Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014

Οι διαφορές ανάμεσα στη Ρωσία του Γέλτσιν και τη Ρωσία του Πούτιν από τη σκοπιά της Ρωσικής αστικής τάξης

Από το "Οι διαφορές ανάμεσα στη Ρωσία του Πούτιν και τη Ρωσία του Γέλτσιν", του Αλεξάντρ Τσίπκο, περιοδικό Prism, τόμος 6, τεύχος 7, 31 Ιουλίου 2000 (αποσπάσματα). Για να γίνει κατανοητό γιατί η νατοϊκή Δύση μισεί θανάσιμα τον Πούτιν -- επειδή απέτρεψε την διάλυση της Ρωσικής Ομοσπονδίας στη βάση του μοντέλου "Λιβύη" και "Ιράκ", δηλαδή, διαρκούς εμφυλίου και εθνικού κατακερματισμού, επειδή στήριξε την δημιουργία "εθνικής αστικής τάξης", επειδή δημιούργησε τις προοπτικές ενδυνάμωσης της Ρωσικής αστικής οικονομίας έναντι των δυτικών οικονομιών. Γίνεται δηλαδή κατανοητό με μεγάλη σαφήνεια ότι αυτό που εξοργίζει μέχρι αφρίσματος τη νατοϊκή Δύση δεν είναι καθόλου ο "ανατολίτικος δεσποτισμός" του Πούτιν αλλά ακριβώς η προσπάθειά του να μετατρέψει τη Ρωσία σε μια "φυσιολογική", δυτική καπιταλιστική δημοκρατία. Συνεπώς, το ερώτημα που ανακύπτει είναι πολύ σαφές: γιατί δεν θέλει επουδενί η Δύση τον πραγματικό (σε αντιπαράθεση με τον "μπανανιακό") "εκδυτικισμό" της Ρωσίας, την πραγματική της εξέλιξη σε σύγχρονη αστική δημοκρατία; Γιατί προτιμά τοπικούς φυλάρχους και ολιγάρχες από το αστικό κοινοβούλιο; Γιατί θέλει να καταστρέψει μια για πάντα στη Ρωσία τον "αστικό εκσυγχρονισμό" που υποτίθεται ότι πρεσβεύει και υπερασπίζεται όταν παρεμβαίνει σε διεθνείς υποθέσεις;

***



[...] χάρη στη νεαρή του ηλικία, την ενεργητικότητά του και την ικανότητά του να εργάζεται σκληρά, ο Πούτιν έχει καταφέρει να βελτιώσει την κατάσταση στη Ρωσία. [...] Ενώ ο Γέλτσιν χρησιμοποίησε την εξουσία του κυρίως για να έχει δύναμη και για να απολαμβάνει την ανώτατη θέση του στη Ρωσία, ο Πούτιν αντιλαμβάνεται ως αποστολή του την ενδυνάμωση του Ρωσικού κράτους. Ο Γκορμπατσόφ επιχείρησε να φιλελευθεροποιήσει το Σοβιετικό Ολοκληρωτικό σύστημα. Ο Γέλτσιν κράτησε την εξουσία για να εμποδίσει την επιστροφή του κομμουνισμού. Ο Πούτιν προσπαθεί να συντηρήσει μια φιλελεύθερη κοινωνία, και, κυρίως, μια οικονομία της αγοράς, και την ίδια στιγμή να αποκαταστήσει την κρατική εξουσία, η οποία βρισκόταν στο σημείο διάλυσης κατά την αντικομμουνιστική επανάσταση.

Πρώτον, χάρη στην γενικά επιτυχημένη αντιτρομοκρατική επιχείρηση στην Τσετσενία, ο Πούτιν κατάφερε να αποφύγει την κατάρρευση της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Η επίθεση του Πούτιν στο δεσποτισμό των τοπικών ηγετών συνεισέφερε στην ουδετεροποίηση των φυγόκεντρων τάσεων στη Ρωσία. Επί Γέλτσιν, η Ρωσία ήταν ντε φάκτο μια ομοσπονδία ανεξάρτητων περιοχών, αλλά πλέον επιστρέφει στην ομοσπονδιακή δομή που σκιαγραφείται στο Σύνταγμα

Αυτό το οποίο συμβαίνει είναι κάτι που πολλοί δυτικοί ειδικοί δεν θεωρούσαν δυνατό ως πρόσφατα. Για πρώτη φορά στα οχτώμιση χρόνια μετά τη συμφωνία του Belovezh, μπορούμε να πούμε ότι δεν υφίσταται πλέον απειλή για την κατάρρευση της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Οι κεντρομόλες δυνάμεις στη χώρα είναι πλέον ισχυρότερες από τις φυγόκεντρες, και η εποχή της "παρέλασης των εθνικών κυριαρχιών" έχει παρέλθει. Οι νέες διοικητικές μεταρρυθμίσεις του Πούτιν, καθώς και οι νομοθετικές του πρωτοβουλίες, είχαν ως στόχο να παρεμποδιστεί ο τοπικιστικός σχισματισμός και βολονταρισμός και να δημιουργηθεί μια βάση για την αποκατάσταση ενός και μόνο νομικού πλαισίου και ενός και μόνο οικονομικού χώρου. Για πρώτη φορά, υφίσταται η δυνατότητα να γίνουν πραγματικές μεταρρυθμίσεις στην αγορά και να αποκατασταθεί η συνταγματική τάξη.

Δεύτερον, η διαφορά της Ρωσίας του Πούτιν και αυτής του Γέλτσιν είναι ότι στους τελευταίους μήνες, και ιδιαίτερα χάρη στη νίκη του Πούτιν από τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, η Ρωσία βγήκε από την κατάσταση του ψυχρού εμφυλίου πολέμου, η οποία αναζωπυρωνόταν κατά διαστήματα από το φθινόπωρο του 1993, όταν τα τανκ έριξαν κανονιοβολισμούς στον Λευκό Οίκο [της Μόσχας]. Δεν υπάρχει πλέον "άτεγκτη αντιπολίτευση". Απλώς αυτοδιαλύθηκε. Δεν υπάρχει πλέον χωρισμός της κοινωνίας των ιδιωτών από την εξουσία, κατάσταση ανταγωνισμού και μίσους ανάμεσα στο Κρεμλίνο και τους δυσαρεστημένους. Η μεγάλη μάζα της κοινωνίας συσπειρώθηκε γύρω από τον Πούτιν. Για πρώτη φορά για πολλά χρόνια, οι αρχές έχουν κοινωνική και πολιτική βάση, υπάρχει ηθική και ψυχολογική βάση για σοβαρές μεταρρυθμίσεις και κρατικό επιχειρείν. Υπάρχει η δυνατότητα να δημιουργηθούν έλλογες μεταρρυθμίσεις, τις οποίες η κοινή γνώμη να αντιλαμβάνεται.   

Τρίτον, εξαφανίστηκε ο κίνδυνος για επιστροφή στον κομμουνισμό και στην κυριαρχία της Μαρξιστικής-Λενινιστικής ιδεολογίας--πλήρως και ανεπιστρεπτί. Ο κομμουνισμός είναι τελειωμένη υπόθεση στη Ρωσία, τόσο ως ιδεολογία όσο και ως πρακτική. Αλλά εξίσου, και ο ακραίος φιλελευθερισμός, ο οποίος ήταν γόνιμο έδαφος για την συντήρηση και τη δημιουργία της νοσταλγίας για τον κομμουνισμό και για τις κομμουνιστικές ψευδαισθήσεις περί ισότητας, είναι κι αυτός τελειωμένη υπόθεση. Η μάζα της κοινωνίας, ακόμα και πρώην υποστηρικτές του ΚΚΡΟ, μετακινούνται προςθέσεις κρατικού και οικονομικού πραγματισμού, ο οποίος μετατρέπεται σε κυρίαρχη ιδεολογία. Το ΚΚΡΟ, ως διάδοχος του Λενινιστικού Μπολσεβικισμού, χάνει τόσο την επαναστατική του φύση όσο και την επιθυμία του να καταλάβει την εξουσία, και προσαρμόζεται στις πραγματικότητες της ελευθερίας του λόγου και της ατομικής ιδιοκτησίας.

Κατά τους τελευταίους μήνες, η Ρωσία έγινε μάρτυρας μιας αλλαγής στην κρατική ιδεολογία. Οι νέοι ηγέτες της χώρας απέρριψαν τον επιθετικό αντικομμουνισμό του Γέλτσιν, και υιοθέτησαν θέσεις πραγματισμού και θετικής αντίληψης της ιστορικής συνέχειας. Ο φιλελεύθερος πατριωτισμός του Πούτιν γίνεται φανερός, πάνω από όλα στον σεβασμό του για τα επιτεύγματα όλων των περιόδων της ιστορίας μας -- της τσαρικής, της κομμουνιστικής και της μετακομμουνιστικής. Έτσι, για πρώτη φορά στον εικοστό αιώνα, έχουν δημιουργηθεί οι ιδεολογικές συνθήκες για την εθνική συμφιλίωση και για σταθερή ειρήνη ανάμεσα στους πολίτες. Η Ρωσία του Πούτιν είναι αναμφίβολα σταθερότερη και πιο κυβερνήσιμη από ό,τι του Γέλτσιν.

Τέταρτο, το γεγονός ότι η νέα εξουσία βασίζεται κυρίως στα εκλεγμένα αντιπροσωπευτικά όργανα για στήριξη είναι πολύ σημαντικό. Κάτω απ' την εξουσία του Πούτιν, η Δούμα δεν έγινε απλά πιο υπάκουη, αλλά επίσης πιο αποτελεσματική και πιο σημαντική. Ενώ ο Γέλτσιν βασίστηκε στο Ομοσπονδιακό Συμβούλιο στη σύγκρουσή του με την αντιπολιτευτική, κομμουνιστική Δούμα πριν το 1998, ο Πούτιν βασίζεται στην φιλοκυβερνητική πλειοψηφία της Δούμα για τις προσπάθειές του να παρεμποδίσει τον εθνικιστικό τοπικισμό

137 σχόλια:

  1. Αντώνη, καλώς σε βρήκαμε πάλι.

    Όλα αυτά τα σωστά (εν μέρει), χρήσιμα, ενδιαφέροντα κλπ. μπορείς να μου πεις τι σημαίνουν κατά την γνώμη σου από την σκοπιά του εργατικού κινήματος (σε Ρωσία, Ευρώπη, Αμερική, Ελλάδα κλπ.);
    Ρωτάω για να αποκτήσω μια πιο σαφή εικόνα για το που το πας με τις αναρτήσεις αυτές.

    ΥΓ. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σου: δεν δείχνω πλέον καμία κατανόηση και ανοχή απέναντι σε φαινόμενα τύπου waltendegewalt. Υπάρχουν και κάποια όρια στην "κριτική" και τον καμπόσο "αντιφασισμό", τα οποία έχουν ξεπεραστεί προ πολλού από ορισμένους.

    Συγγνώμη για την επιθετικότητα (που δεν έχει να κάνει με σένα φυσικά), αλλά για μένα το συγκεκριμένο πράγμα είναι κόκκινη γραμμή πλέον. Τέτοιες νοοτροπίες δεν με αφορούν και δεν αφορούν ούτε το κομμουνιστικό κίνημα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συνοπτικά, η υπό διερεύνηση υπόθεση μπορεί να περιγραφεί ως εξής: οι λεγόμενες ενδοαστικές αντιθέσεις, που απασχόλησαν μεγάλη μερίδα του ευρύτερου αριστερού χώρου στην Ελλάδα, είναι, εφόσον μιλάμε για ανταγωνιστικές αντιθέσεις που δίνουν κάποιες δυνατότητες στο εργατικό κίνημα, ανύπαρκτες μέσα στην ΕΕ. Η πραγματική ενδοαστική αντίθεση διαφαίνεται πως είναι ταυτόσημη με αυτή της αντίθεσης ανάμεσα στο εσωτερικά αδιαίρετο ιμπεριαλιστικό μπλοκ της Δύσης (για την ιστορική γέννεση της μη διαιρετότητάς του ή το μάταιο της αναμονής ανάδυσης ανταγωνιστικών αντιθέσεων σ' αυτό βλ. "Η ιμπεριαλιστική διπλωματία της ατομικής βόμβας") και στις Ρωσία και Κίνα, με τις δικές τους αστικές τάξεις.

    Εάν η υπόθεση είναι σωστή, τότε ένα τμήμα της τύχης των εργ. κινημάτων στις διάφορες χώρες που αναφέρεις --τα οποία είναι σε πολύ διαφορετικά σημεία ανάπτυξης και προσανατολισμού-- θα εξαρτηθεί από την εξέλιξη της πιο πάνω ενδοαστικής (δεν έχω πειστεί για την καταλληλότητα του όρου "ενδοϊμπεριαλιστικής") αντίφασης, καθώς και από το κατά πόσο η εργ. τάξη θα καταφέρει να την εκμεταλλευτεί για τους δικούς της σκοπούς.

    Ένα παράδειγμα: Στο πιο πάνω άρθρο, λέγεται πως η διακυβέρνηση Πούτιν έβαλε οριστικό τέλος στον κομμουνιστικό πειρασμό στην Ρωσία. Αλλά η μη αποδοχή του ρωσικού αστικού εξυγχρονισμού από τις ΗΠΑ φαίνεται να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που έβλεπε ο συγγραφέας το 2000. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν σταθερή άνοδο της θετικής αποτίμησης του σοσιαλισμού και αυτό δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από το μπλοκάρισμα των ελπίδων της Ρωσικής αστικής τάξης από την δυτική ιμπεριαλιστική επιθετικότητα.

    Αυτά εν συνόψει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πραγματικά λυπάμαι για το επιθετικό ύφος του προηγούμενου σχολίου. Δεν έχω κάτι εναντίον σου. Και δεν έχω το οτιδήποτε με τον οποιονδήποτε στον βαθμό που υπάρχουν επιχειρήματα και όχι χαρακτηρισμοί, ύβρεις, προβοκάτσιες και εξυπνάδες… Στο τόπο αυτό έχουμε ζήσει υπερβολικά πολλά για να ανεχόμαστε τον κάθε διανοουμενίσκο να χαρακτηρίζει «φασίστα» μέλος της ΚΕ…

      Συνοπτικά και εγώ: Διαφωνώ με την υπόθεση.

      Διαφωνώ με την άποψη ότι είναι ανύπαρκτες οι ενδοαστικές συγκρούσεις εντός ΕΕ και εντός «δυτικού μπλοκ» για λόγους τόσο εμπειρικούς όσο και λογικούς.

      Εμπειρικά βλέπουμε ανταγωνισμούς (συχνά οξύτατους) όχι μόνο μεταξύ δυτικών χωρών, αλλά και μερίδων της αστικής τάξης εντός μιας χώρας. Οι διαφωνίες μεταξύ αστικών κρατών, κομμάτων, συνδέσμων δεν είναι προσχηματικές. Αν δεν το δεχθεί κανείς αυτό, οφείλει τότε στο κάτω κάτω να δεχθεί ότι τα εθνικιστικά, ακροδεξιά, φασιστικά, αλλά και τα κάθε λογής «αριστερά» ευρωπαϊκά κόμματα δεν εκφράζουν αντικρουόμενα αστικά συμφέροντα, αλλά μάλλον «γνήσια αντιϊμπεριαλιστικά, πατριωτικά λαϊκά αισθήματα»…. «Λαϊκή Δεξιά» και «Πατριωτική Αριστερά»…..

      Λογικά επίσης δεν μπορεί να υπάρξει πλήρης ομοιογενοποίηση καπιταλιστικών συμφερόντων και αστικών τάξεων, ανεξάρτητα από τον βαθμό σύγκλισης των στρατηγικών τους συμφερόντων, κάτι που εδράζεται στην ίδια την φύση του καπιταλιστικού συστήματος (είχα κάνει ένα σχετικό σχόλιο, για την δομή του ιμπεριαλιστικού συστήματος, σε άλλη ανάρτηση). Αλλιώς δεν θα μιλούσαμε και για «λυκοσυμμαχίες»… Αν αρνηθούμε αυτήν την άποψη, τότε δεν βρισκόμαστε και πολύ μακριά από μια άλλη εκδοχή του «υπεριμπεριαλισμού» του Κάουτσκι.

      Τους ενδοαστικούς (ενδοιμπεριαλιστικούς, για μένα) ανταγωνισμούς το εργ. κίνημα μπορεί να τους εκμεταλλευτεί. Αλλά πως; Αυτό που πρέπει να προσέχουμε είναι να μην μπάσουμε τα «αντιιμπεριαλιστικά, αντιμονοπωλιακά» μέτωπα από την πίσω πόρτα και μάλιστα με την μορφή συμμαχίας με το αστικό κράτος και τις αστικές τάξεις της Ρωσίας, της Κίνας, της Βραζιλίας κλπ. κλπ. ή με μερίδες του κεφαλαίου σε άλλες χώρες, που έχουν κάποια κοινά συμφέροντα με αυτές. Για τον ίδιο λόγο (και όχι επειδή δεν υφίστανται) δεν μπορεί το εργατικό κίνημα να εκμεταλλευτεί τους ενδοαστικούς ανταγωνισμούς εντός ΕΕ και δυτικού μπλοκ., με τον συγκεκριμένο τρόπο. Τι σημαίνει «εκμεταλλεύομαι τους ενδοαστικούς ανταγωνισμούς» είναι ένα μεγάλο θέμα, που επιδέχεται σοβαρής μελέτης. Αλλά σίγουρα δεν αφορά την συνεργασία με την αστική τάξη. Μια βάση για το ζήτημα μπορεί να είναι το πανθομολογούμενο γεγονός, ότι οι μπολσεβίκοι αντιμετώπισαν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ως αποδυνάμωση της αστικής εξουσίας στην χώρα τους και την πάλη για το σταμάτημά του ως εφαλτήριο για την ριζοσπαστικοποίηση των μαζών. (Αλλά ξέχασα ότι για κάποιους μια τέτοια στάση είναι «φασιστική»: ο Λένιν ήταν πράκτορας του Γουλιέλμου και το ΚΚΕ βρίσκεται στην υπηρεσία του αμερικάνικου και ευρωενωσιακού ιμπεριαλισμού…….)

      Συνεχίζεται

      Διαγραφή
    2. Για το παράδειγμα που φέρνεις: πιθανόν να ισχύει, αλλά το μπλοκάρισμα δεν φέρνει μόνο την «νοσταλγία» του σοσιαλισμού, αλλά και την ανάπτυξη εθνικιστικών, φασιστικών τάσεων στην ρωσική κοινωνία. Και αν ποτέ σταθεροποιηθεί η ρωσική αστική εξουσία (με την υποστήριξη φυσικά της «επαναστατικής» στάσης κομμάτων τύπου ΚΚΡΟ) θα σου πω εγώ για πότε θα μπουν στο στόχαστρο οι κομμουνιστές και το εργατικό κίνημα (χωρίς φυσικά να έχει προετοιμαστεί ποτέ ο λαός για αυτό το ενδεχόμενο, γιατί – προς θεού – εμείς ήμαστε καλά παιδιά).

      Παρεμπιπτόντως αυτό που γράφει για το ΚΚΡΟ όχι μόνο ισχύει, αλλά είναι και πολύ χειρότερα. Το συγκεκριμένο κόμμα κάλεσε την ρωσική κυβέρνηση να εισβάλει στρατιωτικά στην Ουκρανία «για να προστατέψει τον πληθυσμό». Δεν υπάρχει πρόσχημα που να δικαιολογεί μια τέτοια ανοιχτή έκφραση σοσιαλσωβινισμού από ΚΚ. Ναι, σοσιαλσωβινισμού!

      Αυτά για την ώρα, αλλά ευχαρίστως να το συζητήσουμε περαιτέρω. Παρά την σφοδρή διαφωνία μου, με έχεις βοηθήσει με αυτές τις αναρτήσεις να κατανοήσω ακόμα καλύτερα για ποιους λόγους αυτή η αντιμετώπιση είναι λανθασμένη. Στο κάτω κάτω είναι ο – όπως εσύ ο ίδιος τον αποκάλεσες – «εργαστηριακός» (και μάλιστα ειλικρινής εργαστηριακός) χαρακτήρας του μπλογκ σου, χάρη στον οποίο ακόμα και διαφωνίες φέρνουν – για τον καθέναν ίσως διαφορετικούς – καρπούς.

      Διαγραφή
    3. "Διαφωνώ με την άποψη ότι είναι ανύπαρκτες οι ενδοαστικές συγκρούσεις εντός ΕΕ και εντός «δυτικού μπλοκ» για λόγους τόσο εμπειρικούς όσο και λογικούς.

      Εμπειρικά βλέπουμε ανταγωνισμούς (συχνά οξύτατους) όχι μόνο μεταξύ δυτικών χωρών"

      Επαναλαμβάνω ότι θα πρέπει να συμβουλευτείς το ποστ περί διπλωματίας της ατομικής βόμβας. Γιατί εκεί διευκρινίζεται κάτι ουσιώδες, κατά την άποψή μου: βλέπουμε στρατιωτικοποίηση του ενδοαστικού ανταγωνισμού απέναντι στη Ρωσία. Δεν βλέπουμε πουθενά στρατιωτικοποίηση των ενδοαστικών ανταγωνισμών μέσα στην ΕΕ και ανάμεσα στην ΕΕ και τις ΗΠΑ. Πρόβλεψή μου είναι ότι δεν πρόκειται να δούμε τίποτε τέτοιο για αρκετό καιρό ακόμα. Η στρατιωτικοποίηση του ανταγωνισμού εισαγάγει σημαντικές ποιοτικές διαφοροποιήσεις: για παράδειγμα, αυξάνει τον μιλιταρισμό και τις φιλοπόλεμες διαθέσεις απ' τη μιά, αλλά μπορεί και να αυξήσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια απ' την άλλη. Κατά την άποψή μου, η αποτυχία να διαφοροποιηθεί ο αφηρημένα νοούμενος ενδοαστικός ανταγωνισμός (που υπάρχει παντού, όπως επισημαίνεις), από τον ανταγωνισμό που μετατρέπεται άμεσα σε στρατιωτικής μορφής σύγκρουση είναι αδικαιολόγητη και λειτουργεί μάλλον για να αμβλύνει παρά για να οξύνει τη σκέψη πάνω στη συγκυρία.

      Διαγραφή
    4. "Για το παράδειγμα που φέρνεις: πιθανόν να ισχύει, αλλά το μπλοκάρισμα δεν φέρνει μόνο την «νοσταλγία» του σοσιαλισμού, αλλά και την ανάπτυξη εθνικιστικών, φασιστικών τάσεων στην ρωσική κοινωνία. "

      Δεν θα ήταν σωστό να αγνοηθεί εδώ ότι ο φασισμός τελεί υπό απαγόρευση στη Ρωσία, αλλά όχι στην Ελλάδα, ούτε σε πολλά από τα κράτη της ΕΕ. Αυτό είναι ένα στοιχείο που ζητά εξήγηση σε θεωρητικο-ιστορικό επίπεδο και διερεύνηση συνεπαγωγών.

      Διαγραφή
    5. "Κατά την άποψή μου, η αποτυχία να διαφοροποιηθεί ο αφηρημένα νοούμενος ενδοαστικός ανταγωνισμός (που υπάρχει παντού, όπως επισημαίνεις), από τον ανταγωνισμό που μετατρέπεται άμεσα σε στρατιωτικής μορφής σύγκρουση είναι αδικαιολόγητη και λειτουργεί μάλλον για να αμβλύνει παρά για να οξύνει τη σκέψη πάνω στη συγκυρία."

      Σίγουρα υπάρχει διαφορά. Αλλά σε αντίθεση με την Παλαιστίνη για παράδειγμα, εγώ βλέπω δυο στρατιωτικές μηχανές έτοιμες να πνίξουν τους λαούς εκατέρωθεν στο αίμα. Επιθετικές οι ΗΠΑ και η ΕΕ; Φυσικά. Αλλά αυτό απέχει από οποιαδήποτε καλλιέργεια αυταπατών περί του ρόλου της Ρωσίας (και της Κίνας παρεπιπτόντως: άκου εκεί, παίζει τον ρόλο που έπαιζε η ΕΣΣΔ!)
      Επίσης:
      "Αφηρημένα νοούμενος"--προσάπτεις στο ΚΚΕ ό,τι του προσάπτουν δηλαδή και στην Ελλάδα "περί ίσων αποστάσεων"; Πόσες φορές πρέπει να επαναληφθεί, ότι οι χαρακτηρισμοί "ενδοαστικός", "ενδοιμπεριαλιστικός" δεν είναι εξισωτικοί; Είναι ποτέ οι σχετικές ανακοινώσεις για Ουκρανία "εξισωτικές"; Δηλαδή πρέπει να μην μιλάμε καν για "ενδοαστικούς ανταγωνισμούς" μήπως και θίξουμε κανέναν;

      Και "οξύνει τη σκέψη", την συνείδηση της εργατικής τάξης να τον κάνουμε ουρά κάποιων πιο αδύναμων, έστω, αστικών δυνάμεων;

      Και για τους ανταγωνισμούς: ναι, δεν είναι "στρατικοποιημένοι", αλλά οι φασιστικές συμμορίες στην Ελλάδα - ως έκφραση και αποτέλεσμα και αυτών των ανταγωνισμών - εμένα διόλου ακίνδυνος μου φαντάζει.

      Και το βασικό: "μιλιταριστής" ο Γουλιελμος, "φιλελεύθεροι" 'οι Άγγλοι... Ξανά μανά, δηλαδή;

      Διαγραφή
    6. Πρώτον δεν προσάπτω τίποτε στο ΚΚΕ, διότι δεν θεωρώ ότι κρατά ίσες αποστάσεις. Αντιθέτως, και το έχω πει επανελειμμένα.

