραξίας, αλλά άλλο να είσαι στη γραμμή και άλλο στο λογιστήριο. Και δυστυχώς υπήρχαν μονάδες που ο γνωστός του γνωστού κλπ έβαζε τον δικό του γνωστό από την παραγωγή - στο γραφείο. Στη μη παραγωγή ουσιαστικά. Να τα λέμε και αυτά. Διαφορές που μπορεί στη ρήξη με τον καπιταλισμό να παίζουν το ρόλο τους (οπορτουνισμός), αλλά και μέσα στο σοσιαλισμό δίνουν την κοινωνική βάση για οπορτουνισμό.

    Βλπ και άρθρο-συζήτηση της Μπέλλου στο 1ο τεύχος της ΚΟΜΕΠ, 2012.

    2. Εξασθενεί πολλαπλά η συνείδηση, από την άποψη ότι δεν υπάρχει η αστική τάξη μέσα στη χώρα. Ίσως κάποια απομεινάρια της, κάποιοι νοσταλγοί της, αλλά ο εργαζόμενος δεν κοντράρεται με αφεντικά. Δε νιώθει για παράδειγμα ο Κουβανός τις συνέπειες της "ελεύθερης αγοράς", γιατί δεν τις ζει στο πετσί του. Παρά μόνο μπορεί να βλέπει τη Σακίρα ή το αμάξι με αιρ-κοντίσιον και να σου λέει "δεν τα έχουμε αυτά, άρα μήπως να το αλλάξουμε";

    Αυτά, από διηγήσεις ανθρώπων που ζήσανε ή ταξιδέψανε στην ΕΣΣΔ, το αν. μπλοκ και την Κούβα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. δεν μας τα λες καλα!
      "προβλημα" που ειχαν ηταν οτι ο εργατης της παραγωγης ειχε φτασει να αμοιβεται καλυτερα και απο μηχανικους και "γραφιαδες" και απολαμβανε προνομιων οσο ποιο σκληρη δουλια εκανε (παραπανω αδειες, μειωμενα ακομα ωραρια κτλ) το αντιθετο απο αυτο που περιγραφεις.
      οσο για το 2 δες το ντοκυμαντερ των audioslave με την συναυλια και θα δεις οτι και σακιρα βλεπουν.

      Διαγραφή
    2. Να μπει ψευδώνυμο στο σχόλιο στο οποίο απαντάει ο Μοντέστο, παρακαλώ.

      Διαγραφή
  14. Ο Υπουργος Αμυνας των ΗΠΑ Μακναμαρα στις αρχες του 60 ειχε πει-δαπαναμε το 15% (δεν θυμαμαι ακριβως) και η ΕΣΣΔ 22-25% EAN το διπλασιασουμε δεν θα παθουμε τιποτα, η ΕΣΣΔ θα καταρευση.
    Νομιζω σε σχεση με τα παραπανω οτι λεει πολλα
    Lunacharsky

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. κατι ασχετο- σχετικο

    http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=17225:2014-08-04-13-20-13&catid=72:dr-ekdilosis&Itemid=279

    ''«Το 6ο Συνέδριο: α) Παραμελούσε το πρόβλημα των ταξικών συμμαχιών της εργατικής τάξης με τη φτωχή και μεσαία αγροτιά και τη μικροαστική τάξη. Ήταν η περίοδος που ο Στάλιν διασπούσε στη Σοβιετική Ένωση τη συμμαχία της εργατικής τάξης και της αγροτιάς χτυπώντας το σύνολο της αγροτιάς. Η τακτική αυτή της Διεθνούς ονομάστηκε τακτική "τάξης εναντίον τάξης", β) Το "ενιαίο μέτωπο" μέσα στην ίδια την εργατική τάξη έπρεπε να πραγματοποιηθεί αποκλειστικά και μόνο από τα κάτω, από τη βάση. Ο κύριος εχθρός ήταν όχι το αστικό καθεστώς, αλλά πρώτα τα αριστερά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, που αποκαλέστηκαν "σοσιαλ-φασιστικά"».

    Ο Πουλαντζάς έχει απόλυτα δίκιο στην κριτική που κάνει στον προσανατολισμό, το πνεύμα και τις αποφάσεις του 6ου συνεδρίου. Το 6ο συνέδριο ήταν ένα συνέδριο με αριστερίστικο προσανατολισμό. ''

    πως να κανεις κριτικη στον Πουλαντζα τη στιγμη που ουσιαστικα συμφωνεις μαζι του?