      Δεύτερον, αυτό δεν σημαίνει ότι η θέση περί "ενδοϊμπεριαλιστικής σύγκρουσης" είναι συμβατή με τις ίδιες τις αναλύσεις του κόμματος, οι οποίες καθόλου ίσα δεν αντιμετωπίζουν την επιθετικότητα του ενός και του άλλου. Ούτε συνάδει με το γεγονός ότι η Ρωσία ουδέποτε επιδίωξε σύγκρουση με το ΝΑΤΟ (προφανώς, δεν το αναφέρω ως "επαναστατικό" χαρακτηριστικό αυτό, αλλά ως απλό γεγονός.

      Τρίτον, από πουθενά δεν τεκμαίρεται ότι εμπλέκονται "δύο στρατιωτικές μηχανές έτοιμες να πνίξουν τους λαούς εκατέρωθεν στο αίμα." Αντιθέτως, η πολιτική Πούτιν έχει δεχτεί κριτική, ανάμεσα σε άλλα, ΚΑΙ για "εγκατάλειψη" των ανατολικο-Ουκρανών στη μοίρα τους, ενώ μόλις χθες έκανε διπλωματικό άνοιγμα στον Ποροσένκο. Όταν θα γεμίζει τη Βενεζουέλα, το Περού, τη Βολιβία, την Κούβα, τη Χιλή, τον Καναδά και το Μεξικό η Ρωσία με στρατεύματα για να περικυκλώσει στρατιωτικά τις ΗΠΑ, το ξανασυζητάμε το σχήμα που λες ότι υπάρχει.

      Διαγραφή
    7. οι οποίες καθόλου ίσα δεν αντιμετωπίζουν την επιθετικότητα του ενός και του άλλου=ούτε επιμέρισε ΠΟΤΕ φασιστικό και πραξικοπηματικό χαρακτήρα το κόμμα στη Ρωσική κυβέρνηση. Οι χαρακτηρισμοί αυτοί αφορούν σε ΟΛΗ την κομματική αρθρογραφία, την κυβέρνηση του Κιέβου.

      Διαγραφή
    8. Και για να μη μιλάω εκ μέρους του κόμματος διότι δεν το εκπροσωπώ, αυτή είναι η ανακοίνωση που συνυπέγραψε πριν λίγες μέρες:

      " Η ΕΕ, η ένωση αυτή των μονοπωλίων, πρωταγωνιστεί στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα μέσω εμπορικών κυρώσεων και περιορισμών που προκαλούν αντίποινα τα οποία τελικά πληρώνουν οι λαοί με βαρύ τίμημα.

      Για την εξασφάλιση της ιμπεριαλιστικής λείας οι ΗΠΑ – ΕΕ και το ΝΑΤΟ προχώρησαν στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στην Ουκρανία, υποστηρίζοντας την κυβέρνηση που στηρίζουν φασιστικές δυνάμεις στον ανταγωνισμό τους με τη Ρωσία."
      http://leninreloaded.blogspot.com/2014/08/blog-post_72.html

      Βλέπεις πουθενά κάτι για "δυο στρατιωτικές μηχανές έτοιμες να πνίξουν τους λαούς εκατέρωθεν στο αίμα", και δεν το είδα εγώ; Γιατί το διάβασα πολύ προσεκτικά, και πρόσεξα ότι ως συνήθως, ο χαρακτηρισμός "ιμπεριαλιστικός" χρησιμοποιείται ΜΟΝΟΜΕΡΩΣ για την ΕΕ και τις ΗΠΑ.

      Διαγραφή
    9. Το ίδιο, βέβαια, και ο χαρακτηρισμός "φασιστικός", που έχει άμεση ιστορική σχέση με τον πρώτο.

      Διαγραφή
    10. "Τρίτον, από πουθενά δεν τεκμαίρεται ότι εμπλέκονται "δύο στρατιωτικές μηχανές έτοιμες να πνίξουν τους λαούς εκατέρωθεν στο αίμα." Αντιθέτως, η πολιτική Πούτιν έχει δεχτεί κριτική, ανάμεσα σε άλλα, ΚΑΙ για "εγκατάλειψη" των ανατολικο-Ουκρανών στη μοίρα τους, ενώ μόλις χθες έκανε διπλωματικό άνοιγμα στον Ποροσένκο. Όταν θα γεμίζει τη Βενεζουέλα, το Περού, τη Βολιβία, την Κούβα, τη Χιλή, τον Καναδά και το Μεξικό η Ρωσία με στρατεύματα για να περικυκλώσει στρατιωτικά τις ΗΠΑ, το ξανασυζητάμε το σχήμα που λες ότι υπάρχει."

      Πάλι εξίσωση μου προσάπτεις. Αυτό που λέω είναι πολύ απλό: Η Ρωσία δεν είναι Γάζα. Είναι μια χώρα με στρατιωτική ισχύ και αυτός είναι και ο μόνος λόγος που και οι δυτικοί δεν κάνουν άλλα. Όταν μιλάω για αιματοκύλισμα, εννοώ τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, που θα μπορούσε να προκύψει αν οξυνθεί η σύγκρουση. Αυτό. Όχι, ότι η Ρωσία περικυκλώνει τις ΗΠΑ....

      Φυσικά και φασιστικό, πραξικοπηματικό χαρακτήρα έχει το Κίεβο και όχι η Ρωσία. Για όνομα ποια! Και τι συμπέρασμα βγάζουμε δηλαδή από αυτό;
      Πάλι δεν καταλαβαίνω που θες να καταλήξεις με όλα αυτά. Αν είσαι ευχαριστημένος με τις αναλύσεις του Κόμματος, τότε τι είναι αυτό που σκαλίζεις ακριβώς;
      Το ΚΚΕ ξέρει πολύ καλά τι λέει. Και στις ανακοινώσεις και στο θέμα των ενδοιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

      Για την κριτική στον Πούτιν: ναι, έχεις δίκιο. αυτά είναι που λένε οι του ΚΚΡΟ που είναι τόσο λαρτζ, που είναι έτοιμοι να δώσουν αφορμή στις ΗΠΑ και ΕΕ να αρχίσουν τον 3ο παγκόσμιο...

      Και γενικά μην με βάζεις σε θέση να δίνω την εντύπωση "Αντιπουτινικού", επειδή υπερασπίζομαι τον αταλάντευτο χαρακτήρα που πρέπει να έχει η επαναστατική στρατηγική του ΚΚ.

      Διαγραφή
    11. Γιατί όχι και τίποτα άλλο: στα παπάρια μου ο Πούτιν και η Μέρκελ και ο Ομπάμα. Εμένα με ενδιαφέρει η ε.τ και ο λαός να αρχίσουν να παλεύουν για τ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ συμφέροντα.
      Γι΄αυτό "οξύνει την σκέψη" η θέση του ΚΚΕ, για αυτό διαπαιδαγωγεί, καθοδηγεί τον λαό.

      Διαγραφή
    12. Επαναλαμβάνω αυτό που έγραψα ήδη και δεν θα επεκταθώ σε λεπτομέρειες γιατί δεν το επιθυμώ: η περιγραφή της σύγκρουσης ως "ενδοϊμπεριαλιστικής" βρίσκεται σε αντίθεση με τις απτές αναλύσεις της κατάστασης από το ίδιο το κόμμα, καθώς και από την πρωτοβουλία και παραπέμπει σε θεωρητικό ζήτημα που χρειάζεται περαιτέρω διερεύνηση.

      Επαναλαμβάνω επίσης ότι τα περί "δύο στρατιωτικών μηχανών έτοιμων να πνίξουν τους λαούς εκατέρωθεν στο αίμα", που έγραψες, δεν αφορούν σε τίποτε τις αναλύσεις του κόμματος, με τις οποίες βρίσκονται τα ίδια σε ασυμφωνία.

      Όταν μιλάω για το κόμμα, μιλάω για το κόμμα, όταν λέω κάτι για κάτι που έγραψες το λέω για κάτι που έγραψες εσύ και όχι το κόμμα. Νομίζω είναι σαφές.

      Τέλος, δεν είμαι "Πουτινικός", και δεν θα μπορούσα να είμαι, για να κάνω αναλύσεις με βάση τον "Πουτινισμό" και τον "Αντιπουτινισμό". Τα συμφέροντα της εργατικής τάξης στη Ρωσία δεν είναι τα ίδια με τα συμφέροντα της αστικής, ούτε με τα συμφέροντα του Πούτιν. Περηφανεύομαι ότι είμαι διαχρονικά ξεκάθαρος πάνω σε ζητήματα τέτοιου είδους. Μήπως με μπερδεύεις με άλλον;

      Διαγραφή
    13. Ναι είσαι σταθερός. Και θέλω να παραμείνεις σταθερός σε αυτό το ζήτημα. Αυτό θεωρώ ότι διακυβεύεται εδώ. Μπορεί αδίκως. Αλλά η νοσηρότητα κάποιων waltendegewalt εμένα με βάζει σε επιφυλακή. Λυπάμαι λοιπόν αν μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά...

      Διαγραφή
    14. Πιθανώς να σου διέφυγε η λεπτομέρεια ότι μαζί με τον Βαγενά, ο συγκεκριμένος έβρισε για το ίδιο θέμα και ΕΜΕΝΑ.

      Διαγραφή
    15. Το είδα και έχεις την αλληλεγγύη μου. Φασίστα αποκάλεσε όμως τον Βαγενά, στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας.
      Και αν θυμάμαι καλά εσένα σε έβρισε κυρίως για το ζήτημα της προλεταριακότητας των δούλων.

      Αλλά έχεις δίκιο. Ποτέ δεν αμφισβήτησα την θέση και στράτευση σου. Λυπάμαι αν παρεξηγούμε. Σε συντροφικά πλαίσια κάνω την συζήτηση (και ας ξεφεύγω κάποιες φορές).

      Απλά είναι η ταπεινή μου άποψη ότι με αυτόν τον τρόπο δημιουργείς κάποιες ασάφειες στην κομματική γραμμή, η οποία είναι ξεκάθαρη: δεν εξισώσουμε, αλλά δεν πιανόμαστε και κορόιδα στις συγκρούσεις των αστών. Ποτέ ξανά.

      Αυτό και λυπάμαι και πάλι, αν σε προσέβαλα με κάτι.

      Διαγραφή
    16. Όχι, με βρίζει στο ίδιο θρεντ σχολίων που βρίζει και τον Βαγενά. Και προφανώς ο χαρακτηρισμός του Βαγενά είναι εκτός πραγματικότητας και απαράδεκτος. Δεν χρειάζεται να σπαταλά κανείς ενέργεια για προφανή πράγματα.

      Από εκεί και πέρα. Υπάρχει τεράστια απόσταση από τη διερεύνηση της φύσης και των αιτιών της στάσης ΗΠΑ και ΕΕ απέναντι στη Ρωσία, και εξίσου τεράστια απόσταση από τον χαρακτηρισμό της σύγκρουσης ως της πραγματικής ανταγωνιστικής ενδοαστικής αντίφασης της περιόδου (αυτά λέω εγώ) από την συστοίχιση με τη ρωσική αστική τάξη. Το να παρατηρεί κανείς ότι ΗΠΑ και ΕΕ (και η Ελλάδα, για να μην ξεχνιόμαστε για τα βασικά και στοιχειώδη) υποστηρίζουν έμπρακτα, επίσης, μια ρατσιστική και φασιστική δολοφονική εκστρατεία κατά των ανατολικο-Ουκρανών (πράγμα που επίσης υποστηρίζω ότι συμβαίνει) δεν βλέπω σε τι έχει να κάνει με "λήψη θέσης" πλάι στην αστική τάξη. Θα έπρεπε να κάνουμε τα στραβά μάτια επειδή αναγνωρίζουμε την κυβέρνηση Πούτιν ως αστική και αντικομμουνιστικά ενεργή κυβέρνηση; Ασφαλώς και όχι, και δεν το κάνουμε.

      Ο Μ-Λ εκπροσωπεί την ικανότητα να διερευνήσει κανείς συγκεκριμένα τη φύση των συγκρούσεων και να χαράξει πολιτική στη βάση συγκεκριμένης ανάλυσης. Ο Μ-Λ δεν αρχίζει και τελειώνει στο επίπεδο γενικών διαπιστώσεων. Αυτό το καθήκον προσπαθώ να φέρω σε πέρας με τις δικές κου δυνάμεις και φυσικά με τα δικά μου ελείμματα ή σφάλματα, τα οποία είναι πάντα ανοιχτά σε κριτική διερεύνηση από όποιον έχει πειστικότερα εμού επιχειρήματα και στοιχεία. Αυτό και τίποτε περισσότερο.

      Διαγραφή
    17. Όχι, με βρίζει στο ίδιο θρεντ σχολίων που βρίζει και τον Βαγενά=για το ότι αναδημοσίευσα συγκεκριμένο άρθρο του για το Ουκρανικό που ούτε καν αναδημοσίευσα. Εμένα δε με λέει φασίστα βέβαια, με λέει "απλώς" ανέντιμο.

      Διαγραφή
    18. "χθες Τρίτη ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν δήλωσε ότι οι συγκρούσεις στη χώρα αυτή είναι «μια εσωτερική υπόθεση της Ουκρανίας», αν και στο πρόσφατο παρελθόν είχε ταχθεί υπέρ της μετατροπής της σε ομοσπονδία."
      http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26511&subid=2&pubid=113335141

      Τι έλεγα παραπάνω για προσπάθεια πάσει θυσία να αποφευχθεί η σύγκρουση με ΗΠΑ-ΕΕ;

      Το ερώτημα δεν είναι καθόλου λοιπόν αν "στηρίζουμε" τον Πούτιν. Το ερώτημα είναι: ποιος στηρίζει τους ανατολικο-Ουκρανούς που σφάζονται γιατί είχαν την ατυχία να γεννηθούν σε μια χώρα όπου ΗΠΑ και ΕΕ έφεραν τους φασίστες στην εξουσία; Και πώς; Αυτό είναι το πολιτικό ερώτημα που ένα ΚΚ απαντά.

      Διαγραφή
    19. Ελληνες νεοναζί πολεμούν στο πλευρό των Ουκρανών ακροδεξιών

      Πληθαίνουν τα δημοσιεύματα σε διεθνή ΜΜΕ που θέλουν Ελληνες νεοναζί να βρίσκονται στην εμπόλεμη ζώνη της Ουκρανίας και να πολεμούν στο πλευρό Ουκρανών ακροδεξιών.
      Σύμφωνα με ρεπορτάζ του δημοσιογράφου της Telegraph, Tom Parfitt (με τίτλο «Ukraine crisis: the neo-Nazi brigade fighting pro-Russian separatists»), Ελληνες ακροδεξιοί βρίσκονται στην ανατολική Ουκρανία και μάχονται στο πλευρό των νεοναζί που πρωτοστάτησαν στα όσα συνέβησαν στην πλατεία Μαϊντάν του Κιέβου και οδήγησαν στην ανατροπή του προέδρου Γιανουκόβιτς.
      Ο δημοσιογράφος επικαλείται δηλώσεις του διοικητή που περιβόητου τάγματος Αζόφ (Azov Battalion), Αντρίι Μπιλέτσκι, ο οποίος δηλώνει ότι στις τάξεις των μαχητών του υπάρχουν Ελληνες, Ιρλανδοί, Ιταλοί και Σκανδιναβοί νεοναζί οι οποίοι πολεμούν εναντίον των φιλορώσων.
      Το τάγμα έχει τη βάση του στη Μαριούπολη, στην θάλασσα του Αζόφ, ενώ ο διοικητής του είναι επικεφαλής των νεοναζιστικών ομάδων Social-National Assembly και Patriots of Ukraine.
      Περισσότερα από τα μισά μέλη της οργάνωσης είναι ρωσόφωνοι κάτοικοι της Ανατολικής Ουκρανίας με ανοιχτά νεοναζιστικές απόψεις, ενώ, στις σελίδες της οργάνωσης στα social media, προωθούν ακροδεξιά, ρατσιστική ιδεολογία και προσελκύουν εξτρεμιστές μαχητές από πολλές περιοχές της Ευρώπης.
      Το τάγμα, το οποίο συστήθηκε στις αρχές Μαϊου, έχει αποκτήσει τη φήμη μιας τρομακτικής και σκληρής ένοπλης ομάδας.
      Ria Novosti: Ελληνες ένοπλοι προστατεύουν τους ελληνικούς πληθυσμούς
      Από την άλλη πλευρά των συνόρων, ωστόσο, το πρακτορείο Ria Novosti μεταδίδει ότι στην περιοχή της «Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ» υπάρχουν Ελληνες ένοπλοι οι οποίοι μάχονται μαζί με τους αντάρτες με κύριο στόχο να προστατεύσουν τους ελληνικούς πληθυσμούς που κατοικούν στην περιοχή.
      Το πρακτορείο επικαλείται την εφημερίδα Athens Courier, η οποία τονίζει ότι υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός Ελλήνων που ζουν στην Ανατολική Ουκρανία, οι οποίοι έχουν υποστεί αρκετά και προσθέτει ότι «Ελληνες ποντιακής καταγωγής, που ζουν στην Αθήνα, είναι σίγουρο ότι ανησυχούν για αυτούς τους πληθυσμούς».
      Η εφημερίδα προσθέτει ότι εκτός από Ελληνες υπάρχουν και αρκετοί Σέρβοι, ακόμη και 25 Αμερικανοί οι οποίοι μάχονται στο πλευρό των φιλορώσων.
      http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26511&subid=2&pubid=113335050

      Διαγραφή
  3. Νομίζω όμως ότι δεν πρέπει να θεωρούμε δεδομένη την δομή, που τώρα φαίνεται να διαμορφώνεται.
    Στο κάτω κάτω η κάθε αστική τάξη ενδιαφέρεται για το δικό της συμφέρον (και το ίδιο και κάθε μερίδα στο εσωτερικό της).
    Άλλες διαμορφώσεις είναι δυνατές και πιθανές όπως η συμμαχία Γερμανίας - Ρωσίας η Γερμανίας - Ρωσίας - Κίνας, που αποτελεί και τον γεωπολιτικό εφιάλτη των ΗΠΑ.
    Η Κίνα από την άλλη πλευρά βλέπουμε (ανεξάρτητα από την επιθυμία του Φιντέλ) να ακολουθεί μια ουδέτερη τακτική, εκμεταλλευόμενη ταυτόχρονα την δύσκολη θέση της Ρωσίας στην συγκυρία για να πετύχει την συμφωνία για το αέριο σε "σωστή" τιμή, ενώ, στο βάθος, εποφθαλμιά την Σιβηρία (όπως και όλοι οι άλλοι).
    Το πυρηνικό όπλο, δεν είναι απόλυτο όπλο από την στιγμή που δεν είναι αποκλειστική η κατοχή του.
    Επίσης οι διάφορες "πολιτιστικές", ιστορικές η "ιδεολογικές" θεωρίες σχηματισμού συμμαχιών, δεν μπορούν παρά να είναι εκ των υστέρων δικαιολογήσεις (προετοιμασμένες βέβαια εκ των προτέρων), αποφάσεων που θα ληφθούν, με βάση απτά υλικά συμφέροντα, όπως μας υπενθυμίζει η αφίσα που η απαστράπτουσα Γιαπωνεζούλα, εξολοθρεύει τον "κίτρινο κίνδυνο", της Ρωσίας!

    ημιάγριος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να απαντήσω με τη δική μου άποψη.

      Ουδείς νοήμων άνθρωπος δεν αμφισβητεί ότι τα γερμανικά συμφέροντα δεν είναι ταυτόσημα με τα Αμερικανικά. Ουδείς άνθρωπος που δεν κοιμάται όρθιος δεν έχασε την ευκαιρία να παρατηρήσει ότι η Γερμανία δεν έχει την ίδια στάση απέναντι στη Ρωσία, ότι κρατά γέφυρες ανοιχτές. Ουδείς έλλογος άνθρωπος δεν αγνοεί ότι ο λόγος για αυτό είναι τα υφιστάμενα και δυνητικά συμφέροντα της Γερμανίας στη ρωσική οικονομία.

      ΩΣΤΟΣΟ, η Pax Americana είναι Pax Americana. Από όλα τα προαναφερθέντα μέχρι στρατιωτική συμμαχία της Γερμανίας με τη Ρωσία ενάντια στις ΗΠΑ μεσολαβεί το χάος. Αυτό για κάποιο λόγο μοιάζει να μην το λαμβάνετε υπόψη. Καμία μα καμία δυτική χώρα δεν αμφισβήτησε την απόλυτη παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ από το 1945 και μετά. Πάρα πολλές δυτικές χώρες στράφηκαν στρατιωτικά ενάντια σε μη δυτικές. Μιλάμε με βάση την ιστορική εμπειρία όταν μιλάμε μαρξιστικά, όχι με βάση μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας.

      Διαγραφή
    2. Μη ξεχνάμε ότι αυτή τη στιγμή και παρά τη συρρίκνωση της στρατιωτικής τους παρουσίας στην Ευρώπη μετά τις ανατροπές, οι ΗΠΑ έχουν στη Γερμανία τόσους στρατιώτες όσους σε Κορέα και Ιαπωνία μαζί. Χωρίς να αποκλείω τίποτε για το μέλλον για να μιλήσουμε για σοβαρών διαστάσεων κόντρα μεταξύ ΗΠΑ-Γερμανίας, θα πρέπει πρώτα να δούμε κάτι απτό όσον αφορά τη παράμετρο αυτή. Είναι αλήθεια βέβαια ότι από την εποχή της μη εμπλοκής της Γερμανίας στο δεύτερο πόλεμο του Ιράκ και στη Λιβύη ως στη διαχείριση της οικονομικής κρίσης υπάρχει μια αυξανόμενη καχυποψία μεταξύ τους όπως και μια διάθεση της Γερμανίας να κάνει το στρατό της αρκετά πιο "ευέλικτο" όσον αφορά τις αποστολές εκτός συνόρων.

      ρα

      Διαγραφή
    3. Οι στρατιωτικές φιλοδοξίες της Γερμανίας είναι ένα πράγμα, πιστοποιημένο από τα γεγονότα.

      Το ότι περιλαμβάνουν σύγκρουση με τις ΗΠΑ είναι μια εικασία η οποία δεν γνωρίζω σε ποιο στοιχείο της πραγματικότητας βασίζεται. Δεν υπάρχουν στοιχεία που να αναιρούν την γενική αλήθεια ότι όποιος θέλει να επιτεθεί στρατιωτικά κάπου μετά το 1946 το κάνει σε βάρος χωρών της Βαλκανικής, της Μέσης Ανατολής, της Αφρικής και της Ασίας. Δεν αποπειράται σε βάρος άλλων μεγάλων δυτικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Και εβδομήντα χρόνια συνιστούν ένα αρκετά σταθερό τρεντ, που διαφοροποιεί, μεταξύ άλλων, το σημερινό τοπίο από αυτό του Α και του Β Παγκοσμίου, όταν και οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί για αποικίες και lebensraum οδήγησαν και σε ενδο-δυτικές πολεμικές συγκρούσεις.

      Διαγραφή
  4. "Ο Μ-Λ εκπροσωπεί την ικανότητα να διερευνήσει κανείς συγκεκριμένα τη φύση των συγκρούσεων και να χαράξει πολιτική στη βάση συγκεκριμένης ανάλυσης. Ο Μ-Λ δεν αρχίζει και τελειώνει στο επίπεδο γενικών διαπιστώσεων. Αυτό το καθήκον προσπαθώ να φέρω σε πέρας με τις δικές κου δυνάμεις και φυσικά με τα δικά μου ελείμματα ή σφάλματα, τα οποία είναι πάντα ανοιχτά σε κριτική διερεύνηση από όποιον έχει πειστικότερα εμού επιχειρήματα και στοιχεία. Αυτό και τίποτε περισσότερο."

    Απόλυτο δίκιο έχεις και πολύ καλά κάνεις. Γι' αυτό αρχής εξ' αρχής, ρώτησα τι συνεπάγεται αυτό για το εργατικό κίνημα.

    Ποια είναι λοιπόν η συγκεκριμένη στρατηγική βάσει συγκεκριμένης ανάλυσης (για τον χαρακτήρα της σύγκρουσης); Είναι αυτή της αυτοτελούς οργάνωσης της πάλης της εργατικής τάξης. Εκπληρώνει αυτό το καθήκον το ΚΚΟυ; Όχι. Είναι οι ένοπλοι και οι "Λαϊκες Δημοκρατίες" μορφές αυτοτελούς λαϊκής, εργατικής πάλης; Όχι, δεν είναι. Υπάρχουν λαϊκά, εργατικά στοιχεία που αντιστέκονται. Ναι, υπάρχουν. Παλεύουν κάτω από την δική τους σημαία; Όχι. Πως μπορούμε λοιπόν να τους στηρίξουμε; Λέγοντας τους ότι, δεν πειράζει, βρε παιδί μου, πάρε ό,τι σου βρίσκεται; Δεν πρέπει να τους πούμε ότι τα δεινά τους θα συνεχίζονται επ'αόριστον αν δεν πάρουν την εξουσία στα χέρια τους; Ότι στηρίζοντας τον Γιανουκόβιτς ή τον οποιοδήποτε άλλο διαχειριστή, δεν εμπλέχτηκαν στα σχέδια των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων; Να τους λέμε ότι το πρόβλημα είναι μόνο ο κάθε "Δεξιός Τομέας" και όχι το χέρι που διαχρονικά τον ταΐζει; Και ότι το τοπικό "ρωσόφιλο" κεφάλαιο και το ρώσικο κεφάλαιο είναι "φίλοι" τους; Ότι η πρόσδεση των περιοχών τους με την Ρωσία (και όχι κάποια μορφή ομοσπονδιοποίησης ή και ανεξαρτησίας) είναι προς συμφέρον τους; Ότι αυτό δεν τους βάζει όλο και πιο βαθιά στους ανταγωνισμούς των αφεντάδων αυτού του κόσμου;
    Πρέπει να συνθέτουμε παιάνες δηλαδή για να θεωρηθούμε γνήσιοι "αντιφασίστες";;

    Η ανάλυση που κάνεις για την μεταπολεμική περίοδο και η διαφοροποίηση που εισάγεις προκύπτει φυσικά από το γεγονός ότι αρνείσαι τον ενδοϊμπεριαλιστικό χαρακτήρα της σημερινής σύγκρουσης. Ουσιαστικά θεωρείς ότι μόνο ενδο-δυτικές συγκρούσεις μπορούν να θεωρηθούν ενδοϊμπεριαλιστικές συγκρούσεις. Και εγώ λέω ότι έχει κυλίσει πολύ νερό στο αυλάκι και ότι μια σειρά άλλες χώρες έχουν αναδειχθεί σε υψηλότερες θέσεις της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας.

    Το σημερινό δυτικό μπλόκ είναι προϊόν του "Ψυχρού Πολέμου". Κανείς δεν εγγυάται την μακροημέρευσή του. Αλλά δεν έχει και σημασία. Χαρακτηριστικά της σημερινής κατάστασης είναι η προχωρημένη διεθνοποίηση του κεφαλαίου, οι περίπλοκες σχέσεις αλληλεξάρτησης των διαφορετικών μονοπωλίων και καπιταλιστικών κρατών. Παράλληλα ισχύει η ανισόμετρη ανάπτυξη, με τεράστιες συνέπειες για καθορισμό των αστικών συμμαχιών.

    Να μια ανάλυση, αν θες: η σύγκρουση με την Ρωσία και την Κίνα αντί να οδηγούν σε σύσφιξη των σχέσεων μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές ρωγμές στο δυτικό μπλοκ. Οι οικονομικές κυρώσεις και αντι-κυρώσεις δεν έχουν τις ίδιες συνέπειες για τις οικονομίες όλων των χωρών. Κάποιοι δεν θα μπορέσουν να ακολουθήσουν χωρίς απώλειες τουλάχιστον.

    Το ΚΚ πρέπει λοιπόν να είναι 1. απεγκλωβισμένο από αυταπάτες και συμμαχίες ή ροπές προς τμήματα της αστικής τάξης, ώστε να είναι 2. έτοιμο να χτυπήσει στα αδύνατα της σημαία την αστική εξουσία.

    Αν ένα τέτοιο ισχυροποιημένο ΚΚ υπήρχε σήμερα στην Ουκρανία, μπορείς να φανταστεις πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα;

    Ας το πάρουμε χαμπάρι: τον ιμπεριαλισμό και τον φασισμό μπορεί να τον τσακίσει μόνο ένα οργανωμένο εργατικό, λαϊκό κίνημα. Όλα τα άλλα είναι αυταπάτες. Μπορούμε να καταγγέλλουμε όσο θέλουμε (και καλά κάνουμε), αλλά η αλήθεια είναι αυτή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Όσο σαφείς είναι οι ανακοινώσεις του ΚΚΕ για τον φασιστικό χαρακτήρα της αστικής κυβέρνησης του Κιέβου, άλλο τόσο σαφείς και ως προς τα συμφέροντα του ρωσικού κεφαλαίου σε αυτήν την σύγκρουση είναι, καθώς και για τον χαρακτήρα του κύριου μέρους των ηγετών των "Ανατολικο-Ουκρανών".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. που και τι σχολίασε ο waltendegewalt; που σε έβρισε; τι έγινε;;

    μάνος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Δεν αμφισβητώ ότι τα πράγματα στην συγκεκριμένη παρούσα ιστορική περίοδο είναι όπως τα περιγράφεις. Ούτε πιστεύω ότι η Γερμανία πρόκειται να συμμαχήσει στρατιωτικά με τη Ρωσία ενάντια στις ΗΠΑ.
    Όμως η σταθερότητα της δομής του ιμπεριαλιστικού συστήματος εξαρτάται από την διατήρηση ενός λίγο πολύ αμετάβλητου συσχετισμού της σχετικής ισχύος των ισχυρότερων συνιστωσών του.
    Είμαστε δε σε εποχή, που αυτός ο συσχετισμός αλλάζει, χωρίς να φτάνει ακόμα σε "κατώφλι" αλλαγής δομής. (Πάνως κανένας συγγραφέας, ούτε καν επιστημονικής φαντασίας, δεν πρόβλεψε τις εξελίξεις 89-91 σε ΣΕ και Αν. Ευρώπη)
    Το σχέδιο των ΗΠΑ, για περικύκλωση της Ρωσίας, (με σκοπό την διάλυση αυτή την φορά και όχι την "ανάσχεση") εμπλέκει μια αλυσίδα χωρών, από τις Βαλτικές και την Πολωνία ως το Ιράν (απότομη αλλαγή θέσης στη σκακιέρα?), με τις δικές τους αστικές τάξεις, τους δικούς τους ανταγωνισμούς, αλλά και πολύ αδύνατες οικονομικά οι περισσότερες για να κάνουν οτιδήποτε σοβαρό με δικούς τους πόρους, εδώ εμπλέκεται η ΕΕ (Γερμανία), γιατί το χρέος των ΗΠΑ αυξήθηκε μετά το 2009 κατά 50% και θέλουν παγκόσμια επικυριαρχία με "ξένα κόλλυβα".Δηλ. η Γερμανία δεν πρόκειται να αντιπαρατεθεί ανοιχτά με τις ΗΠΑ, αλλά έχει αρκετά περιθώρια, παθητικής "αντίστασης", καθυστέρησης, δράσης μυστικών υπηρεσιών, μπλοκαρίσματος στις ατέρμονες γραφειοκρατικές και διπλωματικές διαδικασίες κ.λ.π. (remember: fuck the EU!)

    Τέλος, σε σχέση με τον όρο "ενδοϊμπεριαλιστκές αντιθέσεις", και με κίνδυνο να φανώ "απλοϊκά σχολαστικός", αν δεχτούμε ότι:
    1. Ιμπεριαλιστικές είναι μόνο οι δυνάμεις που εντάσσονται στο κυρίαρχο σύστημα της Δύσης (ΝΑΤΟ και τα αντίστοιχα στις άλλες ηπείρους)
    2.Οι αντιθέσεις ανάμεσα σε αυτές τις δυνάμεις παραμένουν πάντα σε επίπεδο πολιτισμένων αντιπαραθέσεων μεταξύ συνεταίρων, υπό το βλέμμα του "μεγάλου αφεντικού".
    Δεν οδηγούμαστε σε μία παραλλαγή του "υπεριμπεριαλισμού"? (όχι ότι αυτό είναι εξ ορισμού λάθος, για συγκεκριμένη ιστορική διάρκεια, αφού συνέβη άλλωστε για μια μεγάλη περίοδο , όπως ο Ψυχρός Πόλεμος).

    Όλα αυτά, με διάθεση διερεύνησης και όχι αντιπαράθεσης.

    ημιάγριος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βεβαίως "Fuck the EU" ημιάγριε! Ποιος είναι το παγκόσμιο αφεντικό, η ΕΕ; Δεν είναι η Pax Americana ένα μεγάλο "Fuck the EU"? Το οποίο ποια χώρα της ΕΕ πρόκειται να "εκδικηθεί" ακριβώς; Καμία τους δεν έχει σηκώσει κεφάλι απέναντι στις ΗΠΑ μετά την ατομική, και δεν πρόκειται να το ξανασηκώσει στο προβλέψιμο μέλλον.

      Για το γιατί, δες το σχόλιο 10:50 π.μ στο παρόν θρεντ.

      Διαγραφή
    2. Αλήθεια, τι ακριβώς έκανε η Γερμανία μετά τις αποκαλύψεις περί παρακολούθησης απάντων στη γερμανική κυβέρνηση και στα κεντρικά της ΕΕ στις Βρυξέλλες από τις ΗΠΑ;

      Διαγραφή
    3. Ας συγκριθεί δε το τι έκανε η Γερμανία με το τι έκανε για τους αμερικανούς εμπλεκόμενους στην υπόθεση "social media" η κουτσουλιά στο χάρτη που λέγεται Κούβα. Γιατί δεν είναι καθόλου απλά ζήτημα στρατιωτικής ισχύος. Είναι ζήτημα πολιτικής βούλησης και απουσίας της στην Ευρώπη.

      Διαγραφή
    4. Είναι ζήτημα του ότι η Ευρώπη είναι δεκαετίες τώρα (από το 1918 και την ήττα των Σπαρτακιστών, ακριβέστερα) ένας αντεπαναστατικός ουραγός, που παράγει αποικιοκράτες, νεοφιλελεύθερους, σοσιαλδημοκράτες και φασίστες. Η ελληνική πάλη για εργατική εξουσία, επίσης ηττημένη, είναι η εξαίρεση που δεν αλλάζει τον κανόνα αλλά εξηγεί τη σημασία και μακροβιότητα του ΚΚ στη χώρα μας.

      Διαγραφή
    5. Είναι άλλωστε επειδή η Ελλάδα διατηρεί τα ίχνη αυτής της τιμητικής εξαίρεσης που κάνουμε τις συζητήσεις που κάνουμε. Για ρίξτε μια ματιά στο τι συζητάνε οι "μαρξιστές" στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες της Δύσης και θα καταλάβετε.

      Διαγραφή
    6. Ποιες διαφοροποιήσεις στην ΕΕ;
      Εντείνεται, το τελευταίο διάστημα, η προσπάθεια αστικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων να καλλιεργήσουν προσδοκίες στους λαούς ότι αλλάζει το κλίμα στην ΕΕ, άρα τελειώνουν τα βάσανά τους. Λέγεται χαρακτηριστικά: «Επιτέλους συνειδητοποιείται όλο και περισσότερο η ανάγκη χαλάρωσης της αυστηρής λιτότητας και της δημοσιονομικής πειθαρχίας που πνίγει την ανάπτυξη και δεν βγάζει από την ύφεση». Αφορμή, για να δυναμώσουν αυτές οι φωνές, είναι η στασιμότητα στις οικονομίες της Ευρωζώνης, η μικρή οπισθοχώρηση σε ορισμένες, σε συνδυασμό με τη Σύνοδο Κορυφής της λυκοσυμμαχίας το Σάββατο στις Βρυξέλλες. Επιδρούν ταυτόχρονα, από τη μια, η παραίτηση και ο ανασχηματισμός της γαλλικής κυβέρνησης μετά τις «αντι-μερκελικές» δηλώσεις του πρώην υπουργού Αρνό Μοντεμπούρ και, από την άλλη, η διαφαινόμενη στήριξη της γερμανικής κυβέρνησης στον νυν υπουργό Οικονομικών της Ισπανίας, Λουίς δε Γκίντος, για τη θέση του προέδρου του Συμβουλίου των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης (Eurogroup). Και οι αστικές και οι οπορτουνιστικές δυνάμεις, αν και από διαφορετικές αφετηρίες, διατείνονται ότι αυτά είναι δείγματα της «αλλαγής» και ότι μάλιστα «τώρα ο ταλαιπωρημένος Νότος της ΕΕ αποκτά πιο ισχυρή φωνή και έτσι τα περιθώρια διαπραγμάτευσης και για την Ελλάδα είναι μεγαλύτερα». Αυτά ακούγονται στη χώρα μας και από στελέχη της συγκυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ που υπερασπίζεται τον Γάλλο πρώην υπουργό Οικονομίας, ο οποίος προβάλλει υποτίθεται έναν εναλλακτικό δρόμο, στην ίδια όμως ρότα της ΕΕ και της εξουσίας των μονοπωλίων.

      Τι μπορεί να σημαίνει «συμμαχία του Νότου» σε μια καπιταλιστική διακρατική ένωση; Οι διαφοροποιήσεις που υπάρχουν, και εντός των καπιταλιστικών κρατών, ανάμεσα σε τμήματα του κεφαλαίου ως προς την πολιτική διαχείρισης της κρίσης, δεν είναι τίποτε άλλο παρά έκφραση των ιδιαίτερων συμφερόντων τους, όπως και της διαπάλης συμφερόντων ανάμεσα στα κράτη - μέλη της ΕΕ, στην οποία επιδρά και η ανισόμετρη καπιταλιστική ανάπτυξη. Είναι η διαπάλη μεταξύ των μονοπωλίων για το ποια θα βγουν από την κρίση με λιγότερες ζημίες και ταυτόχρονα θα πάρουν μεγαλύτερα μερίδια στην αγορά σε βάρος των ανταγωνιστών τους. Αξιοποιώντας και τους μειωμένους μισθούς, τα κουτσουρεμένα δικαιώματα, την αφαίρεση κατακτήσεων που αυξάνουν το ποσοστό κέρδους και ως αντεργατικές αναδιαρθρώσεις ήρθαν για να μείνουν. Ιδιαίτερα, σήμερα, που οι καπιταλιστές έχουν ανοιχτό το πεδίο, αφού δεν υπάρχει αντίπαλο δέος, όπως όταν υπήρχε το σοσιαλιστικό σύστημα, και ο ανταγωνισμός με άλλα αναπτυσσόμενα καπιταλιστικά κέντρα (Κίνα, Ινδία, Βραζιλία, Ρωσία κ.λπ.) δεν αφήνει περιθώρια σημαντικών παραχωρήσεων στους εργαζόμενους.

      Ετσι, τα περί «συμμαχίας του Νότου ενάντια στο φιλελεύθερο βορρά της Μέρκελ», αφενός καταρρίπτονται, αφού ο φιλελεύθερος πρωθυπουργός της Ισπανίας Ραχόι είναι σύμμαχος της Μέρκελ, όπως και ο Γάλλος Πρόεδρος Ολάντ, ενώ ο κεντροαριστερός Ιταλός πρωθυπουργός Ρέντσι προωθεί αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις. Βεβαίως, δεν αποκλείεται να υπάρξει κάποια χαλάρωση. Ωστόσο, αυτό δεν πρόκειται να βάλει τέλος στα δεινά των εργαζομένων. Η όποια χαλάρωση σημαίνει περισσότερο κρατικό χρήμα στο κεφάλαιο για επενδύσεις και όχι φιλολαϊκή διαχείριση. Να γιατί η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και αν εφαρμοστεί σε επίπεδο ΕΕ, δεν πρόκειται να αλλάξει τη ζωή των λαών. Αρα δε χωράνε οι αυταπάτες του ΣΥΡΙΖΑ ότι η ένωση των μονοπωλίων, η ΕΕ, αλλάζοντας δήθεν πολιτική διαχείρισης θα γίνει Ενωση των Λαών. Η καπιταλιστική παραγωγή μπορεί να ανακάμψει αλλά απ' αυτό δε θα βγουν κερδισμένα τα λαϊκά στρώματα αλλά τα μονοπώλια. Το ΚΚΕ καλεί το λαό να βγάλει συμπεράσματα και να αξιοποιήσει την πλούσια εμπειρία του. Να απεγκλωβίζεται από την πολιτική του κεφαλαίου, να μην υποτάσσεται σε ξένα συμφέροντα και να προτάξει τη δική του λαϊκή συμμαχία για την ανατροπή της εξουσίας των καπιταλιστών, την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, την αποδέσμευση από την ΕΕ.
      http://rizospastis.gr/columnStory.do?publDate=28/8/2014&id=15390&columnId=7401

      Διαγραφή
    7. Καλησπέρα Αντώνη. Επειδή «έχω χάσει κάποια επεισόδια», λόγω καλοκαιριού κλπ, μπορώ να έχω ένα λινκ για αυτήν την υπόθεση "social media" που γράφεις παραπάνω, και την εμπλοκή της Κούβας σε αυτή; Ευχαριστώ.

      Διαγραφή
    8. US SECRETLY CREATED 'CUBAN TWITTER' TO STIR UNREST


      WASHINGTON (AP) — In July 2010, Joe McSpedon, a U.S. government official, flew to Barcelona to put the final touches on a secret plan to build a social media project aimed at undermining Cuba's communist government.

      McSpedon and his team of high-tech contractors had come in from Costa Rica and Nicaragua, Washington and Denver. Their mission: to launch a messaging network that could reach hundreds of thousands of Cubans. To hide the network from the Cuban government, they would set up a byzantine system of front companies using a Cayman Islands bank account, and recruit executives who would not be told of the company's ties to the U.S. government.

      McSpedon didn't work for the CIA. This was a program paid for and run by the U.S. Agency for International Development, best known for overseeing billions of dollars in U.S. humanitarian aid.

      According to documents obtained by The Associated Press and multiple interviews with people involved in the project, the plan was to develop a bare-bones "Cuban Twitter," using cellphone text messaging to evade Cuba's strict control of information and its stranglehold restrictions over the Internet. In a play on Twitter, it was called ZunZuneo — slang for a Cuban hummingbird's tweet.

      Διαγραφή
    9. Documents show the U.S. government planned to build a subscriber base through "non-controversial content": news messages on soccer, music and hurricane updates. Later when the network reached a critical mass of subscribers, perhaps hundreds of thousands, operators would introduce political content aimed at inspiring Cubans to organize "smart mobs" — mass gatherings called at a moment's notice that might trigger a Cuban Spring, or, as one USAID document put it, "renegotiate the balance of power between the state and society."

      At its peak, the project drew in more than 40,000 Cubans to share news and exchange opinions. But its subscribers were never aware it was created by the U.S. government, or that American contractors were gathering their private data in the hope that it might be used for political purposes.

      "There will be absolutely no mention of United States government involvement," according to a 2010 memo from Mobile Accord, one of the project's contractors. "This is absolutely crucial for the long-term success of the service and to ensure the success of the Mission."

      The program's legality is unclear: U.S. law requires that any covert action by a federal agency must have a presidential authorization and that Congress should be notified.

      The Obama administration on Thursday said the program was not covert and that it served an important purpose by helping information flow more freely to Cubans. Parts of the program "were done discreetly," Rajiv Shah, USAID's top official, said on MSNBC, in order to protect the people involved.

      The administration also initially said Thursday that it had disclosed the program to Congress — White House spokesman Jay Carney said it had been "debated in Congress" — but hours later shifted that to say it had offered to discuss funding for the program with several congressional committees. "We also offered to brief our appropriators and our authorizers," State Department spokeswoman Marie Harf said.

      Διαγραφή
    10. Two senior Democratic lawmakers said they knew nothing about the effort, and the Republican chairman of a House oversight subcommittee said his panel plans to look into the initiative next week.

      "If you're going to do a covert operation like this for a regime change, assuming it ever makes any sense, it's not something that should be done through USAID," said Sen. Patrick Leahy, D-Vt., chairman of the Senate Appropriations subcommittee that oversees USAID's budget.

      But several other lawmakers voiced their support for ZunZuneo.

      Bob Menendez, D-N.J., chairman of the Senate Foreign Relations Committee, said USAID should be applauded for giving people in Cuba a platform to talk to each other. "The whole purpose of our democracy programs, whether it be in Cuba or other parts of the world, is in part to create a free flow of information in closed societies," Menendez said.

      The Associated Press obtained more than 1,000 pages of documents about the project's development. The AP independently verified the project's scope and details in the documents — such as federal contract numbers and names of job candidates — through publicly available databases, government sources and interviews with those directly involved in ZunZuneo.

      Taken together, they tell the story of how agents of the U.S. government, working in deep secrecy, became tech entrepreneurs — in Cuba.

      It all began with a half million cellphone numbers obtained from a communist government.

      Διαγραφή
    11. ZunZuneo would seem to be a throwback from the Cold War, and the decades-long struggle between the United States and Cuba. It came at a time when the historically sour relationship between the countries had improved, at least marginally, and Cuba had made tentative steps toward a more market-based economy.

      It is unclear whether the plan got its start with USAID or Creative Associates International, a Washington, D.C., for-profit company that has earned hundreds of millions of dollars in U.S. contracts. But a "key contact" at Cubacel, the state-owned cellphone provider, slipped the phone numbers to a Cuban engineer living in Spain. The engineer provided the numbers to USAID and Creative Associates "free of charge," documents show.

      In mid-2009, Noy Villalobos, a manager with Creative Associates who had worked with USAID in the 1990s on a program to eradicate drug crops, started an IM chat with her little brother in Nicaragua, according to a Creative Associates email that captured the conversation. Mario Bernheim, in his mid-20s, was an up-and-coming techie who had made a name for himself as a computer whiz.

      "This is very confidential of course," Villalobos cautioned her brother. But what could you do if you had all the cellphone numbers of a particular country? Could you send bulk text messages without the government knowing?

      "Can you encrypt it or something?" she texted.

      She was looking for a direct line to regular Cubans through text messaging. Most had precious little access to news from the outside world. The government viewed the Internet as an Achilles' heel and controlled it accordingly. A communications minister had even referred to it as a "wild colt" that "should be tamed."

      Yet in the years since Fidel Castro handed over power to his brother Raul, Cuba had sought to jumpstart the long stagnant economy. Raul Castro began encouraging cellphone use, and hundreds of thousands of people were suddenly using mobile phones for the first time, though smartphones with access to the Internet remained restricted.

      Cubans could text message, though at a high cost in a country where the average wage was a mere $20 a month.

      Bernheim told his sister that he could figure out a way to send instant texts to hundreds of thousands of Cubans— for cheap. It could not be encrypted though, because that would be too complicated. They wouldn't be able to hide the messages from the Cuban government, which owned Cubacel. But they could disguise who was sending the texts by constantly switching the countries the messages came from.

      "We could rotate it from different countries?" Villalobos asked. "Say one message from Nica, another from Spain, another from Mexico"?

      Bernheim could do that. "But I would need mirrors set up around the world, mirrors, meaning the same computer, running with the same platform, with the same phone."

      "No hay problema," he signed off. No problem.

      Διαγραφή
    12. After the chat, Creative hired Bernheim as a subcontractor, reporting to his sister. (Villalobos and Bernheim would later confirm their involvement with the ZunZuneo project to AP, but decline further comment.) Bernheim, in turn, signed up the Cuban engineer who had gotten the phone list. The team figured out how to message the masses without detection, but their ambitions were bigger.

      Creative Associates envisioned using the list to create a social networking system that would be called "Proyecto ZZ," or "Project ZZ." The service would start cautiously and be marketed chiefly to young Cubans, who USAID saw as the most open to political change.

      "We should gradually increase the risk," USAID proposed in a document. It advocated using "smart mobs" only in "critical/opportunistic situations and not at the detriment of our core platform-based network."

      USAID's team of contractors and subcontractors built a companion website to its text service so Cubans could subscribe, give feedback and send their own text messages for free. They talked about how to make the website look like a real business. "Mock ad banners will give it the appearance of a commercial enterprise," a proposal suggested.

      In multiple documents, USAID staff pointed out that text messaging had mobilized smart mobs and political uprisings in Moldova and the Philippines, among others. In Iran, the USAID noted social media's role following the disputed election of then President Mahmoud Ahmadinejad in June 2009 — and saw it as an important foreign policy tool.

      USAID documents say their strategic objective in Cuba was to "push it out of a stalemate through tactical and temporary initiatives, and get the transition process going again toward democratic change." Democratic change in authoritarian Cuba meant breaking the Castros' grip on power.

      USAID divided Cuban society into five segments depending on loyalty to the government. On one side sat the "democratic movement," called "still (largely) irrelevant," and at the other end were the "hard-core system supporters," dubbed "Talibanes" in a derogatory comparison to Afghan and Pakistani extremists.

      A key question was how to move more people toward the democratic activist camp without detection. Bernheim assured the team that wouldn't be a problem.

      Διαγραφή
    13. "The Cuban government, like other regimes committed to information control, currently lacks the capacity to effectively monitor and control such a service," Bernheim wrote in a proposal for USAID marked "Sensitive Information."

      ZunZuneo would use the list of phone numbers to break Cuba's Internet embargo and not only deliver information to Cubans but also let them interact with each other in a way the government could not control. Eventually it would build a system that would let Cubans send messages anonymously among themselves.

      At a strategy meeting, the company discussed building "user volume as a cover ... for organization," according to meeting notes. It also suggested that the "Landscape needs to be large enough to hide full opposition members who may sign up for service."

      In a play on the telecommunication minister's quote, the team dubbed their network the "untamed colt."

      At first, the ZunZuneo team operated out of Central America. Bernheim, the techie brother, worked from Nicaragua's capital, Managua, while McSpedon supervised Creative's work on ZunZuneo from an office in San Jose, Costa Rica, though separate from the U.S. embassy. It was an unusual arrangement that raised eyebrows in Washington, according to U.S. officials.

      McSpedon worked for USAID's Office of Transition Initiatives (OTI), a division that was created after the fall of the Soviet Union to promote U.S. interests in quickly changing political environments — without the usual red tape.

      In 2009, a report by congressional researchers warned that OTI's work "often lends itself to political entanglements that may have diplomatic implications." Staffers on oversight committees complained that USAID was running secret programs and would not provide details.

      "We were told we couldn't even be told in broad terms what was happening because 'people will die,'" said Fulton Armstrong, who worked for the Senate Foreign Relations committee. Before that, he was the US intelligence community's most senior analyst on Latin America, advising the Clinton White House.

      The money that Creative Associates spent on ZunZuneo was publicly earmarked for an unspecified project in Pakistan, government data show. But there is no indication of where the funds were actually spent.