    και κατι ακομα

    ''Ο Πουλαντζάς έχει απόλυτα δίκιο στην κριτική που κάνει στον προσανατολισμό, το πνεύμα και τις αποφάσεις του 6ου συνεδρίου. Το 6ο συνέδριο ήταν ένα συνέδριο με αριστερίστικο προσανατολισμό''

    και τι δεν εχει ακουσει το ΚΚΕ οτι αποτιμώντας κριτικα την ιστορια του αποκαθηλώνει,πεταει στα σκουπιδια την ιστορια του και το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα και ποσα αλλα συκοφαντικα.

    και ρωταω εγω ο αφελης

    σε ποιο ντοκουμέντο του ΚΚΕ εχει βρει καποιος τετοιο αφορισμο , ακομα και για αποφασεις τις οποιες σημερα το ΚΚΕ μπορει να θεωρεί ότι ήταν σε λαθος κατευθυνση?

    ratm

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. 1. Μια παρατήρηση αναφορικά με τις αμυντικές δαπάνες
    Οι αμυντικές δαπάνες επιδεινώνουν την κρίση του κεφαλαίου για τον απλό λόγο ότι όπως κι όλες οι άλλες κρατικές δαπάνες περιορίζουν τη συσσώρευση του κεφαλαίου (οι κρατικές δαπάνες προέρχονται εξολοκλήρου από φόρους ή δάνεια δηλ. μελλοντικους φόρους)
    Με άλλα λόγια η αυξηση αμυντικών δαπανων στη διάρκεια της κρίσης γίνεται κατά αρχήν για να επιτεθεί ο συγκεκριμένος καπιταλιστης και με τα λάφυρα της νίκης του να καλύψει την επένδυση. Δεν εχει δηλαδη αμεσσα οικονομικα αποτελεσματα αλλα εμμεσα με βασικη προυποθεση τη νικη στα πεδια των μαχων.

    2. Το βαρύτατο κόστος που πλήρωσε η ΕΣΣΔ στον Β’ΠΠ (αν και σε νεκρούς οι απώλειες είναι μικρότερες των 27 εκ και υπάρχει μεγαλη συζητηση επ αυτων γιατι συμφωνα με τον Χρουτσοφ αποδυκνειουν την ανικανοτητα του Σταλιν να σωσει τη χωρα κλπ κλπ) σιγουρα επεδρασε πανω από όλα στο ΚΚΣΕ. Στο 19ο συνεδριο μολις 11% των μελών ήταν στο κόμμα προπολεμικα !!!.

    Η ανάκαμψη της ΕΣΣΔ κι των άλλων σοσιαλιστικων χωρών ήταν ωστόσο εντυπωσιακή ενδεικτική της ανώτεροτητας του σοσιαλισμού σα σύστημα μιας και βασίστηκε αποκλειστικά σε εσωτερικές πηγές και όχι στη βοήθεια των ΗΠΑ.
    Είναι αλήθεια ότι η νικη στον πόλεμο αναβάθμισε τη θέση του στρατου στο εποικοδόμημα, οδηγησε σε μια υποβάθμιση της πολιτικης απεναντι στην οικονομικη αποτελεσματικοτητα κλπ υποχρεωθηκε το ΚΚΣΕ να προσφυγει σε συμμαχιες στο εσωτερικο για την πολεμικη προσπαθεια (αναγνώριση πατριαρχειου, αλλαγη εθνικου υμνου, απελευθερωση από τα γκουλαγκ πρόθυμων να υπηρετήσουν κλπ) Όλα τα παραπάνω δημιουργησαν στο εσωτερικο μια νέα κατάσταση η οποία ωστόσο δεν ήταν μονόδρομος. Το αυτό ισχύει και με την αυξημένη ιμπεριαλιστικη επιθετικότητα αφου η ΗΠΑ και οι λοιπες καπιταλιστικες χώρες ορθά διέγνωσαν ότι όλο το καπιταλιστικο σύστημα βρισκόταν εν κινδυνω ειδικά μετα την κινέζικη επανάσταση.

    Σίγουρα η κούρσα των εξοπλισμών βάρυνε οικονομικά την ΕΣΣΔ το ίδιο όμως και συνολικά το κεφάλαιο. Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι αυτό που υπέσκαψε τα θεμέλια της ΕΣΣΔ δεν ήταν οι εξοπλισμοί που στο κάτω κατω εδωσαν τη δυνατοτητα σε πολλες χωρες να σπασουν τα δεσμα της αποικιοκρατίας αλλα η ειρηνη στο εσωτερικο προκειμένου να αντιμετωπιστει ο εξωτερικος εχθρός