      Διαγραφή
    14. Tensions with Congress spiked just as the ZunZuneo project was gearing up in December 2009, when another USAID program ended in the arrest of the U.S. contractor, Alan Gross. Gross had traveled repeatedly to Cuba on a secret mission to expand Internet access using sensitive technology typically available only to governments, a mission first revealed in February 2012 by AP.

      At some point, Armstrong says, the foreign relations committee became aware of OTI's secret operations in Costa Rica. U.S. government officials acknowledged them privately to Armstrong, but USAID refused to provide operational details.

      At an event in Washington, Armstrong says he confronted McSpedon, asking him if he was aware that by operating secret programs from a third country, it might appear like he worked for an intelligence agency.

      McSpedon, through USAID, said the story is not true. He declined to comment otherwise.

      On Sept. 20, 2009, thousands of Cubans gathered at Revolution Plaza in Havana for Colombian rocker Juanes' "Peace without Borders" concert. It was the largest public gathering in Cuba since the visit of Pope John Paul II in 1998. Under the watchful gaze of a giant sculpture of revolutionary icon Ernesto "Che" Guevara, the Miami-based Juanes promised music aimed at "turning hate into love."

      But for the ZunZuneo team, the concert was a perfect opportunity to test the political power of their budding social network. In the weeks before, Bernheim's firm, using the phone list, sent out a half a million text messages in what it called "blasts," to test what the Cuban government would do.

      The team hired Alen Lauzan Falcon, a Havana-born satirical artist based in Chile, to write Cuban-style messages. Some were mildly political and comical, others more pointed. One asked respondents whether they thought two popular local music acts out of favor with the government should join the stage with Juanes. Some 100,000 people responded — not realizing the poll was used to gather critical intelligence.

      Paula Cambronero, a researcher for Mobile Accord, began building a vast database about the Cuban subscribers, including gender, age, "receptiveness" and "political tendencies." USAID believed the demographics on dissent could help it target its other Cuba programs and "maximize our possibilities to extend our reach."

      Cambronero concluded that the team had to be careful. "Messages with a humorous connotation should not contain a strong political tendency, so as not to create animosity in the recipients," she wrote in a report.

      Διαγραφή
    15. Falcon, in an interview, said he was never told that he was composing messages for a U.S. government program, but he had no regrets about his involvement.

      "They didn't tell me anything, and if they had, I would have done it anyway," he said. "In Cuba they don't have freedom. While a government forces me to pay in order to visit my country, makes me ask permission, and limits my communications, I will be against it, whether it's Fidel Castro, (Cuban exile leader) Jorge Mas Canosa or Gloria Estefan," the Cuban American singer.

      USAID saw evidence from server records that Havana had tried to trace the texts, to break into ZunZuneo's servers, and had occasionally blocked messages. But USAID called the response "timid" and concluded that ZunZuneo would be viable — if its origins stayed secret.

      Even though Cuba has one of the most sophisticated counter-intelligence operations in the world, the ZunZuneo team thought that as long as the message service looked benign, Cubacel would leave it alone.

      Once the network had critical mass, Creative and USAID documents argued, it would be harder for the Cuban government to shut it down, both because of popular demand and because Cubacel would be addicted to the revenues from the text messages.

      In February 2010, the company introduced Cubans to ZunZuneo and began marketing. Within six months, it had almost 25,000 subscribers, growing faster and drawing more attention than the USAID team could control.

      Saimi Reyes Carmona was a journalism student at the University of Havana when she stumbled onto ZunZuneo. She was intrigued by the service's novelty, and the price. The advertisement said "free messages" so she signed up using her nickname, Saimita.

      At first, ZunZuneo was a very tiny platform, Reyes said during a recent interview in Havana, but one day she went to its website and saw its services had expanded.

      "I began sending one message every day," she said, the maximum allowed at the start. "I didn't have practically any followers." She was thrilled every time she got a new one.

      And then ZunZuneo exploded in popularity.

      "The whole world wanted in, and in a question of months I had 2,000 followers who I have no idea who they are, nor where they came from."

      She let her followers know the day of her birthday, and was surprised when she got some 15 personal messages. "This is the coolest thing I've ever seen!" she told her boyfriend, Ernesto Guerra Valdes, also a journalism student.

      Διαγραφή
    16. Before long, Reyes learned she had the second highest number of followers on the island, after a user called UCI, which the students figured was Havana's University of Computer Sciences. Her boyfriend had 1,000. The two were amazed at the reach it gave them.

      "It was such a marvelous thing," Guerra said. "So noble." He and Reyes tried to figure out who was behind ZunZuneo, since the technology to run it had to be expensive, but they found nothing. They were grateful though.

      "We always found it strange, that generosity and kindness," he said. ZunZuneo was "the fairy godmother of cellphones."

      By early 2010, Creative decided that ZunZuneo was so popular Bernheim's company wasn't sophisticated enough to build, in effect, "a scaled down version of Twitter."

      It turned to another young techie, James Eberhard, CEO of Denver-based Mobile Accord Inc. Eberhard had pioneered the use of text messaging for donations during disasters and had raised tens of millions of dollars after the January 2010 earthquake in Haiti.

      Eberhard earned millions in his mid-20s when he sold a company that developed cellphone ring tones and games. His company's website describes him as "a visionary within the global mobile community."

      In July, he flew to Barcelona to join McSpedon, Bernheim, and others to work out what they called a "below the radar strategy."

      "If it is discovered that the platform is, or ever was, backed by the United States government, not only do we risk the channel being shut down by Cubacel, but we risk the credibility of the platform as a source of reliable information, education, and empowerment in the eyes of the Cuban people," Mobile Accord noted in a memo.

      To cover their tracks, they decided to have a company based in the United Kingdom set up a corporation in Spain to run ZunZuneo. A separate company called MovilChat was created in the Cayman Islands, a well-known offshore tax haven, with an account at the island's Bank of N.T. Butterfield & Son Ltd. to pay the bills.

      A memo of the meeting in Barcelona says that the front companies would distance ZunZuneo from any U.S. ownership so that the "money trail will not trace back to America."

      But it wasn't just the money they were worried about. They had to hide the origins of the texts, according to documents and interviews with team members.

      Διαγραφή
    17. Brad Blanken, the former chief operating officer of Mobile Accord, left the project early on, but noted that there were two main criteria for success.

      "The biggest challenge with creating something like this is getting the phone numbers," Blanken said. "And then the ability to spoof the network."

      The team of contractors set up servers in Spain and Ireland to process texts, contracting an independent Spanish company called Lleida.net to send the text messages back to Cuba, while stripping off identifying data.

      Mobile Accord also sought intelligence from engineers at the Spanish telecommunications company Telefonica, which organizers said would "have knowledge of Cubacel's network."

      "Understanding the security and monitoring protocols of Cubacel will be an invaluable asset to avoid unnecessary detection by the carrier," one Mobile Accord memo read.

      Officials at USAID realized however, that they could not conceal their involvement forever — unless they left the stage. The predicament was summarized bluntly when Eberhard was in Washington for a strategy session in early February 2011, where his company noted the "inherent contradiction" of giving Cubans a platform for communications uninfluenced by their government that was in fact financed by the U.S. government and influenced by its agenda.

      They turned to Jack Dorsey, a co-founder of Twitter, to seek funding for the project. Documents show Dorsey met with Suzanne Hall, a State Department officer who worked on social media projects, and others. Dorsey declined to comment.

      The State Department under then-Secretary Hillary Rodham Clinton thought social media was an important tool in diplomacy. At a 2011 speech at George Washington University, Clinton said the U.S. helped people in "oppressive Internet environments get around filters." In Tunisia, she said people used technology to "organize and share grievances, which, as we know, helped fuel a movement that led to revolutionary change."

      Ultimately, the solution was new management that could separate ZunZuneo from its U.S. origins and raise enough revenue for it to go "independent," even as it kept its long-term strategy to bring about "democratic change."

      Eberhard led the recruitment efforts, a sensitive operation because he intended to keep the management of the Spanish company in the dark.

      "The ZZ management team will have no knowledge of the true origin of the operation; as far as they know, the platform was established by Mobile Accord," the memo said. "There should be zero doubt in management's mind and no insecurities or concerns about United States Government involvement."

      The memo went on to say that the CEO's clean conscience would be "particularly critical when dealing with Cubacel." Sensitive to the high cost of text messages for average Cubans, ZunZuneo negotiated a bulk rate for texts at 4 cents a pop through a Spanish intermediary. Documents show there was hope that an earnest, clueless CEO might be able to persuade Cubacel to back the project.

      Διαγραφή
    18. Mobile Accord considered a dozen candidates from five countries to head the Spanish front company. One of them was Francoise de Valera, a CEO who was vacationing in Dubai when she was approached for an interview. She flew to Barcelona. At the luxury Mandarin Oriental Hotel, she met with Nim Patel, who at the time was Mobile Accord's president. Eberhard had also flown in for the interviews. But she said she couldn't get a straight answer about what they were looking for.

      "They talked to me about instant messaging but nothing about Cuba, or the United States," she told the AP in an interview from London.

      "If I had been offered and accepted the role, I believe that sooner or later it would have become apparent to me that something wasn't right," she said.
      By early 2011, Creative Associates grew exasperated with Mobile Accord's failure to make ZunZuneo self-sustaining and independent of the U.S. government. The operation had run into an unsolvable problem. USAID was paying tens of thousands of dollars in text messaging fees to Cuba's communist telecommunications monopoly routed through a secret bank account and front companies. It was not a situation that it could either afford or justify — and if exposed it would be embarrassing, or worse.

      In a searing evaluation, Creative Associates said Mobile Accord had ignored sustainability because "it has felt comfortable receiving USG financing to move the venture forward."

      In a statement Thursday to the Denver Business Journal, Mobile Accord said, "We provided a platform for Cuban people to connect with one another. The program ran its course and was defunded, but it was well-loved by users, and we're very proud of the network we built for Cubans to share information about their daily lives."

      In increasingly impatient tones, Creative Associates pressed Mobile Accord to find new revenue that would pay the bills. Mobile Accord suggested selling targeted advertisements in Cuba, but even with projections of up to a million ZunZuneo subscribers, advertising in a state-run economy would amount to a pittance.

      By March 2011, ZunZuneo had about 40,000 subscribers. To keep a lower profile, it abandoned previous hopes of reaching 200,000 and instead capped the number of subscribers at a lower number. It limited ZunZuneo's text messages to less than one percent of the total in Cuba, so as to avoid the notice of Cuban authorities. Though one former ZunZuneo worker — who spoke on condition of anonymity because he was not authorized to speak publicly about his work — said the Cubans were catching on and had tried to block the site.

      Διαγραφή
    19. Toward the middle of 2012, Cuban users began to complain that the service worked only sporadically. Then not at all.

      ZunZuneo vanished as mysteriously as it appeared.

      By June 2012, users who had access to Facebook and Twitter were wondering what had happened.

      "Where can you pick up messages from ZunZuneo?" one woman asked on Facebook in November 2012. "Why aren't I receiving them anymore?"

      Users who went to ZunZuneo's website were sent to a children's website with a similar name.

      Reyner Aguero, a 25-year-old blogger, said he and fellow students at Havana's University of Computer Sciences tried to track it down. Someone had rerouted the website through DNS blocking, a censorship technique initially developed back in the 1990s. Intelligence officers later told the students that ZunZuneo was blacklisted, he said.

      "ZunZuneo, like everything else they did not control, was a threat," Aguero said. "Period."

      In incorrect Spanish, ZunZuneo posted a note on its Facebook page saying it was aware of problems accessing the website and that it was trying to resolve them.

      ¡Que viva el ZunZuneo!" the message said. Long live ZunZuneo!

      In February, when the idea of USAID's involvement in ZunZuneo was suggested to Saimi Reyes and her boyfriend, Ernesto Guerra, they were stunned.

      "How was I supposed to realize that?" Guerra asked. "It's not like there was a sign saying 'Welcome to ZunZuneo, brought to you by USAID."

      "Besides, there was nothing wrong. If I had started getting subversive messages or death threats or 'Everyone into the streets,'" he laughed, "I would have said, 'OK,' there's something fishy about this. But nothing like that happened."

      USAID says the program ended when the money ran out.

      In response, Josefina Vidal, director of U.S. affairs at Cuba's Foreign Ministry, said late Thursday that the ZunZuneo program "shows once again that the United States government has not renounced its plans of subversion against Cuba, which have as their aim the creation of situations of destabilization in our country to create changes in the public order and toward which it continues to devote multimillion-dollar budgets each year."

      "The government of the United States must respect international law and the goals and principles of the United Nations charter and, therefore, cease its illegal and clandestine actions against Cuba, which are rejected by the Cuban people and international public opinion," the statement said.

      The former web domain is now a placeholder, for sale for $299. The registration for MovilChat, the Cayman Islands front company, was set to expire on March 31.

      In Cuba, nothing has come close to replacing it. Internet service still is restricted.

      "The moment when ZunZuneo disappeared was like a vacuum," Guerra said. "People texted my phone, 'What is happening with ZunZuneo?'

      "In the end, we never learned what happened," he said. "We never learned where it came from."

      ___

      Contributing to this report were Associated Press researcher Monika Mathur in Washington and AP writers Andrea Rodriguez and Peter Orsi in Havana. Arce reported from Tegucigalpa, Honduras.
      http://bigstory.ap.org/article/us-secretly-created-cuban-twitter-stir-unrest

      Διαγραφή
    20. US contractor Alan Gross 'may not survive' Cuba jail term
      By Sarah Rainsford

      The lawyer of a US government contractor imprisoned in Cuba says he doesn't know how long he will survive in prison.

      Alan Gross has served four years of a 15-year term for taking internet equipment to Cuba illegally.

      According to his lawyer, Scott Gilbert, Mr Gross has bid farewell to his family and "withdrawn".

      Mr Gross's imprisonment has stymied efforts to improve diplomatic ties between Cuba and the US.

      "Alan is not in a good place," Scott Gilbert told the BBC on a trip to see his client in Havana this week. "As he puts it, he is done with this situation. I don't know how much longer he will survive in there."

      Mr Gross was arrested in December 2009 after importing illegal satellite communications equipment.

      He had been working on a democracy-promotion programme funded by the US government agency, USAID, to spread unmonitored internet access. Communist-run Cuba believes the agency promotes regime-change.

      Scott Gilbert told the BBC that he is 'worried' about the health of his client. He says the 65-year-old suffers from hip pain and can 'barely see' through one eye. He is now confined for 24 hours a day, unable to exercise because of his hips.

      Extreme anger
      Alan Gross launched a hunger strike earlier this year, only calling it off after eight days when his mother intervened.

      "Alan has extreme anger. He's certainly angry at the Cuban government for what he believes is a […] very inappropriate and harsh sentence," Scott Gilbert explained.

      "He is [also] extremely angry with his government, which sent him to Cuba without adequate warnings and training - and since his incarceration, as far as we can see, has done virtually nothing to obtain his release."

      In the State Department's latest comments on the case, spokeswoman Jen Psaki insisted his fate remains at the "forefront of discussions with the Cuban government".

      But such "discussion" remains limited since the US cut formal, diplomatic ties with Cuba after the 1959 revolution.

      Cuba says it is ready to discuss the case of Alan Gross, which they link directly to the fate of the so-called "Cuban Five" intelligence agents, three of whom are still serving long prison sentences in the US.

      The US government has ruled out linking the cases, arguing that Alan Gross was not a spy.
      http://www.bbc.com/news/world-latin-america-28684535

      Διαγραφή
    21. Ευχαριστώ Αντώνη.
      Χαρακτηριστική περίπτωση η πρώτη, της πολυδιάστατης προπαγάνδας που χρησιμοποιούν οι αστοί, όπως έγραφες στο σχετικό πρόσφατο άρθρο, από πλευράς του σκοπού που είχε η επιχείρηση, από πλευράς οργάνωσης των διαφόρων εμπλεκομένων και επικοινωνίας μεταξύ τους, μέχρι ακόμα και τον τρόπο που είναι γραμμένο το ίδιο το άρθρο, με αποκορύφωμα αυτό το σημείο:

      "There should be zero doubt in management's mind and no insecurities or concerns about United States Government involvement.". The memo went on to say that the CEO's clean conscience would be "particularly critical when dealing with Cubacel." [...] Documents show there was hope that an earnest, clueless CEO might be able to persuade Cubacel to back the project.

      Διαγραφή
  8. @Αντώνης

    1. Λες κάπου : "δεν έχω πειστεί για την καταλληλότητα του όρου "ενδοϊμπεριαλιστικής"."

    που σημαίνει ότι Ρωσία - ΗΠΑ δεν έχουν ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό, αλλά κάτι άλλο;


    2. Πολύ σωστά λες "ένα τμήμα της τύχης". Αφορμή-αιτία για μαζικό κίνημα μπορεί κάλλιστα να είναι η λιτότητα από μόνη της.


    3. Δε θεωρώ αυτό που έγινε σε όλη τη Β. Αφρική και τα συνθήματα για "αντεπίθεση του Νότου της Ευρώπης" (που έχουν σιγήσει) ανεξάρτητα από τους γενικότερους σχεδιασμούς των ΗΠΑ και από και τις σαφέστατες (ενδοϊμπεριαλιστικές) αντιθέσεις που υπήρχαν μεταξύ Ε.Ε. και ΗΠΑ, και υπάρχουν και τώρα.

    Κάλλιστα μπορούμε να δούμε το τραπεζικό κεφάλαιο ΗΠΑ και Ε.Ε. να ξαναλλάζει άποψη και να γίνεται εντονότερη η αντίθεση.


    Υ.Γ.: Ο Τσίπρας και η Δούρου δεν αλλάζουν συνθήματα στην τύχη. Ενδοϊμπεριαλιστικές κόντρες και συνεργασίες εκφράζουν και αυτά.

    τσαφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Λες κάπου : "δεν έχω πειστεί για την καταλληλότητα του όρου "ενδοϊμπεριαλιστικής"."

      που σημαίνει ότι Ρωσία - ΗΠΑ δεν έχουν ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό, αλλά κάτι άλλο;"

      Έχει ήδη προηγηθεί συζήτηση σχετικά στο ποστ "Είναι η Ρωσία ιμπεριαλιστική;" Η διατύπωση περί "ενδοϊμπεριαλιστικής σύγκρουσης" προϋποθέτει ασφαλώς ότι η Ρωσία είναι μια ιμπεριαλιστική δύναμη. Δεν με πείθει αυτή η θεώρηση, αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Το σημαντικότερο είναι οι πρακτικές της συνέπειες σε ό,τι αφορά τη στάση στο Ουκρανικό. Διότι στο βαθμό που η σύγκρουση περιγράφεται και γίνεται αντιληπτή ως "ενδοϊμπεριαλιστική", η λογική συνέπεια είναι η ουδετερότητα απέναντι στα εκατέρωθεν στρατόπεδα, κάτι που όμως που δεν διαφαίνεται καθόλου στις αναλύσεις του κόμματος, που ορθώς κατά την άποψή μου δεν είναι καθόλου ουδέτερες, δεν επιμερίζουν τις ευθύνες ίσα και δεν χαρακτηρίζουν τις δύο πλευρές με τον ίδιο τρόπο. Στην πραγματικότητα, πέραν αυτής της συγκεκριμένης φράσης, εγώ δεν έχω εντοπίσει πουθενά στην σχετική κομματική αρθρογραφία χαρακτηρισμό της σημερινής Ρωσίας ως "ιμπεριαλιστικής" δύναμης. Διορθώστε με αν κάνω λάθος.

      Διαγραφή
    2. Δεν βλέπω επίσης κανένα "κάλλιστα" στην αλλαγή σχέσεων ανάμεσα σε ΗΠΑ και ΕΕ. Η μετάφραση του υφιστάμενου και αναμφισβήτητου οικονομικού ανταγωνισμού ανάμεσά τους σε πολιτικο-στρατιωτική σύγκρουση έχει πολύ συγκεκριμένες υλικές προϋποθέσεις, οι οποίες πρέπει να εξεταστούν ρητά.

      1. Έχει οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα τα στρατιωτικά μέσα για να επιδιώξει πολιτικο-στρατιωτική σύγκρουση με τις ΗΠΑ;

      2. Έχει διαφανεί οπουδήποτε στην Ευρώπη μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο μη αποδοχή του στάτους των πρώην μεγάλων δυνάμεών της ως συνεργατών του κυρίαρχου στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σκηνικό;

      3. Ποιες ήταν, ακόμα και πριν τον Β Παγκόσμιο, οι προϋποθέσεις ενδο-ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης στο δυτικό κόσμο; Δεν ήταν ο Α Παγκόσμιος αποτέλεσμα του ξέφρενου ανταγωνισμού για αποικίες εκτός Ευρώπης; Δεν ήταν ο τελικά διαψευσμένος στόχος του Β Παγκοσμίου η ναζιστική αποικιοποίηση της Ανατολής, υπό την ανοχή, αν όχι ενθάρρυνση των δυτικών δυνάμεων;

      Διαγραφή
  9. "Ωστόσο, είναι φανερό ότι η συνάντηση ανέδειξε για άλλη μια φορά τις αντιθέσεις που υπάρχουν ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που συγκρούονται με «Μήλον της Εριδος» την Ουκρανία για τον πλούτο που αυτή έχει και τη γεωστρατηγική της θέση. Ετσι, οι συζητήσεις γίνονται σε μια περίοδο που ανταλάσσονται απειλές και κυρώσεις, την ίδια ώρα που λόγω της αλληλοσύνδεσης των καπιταλιστικών οικονομιών επιδιώκεται και ένας νέος συμβιβασμός, που θα μπορούσε να συγκεράσει συμφέροντα έστω προσωρινά."

    http://www.rizospastis.gr/page.do?id=15389&publDate=27%2F8%2F2014&direction=1&pageNo=19#overlay/0/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. ΟΚ, ευχαριστώ. Πώς βλέπεις τη σχέση ανάμεσα σ' αυτή τη διατύπωση και στην Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας ή στο παρακάτω, από την ίδια εφημερίδα, 19 Αυγούστου;

    "Νέα δεινά για τους λαούς από την ιμπεριαλιστική δράση της ΕΕ
    Η συνεχιζόμενη δολοφονική επίθεση του Ισραήλ σε βάρος του Παλαιστινιακού λαού, η ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ - ΕΕ - ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, σε ανταγωνισμό με τη Ρωσία, οι βομβαρδισμοί των ΗΠΑ στο Ιράκ, η μεθόδευση διαμελισμού της Λιβύης από τις δυνάμεις που στηρίζουν οι ΗΠΑ και η ΕΕ, μαρτυρούν τους ανταγωνισμούς των μονοπωλίων για τις πηγές Ενέργειας και τους δρόμους μεταφοράς της."
    http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=8070129&publDate=19/8/2014

    Αν "η ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ-ΕΕ-ΝΑΤΟ" στην Ουκρανία είναι "σε ανταγωνισμό" με μια άλλη ιμπεριαλιστική δύναμη, τότε, θα μπορούσε εξίσου λογικά να επρόκειτο για ιμπεριαλιστική επέμβαση της Ρωσίας στο Μεξικό και έτσι πολύ απλά δεν διαλέγουμε ιμπεριαλιστές και μένουμε ουδέτεροι όχι απλώς στρατιωτικά αλλά και ηθικοπολιτικά. Το δόγμα μας γίνεται "Ούτε Ουάσινγκτον ούτε Μόσχα", κατά τον συγχωρεμένο Τόνι Κλιφ. Αυτή είναι η λογική συνέπεια. Κάνω λάθος;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το δόγμα μας γίνεται "Ούτε Ουάσινγκτον ούτε Μόσχα", κατά τον συγχωρεμένο Τόνι Κλιφ: http://socialistreview.org.uk/291/neither-washington-nor-moscow

      SWP, Τέταρτη Διεθνής:

      As internationalists, we oppose imperialism in all of its forms, hence the slogan neither Washington nor Moscow. Join ISO Columbus, as we discuss the recent events in relation to what Marxists have to say about imperialism, cold war politics and fascism. There are some suggested readings included, but please join the discussion even if you did not get a chance to read the articles.

      *******************************
      Suggested Readings:

      Will eastern Ukraine break away?
      Revolts in eastern cities have pushed the crisis to a new stage, reports Alan Maass
      http://socialistworker.org/2014/04/21/will-eastern-ukraine-break-away

      Ukraine and the national question
      Sean Larson and Lee Sustar explain how the imperial relationship with Russia has affected Ukraine's economic and political developments, past and present.
      http://socialistworker.org/2014/03/11/ukraine-and-the-national-question

      Ukraine and imperialism
      by Tim Nelson
      http://internationalsocialistnetwork.org/index.php/ideas-and-arguments/international/war-and-imperialism/404-ukraine-and-imperialism

      Διαγραφή
    2. Putin raises the stakes in imperialist Crimea crisis
      by Alex Callinicos
      http://socialistworker.co.uk/art/37577/Putin+raises+the+stakes+in+imperialist+Crimea+crisis

      Διαγραφή
    3. Και εγώ ευχαριστώ για την κατηγορία του τροτσκισμού.

      Διαγραφή
    4. Το ότι θεωρείς ότι αυτό που λέω έχει σχέση με το "Ούτε Ουάσινγκτον ούτε Μόσχα", σημαίνει ότι εξισώνεις την ΕΣΣΔ με την σημερινή καπιταλιστική Ρωσία;

      Διαγραφή
  11. ΘΕΣΗ 6 ΓΙΑ 19ο οπωσδήποτε.
    Πρέπει να ξαναδιαβαστεί!!!
    Ξανά και ξανά. Περιγράφει απολύτως αυτό που πήγε να γίνει στη Συρία, αυτό που γίνεται στην Ουκρανία και κάθε τέτοια περιφερειακή σύγκρουση.

    ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ, λέει στη θέση αυτή. Όχι ΝΑΤΟ και τίποτα άλλο, αλλά ΚΕΝΤΡΑ. Ο ίδιος όρο μπορεί να βρεθεί και στο 17ο και στο 18ο συνέδριο.

    Επίσης σημαντική, η θέση 70 (θέση της Ελλάδας) και θέση 76 (επαναστατική κατάσταση) από το 19ο συνέδριο.

    τσαφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να μεταφράσω το άρθρο του γνωστού Τροτσκιστή Καλλίνικου (τον κράζουν μέχρι και άλλοι Τροτσκιστές για πουλημένο στους Αμερικάνους) ή τα καταλαβαίνετε τα αγγλικά;

      "Third, and now most important, is the _inter-imperialist rivalry between Russia and the West_ over Ukraine"

      Διαγραφή
    2. Aν η Ελλάδα είναι ιμπεριαλιστική, γιατί δεν είναι η Ρωσία;

      Πέτρος

      Διαγραφή
    3. Από ό,τι γνωρίζω, ποτέ δεν έχει χαρακτηριστεί "ιμπεριαλιστική" η Ελλάδα στην κομματική αρθρογραφία. Η θέση είναι ότι είναι μέλος μιας ιμπεριαλιστικής ένωσης προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων της αστικής της τάξης. Ως εκ τούτου, μετέχει στην αναντίρρητα ιμπεριαλιστική πολιτική της ΕΕ, οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά.

      Περαιτέρω, έχω παλιότερα θέσει το ζήτημα το οποίο μοιάζει να μην έχει σημασία για κανένα εκτός εμού: τα ιμπεριαλιστικά κράτη είναι καπιταλιστικά κράτη που προέκυψαν ΟΛΑ από το πέρασμα απ' τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό. Είναι το ίδιο πράγμα κράτη που προέκυψαν από το πέρασμα από το σοσιαλισμό στον καπιταλισμό; Μπορείτε να με βοηθήσετε σε ό,τι αφορά το πώς ακριβώς εξισώνεται η φεουδαρχία με τον σοσιαλισμό ως προς τα αποτελέσματά τους στη διαμόρφωση του σύγχρονου καπιταλισμού και της φύσης του; Γιατί εγώ κολλάω και δεν το καταλαβαίνω αυτό ως εξίσωση.

      Διαγραφή
    4. Δηλαδή ο ελληνικός καπιταλισμός δεν έχει προσεγγίσει ακόμα το ανώτατο-μονοπωλιακό στάδιό του; Θα το προσεγγίσει ποτέ ή θα μείνει εσαεί στη φάση του ελεύθερου ανταγωνισμού;

      Ιμπεριαλιστικά κράτη είναι κράτη που η καπιταλιστική ανάπτυξη τους έφτασε στο ανώτατο στάδιο του. Αν σε κάποιο σοσιαλιστικό κράτος έγινε καπιταλιστική παλινόρθωση, ο καπιταλισμός εντός του δε φτάνει ποτέ στη πλήρη ανάπτυξή του;


      Πέτρος

      Διαγραφή
    5. "Δηλαδή ο ελληνικός καπιταλισμός δεν έχει προσεγγίσει ακόμα το ανώτατο-μονοπωλιακό στάδιό του; Θα το προσεγγίσει ποτέ ή θα μείνει εσαεί στη φάση του ελεύθερου ανταγωνισμού;"

      Υποθέτω ότι ρωτάς εμένα προσωπικά, οπότε θα απαντήσω για λογαριασμό μου. Σε ό,τι αφορά την ερώτησή σου, η εντύπωσή μου είναι ότι η Ελλάδα σαν συνολική οικονομία, έχει ακόμα δρόμο να διανύσει για να φτάσει στο ανώτατο μονοπωλιακό στάδιο. Υπάρχει κυριαρχία των μονοπωλίων σε κλάδους, αλλά η συνολική οικονομία παρουσιάζει ακόμα άνιση ανάπτυξη απ' την άποψη της μονοπωλιακής συγκέντρωσης, και είναι ακριβώς η κρίση που "εκκαθαρίζει" το τοπίο καθώς μιλάμε προς αυτή την κατεύθυνση.

      Ορισμένα στοιχεία για την προαναφερόμενη άνιση ανάπτυξη της μονοπωλιακής συγκέντρωσης στην Ελλάδα:

      "John Schmitt, an economist at the Center for Economic Policy Research in Washington, D.C., pulled together some striking data last fall from an Organization on Economic Cooperation and Development report on entrepreneurship showing that the United States has a strikingly low percentage of its workforce employed by small businesses. The countries at the other end of the spectrum, however, aren’t dynamos—they’re basket cases. If you look at share of the workforce employed by firms with fewer than 10 workers, the leaders among OECD members are Greece, Italy, Portugal, Mexico, and Spain. Only 11 percent of employed Americans work at firms with fewer than 10 employees while 58 percent of Greeks do. Expand it to look at the share of the workforce employed by firms with 50 or fewer workers, and you get Greece, Italy, Portugal, Spain, and Hungary. About one-third of employed Americans work at firms with fewer than 50 employees while 75 percent of employed Greeks do."
      http://www.slate.com/articles/business/small_business/2012/07/the_small_business_problem_why_greece_italy_and_spain_have_too_many_small_firms_.html

      Διαγραφή
    6. Από το Πρόγραμμα του ΚΚΕ:
      "Ο καπιταλισμός στην Ελλάδα βρίσκεται στο ιμπεριαλιστικό στάδιο ανάπτυξής του, σε ενδιάμεση θέση στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, με ισχυρές ανισότιμες εξαρτήσεις από τις ΗΠΑ και την ΕΕ."
      http://www.kke.gr/taytothta/

      Διαγραφή
    7. Εντάξει, θα ετεροκαθορίζομαι από το Callinicos από εδώ και πέρα για να ξέρω ότι βρίσκομαι στην σωστή πλευρά.

      Διαγραφή
    8. "Ιμπεριαλιστικά κράτη είναι κράτη που η καπιταλιστική ανάπτυξη τους έφτασε στο ανώτατο στάδιο του. Αν σε κάποιο σοσιαλιστικό κράτος έγινε καπιταλιστική παλινόρθωση, ο καπιταλισμός εντός του δε φτάνει ποτέ στη πλήρη ανάπτυξή του;"

      Αυτό ακριβώς είναι και το δικό μου ερώτημα, προφανώς, και είναι ένα ερώτημα στο οποίο όχι απλά δεν γνωρίζω εγώ την απάντηση, αλλά δεν γνωρίζω και ποιος τη γνωρίζει. Διότι δεν έχω δει καμία σχετική μελέτη που να διερευνά το ζήτημα αυτό με στοιχεία.

      Διαγραφή
    9. @ Naptha: Σαφή είναι τα πράγματα και δεν αφορούν προσωπικές αντιπαραθέσεις. Η μορφοποίηση του Ουκρανικού με όρους "ενδοϊμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης" είναι εξ αρχής η Τροτσκιστική θέση, και μάλιστα στις χώρες-στενούς συμμάχους των ΗΠΑ. Προφανώς, αυτός είναι ένας πολύ καλός λόγος για να "σκαλίζει" κανείς, όπως είπες, την προφάνεια ή επάρκεια μιας τέτοιας ανάλυσης.

      Διαγραφή
    10. Ξανά μανά, το κείμενο με τίτλο "Dear Αφεντικουλίνι" από το τεύχος 69 του Sarajevo:

      «Σύμφωνα με τα στοιχεία της ελληνικής στατιστικής υπηρεσίας για το 2011:

      - οι πολύ μικρές επιχειρήσεις ήταν 719.952, ή το 96,5% του συνολικού αριθμού των επιχειρήσεων· σ’ αυτές δούλευαν 1.447.218 εργάτες / υπάλληλοι, ή το 57,6% του συνολικού αριθμού των εργατών / υπαλλήλων του ιδιωτικού τομέα· και παρήγαγαν το 35,3% του ιδιωτικού αεπ·

      - οι μικρές επιχειρήσεις ήταν 22.832, ή το 3,1% του συνολικού αριθμού· σ’ αυτές δούλευαν 438.792 εργάτες / υπάλληλοι, ή το 17,5% του συνόλου στον ιδιωτικό τομέα· και παρήγαγαν το 20,6% του ιδιωτικού αεπ·

      - οι μεσαίες επιχειρήσεις ήταν 2.893, το 0,4% του συνόλου· σ’ αυτές δούλευαν 264.427 εργάτες / υπάλληλοι, ή το 15,8% του συνόλου στον ιδιωτικό τομέα· και παρήγαγαν το 15,8% του ιδιωτικού αεπ·

      - συνολικά οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις ήταν 745.677, το 99,9% του συνόλου· μισθοδοτούσαν 2.150.438 εργάτες / υπαλλήλους, ή το 85,6% του συνόλου του ιδιωτικού τομέα· και παρήγαγαν το 71,7% του ιδιωτικού αεπ·

      - οι μεγάλες επιχειρήσεις ήταν 563, το 0,1% του συνόλου· σ’ αυτές δούλευαν 362.955 εργάτες / υπάλληλοι ή το 14,4% του συνόλου του ιδιωτικού τομέα· και παρήγαγαν το 28,3% του ιδιωτικού αεπ.

      Κατ’ αρχήν να τονίσουμε ότι αυτά είναι στοιχεία του 2011, άρα “καθαρά” απ’ τα όποια κλεισίματα έγιναν στη διάρκεια του 2010. Μεγάλη η ομοιότητα με το αντίστοιχο 92,1% του ευρωπαϊκού μέσου όρου ως προς τον αριθμό των “πολύ μικρών” επιχειρήσεων, αλλά μεγάλη η διαφορά με το αντίστοιχο 29,8% του ευρωπαϊκού μέσου όρου ως προς το ποσοστό του “εργατικού δυναμικού” που εκμεταλλεύονται τα “πολύ μικρά” αφεντικά. Ενώ και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει μια χοντρική αναλογία “2 εργάτες / υπάλληλοι ανά πολύ μικρό αφεντικό”, και ενώ από ποσοτική άποψη δεν υπάρχει ιδιαίτερη διαφορά (96,5% στην ελλάδα, 92,1% σ’ όλη την ευρώπη), είναι εντυπωσιακό το ποσοστό εργατών / υπαλλήλων που στην ελλάδα έχει “πολύ μικρά” αφεντικά, σε σχέση με το αντίστοιχο ποσοστό στην ευρώπη: 57,6% έναντι 29,8%. Ανάποδα, ενώ οι “μεγάλες” επιχειρήσεις είναι αναλογικά στο ίδιο ποσοστό επι του συνόλου (0,1% στην ελλάδα, 0,2% στο σύνολο της ευρώπης) απασχολούν αναλογικά πολύ μικρότερο ποσοστό εργατών / υπαλλήλων σε σχέση με το σύνολο της ευρώπης: 14,4% έναντι 33,1%· και αντίστοιχα μικρότερη είναι η συμμετοχή τους στην παραγωγή του ιδιωτικού αεπ: 28,3% έναντι 41,6%.»

      Διαγραφή
    11. «Πράγματι, η συγκριτική κατάσταση είναι η εξής. Τα ντόπια “πολύ μικρά” αφεντικά, όπως και τα ευρωπαϊκά, έχουν κατά μέσο όρο 2 εργάτες / υπαλλήλους. Τα ντόπια “μικρά” αφεντικά, όπως και τα ευρωπαϊκά, έχουν κατά μέσο όρο 19,2 εργάτες / υπαλλήλους (στην ευρώπη 19,3). Τα ντόπια “μεσαία” αφεντικά έχουν κατά μέσο όρο 91,4 εργάτες / υπαλλήλους, έναντι 100 των αντίστοιχων ευρωπαϊκών. Όμως τα ντόπια “μεγάλα” αφεντικά έχουν, κατά μέσο όρο, “μόνο” 643 εργάτες / υπαλλήλους έναντι κάτι παραπάνω από 1000 στο σύνολο της ευρώπης. Που σημαίνει, ότι τα ντόπια “μεγάλα” αφεντικά ανήκουν μεν στο ομώνυμο κλαμπ, αλλά είναι αισθητά “μικρότερα” απ’ τον πανευρωπαϊκό μέσο όρο.

      Αυτό σημαίνει ότι ενώ ο (ευρωπαϊκός, και όχι μόνον αυτός) καπιταλισμός είναι ισχυρά (και) μικρομεσαίος, ο ελληνικός, ειδωμένος στο σύνολο του, είναι ακόμα εντονότερα τέτοιος. Και - πρέπει να σημειωθεί αυτό - σ’ αυτές τις καταγραφές δεν περιλαμβάνεται η “μαύρη” δουλειά στην ελλάδα, που “απλώνει” όσο κατεβαίνει κανείς το “μέγεθος” της επιχείρησης / του αφεντικού. Εν τέλει, και για να μην το βασανίζουμε άλλο: το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των μισθωτών στην ελλάδα (λέμε: το μεγαλύτερο μέρος της πολυεθνικής εργατικής τάξης εδώ) έχει (έχουμε) “πολύ μικρά”, “μικρά” και “μεσαία” αφεντικά... Αυτό είναι παντού μέρος της καπιταλιστικής πραγματικότητας - στην ελλάδα όμως είναι κάτι περισσότερο από απλά “μέρος”. Είναι το 86% αυτής της πραγματικότητας!!!

      Κατόπιν αυτού, όποιος αφήνει έστω και υπονοούμενο ότι είναι “συμφέρον” των εργατών να συμμαχήσουν (να συμμαχήσουμε) με τα μικρομεσαία αφεντικά, είναι απόλυτα σαφές τι ακριβώς εννοεί. Είναι, επίσης, σαφές τι εννοεί όποιος λέει ότι είναι “συμφέρον” των εργατών να συμμαχήσουν (να συμμαχήσουμε) όχι με όλα αλλά οπωσδήποτε με τα “αριστερά” μικρομεσαία αφεντικά, οποιασδήποτε αριστερής απόχρωσης: εννοεί ότι η κοινωνική (ή ταξική) θέση ΔΕΝ παίζει κανέναν ρόλο ούτε στη συνείδηση ούτε στις πρακτικές κανενός, άρα ούτε των μικρομεσαίων αφεντικών!!! Λίγο μένει για να μας πουν ότι “κι αυτά, κατά βάθος, εργάτες είναι....”!!!»

      Διαγραφή
  12. Αναφορές για εισβολή ρωσικών στρατευμάτων στην Ουκρανία, σύμφωνα με τον Ποροσένκο.

    Αλέξανδρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. "Με βάση όλα τα παραπάνω, η Ελλάδα είναι ιμπεριαλιστική χώρα, στη μεσαία βαθμίδα του ιμπεριαλιστικού συστήματος, όπως είναι και η Τουρκία, οι ευρωπαικές χώρες του νότου, με όλες τις διαφορές μεταξύ τους.

    Σε μεγάλη απόσταση από την κορυφή (ΗΠΑ, Γερμανία, Ιαπωνία κλπ) αλλά σε μεγάλη απόσταση και από χώρες της υποσαχάριας Αφρικής ή της Ασίας, στις οποίες οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής έχουν μικρή ιστορία και οι παραγωγικές δυνάμεις παραμένουν σε χαμηλά επίπεδα."

    Όταν είχες αναδημοσιευσει αυτό το απόσπασμα από το PRAXIS (http://leninreloaded.blogspot.gr/2013/03/praxis.html) και μάλιστα με έντονα γράμματα, το είχε αναδημοσιεύσει επειδή συμφωνούσες ή επειδή διαφωνούσες με αυτή τη τοποθέτηση; Σαφώς και ο καθένας έχει κάθε δικαίωμα να αναθεωρήσει απόψεις
    που στη πορεία της καταλαβαίνει για λάθος. Εγώ βέβαια συμφωνώ με το απόσπασμα αλλά θα ήθελα πολύ να διαβάσω τους λόγους της διαφωνίας σου (αν βέβαια διαφωνείς).

    Πέτρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχω γράψει τις δικές μου απόψεις: http://leninreloaded.blogspot.com/2014/07/blog-post_41.html

      Διαγραφή
  14. Οι ανακοινώσεις μιλούν για ενδοαστικους και ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Έχεις δίκιο ωστόσο ότι αποφεύγεται η έκφραση "ιμπεριαλιστική Ρωσία". Αυτό συμβαίνει όμως, κατά την γνώμη μου, για πολύ συγκεκριμένους λόγους. Αφορά την παραφθορά και ευτελισμό της λενινιστικής έννοιας του ιμπεριαλισμού από "αριστερούς" και αστικού (μέχρι και εθνικιστικούς) κύκλους στην Ελλάδα. Και το ΑΑΔΜ για παρόμοιους λόγους εγκαταλείφθηκε, και όχι επειδή πάψαμε να αντιπαλεύουμε τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό. Έτσι ο όρος "ιμπεριαλιστική Ρωσία", με την αστική χρήση του όρου "ιμπεριαλισμός", έχει άλλες συνδηλώσεις από αυτές που επιστημονικά θα όφειλε.

    Γι' αυτό με ενοχλεί αυτή η συζήτηση, γιατί σε φέρνει σε θέση να τονίζεις κάτι που δημιουργεί λανθασμένους συνειρμούς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μάλλον αφορά το γεγονός ότι για "ιμπεριαλιστική Ρωσία" κάνουν λόγο οι Τροτσκιστές, οι οποίοι έχουν μάθει καλά το τροπάρι από τις μέρες που μιλούσαν για "ιμπεριαλιστική ΕΣΣΔ."

      Και βεβαίως, καμία σχέση η Ρωσία και η ΕΣΣΔ ως οικονομίες, αλλά μεγάλη η σχέση στις τακτικές αθώωσης του δυτικού ιμπεριαλισμού.

      Διαγραφή
    2. και ενοχοποίησης των εκάστοτε θυμάτων του, βεβαίως. Μήπως δεν έγινε "εκφυλισμένος και φυλαρχικός" σοσιαλισμός αυτός του Καντάφι όταν έπρεπε να κάνουν μπουρδέλο τη Λιβύη; Μήπως δεν ασκήθηκε δριμεία εξ αριστερών κριτική στον 'Ασαντ απ' τους Σεβαστάκηδες όταν ετοιμάστηκε το αιματοκύλισμα της Συρίας; Για την Γιουγκοσλαβία, πόσα ειπώθηκαν, εξ αριστερών πάντα, για να δικαιολογηθεί ο βομβαρδισμός της; Ε, δεν πρέπει τώρα να γίνουν αιμοσταγείς ιμπεριαλιστές οι Ρώσοι;

      Περιμένεις από μένα να σιωπήσω για κάτι τέτοιο; Στο όνομα ποιου πράγματος;

      Διαγραφή
  15. Αντώνη, δεν αμφισβητώ, ότι αυτή είναι η τροτσκιστική θέση ούτε ότι αυτό έχει σχέση με "τακτικές αθώωσης του δυτικού ιμπεριαλισμού" και ως προς αυτό είναι δικαιολογημένη η προσπάθεια "σκαλίσματος". Όλα αυτά προϋποθέτουν όμως σε ποιο πλαίσιο μιλάς.

    Η αντιδραστικότητα της τροτσκιστικής θέσης έχει τελείως διαφορετικές ρίζες και αφορά και την ιστορική πορεία του ίδιου του Τρότσκι και των τροτσκιστικών κομμάτων και οργανώσεων, καθώς και την σημερινή τους άμεση εμπλοκή στα ιμπεριαλιστικά παιχνίδια. (Και μην ξεχνάμε ότι ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα είναι και ότι άλλα λένε, άλλα κάνουν. Οι "θέσεις"¨τους είναι λόγια στα χαρτιά για τα συνεδριάκια τους. Δεν είναι γραμμή πάλης.

    Η άλλη "παράδοση" τώρα, που δεν είναι καμία άλλη από την συνέχιση της επαναστατικής θεωρίας του μαρξισμού-λενινισμού και της προσπάθειας της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στις Σοβιετικές Δημοκρατίες, δεν έχει δείξει ποτέ καμία ανοχή στον δυτικό ιμπεριαλισμό, δεν έχει συνεργαστεί ούτε υποστηρίξει ποτέ "αντικαθεστωτικούς" οποιουδήποτε είδους σε ανταγωνιστικά καπιταλιστικά στρατόπεδα και ποτέ δεν προέκρινε την απάθεια των "ίσων αποστάσεων".

    Όταν σήμερα όμως μιλάμε για κάποια πράγματα υπάρχει ένας πάρα πολύ σημαντικός λόγος. Ο λόγος είναι ότι η "αντιιμπεριαλιστική" στρατηγική του διεθνούς κινήματος έμπαζε από παντού και κυρίως αφορούσε τελείως διαφορετικές συνθήκες δράσης. Έστρωνες το έδαφος για μέτωπα, συνεργασίες, "αντιμονοπωλιακές κυβερνήσεις" κλπ ακόμα και για "τρίτους δρόμους". Το ΠΑΣΟΚ αυτήν την ασάφεια εκμεταλλεύτηκε.

    Ναι, λοιπόν, το αμερικάνικο-ευρωενωσιακό κεφάλαιο εκφράζει το βασικό πόλο της αντίδρασης σήμερα. Κανένας δεν αμφέβαλε γι΄αυτό (σίγουρα όχι εγώ). Αν τώρα όμως περιμένει κανείς ότι θα κάτσω εγώ να μην αμφισβητήσω το γεγονός ότι το ρωσικό και κινέζικο κεφάλαιο προσπαθεί μέσα από τον ασαφή χαρακτήρα του κινήματος ενάντια στις ΗΠΑ και την ΕΕ να προωθήσει τα συμφέροντά του και να μην προειδοποιώ για τον κίνδυνο μιας τέτοιας (διαφορετικού τύπου) ενσωμάτωσης, να πάει να ψάξει αλλού. Ακόμα και για το δυτικό κεφάλαιο μια τέτοια στάση είναι ακίνδυνη, γιατί δημιουργεί μια αντίσταση αδύναμη, ευμετάβλητη, ακόμα και δυνητικά "εξαγοράσιμη", αν υπάρξουν κάποιοι συμβιβασμοί.

    Και κάτι άλλο: όλα τα κινήματα έχουν ηγεσίες, οργανωτικά κέντρα κλπ. Όταν λοιπόν σε αυτά κάθονται (σταθερά) αστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις, η οποιαδήποτε πάλη είναι καταδικασμένη σε εκφυλισμό. Αυτό είναι το ζήτημα και στην Ουκρανία και όχι κατά πόσον σε ένα θεωρητικό επίπεδο έχουν ενδοιμπεριαλιστική αντιπαράθεση ή όχι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η στάση μας για μένα πρέπει να έχει δυο σαφείς και αδιαπραγμάτευτες πλευρές:
      1. την αδιαπραγμάτευτη καταδίκη του ιμπεριαλισμού, του φασισμού, του ρατσισμού.
      2. την χειραφέτηση του εργατικού, λαϊκού κινήματος από τους "φίλους" του: οπορτουνιστές, συμφιλιωτιστές, αστούς.

      Μια από τις δύο να λείπει, μια από τις δύο εις βάρος της άλλης να αναδεικνύεται, υπάρχει πρόβλημα.

      Διαγραφή
    2. "Η αντιδραστικότητα της τροτσκιστικής θέσης έχει τελείως διαφορετικές ρίζες και αφορά και την ιστορική πορεία του ίδιου του Τρότσκι και των τροτσκιστικών κομμάτων και οργανώσεων, καθώς και την σημερινή τους άμεση εμπλοκή στα ιμπεριαλιστικά παιχνίδια. (Και μην ξεχνάμε ότι ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα είναι και ότι άλλα λένε, άλλα κάνουν. Οι "θέσεις"¨τους είναι λόγια στα χαρτιά για τα συνεδριάκια τους. Δεν είναι γραμμή πάλης."

      Η γραμμή του Τροτσκισμού είναι γραμμή πάλης, υπέρ του αγγλοσαξωνικού ιμπεριαλισμού. Δεν έχει ποτέ χάσει την ευκαιρία να στηρίξει κάθε ιμπεριαλιστική ενέργεια του δυτικού μπλοκ, όπως δεν έχασε την ευκαιρία να χτυπήσει την ΕΣΣΔ και να βοηθήσει ακόμα και τους φασίστες στον Β Παγκόσμιο.

      Όταν ανακύπτουν ζητήματα που τα θέτει ο ίδιος ο ιμπεριαλισμός, ένα ΚΚ είναι υποχρεωμένο να είναι έτοιμο να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της πλαγιοκόπησης όχι μόνο από το αστικο-πατριωτικό ρεύμα, αλλά και από το Τροτσκιστικό. Γνωρίζει εκ των προτέρων ότι και τα δύο τους θα συνεργαστούν, ουσιαστικά, για να μπλοκάρουν ερμηνευτικά, να αποκλείσουν από τη συνείδηση, μια γραμμή που δεν θα είναι ούτε αστικοπατριωτική ούτε Τροτσκιστική.

      Για αυτό παλεύω, για να πετύχουμε την απεμπλοκή από αυτήν την παγίδα. Γιατί όσο παρεμβάλλονται αυτά τα δύο, τόσο χάνεται η ευκαιρία το ΚΚ να εκμεταλλευτεί για τους δικούς του στόχους την ιστορική συγκυρία και διατρέχει ακόμα και τον κίνδυνο να τρωθεί το κύρος του, ενσωματωνόμενο, έστω άθελά του είτε στον ένα από τους δύο πόλους, είτε στον άλλο.

      Διαγραφή
    3. Και συγγνώμη που σκαλίζω: Το ΚΚΟυ απέτυχε να φέρει εις πέρας αυτό το καθήκον και συνεχίζει να μην το επιτελεί. Βρίσκεται προ απαγόρευσης και δεν έχει οργανώσει ούτε ένα συλλαλητήριο. Στην ανατολ. Ουκρανία βρίσκονται μόνο ΔΙΕΓΡΑΜΜΕΝΑ μέλη της. Δεν έχει κάνει καμιά προσπάθεια αυτοτελούς οργάνωσης του ουκρανικού λαού.

      Και πιο πριν: αντί να προειδοποιεί και να οργανώσει τον λαό απέναντι στους κινδύνους της εμπλοκής των ανταγωνισμών, προέκρινε την τελωνειακή ένωση με την Ρωσία, ρίχνοντας νερό στο μύλο τόσο του δυτικού ιμπεριαλισμού όσο και του αντικομμουνισμού.

      Διαγραφή
    4. "Για αυτό παλεύω, για να πετύχουμε την απεμπλοκή από αυτήν την παγίδα. Γιατί όσο παρεμβάλλονται αυτά τα δύο, τόσο χάνεται η ευκαιρία το ΚΚ να εκμεταλλευτεί για τους δικούς του στόχους την ιστορική συγκυρία και διατρέχει ακόμα και τον κίνδυνο να τρωθεί το κύρος του, ενσωματωνόμενο, έστω άθελά του είτε στον ένα από τους δύο πόλους, είτε στον άλλο."

      Συμφωνώ απολύτως και πάντα θεωρώ ότι αυτή είναι η πρόθεση σου. Η διαφωνία μου είναι ότι κάποια πράγματα δεν είναι προς την σωστή κατεύθυνση. Άποψη μου είναι και αυτήν μόνο εκφράζω.

      Διαγραφή
    5. "Η γραμμή του Τροτσκισμού είναι γραμμή πάλης, υπέρ του αγγλοσαξωνικού ιμπεριαλισμού."

      Διορθώνω. Συμφωνώ απόλυτα. Και εκεί αρχίζει και ο προσχηματικός χαρακτήρας οποιασδήποτε τροτσκιστικής "θέσης".

      Διαγραφή
    6. Συγγνώμη που το παρατραβάω, αλλά θέλω να εξηγήσω λίγο την στάση μου σε αυτήν την συζήτηση.

      Το ΚΚΕ έχει κάνει μια τεράστια προσπάθεια επεξεργασίας της ιστορίας του και αυτής του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, αποκατάστασης του επαναστατικού του χαρακτήρα, ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος, με αποκορύφωμα το Πρόγραμμα και τις αποφάσεις το 19ου συνεδρίου.

      Σε αυτήν την προσπάθεια αντιμετώπισε μια τεράστια επίθεση, υπέστη ακόμα και απώλειες και γενικά ετέθη στο στόχαστρου τόσο "αριστερών", οπορτουνιστικών όσο και αστικών δυνάμεων, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.

      Αυτή η εξέλιξη θα παίξει, κατά την γνώμη μου πάντα, καθοριστικό ρόλο τόσο στις εξελίξεις στην Ελλάδα όσο και στην πορεία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Αυτήν την στιγμή διεξάγεται διαπάλη (διαφορετικής κάθε φορά έντασης) σε όλα τα κάπως σοβαρά κόμματα και εργατικές οργανώσεις. Ο άξονας της αφορά ακριβώς αυτό, που κάποιοι σήμερα αντιμετωπίζουν με βδελυγμία και ειρωνεία και εμείς ονομάζουμε "επαναστατικό χαρακτήρα".

      Η "ευαισθησία" μου λοιπόν οφείλεται στο ότι μας περιμένουν στην γωνία. Κάθε ασάφεια, κάθε διαφωνία αποτελεί αφορμή για να υπονομευθεί αυτή η προσπάθεια. Κάποιοι ήδη περιμένουν να σούρουν στο Κόμμα με αφορμή την Ουκρανία είτε τροτσκισμό κλπ. είτε μη εφαρμογή των προγραμματικών του θέσεων, είτε δηλαδή προδοσία είτε ασυνέπεια. Και όλα αυτά παράλληλα με την εκ δεξιών κατηγορία για τον «εθνο-προδοτικό» χαρακτήρα της στάσης του Κόμματος σε περίπτωση ιμπεριαλιστικού πολέμου με συμμετοχή της Ελλάδας!

      Τώρα, ο καθένας μπορεί να έχει τις δικές του αντιλήψεις για διάφορα πράγματα και αυτό είναι απολύτως σεβαστό και συχνά εποικοδομητικό (στον βαθμό που εκφράζεται με συγκεκριμένο τρόπο). Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως τις προτεραιότητες της εποχής. Για μένα, η αποκατάσταση του επαναστατικού χαρακτήρα, η ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος είναι οι προτεραιότητες. Στον βαθμό που δεν απευθυνόμαστε γενικά και αόριστα σε ένα κοινό, αλλά στην εργατική τάξη και του συντρόφους μας, σκοπός είναι να δούμε κάποια στιγμή άσπρη μέρα για το κίνημα. Αν με τις πρώτες δυσκολίες στην εκλαΐκευση των θέσεων αρχίζουν ταλαντεύσεις, έχουμε πρόβλημα. Πρέπει να καταλάβουμε και κάτι για το μέλλον: αν το εργατικό κίνημα και η λαϊκή συμμαχία δεν ανασυσταθεί και ανασυγκροτηθεί, τότε μπορούμε να φωνάζουμε όσο θέλουμε, αλλά θα μας σφάξουν στο γόνατο. Αυτό δεν αφορά τους Ρώσους και τέτοιες μαλακίες, αλλά κυρίως τον δυτικό ιμπεριαλισμό και τις αναπτερωμένες φασιστικές του τάσεις. Αν δεν φανούμε ικανοί στην αυτοτελή οργάνωση της πάλης της εργατικής τάξης, τότε δεν θα μας φάει ο Ρώσος ή ο Κινέζος, αλλά ο Αμερικάνος και ο Ευρωπαίος. Αυτό γίνεται όμως πάλι μόνο αν δεν επιτρέψουμε στην ρώσικη και κινεζική αστική τάξη να μας κάτσει στο σβέρκο. Με άλλα λόγια για την συγκεκριμένη κατάσταση στην Ουκρανία: το πρόβλημα μου δεν είναι – φυσικά! – η ένοπλη πάλη εναντίον των φασιστών, αλλά το ότι υπό αυτήν την μορφή αυτή θα παραμείνει αδύναμη, αποπροσανατολισμένη, διασπασμένη, εξαρτημένη και γενικά καταδικασμένη σε ήττα της εργατικής τάξης.

      Συνεχίζεται

      Διαγραφή
    7. Το ζήτημα για την φύση των σημερινών ανταγωνισμών δεν είναι (για το Κόμμα, σε αντίθεση με τα τροτσκιστοειδη) θέμα θεωρητικό, αλλά στρατηγικό, επαναστατικής θεωρίας, αν θέλετε. Το μήνυμα της ανάλυσης του ΚΚΕ είναι ένα και συγκεκριμένο: δεν διαπραγματευόμαστε την στρατηγική μας, δεν βάζουμε παρενθέσεις και αστερίσκους στις ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΕΣ, ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΕΣ αρχές μας. Αν τώρα κάποιοι θέλουν βάσει αυτού να θεωρούν ότι το ΚΚΕ έχει ενδώσει στον δυτικό ιμπεριαλισμό και τους τροτσκιστικούς κολαούζους του, τότε να ανοίξει κανένα βιβλίο ιστορίας ή να μάθει ανάγνωση (και να μπει και σε κανένα σωματείο, λέμε τώρα).

      Αυτό που κράτησε, τέλος, το Κόμμα και το κίνημα ζωντανά (στον όποιο βαθμό κάθε φορά) δεν ήταν άλλο από την αφοσίωση στην επαναστατική ανατροπή της αστικής εξουσίας και όχι σε μια γενική και αόριστη "ηθική" ή πολιτική πάλη απέναντι στις συνέπειες της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

      ΥΓ. 1: Και κάτι λίγο ξεκάρφωτο και να με συγχωρέσει Αντώνη, αν το έχω κουράσει: αφού αποδείξετε ότι η Κίνα παίζει σήμερα στο «αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο» τον ρόλο που έπαιζε η ΕΣΣΔ (waltendegewalt), να πάτε να το εξηγήσετε αυτό και στους εργάτες της COSCO, μπας και διαλύσουν και αυτό το καταραμένο «ιμπεριαλιστικό» τους σωματείο, που «εξισώνει» το κινέζικο κεφάλαιο με το αμερικάνικο και τον Λάτση. Και μην βιαστεί κανείς: Κανένας «καπιταλισμός με ασιατικές αξίες» του φασίστα Ζ.: απλά καπιταλισμός.

      ΥΓ. 2: Ο τροτσκισμός ποτέ δεν ήταν μέρος του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και ποτέ δεν θα γίνει. Οποιαδήποτε σύγκριση ενός ΚΚ και θέσεων του με αυτόν δεν ευσταθεί όχι για λόγους θεωρίας. Μια θέση δεν σε κάνει τροτσκιστή. Τροτσκιστή σε κάνει η εγκατάλειψη του μαρξισμού-λενινισμού, της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην Σοβιετική Ένωση, της κομμουνιστικής προοπτικής, του εργατικού κινήματος εν γένει και η προσχώρηση στον δυτικό ιμπεριαλισμό. Αυτό για να σταματήσουν οι οποιεσδήποτε συγκρίσεις θέσεων και ανεδαφικές κατηγορίες.

      Διαγραφή
    8. Διαβασα προσεκτικα ολη τη συζητηση. Δεν εχω παρα να προσυπογραψω τον επιλογο σου.
      Προσωπικα για κενα ειναι σλλης ταξεως ζητημα το οτι στην Ελλαδα εχεις να αντιπαλεψεις τον "δυτικο" ιμπεριαλισμο την ΕΕ και το ΝΑΤΟ και αλλο να ταυτιζεις τον ιμπεριαλισμο ως συστημα ως μονοπωλιακο καπιταλισμο μονο με αυτες τις χωρες. Αυτο οδηγει σε επικυνδινες ατραπους κατα τη γνωμη μου. Οδηγει σε θεωριες που κυριαρχουν και σε πολλα ΚΚ κσι στο ΚΚΕ αλλες δεκαετιες για την εξαρτηση, την εθνικη ή πατριωτικη ή αντιιμπεριαλιστικη αστικη ταξη, οδηγουν στη λογικη του μεταβατικου κυβερνητικου προγραμματος, σε αστικοδημοκρατικου χαρακτηρα ενδιαμεσο σταδιο ή σε σκαλοπατι κυβερνητικο για την προσεγγιση της επαναστατικης καταστασης αναιρωντας τον αντικειμενικο χαρακτηρα της τελευταιας.
      Ειναι αλλης ταξεως ζητημα η τακτικη του ΚΚ που προσβλεπει στο να εκμεταλευτει αντιθεσεις και ρηξεις στο ιμπεριαλιστικο στρατοπεδο που θα τις εκμεταλευτει το εργατικο κινημα ή μια αυριανη επαναστατημενη Ελλαδα. (Πχ αν και εχω ξαναπει οτι συτα τα ζητηματσ ειναι αδοκιμο να τα μελεταμε στατικα, εντουτις μια επαναστατημενη Ελλαδα θα μπορουσε να στραφει για αμοιβαιες επωφελης συμφωνιες σε Ρωδια ή Κινα εκμεταλευομενη τον αντσγωνισμο τους με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ.) Τετοια ζητηματα τα κοιταει ενα ΚΚ και σωστα το ΚΚΕ δεν εξισωνει τη Ρωσια με το ΝΑΤΟ ουτε παλαιοτερα στην κριση στην Οσετια το εκανε αλλα αυταπατη για το αν η Ρωσια ή η Κινα ειναι κρατη με καπιταλισμο στο μονοπωλιακο σταδιο ανσπτυξης τους δεν μπορει να υπαρχει. Προσωπικα απο πσλαιοτερα νηματα για Κινα και Ρωσια δεν πειστηκα οτι δεν ειναι αυτες οι χωρες στο ιμπεριαλιστικο σταδιο αναπτυξης τους.
      Εν κατακλειδι αν θεωρησουμε τη Ρωσικη αστικη ταξη ή οποιαδηποτε αστικη ταξη συμμαχο στον αγωνα εναντια στον ιμπεριαλισμο ,ταυτιζοντας τον τελευταιο αποκλειστικα με τις ΗΠΑ οπως κανουν χωρες της λατινικης αμερικης (Βολιβια,Αργεντινη,Βενεζουελα ,Εκουαδορ κλπ) τοτε ξεφευγουμε απο τακτικη ευαιλιξια που τιθεται στην υπηρεσια της εξυπηρετησης της στρατηγικης. Σε αυτη την περιπτωση η τακτικη ξεκοβεται και αυτονομηται απο τη στρατηγικη. Ουσιαστικα παιρνει τη θεση της και αυτο ,περα απο το οτι οδηγει την εργατικη ταξη να παλευει κατω απο ξενες σημαιες στελνοντας στις καλενδες το σοσιαλισμο , δεν προσφερει ουτε καν την ευαιλιξια της τακτικης ισα ισα δενει και το ΚΚ και το κινημα σε λογικες που δεν θα αμφισβητουν τα ιερα και οσια του καπιταλισμου.

      Δεν πρεπει να ξεχναμε τη διαλεκτικη σχεση οικονομιας - πολιτικης και ποια καθοριζει ποια. Αν το ξεχασουμε κινδυνευουμε να κανουμε το λαθος που σωστα επεσημανε ενα κειμενο που ειχε αναδημοσιευτει κσι εδω απο την συντακτικη ομαδα του Praxis για τον ιμπεριαλισμο. Κινδυνευουμε να αποκοψουμε τον ιμπεριαλισμο απο την οικονομικη βαση του που ειναι ο καπιταλισμος και να τον ταυτισουμε με την στρατιωτικη ισχυ και επιθετικοτητα.

      ratm

      Διαγραφή
    9. Επαναλαμβάνω ότι αν το θεωρητικό συμπέρασμα είναι ότι η Ρωσία και η Κίνα είναι ιμπεριαλιστικές χώρες, τότε απορρέουν συγκεκριμένες συνέπειες στην πολιτική ενός ΚΚ. Και κατά συνέπεια, όταν η πολιτική που ακολουθείται δεν είναι αυτή που υπαγορεύεται λογικά, όταν δηλαδή το ΚΚ δεν κρατάει ουδετερότητα και ίσες αποστάσεις από δύο πόλους που αναγνωρίζει ως εξίσου ιμπεριαλιστικούς, τότε το ΚΚ δρα ασυνεπώς και με αντιφάσεις.

      Απλή λογική.

      Διαγραφή
    10. Είτε δεν είναι οι Ρωσία και Κίνα ιμπεριαλιστικές και συνεπώς δεν ακολουθούνται ίσες αποστάσεις είτε είναι και συνεπώς η στάση είναι η ουδετερότητα.

      Παρακαλώ κάποιων να μου εξηγήσει πώς στέκεται λογικά και να είναι ιμπεριαλιστικές, και να καταγγέλεται η δράση σε βάρος της πρώτης ως ιμπεριαλιστική, φασιστική, πραξικοπηματική, κλπ.

      Αν μου το εξηγήσει λογικά, θα ήμουν πάρα πολύ ευγνώμων.

      Διαγραφή
    11. Υπάρχουν μήπως "δίκαιοι" και "άδικοι" ιμπεριαλιστές, ή μήπως "επιτιθέμενοι" και "αμυνόμενοι" ιμπεριαλιστές και δεν το γνωρίζω εγώ;

      Διαγραφή
    12. Η γνώμη μου συνοπτικά είναι (και με όλο το σεβασμό Αντώνη αλλά νομίζω ότι διαφωνώ σε αυτό το σημείο μαζί σου):
      Η Ρωσία είναι ιμπεριαλιστική χώρα-ο καπιταλισμός εντός της είναι στο μονοπωλιακό του στάδιο. Είναι ιμπεριαλιστική όπως ιμπεριαλιστική είναι και η Ελλάδα.Το μόνο στο οποίο διαφέρει η Ρωσία από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Δύσης είναι πρώτα και κύρια η ισχύς (οικονομικά κυρίως αλλά και στρατιωτικά αν και σε πολύ μικρότερο βαθμό) και έπειτα στο ότι εντός της σαφώς και υπάρχουν συγκριτικά-επί του παρόντος τουλάχιστον-αρκετά περισσότερες δυνάμεις που μπορούν να προβάλλουν αντιστάσεις. Οι όχι ίσες αποστάσεις δεν έχουν να κάνουν με το ότι η καπιταλιστική Ρωσία μας είναι πιο συμπαθής από την καπιταλιστική Γερμανία παραδείγματος χάρη αλλά διότι ο αντιστεκόμενος λαός της Ουκρανίας έχει πρώτα και κύρια στοχοποιηθεί από την ιμπεριαλιστική επέμβαση των Δυτικών δυνάμεων που έχουν επιβάλλει ένα φασιστικό καθεστώς στις ελεγχόμενες από αυτούς περιοχές της χώρας. Οι μη ίσες αποστάσεις δεν είναι "βοήθεια" στην καπιταλιστική Ρωσία αλλά προσπάθεια να βοηθηθούν τα υγιή στοιχεία τόσο μέσα στον αγωνιζόμενο Ουκρανικό λαό όσο και μέσα στη Ρωσική κοινωνία ώστε να καταφέρουν να ενδυναμωθούν και να γίνει εν τέλει κατορθωτό να αγωνιστούν κάτω από τη δική τους σημαία.

      Κάτι ακόμα:
      "Υπό συγκεκριμένες ειδικές ιστορικές συνθήκες, η πορεία της αστικής, ιμπεριαλιστικής επίθεσης παίρνει τη μορφή του φασισμού".
      Αυτό μας λέει ότι ο φασισμός είναι παράγωγο της εποχής του ιμπεριαλισμού, του σταδίου σαπίσματος του καπιταλισμού. Δε μπορεί δηλαδή να αναγνωρίζουμε την Ιταλία της δεκαετίας του '20 ως ιμπεριαλιστικό κέντρο (έστω και από τα όχι σημαντικότερα) στο οποίο ο φασισμός-ως εξέλιξης της καπιταλιστικής πολιτικής στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο-πήρε τη πρώτη ολοκληρωμένη μορφή του και να συζητάμε επί μακρόν αν ο καπιταλισμός στην Ελλάδα του 2014 έχει φτάσει στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο ή θέλει ακόμα πολύ.

      ρα

      Διαγραφή
    13. Ωραία, ευχαριστώ για την συγκεκριμένη απάντηση, βοηθά τη συζήτηση.

      "Οι όχι ίσες αποστάσεις δεν έχουν να κάνουν με το ότι η καπιταλιστική Ρωσία μας είναι πιο συμπαθής από την καπιταλιστική Γερμανία παραδείγματος χάρη αλλά διότι ο αντιστεκόμενος λαός της Ουκρανίας έχει πρώτα και κύρια στοχοποιηθεί από την ιμπεριαλιστική επέμβαση των Δυτικών δυνάμεων που έχουν επιβάλλει ένα φασιστικό καθεστώς στις ελεγχόμενες από αυτούς περιοχές της χώρας."

      Αυτό (το πού εκφράζεται αλληλεγγύη) είναι σαφές, έχει αποσαφηνιστεί από την κομματική αρθρογραφία. Το ερώτημα είναι αν είναι επαρκές για να απαντηθεί το ερώτημα που έθεσα.

      Διότι:

      1. Η επίθεση στην Ουκρανία εκ μέρος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ είναι ρητά και αναντίρρητα από όλους συνδεδεμένη με τη Ρωσία. Συνεπώς δεν μπορεί να αποσπάται το ένα από το άλλο. Αποσπασμένα από τη Ρωσία, δεν ενδιαφέρει το ΝΑΤΟ η Ουκρανία. Την ενδιαφέρει στα πλαίσια της περικύκλωσης της Ρωσίας.

      2. Δεν αναιρείται το γεγονός της μονομέρειας της επιθετικότητας, το οποίο επιβεβαιώνουν τα πράγματα.

      3. Δεν αναιρείται το γεγονός ότι η Ρωσία υπερασπίζεται "ζωτικό χώρο" στα σύνορά της, ενώ οι ΗΠΑ και η ΕΕ κάνουν ξεκάθαρα επεκτατική πολιτική.

      4. Δεν αναιρείται το γεγονός ότι αν η Ρωσία δεν αντιδράσει, τότε πολύ απλά ο πληθυσμός της Ανατολικής Ουκρανίας θα σφαγιαστεί αβοήθητος από τους φασίστες του Κιέβου, που έχουν την σαφή και ρητή στρατιωτική στήριξη του ΝΑΤΟ.

      Μια ανάλυση που προϋποθέτει ότι και οι δύο χώρες είναι ιμπεραλιστικές, πώς ακριβώς απαντά στα πιο πάνω ζητήματα;

      Διαγραφή
    14. "Δε μπορεί δηλαδή να αναγνωρίζουμε την Ιταλία της δεκαετίας του '20 ως ιμπεριαλιστικό κέντρο (έστω και από τα όχι σημαντικότερα) στο οποίο ο φασισμός-ως εξέλιξης της καπιταλιστικής πολιτικής στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο-πήρε τη πρώτη ολοκληρωμένη μορφή του και να συζητάμε επί μακρόν αν ο καπιταλισμός στην Ελλάδα του 2014 έχει φτάσει στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο ή θέλει ακόμα πολύ. "

      Θυμίζω τι έγραψα, αν θες διευκρίνησε πού διαφωνείς:
      Εφόσον με τον "ιμπεριαλισμό" σηματοδοτούμε μια λενινιστική αναλυτική έννοια, οφείλουμε να διευκρινήσουμε στους κοσμοπολίτες και τους εθνικιστές ταυτοχρόνως κάτι πολύ βασικό: ο ιμπεριαλισμός δεν προέρχεται, γενικά και αφηρημένα, από "χώρες." Δεν ανήκει στην κατηγορία των γεωγραφικο-εθνογραφικο-πολιτισμικών εννοιών. Ο ιμπεριαλισμός, αντιθέτως, προέρχεται πολύ συγκεκριμένα από τις νομοτελειακές εξελίξεις στη μορφή και τον χαρακτήρα των επιδιώξεων μιας τάξης -- της αστικής τάξης. Είναι οικονομική έννοια, έννοια οικονομικής περιοδολόγησης, με απτές πολιτικές, και όταν το επιτρέπουν ή το επιβάλλουν οι συνθήκες, στρατιωτικές, συνεπαγωγές.

      Οι τάξεις, βεβαίως, δεν υπάρχουν σε κοινωνικά κενά αέρος. Συγκροτούνται και αναπτύσσονται μέσα σε εθνικές κοινωνίες και οικονομίες. Όταν η συμμαχία χρηματοπιστωτικού και βιομηχανικού κεφαλαίου κυριαρχήσει σε αυτές τις κοινωνίες και οικονομίες, όταν τα συμφέροντά της φτάσουν να ταυτιστούν χωρίς αξιόλογες αντιστάσεις με τα "εθνικά" συμφέροντα, τότε η "χώρα" λειτουργεί ως φορέας του ιμπεριαλισμού, στον ίδιο ακριβώς βαθμό που λειτουργεί ως φορέας των συμφερόντων της ταξικής βάσης η οποία έχει εισέλθει στο ιμπεριαλιστικό στάδιο της ανάπτυξής της.