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. να προσθεσω εδω οτι ενα απο τα μυστικα της επιτυχίας της οοικονομίας τόσο της Γερμανιας οσο και της Ιαπωνίας μεταπολεμικά ήταν ακριβως ο αφοπλισμός τους που αφηνε μεγαλύτερο μέρος της νεας αξίας στη διαθεση του κεφαλαιου για συσσώρευση


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. βασικο σημειο των "επιτυχιων" γερμανιας και ιαπωνιας ηταν οι επενδυσεις και τα λεφτα που ερχοντουσαν με τα καραβια απο την δυση. η γερμανια επισης ανοιξε τα συνορα και δεχτηκε εκατομυρια μεταναστες που της εδωσαν ωθηση τεραστια.
      τα λεφτα των εξοπλισμων δινουν ζωη στην καπιταλιστικη οικονομια ειδικοτερα αν γινει και κανας πολεμος και χρειαστουμε και καινουργια υλικα

      Διαγραφή
    2. @μοντεστο

      Συμφωνω ότι η εξωτερικη χρηματοδοτηση καθως και η φτηνη εργατικη δυναμη επαιξε το ρόλο της εξισου απλως για να ακριβολογουμε οι εξοπλισμοι παιζουν θετικο οικονομικο ρόλο μονο έμμεσα δηλ αν εχουν βοηθησει στη στρατιωτικη επικρατηση διαφορετικα είναι τροχοπεδη στην καπιταλιστικη αναπτυξη και άλλη μια αποδειξη του παρασιτικου χαρακτηρα (πλεον) του συστηματος

      Διαγραφή
    3. Με δεδομένο ότι "καπιταλιστική ανάπτυξη"=συσσώρευση και συσσώρευση=αύξηση του λόγου σταθερού προς μεταβλητό κεφάλαιο=υπεράριθμη για τις παραγωγικές ανάγκες εργατική δύναμη=ανεργία (Μαρξ, Κεφάλαιο), δεν αντιλαμβάνομαι γιατί οι εξοπλισμοί μπορούν ποτέ να είναι τροχοπέδη στην καπιταλιστική ανάπτυξη.

      Μου το εξηγείς λίγο;

      Διαγραφή
    4. Ευχαρίστως
      Η πηγη της συσσωρευσης είναι η υπεραξια που αποσπα το κεφαλαιο. Από την άλλη τα φορολογικα εσοδα ενός κρατους προερχονται και από την υπεραξια αυτή (φορος επι των κερδων) Συνεπως οι εξοπλισμοι που πληρωνονται με φορους μειωνουν το μερος αυτό της υπεραξιας που θα διατεθει ειτε για την πολυτελη διαβιωση των αστων ειτε για τη συσσωρευση

      Μια παρατηρηση:
      Συσσωρευση ονομαζουμε τη προσθηκη μερους της υπεραξίας στο κεφαλαιο.Μεσω αυτης της προσθηκης ο καπιταλιστης συνηθως (αλλα όχι απαραιτητα παντοτε) αυξάνει την οργανικη συνθεση του κεφαλαιου

      Διαγραφή
    5. Ναι, αλλά το κόστος για τα κρατικά έξοδα μετακυλίεται μονίμως και διαρκώς στα χαμηλά στρώματα, είτε μέσω φορολογίας και εισφορών, είτε μέσω προνομίων για τους "επενδυτές". Πουθενά στον κόσμο δεν επωμίζεται το κεφάλαιο το βασικό βάρος για τα κρατικά έξοδα. Απ' την άλλη, σημαντικό μερίδιο του κεφαλαίου έχει άμεση διαπλοκή συμφερόντων με την πολεμική βιομηχανία. Μιλάμε για καταστάσεις (είχα δημοσιεύσει ένα σχετικό οργανόγραμμα) άμεσης σύμφυσης πολεμικών βιομηχανιών και ... δισκογραφικών εταιρειών. Τράπεζες, φαρμακευτικά μονοπώλια, κατασκευαστικός κλάδος, όλοι διαπλέκονται με την πολεμική βιομηχανία και κερδίζουν από τα έσοδά της. Οπότε;

      Διαγραφή
    6. Αυτά χωρίς να μπαίνουμε καθόλου στο πώς τα όπλα διευκολύνουν την άμεση εκμετάλλευση φτηνής εργατικής δύναμης στις λιγότερο αναπτυγμένες οικονομίες, την αρπαγή φυσικών πόρων, την μετατροπή τους σε αιμοδότες των μονοπωλίων, κλπ.

      Διαγραφή
    7. 1. Όπως θα δεις και στον πινακα 3 η φορολογια κερδων αποτελει περιπου το 1/3 των φορολογικων εσοδων. Επισης λογω της προοδευτικοτητας της φορολογιας μεγαλυτερο μερος του φορου εισοδηματος πληρωνουν τα ευπορα στρωματα. Σε κάθε περιπτωση οι φοροι προερχονται από την παραγωμενη νεα αξια εμποδιζοντας την ακομη ταχυτερη συσσωρευση. Με αλλα λογια ακομη και αν οι φοροι που πληρώνουν τα φτωχα στρωματα (που επαναλαμβανω είναι μικρο ποσοστο η εκμετάλευση τους γινεται στην παραγωγη) δεν πήγαινουν για εξοπλισμους θα πηγαιναν για επενδυσεις επιχορηγησεις που ναι αυτές βοηθουν τη συσσωρευση

      http://www.oe-e.gr/publ/dimos/dimosionomiko.pdf

      2. Το ότι καποιοι κερδιζουν από τους εξοπλισμους είναι μια αναμφισβητητη αληθεια ωστοσο τα κερδη τους προερχονται από τη μειωμενη συσσωρευση των λοιπων καπιταλιστων. Με αλλα λογια αν και μεριδα του κεφαλαιου κερδιζει και συσσωρευει με τους εξοπλισμους μειώνεται η συσσωρευση γενικά. Μην ξεχνας ότι ελαχιστο ποσοστο των εξοπλισμων στην ουσια χρησιμοποιειται δες ποσα τανκς εχει αλλαξει ο ελ. στρατος τα τελευταια 60 χρονια χωρις ουτε ένα να εχει χρησιμοποιηθει σε μαχη

      3. Με το δευτερο σχολιο σου συμφωνω ο ιμπεριαλισμος είναι μια επενδυση δεν ξοδευονται δις για να εισπραχτουν ψιχουλα. Πισω από την επιτυχια ή αποτυχια μιας ιμπεριαλιστικης επέμβασης και την ανιση κατανομη των οφελων μπορεις να κατανοήσεις και τις πλαινδρομήσεις στην πολιτική των ΗΠΑ καθώς και στις αλλαγές συσχετισμού όπως προκύπτουν από τις εκλογές (που η νικη βασίζεται στο πόσο που συγκεντρωνει ο κάθε υποψηφιος)

      Διαγραφή
    8. Ο ιμπεριαλισμός είναι το ξαναμοίρασμα του κόσμου. Το ξαναμοίρασμα αυτό επιβάλλεται από το γεγονός ότι εξαντλούνται οι "νέες αγορές". Αυτή η εξάντληση επιβάλλει η ίδια περιορισμούς στις δυνατότητες συσσώρευσης. Απ' την άλλη, εξακολουθεί να ισχύει το γεγονός ότι η όποια αύξηση της συσσώρευσης δεν αυξάνει τις δυνατότητες απασχόλησης. Οπότε, πραγματικά, στο παρόν στάδιο του καπιταλισμού, αδυνατώ να δω τι καλύτερο θα μπορούσε να κάνει απ' το να επενδύει στα όπλα. Δεν του είναι εφικτή μια νέα ανακάλυψη αγορών, δεν του είναι εφικτή μια τεχνολογική επανάσταση στην παραγωγή που να δώσει ώθηση στην δημιουργία νέων προϋποθέσεων συσσώρευσης, η πολεμική βιομηχανία είναι άμεσα συνδεδεμένη με το χρηματιστικό του κεφάλαιο, το κόστος της το επωμίζεται δυσανάλογα (επιμένω) η τάξη των ήδη εκμεταλλευμένων (ποιος πλήρωσε για τα υποβρύχια του Άκη, ο Κόκκαλης ή ο Αλαφούζος;), η καταστροφή ζωών δεν αφαιρεί τίποτε απαραίτητο από τις παραγωγικές δυνάμεις, ιδιαίτερα σε φάσεις ύφεσης, όταν και είναι λογική η άνοδος του μιλιταρισμού. Δεν βλέπω λοιπόν κανένα λόγο για τον οποίο οι εξοπλισμοί επιβάλλουν και στην καπιταλιστική ανάπτυξη στο ιμπεριαλιστικό στάδιο περιορισμούς που έχουν οποιαδήποτε συνάφεια με το πόσο κρατούν πίσω την σοσιαλιστική ανάπτυξη. Στην χειρότερη, κάποια στρώματα της αστικής τάξης θα προτιμούσαν πιθανώς --ούτε για αυτό είμαι σίγουρος-- κάτι διαφορετικό. Αλλά και αυτά δεν ξέρω που θα έβλεπαν διέξοδο και εναλλακτική στην ύφεση.