      Τούτο σημαίνει, με πολύ απλά λόγια, ότι δεν υπάρχουν κοινωνίες που έχουν εμβολιαστεί κατά του "ιμπεριαλισμού", ότι ο κόσμος δεν χωρίζεται σε "χώρες" που "γεννήθηκαν" ιμπεριαλιστικές, και άλλες που "δεν τις πιάνει" το ιμπεριαλιστικό μικρόβιο. Αλλά δεν πρέπει να αγνοείται, ταυτοχρόνως, ότι το θεμελιακό εργαλείο και δεκανίκι του ιμπεριαλισμού, ο σωβινιστικός ρατσισμός απέναντι σε "υπανθρώπους", αφήνει βαθιά σημάδια στον πολιτικό πολιτισμό χωρών που διαποτίζονται για μακρύ χρονικό διάστημα από την κυριαρχία ιμπεριαλιστικών αστικών τάξεων, και ότι ως συνέπεια, το ιδεολογικό εποικοδόμημα σε τέτοιες κοινωνίες τείνει να κάνει αυτό που κάνει γενικά η ιδεολογία: να αναπαράγει διαρκώς τις συνθήκες εύκολης και αναντίρρητης κυριαρχίας του ιμπεριαλιστικού ταξικού προσανατολισμού σε όλη την κοινωνία και να ενθαρρύνει την "στενή" εκδήλωση του ιμπεριαλισμού ως πολεμοχαρούς σωβινιστικού εθνικισμού και βούλησης βίαιης επιβολής των αστικών συμφερόντων σε βάρος των λαών άλλων χωρών -- που τυχαίνει να είναι πολύ συγκεκριμένες ιστορικά και "φυλετικά". Με απλά λόγια: δεν έχουν όλες οι χώρες, όλες οι κοινωνίες αν προτιμάτε, τις ίδιες αντιστάσεις απέναντι στο πλήρες φάσμα εκδήλωσης της ιμπεριαλιστικής καπιταλιστικής βαρβαρότητας, όπως δεν έχουν όλες οι χώρες τις ίδιες δυνατότητες να θρέψουν τη συμμαχία χρηματιστικού και βιομηχανικού κεφαλαίου σε βαθμό τέτοιο ώστε να κυριαρχήσει απόλυτα εσωτερικά και να αναπτύξει διεθνή επιθετικότητα.
      http://leninreloaded.blogspot.com/2014/07/blog-post_41.html

      Διαγραφή
    15. "Όταν η συμμαχία χρηματοπιστωτικού και βιομηχανικού κεφαλαίου κυριαρχήσει σε αυτές τις κοινωνίες και οικονομίες, όταν τα συμφέροντά της φτάσουν να ταυτιστούν χωρίς αξιόλογες αντιστάσεις με τα "εθνικά" συμφέροντα, τότε η "χώρα" λειτουργεί ως φορέας του ιμπεριαλισμού"

      Παράβαλε με την παρατήρηση για την περίοδο Πούτιν, και το τι δείχνει για τις προϋποθέσεις της αστικής ιδεολογικο-πολιτικές κυριαρχίας στη Ρωσία:

      "Ο φιλελεύθερος πατριωτισμός του Πούτιν γίνεται φανερός, πάνω από όλα στον σεβασμό του για τα επιτεύγματα όλων των περιόδων της ιστορίας μας -- της τσαρικής, της κομμουνιστικής και της μετακομμουνιστικής. Έτσι, για πρώτη φορά στον εικοστό αιώνα, έχουν δημιουργηθεί οι ιδεολογικές συνθήκες για την εθνική συμφιλίωση και για σταθερή ειρήνη ανάμεσα στους πολίτες."
      http://leninreloaded.blogspot.com/2014/08/blog-post_30.html

      Παραπέμπει σε σταθερή και αναμφισβήτητη κυριαρχία της αστικής τάξης αλά Αγγλία και Γαλλία αυτή η περιγραφή της ανάγκης που έχει η ρωσική αστική τάξη να αποδεχτεί ΚΑΙ τα επιτεύγματα του υπαρκτού σοσιαλισμού στα πλαίσια της στήριξης ιδεολογικής της ηγεμονίας; Έχεις δει πολλές αστικές τάξεις στην Ευρώπη να αναγκάζονται να υπερασπιστούν τον υπαρκτό για να στηριχθούν; Προχτές στην Κύπρο, η Ρωσική πρεσβεία εξέδωσε ανακοίνωση υπεράσπισης της εξωτερικής πολιτικής της ΕΣΣΔ στην Κύπρο, ακριβώς στα πλαίσια του ότι αναλαμβάνει η αστική τάξη της χώρας τις συνέπειες του δόγματος της "ιστορικής συνέχειας", χωρίς το οποίο δεν μπορεί να συγκρατήσει τη χώρα και να ασκήσει πολιτική εξουσία.

      Διαγραφή
    16. «Είτε δεν είναι οι Ρωσία και Κίνα ιμπεριαλιστικές και συνεπώς δεν ακολουθούνται ίσες αποστάσεις είτε είναι και συνεπώς η στάση είναι η ουδετερότητα.¨»

      Δεν θέτεις το ζήτημα σε σωστή βάση. Tο κομμουνιστικό επαναστατικό κίνημα ΠΟΤΕ δεν πήρε «ουδέτερη στάση» και «ίσες αποστάσεις» ακόμα και (ίσως πρωτίστως!) στις ΕΝΔΟΪΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ συγκρούσεις. Οι μπολσεβίκοι δεν πήραν «ίσες αποστάσεις». Δεν μπορείς να πάρεις, από την στιγμή που καθήκον του ΚΚ κάθε χώρας είναι να ανατρέψει την αστική εξουσία ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΤΟΥ και να εγκαθιδρύσει και να υπερασπιστεί της εργατική εξουσία. Αυτό το καθήκον εκπλήρωσαν με επιτυχία οι μπολσεβίκοι, με αποτυχία οι ευρωπαίοι κομμουνιστές, αλλά πρόδωσε η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Για να τελειώνουμε λοιπόν: δεν υπάρχει «ουδέτερη στάση». Και όταν η εργατική τάξη πάλεψε ενάντια στον ξένο φασισμό και ιμπεριαλισμό, το έκανε «σωστά», δηλαδή επαναστατικά, κομμουνιστικά, μόνο όταν είχε ως προοπτική να μην αφήσει «την δική της» αστική τάξη να επανέλθει στην εξουσία.

      Όλη αυτή η συζήτηση περί «ίσων αποστάσεων» είναι αποπροσανατολιστική και δεν σχετίζεται καν με τον χαρακτήρα της σημερινής σύγκρουσης.

      Διαγραφή
    17. Στο κάτω κάτω όταν λέμε ότι τα ιμπεριαλιστικά σχέδια τα πληρώνουν οι λαοί, το λέμε για να κρατήσουν οι λαοί «ουδετερότητα»; Όχι, το λέμε για να εμποδίσουν όλα αυτά τα σχέδια. Όχι, καθόλου ουδέτεροι δεν είμαστε. Δεν είμαστε ουδέτεροι όταν κάνει τα παιχνιδάκια της η αστική τάξη. Σε έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο, στον οποίο εμπλέκεται η Ελλάδα, καθόλου ουδέτεροι δεν θα είμαστε: «τι Έλληνας, τι Τούρκος» και κάτσε στα αυγά σου. «Ούτε Έλληνας, ούτε Τούρκος» στο στόμα κομμουνιστών είναι σύνθημα όχι απάθειας, απολογίας και συμβιβασμού, αλλά ανατροπής, επανάστασης, ανάληψη πρωτοβουλίας εκ μέρους των μαζών. Δεν ξέρω τι φαντάζονται μερικοί, αλλά δεν σημαίνει ούτε «εθνικός αγών», ούτε λιποταξίες από τον στρατό: σημαίνει οργάνωση επιτροπών (Σοβιέτ!) στρατιωτών και εργατών.

      ΥΓ. Δεν έχω δει τροτσκιστή των «ίσων αποστάσεων» να έκανε ποτέ τέτοιο πράγμα. Αντίθετα, καταδίκασαν και πολέμησαν την ΕΑΜική αντίσταση, τις επιτροπές του λαού, των αγροτών, των εργατών. Δεν υπάρχουν «ίσες αποστάσεις». Υπάρχουν κομμουνιστές και υπάρχουν κοπρόσκυλα. .

      Διαγραφή
    18. "Δεν θέτεις το ζήτημα σε σωστή βάση. Tο κομμουνιστικό επαναστατικό κίνημα ΠΟΤΕ δεν πήρε «ουδέτερη στάση» και «ίσες αποστάσεις» ακόμα και (ίσως πρωτίστως!) στις ΕΝΔΟΪΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ συγκρούσεις"

      "Ολόκληρος ο λαός της Ελλάδας ξεσηκώθηκε σαν ένας άνθρωπος και χάλασε τα σχέδια του φασισμού. Με το αίμα του ο λαός εξασφάλισε τη λευτεριά και την ανεξαρτησία του. Εξω απ' αυτά η Ελλάδα δεν έχει καμιά θέση στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ανάμεσα στην Αγγλία και Ιταλία - Γερμανία. Αφού ο λαός μας υπερασπίσει αποτελεσματικά την ανεξαρτησία και την εθνική λευτεριά του, σήμερα ένα μονάχα πράμα θέλει: Ειρήνη και ουδετερότητα με τούτους τους όρους: 1) Να ξανάρθουν τα πράγματα όπως ήταν στις 28 Οχτώβρη 1940 δίχως καμιά εδαφική - οικονομική - πολιτική ζημιά σε βάρος της Ελλάδας. 2) Οι πολεμικές δυνάμεις της Αγγλίας να φύγουν όλες απ' τα χώματα και τα νερά της Ελλάδας. Με βάση τους δύο αυτούς όρους να ζητήσουμε αμέσως απ' την κυβέρνηση της ΕΣΣΔ να μεσολαβήσει για να γίνει ελληνοϊταλική ειρήνη. Αυτό είναι σήμερα το μοναδικό εθνικολαϊκό συμφέρον. Και η πράξη έχει αποδείξει ότι μόνον η ΕΣΣΔ σήμερα έδωσε την ειρήνη και ουδετερότητα της Γιουγκοσλαβίας - Βουλγαρίας - Τουρκίας."
      Νίκος Ζαχαριάδης, Ανοιχτή επιστολή στον ελληνικό λαό (δεύτερη), 26 Νοέμβρη 1940.
      http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=6512265&publDate=

      Διαγραφή
    19. Θέλουμε να συζητήσουμε για τα ορθά και τα λάθη της κομματικής γραμμής και στρατηγικής την δεκαετία ΄40-'50; Δεν έχω πρόβλημα (παρά τις ελλείψεις μου), αλλά δεν νομίζω ότι θα βοηθήσει και πολύ. Στο κάτω κάτω έχει κάνει και το Κόμμα την επεξεργασία του.

      Να σημειώσω βέβαια:
      26 Νοέμβρη 1940: ο ελληνικός στρατός έχει εξαπολύσει αντεπίθεση και έχει ήδη μπει στην Κορυτσά (22 Νοέμβρη), διαφαίνεται δηλαδή πλέον καθαρά η πρόθεση ιμπεριαλιστικής επέκτασης της ελληνικής αστικής τάξης. Το σύνθημα για ειρήνη και ουδετερότητα δεν αφορά την ουδετερότητα του ταξικού κινήματος. Ήταν σύνθημα και τακτική με σκοπό να εμποδίσει τα ιμπεριαλιστικά σχέδια των αστικών τάξεων των δύο χωρών (όπως γράφω στο προηγούμενο σχόλιο). Αυτό αφορά κάθε σύνθημα ειρήνης και "ουδετερότητας" ιδωμένα από ταξική σκοπιά: είναι κόντρα στις διαθέσεις των ιμπεριαλιστών και όχι υποστήριξη της μίας αστικής τάξης εις βάρος της άλλης. Είναι επίσης γραμμή υπονόμευσης της ίδιας της αστικής εξουσίας της χώρας σου, η οποία στην συγκεκριμένη περίπτωση είχε σκοπό να εκμεταλλευθεί την μετατροπή του αμυντικού πολέμου σε επιθετικό-επεκτατικό. Άρα δεν είναι ούτε γραμμή "ουδετερότητας" του ΚΚ.
      Επίσης βλέπουμε ότι δεν υπάρχει καμία ουδετερότητα και σε άλλα ζητήματα: Έξω οι Άγγλοι, εγγυήτρια η ΕΣΣΔ.
      Σαφώς έξω λοιπόν και σήμερα το ΝΑΤΟ και η ΕΕ, αλλά μήπως μπορεί να εγγυηθεί τίποτα η καπιταλιστική Ρωσία;

      Διαγραφή
    20. Δεν έχω καμία πρόθεση να συζητήσω τα σωστά και λάθη της κομματικής γραμμής στην οποιαδήποτε δεκαετία. Αιτιολόγησα με ένα παράδειγμα βαρύνουσας σημασίας το γιατί έθεσα το ζήτημα με τους όρους που το έθεσα. Αν υπάρχουν ιστορικά αντιπαραδείγματα όπου το ζήτημα δεν τίθεται έτσι (όπου δηλαδή αναγνωρίζεται μια σύγκρουση ως "ενδοϊμπεριαλιστική" αλλά βγαίνουν ΑΛΛΑ συμπεράσματα από όσα, ορθά κατά την κρίση μου, βγάζει ο Ζαχαριάδης), ας παρατεθούν.

      Διαγραφή
    21. Μα σου εξήγησα, γιατί τοποθετείς το ζήτημα (πάλι) με λανθασμένο τρόπο: ο Ζαχαριάδης δεν παίρνει θέση "ουδετερότητας" απέναντι στις ιμπεριαλιστικές αστικές τάξεις, στην ενδοϊμπεριαλιστική διένεξη. Θέτει όρους ειρήνης και ουδετερότητας μεταξύ Ελλάδας-Ιταλίας. Αυτή είναι στο κάτω κάτω κυρίως γραμμή κατά της ελληνικής αστικής τάξης πλέον (και προς όφελος του ελληνικού λαού φυσικά).

      Και ακριβώς τα ίδια συμπεράσματα βγαίνουν (ορθά) και σήμερα. Κάτω τα χέρια από την Ουκρανία, κάτω τα χέρια από τον ουκρανικό λαό. Αυτό είναι το σύνθημα σήμερα. Αλλά δεν είναι σύνθημα "ουδετερότητας". Είναι σύνθημα πολεμικό ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.

      Βέβαια κάποιοι παίρνουν άλλες θέσεις: Καμιά "ουδετερότητα" της χώρας του δεν ζητούσε το ΚΚΟυ, αλλά πρόσδεση της στην τελωνειακή ένωση (ορθά μάλλον, αφού η Ρωσία δεν είναι ιμπεριαλιστική χώρα...)

      Και κάτι άλλο: μιλάμε για ενδοϊμπεριαλιστική σύγκρουση, "ουδετερότητα" αν θες. Αλλά καμία ουδετερότητα δεν δείχνουμε απέναντι στην φασιστική κυβέρνηση του Κιέβου.

      Διαγραφή
  16. Θα θελα να σκεφτώ λίγο μεγαλόφωνα για κάποια θέματα που με απασχολούν και νομίζω είναι σχετικά με το άρθρο αλλά και με το άρθρο "Είναι η Ρωσία ιμπεριαλιστική;"

    α) Σε τι βαθμό η ρωσική (και η κινεζική) οικονομία ελέγχεται / καθορίζεται / επηρεάζεται από αυτό που θα μπορούσαμε με ασφάλεια να αποκαλέσουμε "παγκόσμιο" (δλδ κυρίως βορειοαμερικάνικο-ευρωπαϊκό και μερικών χωρών ακόμα) μονοπωλιακό κεφάλαιο; (Είναι γεμάτο το διαδίκτυο από γραφήματα που δείχνουν τον βαθμό ολοκλήρωσης των μονοπωλίων στον "πρώτο κόσμο").

    β) Οι διακράτικες συμφωνίες της Ρωσίας (και όχι οι εταιρικές με τα κράτη στα οποία γίνεται "επένδυση" - ή αλλιώς πλιάτσικο) με διαπραγμάτευση και πιθανά αμοιβαία επωφελείς, με κράτη "παρίες" (για την "δημοκρατική" δύση) όπως το Ιράν, η Κούβα, κ.α. είναι ιμπεριαλισμός;

    γ) Σε τι βαθμό οι κυρώσεις ιδίως στον τομέα του χρηματοπιστωτικού συστήματος κατά της Ρωσίας αυξάνουν τις φυγόκεντρες τάσεις του ρωσικού καπιταλισμού από τους παγκόσμιους οργανισμούς ελέγχου των ροών χρήματος / εμπορευμάτων (ΠΟΕ,ΔΝΤ,Παγκ.Τράπεζα,κ.α.); Και αυτή η αποκοπή απ το μέχρι πρότινος σχεδόν ενιαίο παγκόσμιο σύστημα, μήπως διευκολύνει και την έναρξη ενός παγκοσμίου πολέμου, μειόνωντας το συστημικό ρίσκο για την "δύση" (η οποία είναι ουσιαστικά αυτό το "σύστημα");

    δ) Πως χαρακτηρίζουμε την άσκηση πολιτικής με χρήση κρατικά ελεγχόμενων εταιριών (ουσιαστικά) στην Ρωσία και την Κίνα; Είναι το ίδιο η Rosneft και Gazprom με την BP και την Shell; Είναι αυτονομημένο το industrial-military complex της Ρωσίας όπως στις ΗΠΑ; Τι τεχνογνωσία και υποδομές δίνει στην Αφρική η Κίνα ή π.χ. στο Πακιστάν (παρουσιάζοντας ένα νόστιμο και επωφελές καρότο - προφανώς για να πετύχει τους εμπορικούς στόχους της - σε σχέση με το ασταμάτητο μαστίγιο της Δύσης);

    ε) και τελευταίο. Έχει ξεκινήσει μια διαδικασία "ξηλώματος" του παγκόσμιου pax americana (τουλάχιστον στο επίπεδο του εμπορίου και της ενέργειας, όπου παρατηρούμε την λεγόμενη "απο-δολλαροποίηση"), από το "αντίπαλο δέος" (δλδ έναν συνασπισμό καπιταλιστικών εθνών-κρατών όπως οι BRICS - οι οποίοι θα διευρυνθούν πιθανά και με άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής). Πως το αξιολογούμε αυτό; θετικά; αρνητικά; δε μας καίγεται καρφί;

    Όλα αυτά θα τα βρούμε μπροστά μας συντομότερα απ ότι περιμένουμε, το μόνο σίγουρο για μένα είναι ότι (παρόλο που δεν μπορώ να δώσω όνομα στην μορφή) άλλος ο καπιταλισμός της Ρωσίας/Κίνας/Βραζιλίας/Ινδίας/Νότιας Αφρικής (και μεταξύ τους έχουν μεγάλες διαφορές), κι άλλος του λεγόμενου πολιτισμένου "πρώτου κόσμου".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χτες διάβασα στον Κυριακάτικο Ριζοσπάστη (τους πήρα μαζεμένους γιατί μου τους κρατάνε στο περίπτερο αν δεν είμαι εδώ) το κάτωθι άρθρο, το οποίο δεν ξέρω πού οδηγεί σε ό,τι αφορά τα ερωτήματα που θέτεις: http://rizospastis.gr/story.do?id=8060632&publDate=10/8/2014

      Η δομή του άρθρου, όπως το είδα, είναι παράθεση στοιχείων χωρίς ανάλυση και μια κατακλείδα που δεν κατανοώ από ποια αναλυτικά εργαλεία προκύπτει:

      "Διαφορετικές προσεγγίσεις αστών, που αντανακλούν διεθνείς ανταγωνισμούς, τις συνέπειες της ανισόμετρης ανάπτυξης και της κρίσης, αλλά τίποτε απ' όλα αυτά δεν είναι σε όφελος των λαών. Ο καπιταλισμός είναι ξεπερασμένος."

      Δεν ξέρω (δεν έχω δει) αν υπάρχει κάπου μια πιο αναλυτική τοποθέτηση για τα ερωτήματά σου.

      Διαγραφή
    2. Έχω την εντύπωση ότι τέτοια άρθρα όπου γίνεται παράθεση διαφορετικών αναλύσεων των αστών για γεωπολιτικά ζητήματα εμφανίζονται αρκετά συχνά στον ρίζο, δεν υπάρχουν για να δώσουν απαντήσεις, άρθρα καταγραφής των απόψεων του αστικού στρατοπέδου είναι. Η κατακλείδα όντως είναι προβληματική όπως σωστά επισημαίνεις, σε άλλες περιπτώσεις θυμάμαι να μην υπάρχει τέτοια παράγραφος. Βέβαια πρέπει να σημειωθεί ότι αρκετές φορές τέτοια στοιχεία μαζεύονται για άρθρα ανάλυσης όπου έχει δειχθεί πολλάκις το αδιέξοδο του καπιταλισμού ανεξάρτήτως δρόμου διαχείρισης (χωρίς βέβαια αυτό να αποτελεί ελαφρυντικό για την μάλλον μηχανίστικη επανάληψη αυτού του συμπεράσματος εδώ).

      Για τα ερωτήματα του Κώστα Α. το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι το κόμμα σίγουρα δεν βάζει στο ίδιο τσουβάλι τον δυτικό καπιταλισμό με αυτόν της ρωσίας και της κίνας, ενώ έχει επισημάνει αρκετές φορές τα περιθώρια ελιγμών που δίνονται από τους διάφορους ανταγωνισμούς. Αυτή βέβαια η διαφοροποίηση ίσως να μην έχει αναλυθεί επαρκώς, πχ συνήθως παρουσιάζεται στα αστικά μμε η κίνα να συμπεριφέρεται πολύ χειρότερα (όταν χρειάζεται αυτό, όχι πάντα, δες κόσκο στην ελλάδα) ως εργοδότης εν συγκρίσει με τις δυτικές πολυεθνικές, αλλά πολύ αμφιβάλλω ότι αυτό είναι αληθές. Έχουν γίνει βέβαια προσπάθειες κατά καιρούς.

      Απ'την άλλη για να καταλάβω καλύτερα τον προβληματισμό σου Αντώνη, θεωρείς προβληματικό το να χρησιμοποιείται ο χαρακτηρισμός "ιμπεριαλιστική χώρα" για κάποια από αυτές του πρώην σοσιαλιστικού μπλοκ που δεν έχει ενταχθεί με κάποιον τρόπο (μέλος εε ή νατο, σαν την πολωνία πχ) στο μπλοκ ηπα-εε;

      Ijon Tichy

      Διαγραφή
    3. Αν αποδεσμευθούμε από την διχογνωμία σε σχέση με την ορολογία "ενδοαστικές" η "ενδοιμπεριλιστικές" αντιθέσεις, ποιά είναι η διαφορά ανάμεσα στην γραμμή που προτείνει ο Αντώνης και στη γραμμή του ΚΚΕ?
      Αν έχω καταλάβει καλά ο Αντώνης, προτείνει μια πιο σταθερή, διακυρηγμένη (και με θεωρητική διακαιολόγηση-ανάλυση) και (ως ένα βαθμό) στρατηγική συμπόρευση με Ρωσία-Κίνα, ενώ το ΚΚΕ εφαρμόζει στην πράξη μια τακτική συμπόρευση χωρίς γενικότερη δέσμευση *, στο κάθε φορά συγκεκριμένο διεθνές πρόβλημα, κάνοντας μια ανάλυση, πιο γενική, που του επιτρέπει έναν μεγαλύτερο βαθμό ευελιξίας, στο χάος των ενδεχόμενων συγκυριών και ταυτόχρονα μια θεωρητική αγκύρωση ως αντίβαρο στον κίνδυνο αυτή η συμπόρευση να οδηγήσει όπως πολλές φορές στο παρελθόν, οι κομμουνιστές, όχι μόνο να πολεμήσουν κάτω από ξένες σημαίες, αλλά και να εξολοθρευτούν από τους ίδιους τους συμμάχους τους.
      Αυτό πράγματι οδηγεί σε έλλειψη σαφήνειας, αλλά δεν ξέρω αν μπορεί κάποιος να καταλήξει σε μια τόσο συγκεκριμένη και ταυτόχρονα συνεκτική γραμμή στο σημερινό χάος, τέτοια ώστε να μας δίνει με τα σωστά κριτήρια την σωστή απάντηση σε κάθε περίπτωση που μπορεί να προκύψει.
      Τι να πούμε π.χ. για την συμμαχία και σύνδεση του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Κούρδων με τα αμερικάνικα γεωπολιτικά συμφέροντα? η για την διεκδίκηση από την Κίνα, για λογαριασμό της, όλης της Νότιας Θάλασσας, εις βάρος Φιλιππίνων, Ινδονησίας αλλά και ΛΔ του Βιετνάμ?
      Σε κάθε περίπτωση δεν θεωρώ την συζήτηση ενοχλητική, (όπως είπε ο Naphta) αλλά χρήσιμη. Όπως έγραψε κάπου ο Αντώνης, όταν ο κάποιος σκέφεται μόνος του, δεν διορθώνει τα λάθη του, μέσα από την συλλογική συζήτηση, και συνεχίζει αμέριμνος στην πλάνη του. Θα έλεγα επιτείνοντας ότι οι "ενοχλητικές" συζητήσεις, είναι οι πιο ουσιαστικές.

      * At various historical junctures, Russia’s foreign policy can oppose, for example, the aggressiveness of the USA in Syria. But this does not indicate that it is an anti-imperialist power that the peoples and the CPs should subordinate themselves to.

      ημιάγριος

      Διαγραφή
    4. Όχι, σύντροφε, ΔΕΝ ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗ ΜΕ ΡΩΣΙΑ-ΚΙΝΑ, και ευχαριστώ για την ευκαιρία να το διευκρινήσω. Προτείνω αναγνώριση του ΕΙΔΙΚΟΥ χαρακτήρα της σύγκρουσης ανάμεσα σε ΕΕ/ΗΠΑ και σε Ρωσία/Κίνα ως σύγκρουσης η οποία επιτρέπει τη χάραξη πολιτικής για τα ΚΚ στη Δύση, μέσω της επίθεσης συγκεκριμένα ΣΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ. Γιατί αυτή τη στιγμή, και εδώ και κάτι δεκαετίες, ο "δικός μας" ιμπεριαλισμός δεν είναι ο "ελληνικός". Είναι ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΕ.

      Προτείνω ότι σύγκρουση του "δικού μας" ιμπεριαλισμού με την Ρωσία και την Κίνα πρέπει να αναλυθεί ως μια σύγκρουση ικανή να φέρει αλλαγές στον παγκόσμιο χάρτη ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΦΗΝΟΥΝ ΑΔΙΑΦΟΡΑ ΤΑ ΚΚ, απλώς επειδή η Ρωσία και η Κίνα έχουν επίσης καπιταλισμό. Αν ΕΝΝΟΟΥΜΕ την πολιτική της εξόδου από την "λυκοσυμμαχία" της ΕΕ, δεν μπορούμε, κατά την άποψή μου, να αρκούμαστε σε μια γραμμή "ιμπεριαλισμός κι αυτός, ιμπεριαλισμός κι εκείνος." Αυτό που στην πράξη κάνει αυτή η γραμμή είναι να δικαιολογεί το υφιστάμενο στάτους κβο στην Ευρώπη. Εμείς δεν έχουμε κανένα λόγο να επιθυμούμε τη διατήρηση της Αμερικανικής και Ευρωπαϊκής ηγεμονίας, μιας ηγεμονίας που ΒΛΕΠΟΥΜΕ ότι έχει αποκτήσει ρητά ΦΑΣΙΣΤΙΚΑ και λυσσαλέα ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑ χαρακτηριστικά, και που μπορεί κάλλιστα να οδηγήσει σε απαγόρευση της δράσης του ΚΚΕ ή και χειρότερα.