      Διαγραφή
    9. Αντωνη
      Οι εξοπλισμοι σηματοδοτουν την αποτυχια ή τα όρια του καπιταλισμου και αναδεικνυουν τη σηψη και την παρακμη του. Ωστοσο είναι εξοοικονομικη επιλογη επιβαλλομενη από το γεγονος ότι η συσσωρευση του συνολικου κεφαλαιου δεν είναι πλεον δυνατη. Αρα συσσωρευση μπορει να γινει μονο σε βαρος του άλλου. Για να γινει αυτό εφικτο χρειαζονται οπλα (πολλα) και για τα οπλα αυτά πρεπει να πληρωσουν απαντες αλλα κυριως το κεφαλαιο (μην ξεχνας ότι από τη νεα αξια οι εργατες παιρνουν μονο την αξια της εργατικης τους δυναμης δηλ ψιχουλα)

      Διαγραφή
    10. Καμιά διαφωνία με το παραπάνω.

      Διαγραφή
    11. Μήπως στα όσα έγραψε ο Άναυδος για τους εξοπλισμούς και τα οικονομικά τους αποτελέσματα συντείνει και το ότι οι ναζί το μόνο που κατάφεραν στον οικονομικό τομέα τη περίοδο 1933-39 ήταν ουσιαστικά να εξαφανίσουν τα αποθέματα χρυσού της χώρας τους; Έχω την εντύπωση ότι το καλοκαίρι του 1939 οι ναζί πρέπει να ήταν μπροστά στο δίλημμα "πλήρης χρεωκοπία ή πόλεμος άμεσα" (και δεν ήταν μόνο ο δικός τους χρυσός που εξαφάνισαν με τους εξοπλισμούς αλλά και ο κλεμμένος-και καθόλου ευκαταφρόνητος-χρυσός της Τσεχοσλοβακίας). Με άλλα λόγια ο πόλεμος ήταν η μόνη διέξοδος που είχαν μπροστά στη χρεοκοπία που είχε επιφέρει η οικονομική τους πολιτική.
      Για το χρυσό της Τσεχοσλοβακίας και το βρώμικο ρόλο της Αγγλίας είχε βγάλει πέρυσι ένα αποκαλυπτικό άρθρο η Daily Telegraph
      http://www.telegraph.co.uk/finance/bank-of-england/10213988/Never-mind-the-Czech-gold-the-Nazis-stole....html

      ρα

      ΥΓ Θα ήθελα όμως να ρωτήσω τον Άναυδο σχετικά με αυτά που έγραψε περί φορολογίας, αν έλαβε υπόψη του τους έμμεσους φόρους.

      Διαγραφή
    12. αργοπορημενη απαντηση στον ρα
      οι εμμεσοι φοροι πραγματι καταργουν εν μερη την προοδευτικοτητα της φορολογιας (εξαιρω το φορο πολυτελειας για σκαφη, αυτοκινητα μεγαλου κυβισμο κλπ).
      Η ουσια όμως δεν είναι αν πληρωνουν οι φτωχοι περισσοτερους φορους από ότι οι εταιριες και οι πλουσιοι (που δεν πληρωνουν) αλλα το ποσο που οι εργαζομενοι καταθετουν στις εφοριες αν δεν πηγαινε εκι δεν θα πηγαινε στις τσεπες τους αλλα στις τσεπες του κεφαλαιου ενισχυοντας τη συσσωρευση του

      Διαγραφή
  18. Για το σχόλιο χωρίς ψευδώνυμο τσαφ.


    @modesto

    Ευχαριστώ για τις επισημάνσεις. Για τη Σακίρα εννοούσα ακριβώς ότι τη βλέπουν και γουστάρουν περισσότερο από ο,τιδήποτε. Πράγμα πολύ άσχημο για λαό με τέτοια κουλτούρα. Και ναι, τα σεξαγαποτράγουδα είναι οπισθοδρόμηση.

    Για το πως μειώθηκε η παραγωγικότητα, υπάρχουν πολλοί τρόποι που έγινε. Ένας από αυτούς είναι και αυτός που έγραψες. Ένας άλλος, δεν τον έζησα αλλά μου μεταφέρθηκε από μέλος του ΚΚΕ, είναι και αυτός που έγραψα. Μπορεί και να μου είπανε ψέματα, αλλά δε βλέπω το λόγο.

    Τέλος πάντων, υπάρχουν άρθρα της ΚΟΜΕΠ και το 18ο για το πως δημιουργήθηκαν προϋποθέσεις ταξικής διαφοροποίησης.
    Μια εκλαϊκευτική -δυστυχώς εμπειριστική- προσπάθεια έκανα.


    τσαφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. υπηρχαν διαφορα και ισως αναλογα το τυπο της εργασιας να συνεβαινε και το αντιστροφο απο αυτο που περιγραφω, ισως και αναλογα και την περιοχη(δημοκρατια). το σημαντικο ειναι οτι υπηρχαν στρεβλωσεις και ειχε την γνωστη αιτια.

      οσο για την κουβα. αν δεν το εχεις δει το ντοκυμαντερ/συναυλια που σου ειπα δες το. δεν ωραιοποιει και δειχνει πολυ απο την καθημερινοτητα τους.
      τα τραγουδια τους, ετσι και αλλιως εχουν πολυυυυυυ σεξοκατασταση απο μονα τους δεν νομιζω να χρειαζονται την πιπινοφαγο για να φιαχτουν :) :) :)

      Διαγραφή
  19. Λοιπον δεν ξερω αμα εχουν αναφερθει τα νουμερα, δεν διαβασα ολα τα σχολια αλλα οσον αφορα τις αμυντικες δαπανες να συνεισφερω με ενα δυο παραθεματα απο μια παλια μου εργασια.

    "Τελικά οι ΗΠΑ κατάφεραν να εκδιώξουν την Σ.Ε από την Αίγυπτο, ενώ η επιθετική πολιτική της Σ.Ε, στην οποία προστέθηκε και η επέμβαση στο Βιετνάμ, απαιτούσε τόσους πόρους για την διατήρηση της, που δυσχέραινε τα πράγματα στο εσωτερικό. Υπολογίζεται ότι μετά το 64 η Σ.Ε αύξανε τις αμυντικές της δαπάνες, κατά 3-4/100 το χρόνο για 20 ολόκληρα χρόνια(Eric Hobsbawm, 2010, σελ. 315-316), πόροι που θα ήταν προτιμότερο ίσως να είχαν αφιερωθεί στην βελτίωση του επιπέδου διαβίωσης στο εσωτερικό."

    "Οι εξοπλιστικοί ανταγωνισμοί του ψυχρού πολέμου, αποτέλεσαν πραγματική οικονομική αιμορραγία, κυρίως για την Σ.Ε. Υπολογίζεται ότι το ¼ της συνολικής σοβιετικής παραγωγής αντιστοιχούσε σε αμυντικές δαπάνες, ενώ το ποσοστό στις ΗΠΑ αντιστοιχούσε μόλις στο 7/100 του ΑΕΠ. (Eric Hobsbawm, 2010, σελ. 320)

    Το βιβλιο του Χομπσμπαουμ στο οποιο παραπεμπω ειναι το "η εποχη των ακρων"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δε μιλάμε για το ίδιο πράμα. Ο Χόμπσμαουμ μιλά για το πού διατίθενται τα χρήματα του προϋπολογισμού.

      Εγώ έθεσα το ζήτημα του κατά πόσο η απασχόληση εργατικής δύναμης που ήταν απαραίτητη στη σοσιαλιστική οικονομία για σκοπούς άμυνάς της δεν καθυστέρησε τους ρυθμούς της σοσιαλιστικής ανάπτυξης. Και με άλλα λόγια, κατά πόσο ο ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός δεν κατόρθωσε να μετατρέψει την αδυναμία του να απασχολήσει πλήρως το εργατικό του δυναμικό, καθώς και την ύφεση του 1929, σε όπλο.

      Διαγραφή
    2. Αυτός μιλάει για κατανομή και κατανάλωση πάνω σε ΔΕΔΟΜΕΝΗ παραγωγή, εγώ μιλάω για ανάπτυξη παραγωγικών δυνάμεων που αλλάζει τα δεδομένα της παραγωγής.

      Διαγραφή
    3. Ναι αλλα η τοσο μεγαλη αυξηση πορων στην αμυντικη βιομηχανια που τους στερει απο αλλους τομεις της οικονομιας δεν σημαινει φρεναρισμα της βελτιωσης του βιοτικου επιπεδου; Και αυτο δεν σχετιζεται με την πορεια της οικοδομησης αμεσα;

      Διαγραφή
    4. Και πάλι, το "βιοτικό επίπεδο" είναι συνάρτηση της κατανάλωσης βάσει κατανομής. Η εργατική δύναμη όμως αφορά την δυνατότητα ανάπτυξης των παραγωγικών μέσων. Αυτή η δυνατότητα ασφαλώς και έχει επίδραση στο "βιοτικό επίπεδο", αφορά όμως κάτι πολύ ευρύτερο, γιατί ανάλογα με τους ρυθμούς της μειώνονται ή αυξάνονται και οι αντιθέσεις στις κοινωνικές σχέσεις. Η ανάπτυξη των παραγωγικών μέσων σημαίνει ανάπτυξη νέων κλάδων στην οικονομία, νέες τεχνολογικές ανακαλύψεις και καινοτομίες στην παραγωγή, ενίσχυση της βιωσιμότητας μιας οικονομίας μακροπρόθεσμα και όχι απλώς "βιοτικό επίπεδο", το οποίο μπορεί να διατηρηθεί σε ένα επίπεδο και με εν μέρει τεχνητά μέσα (βλ. δανεισμό στην Ελλάδα της δεκαετίας 1990). Χωρίς την γρήγορη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, και στην προκειμένη περίπτωση, την επιτάχυνση αυτής της ανάπτυξης έναντι του καπιταλισμού, η "πίττα" που πρέπει να μοιραστεί μένει σχετικά στατική, άρα έχει ας πούμε δέκα κομμάτια, απ' τα οποία μπορούν να πάνε τα 2 στην άμυνα ή τα 4 ή κανέναν, χωρίς αυτό να αυξήσει στο παραμικρό τα δέκα του συνόλου. Αυτό το οποίο προσπαθώ να εξηγήσω είναι ότι η απορρόφηση απαραίτητης παραγωγικής δύναμης απ' τους εξοπλισμούς εμποδίζει τη διαδικασία του να γίνουν τα κομμάτια 15, ή 20. Για τον Χόμπσμπαουμ είναι δεδομένο ότι είναι 10, είναι φυσικό ότι είναι τόσα και όχι 15 ή 20, και το ζήτημα είναι πώς μοιράστηκαν.

      Διαγραφή
  20. Σε συνεχεια του αρθρου του Αντωνη ,για την ανθρωπιστικη καταστροφη που υπεστει η ΕΣΣΔ ,να θυμησω οτι μονιμως μετα το 45 αντιμετωπιζαν ελλειψη εργατικων χεριων .Μαλιστα θυμαμαι οτι σαν Κνιτακια τοτε το παρουσιαζαμε αυτο σε αντιπαραβολη με την εδω ανεργια ,οτι στον Σοσιαλισμο ΔΕΝ υφισταται η εννοια αυτη ! Για την ποιοτικη απωλεια που υπεστει το ΚΚΣΕ (εκατομμυρια εμπειροι μπολσεβικοι θαφτηκαν στη Σοβιετικη Γη ) μιλησαν αλλοι παραπανω ,απλα να τονισω οτι Ιδεολογικα η καταστροφη αυτη επηρρεασε ολη την μεταπολεμικη κοινωνια της,ανοιγοντας τον δρομο σε στρεβλωσεις : 1) Θεοποιηση σχεδον της αμυντικης ικανοτητας της ΕΣΣΔ ,το "Ποτε πια πολεμος " εγινε μοτο καθε κυτταρου της κοινωνιας και μεγαλωσε γενιες και γενιες .Φαινομενικα αυτο ηταν φυσιολογικο να συμβει οταν εχεις υποστει τετοια καταστροφη σαν λαος ,αλλα αντιθετο με την Μ-Λ σκεψη .Μην ξεχναμε οτι το "Κομμουνισμος σημαινει Σοβιετ και Εξηλεκτρισμος " ηταν ΑΠΑΝΤΗΣΗ του Λενιν σε μπολσεβικους που προτειναν (στα χρονια των επεμβασεων απο ολουθε) να γινουν τα εργοστασια πολεμικα για να αντιμετωπισουν τις εισβολες ! Εξ ορισμου του Σοσιαλισμου οι πολεμικες δαπανες ειναι ΜΗ παραγωγικες ,ειναι στερηση πορων απο την αναπτυξη ,ειναι φρεναρισμα της και οικονομικη αιμορραγια .Οσο ζουσε ο Σταλιν η στρεβλωση αυτη εβαινε περιορισμενη ,μετα -και οσο γιγαντωνοταν ο ψυχρος πολεμος - η ΑΜΥΝΑ εγινε ΘΕΟΣ και η "απαντηση" σε καθε νεο οπλο των Ιμπεριαλιστων μονιμο καθηκον ! Το σοφο παν μετρον αριστον -πηγε περιπατο ,οι Ιμπεριαλιστες ειχαν βρει το πεδιο ανταγωνισμου με τον εχθρο .Ουτε το εμποριο ,ουτε τα αγαθα ,ουτε οι ανακαλυψεις αλλα τον τομεα εκεινο που θα πονουσε περισσοτερο και μακροπροθεσμα τον αντιπαλο ,που θα του στερουσε το ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ του πριν τον ΒΠΠ ** .2) Ο τεραστιος στρατος (5.000.000 ) που διατηρουσε η ΕΣΣΔ ανα τον κοσμο ,βαλε μαζι και βιομηχανιες ,προσωπικο ,αγαθα και υλικο υποστηριξης (ρουχισμο ,τροφια ,μετακινησεις ,συνταξεις ,παροχες κλπ) εκαναν τον Λιγκατσοφ το 93 να ομολογησει στον Θ.Παπαρηγα σε συνεντευξη του στον 902TV οτι κατι λιγοτερο απο το 45% του ετησιου προυπολογισμου της ΕΣΣΔ της δεκαετιας του 80 πηγαινε γι αυτα ! Σε μια τεραστια μαζα ανθρωπων δλδ που απλα "φυλαγαν" τον σοσιαλιστικο κρατος ,μη προσφεροντας τιποτα στην σοσιαλιστικη αναπτυξη που οσο και ιδεολογικη δουλεια κι αν γινοταν ,στον αποηχο της μεγαλης νικης (και τι δουλεια να γινοταν δλδ απο τους οπορτουνιστες τυπου Χρουτσωφ και Μπρεζνεφ ...) δεν παυει να μετατρεπονταν σιγα σιγα σε ΔΥ ,γραφειοκρατες και στρατοκαυλους ,βλεμενους μια χαρα στα γραφεια και τα στρατοπεδα τους .Το αποτελεσμα το ειδαμε το βραδυ ...του Γιελτσιν .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. 3) Η τεραστια ανθρωπιστικη απωλεια της ΕΣΣΔ στον ΒΠΠ στερησε το κομμα και την σοσιαλιστικη πορεια απο υπερασπιστες του οχι το 90 αλλα το ...56 .Θα ηταν αλλιως τα γεγονοτα μετα τον θανατο του Σηφη ,εσωκομματικα μιλαμε παντα .

    ** υπαρχει ενα εργο τετρατομο (δυο μπλε και δυο κοκκινοι τομοι ) που τιτλοφορουταν ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ (υποτιτλος : οι ΔΥΟ ΓΙΓΑΝΤΕΣ ) του Λουι Αραγκον (οι κοκκινοι για την ΕΣΣΔ) και του Αντρε Μωρουα (οι μπλε για τις ΗΠΑ) .Αναφερονται στην ιστορια των δυο χωρων τον 20αιωνα (ως το 70 περιπου ,με στοιχεια οικονομικα ,ιστορικα ,κοινωνικα και αλλα .Το πιο συγκλονιστικο ειναι η συγκριση τα χρονια του μεγαλου κραχ το 29-33 ....τοτε που η Δυση παλευε με την κριση της με ρυθμους αναπτυξης κοντα στο 0% και η ΕΣΣΔ ετρεχε με 8% και βαλε ! Εργαλειομηχανες ,τρακτερ ,υδρουλεκτρικοι σταθμοι ,κατοικιες ,εργοστασια ,μηχανηματα κλπ ...ενας σοσιαλιστικος οργασμος που τρομαζε καθε καπιταλιστη για το τι ερχοταν απο τους μπολσεβικους στο μελλον ...αλλα και ακομα και μετα τον πολεμο και παρολα τα αρνητικα που ειπαμε παραπανω και τις ιδεολογικες στρεβλωσεις και τις παγιδες που επεσαν ,και ως το 80 ακομα ,οι ρυθμοι αναπτυξης (αν εξαιρεσουμε την στασιμοτητα επι Μπρεζνιεφ -δικαιολογημενη εν μερει απο τον οπορτουνισμο τους- )ετρεχαν στην ΕΣΣΔ πολυ πιο πανω απο τις περισσοτερες καπιταλιστικες αναπτυγμενες χωρες .Αποδειξη το ποσο γρηγορα εκλεισε τις πληγες του ΒΠΠ στηριγμενη στην σοσιαλιστικη κεντρικα σχεδιασμενη οικονομια της .Οσο κι αν πισωγυρισε μετα το 56 ,εστω και ασθμαινοντας οπορτουνιστικα ο Σοσιαλισμος εδειχνε ακομα κι ετσι τα δοντια του και την ανωτεροτητα του .Η σχεδιασμενη προς οφελος του λαου οικονομια οσο κι αν μπασταρδευτηκε απο την "αγοραια" ,οσο κι αν την φρεναραν οι αλογιστοι και χωρις μετρο εξοπλισμοι για το θεαθηναι ,ακομα κι αν προσκαιρα "επεσε" ..ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ γεννησε .

    ΑπάντησηΔιαγραφή