      Ότι ανοίγεται ένα ρήγμα πολύ σημαντικότερο από τις ενδο-οικονομικές εντάσεις ΜΕΣΑ στην Ευρώπη και ΑΝΑΜΕΣΑ στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ και ότι δεν μπορούμε να καθόμαστε απλώς να το κοιτάμε με το σκεπτικό "το ίδιο μας κάνει και το ένα και το άλλο" λέω. Αυτό δεν είναι ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗ, είναι προσπάθεια εντοπισμού ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΩΝ ΑΝΤΙΦΑΣΕΩΝ που δίνουν χώρο στην Κομμουνιστική πολιτική ανατροπής της αστικής εξουσίας στην εκάστοτε χώρα.

      Διαγραφή
    5. δεν είναι ο "ελληνικός"=δεν είναι στενά, μονοσήμαντα ο "ελληνικός" εννοώ.

      Διαγραφή
    6. Όταν λέω συμπόρευση, (μάλλον ήταν λάθος η λέξη), εννοώ, τακτική συμμαχία και πράγματι δεν μπορεί κανείς να φανταστεί μια "έξοδο απο την ΕΕ, με λαίκή εξουσία", χωρίς μια, κάποιας τέτοιας μορφής τακτική συμμαχία (βλέπουμε τις μανούβρες της Κούβας).
      Είναι σημαντικό να πούμε επίσης ότι η όξυνση αυτής της αντίθεσης είναι ένα αντικειμενικό γεγονός που αντικειμενικά ευνοεί το κίνημα, άσχετα από τις προθέσεις των εμπλεκόμενων. Επίσης ότι αυτό θα συνέβαινε για εντελώς αναγκαίους λόγους, ακόμα και αν δεν υπήρχαν άλλες χώρες στον πλανήτη εκτός από τις Δυτικές, γιατί τότε θα έπρεπε κάποιες από αυτές να επικρατήσουν εις βάρος κάποιων άλλων.

      ημιάγριος

      Διαγραφή
    7. Πάντως στην παρούσα φάση δεν ξέρω τι παραπάνω θα μπορούσε να κάνει το κκε. Ίσες αποστάσεις δεν κρατάει (κάνοντάς το αρκετά προσεκτικά, και έτσι πρέπει κατ'εμέ), αλλά δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει σε πρακτικό επίπεδο παραπέρα.

      Ijon Tichy

      Διαγραφή
  17. Αντωνη το ΚΚΕ καταδικαζει την ΕΕ και τις ΗΠΑ γιατι αυτοι κανουν απροκαλυπτη επεμβαση στην Ουκρανια στη λογικη του ανταγωνισμου τους με τη Ρωσια.
    Εγω αναγνωριζω το δικαιωμα καθενος και σε σενα προφανως να αλλαζει γνωμη και οπτικη ή να ψαχνεται. Γιατι αντικειμενικα η θεση που εκφραζεις ειναι σε αντιθεση με τη θεση που εξεφραζες το μετα τις εκλογες του 2012 και μετα το 19ο συνεδριο του ΚΚΕ. Εκτος και αν εγω ειχα καταλαβει λαθος. Αν οντως ειχα αντιληφθει λαθος πες τκ μου δεν παριστανω τον ξερολα ουτε θελω να σου προσαπτω πολιτικη θεση την οποια ουδεποτε εξεφρασες.
    Αλλα για επανελθω, θα αντιστρεψω το ερωτημα σου αν θεωρεις οτι η Ρωσια ειναι εξαρτημενη χωρα πρεπει να δουμε απο ποιον ειναι εξαρτημενη και κυριως τι καθηκοντα απορεουν για το ΚΚ εκει. Αν ο καπιταλισμος σε μια χωρα δεν ειναι στο μονοπωλιακο σταδιο αναπτυξης του σημαινει οτι ο σοσιαλισμος δεν ειναι στην ημερησια διαταξη.
    Τελος το ΚΚΕ δεν υπερασπιζεται καμια Ρωσια στο ζητημα της Ουκρανιας, ουτε αφορα τους λαους αν θα κερδισει η Ρωσια ή οι ΗΠΑ τους ενεργειακους δρομους. Αλλιως να δωσουμε στους Ρωσους ΔΕΣΦΑ και ΔΕΠΑ γιατι ειναι συμμαψοι στο αντιιμπεριαλιστικο μετωπο. Το ΚΚΕ υπερασπιζεται την εργατικη ταξη, τους κομμουνιστες και αντιφασιστες της ανατολικης Ουκρανιας και μονο. Οι Ρωσοι καπιταλιστες και ο Πουτιν χεστηκανε για αυτους. ανατολικοουκρανους. Αν η ΕΕ και οι ΗΠΑ κανουν σε καποιο αλλο μετωπο ,που αφορα τη Ρωσια πχ Συρια ή αλλου, πισω τοτε και 2000 αντιφασιστες να σφαζει το Κιεβο την ημερα ουτε που θα ασχοληθει ο Πουτιν. Αν αντιθετα αγριεψει το πραγμα και εχουμε γενικευμενη συρραξη τοτε το ΚΚΡΟ ή το ΚΕΚΡ τι καθηκοντα θα εχουν? Να επιδιωξουν ηττα της αστικης ραξης της Ρωσιας και μετατροπη του ιμπεριαλιστικου πολεμου σε εμφυλιο ταξικο ή να ακολουθησουν τους σοσιαλσοβινιστες της 2ης διεθνους? Θα ειναι δικαιος πολεμος απο μεριας της αστικης ταξης της Ρωσιας?

    ratm

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πουθενά δεν είπα ότι η Ρωσία είναι "εξαρτημένη χώρα." Μου φαίνεται γκροτέσκα αυτή η περιγραφή. Προφανώς, θεωρούμε ότι μια χώρα μπορεί να είναι μόνο είτε ιμπεριαλιστική είτε εξαρτημένη; Καταλαβαίνω σωστά;

      Τα καθήκοντα του ΚΚΡΟ και του ΚΕΚΡ δεν επηρεάζονται σε κάτι από τα ερωτήματα που θέτω.

      Διαγραφή
    2. ο Λένιν χώριζε τις χωρες σε ιμπεριαλιστικές, εξαρτημενες και αποικιες.
      σημερα δεν υπαρχει πλεον αποικιοκρατια και στη δικη μου λογικη δεν νοειται ανεπτυγμενη καπιταλιστικα χωρα να μην είναι ο καπιταλισμός της στο μονοπωλιακο σταδιο του. αν εχεις καποιο αλλο σχημα στο μυαλο σου παω πασο , αλλα ο Λένιν στον ιμπεριαλισμό ετσι χωριζει τα κρατη.
      προφανως και τα καθηκοντα ενος ΚΚ καθοριζονται απο το χαρακτηρα του πολεμου.
      μια συγκρουση Αμερικης - Ρωσιας ειναι ιμπεριαλιστικος πολεμος και από μεριάς αστικης της Ρωσιας.

      '' Η σημασία του ελέγχου των ενεργειακών πηγών και οδών στην Ανατολική Μεσόγειο, μια περιοχή κρίσιμης γεωπολιτικής σημασίας, οξύνει τον ανταγωνισμό ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Στην όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων συμβάλλει η κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου σε ΕΕ και ΗΠΑ που επιταχύνει τη μεταβολή του συσχετισμού στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα. Στην Ανατολική Μεσόγειο σχηματίζονται δύο βασικοί άξονες: ο ευρωατλαντικός και ο άξονας Ρωσίας - Κίνας - Συρίας - Λιβάνου - Ιράν, με υπαρκτές αντιθέσεις και στο εσωτερικό κάθε άξονα.

      Μέσα στο ευρωατλαντικό πλαίσιο υπάρχουν διακριτά ανταγωνιστικά συμφέροντα, κυρίως μεταξύ ΗΠΑ και Βρετανίας, ενώ καταγράφεται η ενεργητική συμμετοχή Γερμανίας και Γαλλίας.

      Στο σχεδιασμό του «Νότιου Διαδρόμου» για τη μεταφορά φυσικού αερίου προς την ΕΕ ανταγωνίζονται το αμερικανικό και το βρετανικό σχέδιο, τη στιγμή που η ρωσική λύση επανακτά αντικειμενικά το προβάδισμα. Η συγκεκριμένη διαπάλη συνδέεται με τον αγώνα δρόμου για τον έλεγχο του Β. Ιράκ, καθώς και των ενεργειακών πηγών του Αζερμπαϊτζάν και του Τουρκμενιστάν. Συνδέεται επίσης με το συσχετισμό στα Βαλκάνια (προσανατολισμός Βουλγαρίας και Σερβίας, διεργασίες σε Κόσοβο, ΠΓΔΜ), όπου κυριαρχεί η διαπάλη ΝΑΤΟ - Ρωσίας για την ηγεμονία στην περιοχή.''

      http://leninreloaded.blogspot.gr/2014/02/blog-post_770.html

      αν εχω καταλαβει καλα διαφωνεί με το αποσπασμα και συνολικα αυτη την αναλυση πλεον?
      αν εχω καταλαβει λαθος διορθωσε με

      ratm

      Διαγραφή
    3. "ο Λένιν χώριζε τις χωρες σε ιμπεριαλιστικές, εξαρτημενες και αποικιες.
      σημερα δεν υπαρχει πλεον αποικιοκρατια και στη δικη μου λογικη δεν νοειται ανεπτυγμενη καπιταλιστικα χωρα να μην είναι ο καπιταλισμός της στο μονοπωλιακο σταδιο του. αν εχεις καποιο αλλο σχημα στο μυαλο σου παω πασο , αλλα ο Λένιν στον ιμπεριαλισμό ετσι χωριζει τα κρατη."

      Προφανώς έχω άλλο σχήμα στο μυαλό μου, διότι πρώτα πρώτα ο Λένιν δεν γνώριζε πρώην σοσιαλιστικές χώρες το 1917.

      "αν εχω καταλαβει καλα διαφωνεί με το αποσπασμα και συνολικα αυτη την αναλυση πλεον?
      αν εχω καταλαβει λαθος διορθωσε με"

      Έχω εκθέσει εκτεταμένα ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥΣ για το αν το σχήμα που θέλει την Κίνα και τη Ρωσία ιμπεριαλιστικές είναι χωρίς αντιφάσεις βάσει εμπειρικής πραγματικότητας. Έχω επίσης διατυπώσει ερωτήματα (Αυγούστου 2014 - 12:59 μ.μ., 29 Αυγούστου 2014 - 1:01 μ.μ., 29 Αυγούστου 2014 - 1:03 μ.μ.) τα οποία έχω την εντύπωση ότι δεν έχουν λάβει κάποια απάντηση ως τώρα. Και υπάρχουν και άλλα που έθεσα και έθεσε και ο Κώστας Α., ως ερωτήματα (δεν έχω εγώ τις απαντήσεις, και δεν θα καθορίσω εγώ συλλογικές θέσεις, εγώ θέτω προβληματισμούς υπόψει).

      Διαγραφή
    4. "Παρακαλώ κάποιων να μου εξηγήσει πώς στέκεται λογικά και να είναι ιμπεριαλιστικές, και να καταγγέλεται η δράση σε βάρος της πρώτης ως ιμπεριαλιστική, φασιστική, πραξικοπηματική, κλπ.

      Αν μου το εξηγήσει λογικά, θα ήμουν πάρα πολύ ευγνώμων."

      Η καταγγελία αφορά την Ουκρανία.

      Διαγραφή
    5. ''ο Λένιν χώριζε τις χωρες σε ιμπεριαλιστικές, εξαρτημενες και αποικιες''

      Υπάρχουν στον Λένιν και οι ''μισοαποικίες'' και άλλες ''ενδιάμεσες μορφές'' όπως λέει σε φύση και κοινωνία.

      Πόσες διακρατικές πολιτικές-οικονομικές και διακρατικές-στρατιωτικές ενώσεις με δικά τους όργανα υπήρχαν την εποχή του Λένιν;

      Πώς εντάσσεται οργανισμός σαν το ΝΑΤΟ και συνολικά ο ''ευρωατλαντικός άξονας'', βασικό σημείο του επιχειρήματος του Αντώνη για τη σκιαγράφιση των σημερικών μπλοκ, στο εννοιολογικό πλαίσιο του Λένιν και στην ''ιμπεριαλιστική αλυσίδα'', που οι κρίκοι είναι αστικά έθνη-κράτη;

      Πώς δικαιολογείται με βάση τον ''ιμπεριαλισμό'' του Λένιν η κεφαλαιοκρατική ανάπτυξη 1945-1970;

      Διατυπώνω μερικά ερωτήματα απαντήσεις στα οποία νομίζω προυποθέτει όλη η κουβέντα-και υπάρχουν αρκετά ακόμα. Γ.Ε

      Διαγραφή
    6. Κάτι ακόμα αν μου επιτρέπεται. Δεδομένου ότι η διαφαινόμενη μετάβαση ηγετιδας καπιταλιστικής δύναμης είναι από τις ΗΠΑ στην Κίνα, μήπως το ιστορικά πρωτότυπο μιας διαφαινόμενης μη δυτικής καπιταλιστικής δύναμης στην ηγετική θέση της παγκόσμιας κεφαλαιοκρατίας, την φέρνει δυνητικά αντιμέτωπη όχι απλώς με ένα έθνος-κράτος (ΗΠΑ) αλλά με ένα ολόκληρο ευρωκεντρικό και δυτικοκεντρικό ως προς το νομικοπολιτικό εποικοδόμημα (το τονίζω, NATO, ΠΟΕ, ΔΝΤ, ΟΗΕ, φιλελευθερισμός κ.α) καπιταλιστικό σύστημα, από τη μεριά του οποίου ο Αντώνης βλέπει βασικά τον ιμπεριαλισμό; Με βάση αυτή την εκδοχή, μήπως το ''παλιό'' που πεθαίνει στρέφεται ως συνασπισμός κρατών (ΝΑΤΟ) και όχι ως μεμονωμένο ηγετικό κράτος, απέναντι στο καπιταλιστικά καινούργιο, γιατί το ''παλιό'' δεν είναι απλώς η σχετική παρακμή των ΗΠΑ;

      Όμως αν η επιθετικότητα είναι προς το ρωσικό κεφαλαιοκράτος και όχι προς το κινεζικό, λόγω και της ειδικής σχέσης κίνας-ηπα, ποιά η ειδική σχέση ρωσίας-κίνας (πέρα από brics) από στρατιωτικοπολιτική και οικονομική σκοπιά; Πώς εξηγείται να θεωρείται η ρωσική κεφαλαιοκρατία ''απειλή'', όταν δεν είναι αυτή η νέα ανερχόμενη ηγέτιδα οικονομικά δύναμη; Δεν αρκεί ότι το ρωσικό κράτος είναι στρατιωτικά ανεπτυγμένο. Αυτό που θέλουν να εμποδιστεί είναι ένας ''αντιηγεμονικός συνασπισμός'' εναντίον των ΗΠΑ, όπως λέει ο γνωστός Μπρεζίνσκι από παλιά κ.α. Το ρωσικό κράτος είναι απειλητικό μάλλον ως ο στρατιωτικός βραχίονας για το ''μεταβατικό διάστημα'', μέχρι η κίνα να ολοκληρώσει τη μετατροπή των οικονομικών πλεονασμάτων σε στρατό; Μερικά σχετικά http://greek.ruvr.ru/tag_22548585/.

      Η δική μου γνώμη είναι ότι πρόκειται για μηχανισμός που έχουν έντονο το χαρακτήρα της ποιοτικής τομής. Από τη μεριά μου, η εκτίμηση αν μπορεί κανείς να ''εκμεταλλευτεί'' τακτικά την κατάσταση, δεν μπορεί να βασίζεται σε ένα διακηρυκτικά φιλοκομμουνιστικό ιστορικό προσανατολισμό του ρωσικού και κινεζικού κράτους, αλλά στην εσωτερική κατάσταση αυτών των χωρών που εκτιμάται στο προσεχές μέλλον.

      Χρειάζονται λοιπόν εκτιμήσεις α) για την πίεση σε ρωσικό και κινεζικό κράτος (αλλά και το βορεικορεάτικο) να ''εναρμονιστούν'', μετά την είσοδό ρωσίας-κίνας στον ΠΟΕ, σε οικονομικές και πολιτικές ρυθμίσεις διαφορετικές από όσες έχουν τώρα (κουβέντα περί ''ανοίγματος'' και ''δημοκρατίας'') β) για την οικονομική και ταξική κατάσταση σε ρωσία και κίνα στο προσεχές μέλλον. Στην Κίνα έχει διακηρυχτεί η ''στροφή στην εσωτερική κατανάλωση'' όπως αναμένεται η δημιουργία μιας μεγαλύτερης μεσαίας τάξης που θα πιέσει μάλλον για ''μεταρρυθμίσεις''. Οι μισθοί κάπως θα ανέβουν (όχι από καλή καρδιά, αλλά με πολιτική υποκατάστασης των εξαγωγών με εσ.ζήτηση). Στη Ρωσία αμφιβάλλω πόσο αντίφα υποτίθεται πως είναι, με τα περί ''εθνικομπολσεβικισμού'' Ντούγκιν κ.α.



      Διαγραφή
    7. Σε οτι αφορα το 1:01 ασφαλως και το ΚΚΕ δρα στην Ελλαδα που ειναι προσδεδεμενη στον ευρωενωσιακο και αμερικανικο ιμπεριαλισμο. Αυτο σε συνδιασμο με το οτι αυτος ο ιμπεριαλισμος επεμβαινει απροκαλυπτα,εχει προκαλεσει ενα πραξικοπημα μεσω φασιστικων ομαδων και φασιστικης κυβερνησης σκοτωνει τους ανατολικοουκρανους σπαντα στο οτι συυος καταγγελεται μετους εξης χαρακτηρισμους. Ωστοσο το ζητημα του ανταγωνισμου του με τη Ρωσια για ενεργριακους δρομους και το καθηκον τογ Ουκρανικου για αυτοτελη οργανωση και δραση επισημαινεται σχεδον σε ολες τις ανακοινωσεις.
      Για το 1:03 ασφαλως και δεν θεωρω οτι υπαρχουν δικαιοι ιμπεριαλιστες. Αλλα επιτιθομενοι και αμυνομενοι υπαρχουν. Η Γαλλια στο 2ο παγκοσμιο τι ηταν? Αμυνομενη στο Γερμανικο ιμπεριαλισμο. Αυτο δεν εκσνε λιγοτερο ιμπεριαλιστικη? Ή μηπως εκανε τον πολεμο λιγοτερο αδικο απο τη μερια της γαλλικης αστικης ταξης?
      Τελος το οτι σημερα υπαρχουν καπιταλιστικα κρατη που προεκυψαν απο αντεπαναστατικες ανατροπες σε σοσιαλιστικες χωρες δεν αναιρει ουτε το σχημα του Λενιν , ουτε φυσικα κανει τον καπιταλισμο τους κατι διαφορετικο απο τον καπιταλισμο του υπολοιπου κοσμου. Εξαλλουβοι αντεπαναστατικες ανατροπες δεν προηλθαν απο κσποια εξωτερικη επεμβαση αλλα ως ωριμο φρουτο μετα απο κυριαρχια χαρακτηριστικων του μοντελου της "αγορας" στη σοσιαλιστικη οικονομια. Το 1991 υπηρχαν σχεδον ολα πλην της νομοθετικης ρυθμισης που θα επετρεπε στο σκιωδες κεφαλαιο την ατομικη ιδιοποιηση των μεσων παραγωγης.
      Το πισωγυρισμα δεν εμφανιζεται για πρωτη φορα με τις αντεπαναστασεις. Πχ. Τα πρωτα κεντρα εμποριου , εμπορευματικης παραγωγης και προμονοπωλιακων καπιταλιστικων σχεσεων εμφανιζονται το 14ο αιωνα σε ιταλικες πολεις οπως η Βενετια. Ωστοσο αυτες μεσα απο ενα ακομα ζικ ζακ της ιστοριας μπαινουν στο περιθωριο για να εμφανιστει αιωνες μετα ξανα η εμπορευματικη παραγωγη κσι να κυριαρχισει. Αυτο δεν αναιρεσαι οτι η φαιουδαρχια που επικατησε σε αυτες τις περιοχες που πισωγυρισαν οπως η Βενετια ηταν λιγοτερο φαιουδαρχια απο αυτη που υπηρχε στην υπολοιπη ευρωπη.
      Αλιμονο αν απογιωσουμε καποιες ιδιομορφιες του μονοπωλιακου καπιταλισμου σε καποιες περιοχες λογω ιστορικων συνθηκων και ιδιαιτεροτητων ,σε κυριαρχες, που τον αναιρουν και του προσδιδουν αλλη ουσια κανοντας αυτες τις χωρες με σοσιαλιστικο παρελθον κατι διαφορετικο , καινουργιο κλπ.
      Ειδικα σε μια εποχη που ενας γενικευμενος ιμπεριαλιστικος πολεμος κυοφορειται τετοια ζητηματα ειναι κομβικα. Οσο ζωντανο ειναι το φαντασμα του μπολσεβικισμου στον πρωτο παγκοσμιο για τους αστους, αλλο τοσο ζωντανο ειναι το φαντασμα του σοσιαλσωβινισμου για τα ΚΚ. Με τη σημαια του Πουτιν αν θελει ας πολεμησει ο Λαφαζανης
      . Το ΚΚΕ και το εργατικο κινημα πρεπει να χει τις δικες του σημαιες στις μαχες που ερχονται.

      ratm

      Διαγραφή
    8. "Όμως αν η επιθετικότητα είναι προς το ρωσικό κεφαλαιοκράτος και όχι προς το κινεζικό, λόγω και της ειδικής σχέσης κίνας-ηπα"

      Δεν περιορίζεται στη Ρωσία η επιθετικότητα. Στην πραγματικότητα, η Ρωσία είναι ένα βήμα (το σπουδαιότερο και δυσκολότερο) προς τον τελικό στόχο που λέγεται Κίνα. Γιατί βεβαίως το ζήτημα της Βόρειας Κορέας την περικύκλωση της Κίνας αφορά: http://leninreloaded.blogspot.com/2013/04/aijaz-ahmad.html

      Διαγραφή
    9. @ ratm: Στο 1.01 δεν έθεσα το θέμα στο οποίο φαίνεται απαντάς αλλά αυτό στο οποίο απάντησε ο Naptha (και του έδωσα ένα παράδειγμα ως απάντηση στην δική του απάντηση).

      Στο 1.03, τώρα, η απάντησή σου φαίνεται να είναι ότι δεν υπάρχει σχέση ανάμεσα στο δίκαιο και το άδικο ενός πολέμου και την αμυντική ή επιθετική θέση. Αυτό, αν δεν κάνω λάθος, είναι και η θέση του Λένιν.

      Επέτρεψέ μου λοιπόν να πάρω ένα συγκεκριμένο παράδειγμα. Κατά τους Ολυμπιακούς του Σότσι, στη Ρωσία, έγιναν δύο πολύνεκρες βομβιστικές επιθέσεις σε ρωσικές πόλεις από μουσουλμανικές εξτρεμιστικές οργανώσεις. Μάλιστα έγινε σχεδόν ταυτόχρονα παρόμοια επίθεση με μαχαίρια σε σιδηροδρομικό σταθμό της Κίνας, πάλι από εξτρεμιστική μουσουλμανική οργάνωση.

      Τώρα, γνωρίζουμε, τουλάχιστον από τον πόλεμο ΕΣΣΔ-Αφγανιστάν και μετά, ότι οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν, εκπαιδεύουν και χρηματοδοτούν τέτοιες οργανώσεις ως εργαλεία τρομοκρατίας και αποσταθεροποίησης άλλων χωρών (Αφγανιστάν, Γιουγκοσλαβία, Λιβύη, Συρία, ISIL, κλπ).

      Σύμφωνα με την παραπάνω διατύπωση λοιπόν, αν η Ρωσία απαντούσε στις βομβιστικές επιθέσεις με κήρυξη πολέμου στις ΗΠΑ επικαλούμενη τα Χ ή Ψ στοιχεία που συνδέουν τις ΗΠΑ με τις τρομοκρατικές επιθέσεις (όπως έκαναν οι ΗΠΑ στο Αφγανιστάν μετά την 9/11), τότε ο πόλεμος αυτός θα ήταν άδικος εκ μέρους της Ρωσίας.

      Δίκαιο τι θα ήταν; Αυτό το οποίο έκανε η Ρωσία, δηλαδή τίποτα; Θέλω να πω, ευρύτερα, δεν σημαίνει η οπτική αυτή ότι η Ρωσία βασικά ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΑΥΤΟ-ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ από Λενινιστική σκοπιά, ανεξάρτητα των μέσων που θα χρησιμοποιήσουν εναντίον της ΕΕ και ΝΑΤΟ;

      Διαγραφή
    10. Ξέχασα να προσθέσω ότι οι δύο βομβιστικές επιθέσεις στη Ρωσία και η επίθεση με μαχαίρια στην Κίνα (πάνω από 150 νεκροί σύνολο) έγιναν καθώς εξελισσόταν η ανατροπή της κυβέρνησης στην Ουκρανία...

      Διαγραφή
    11. Και κάτι ακόμα: αναγνωρίζω πλήρως ότι το ζήτημα που θέτω είναι ζήτημα παραβίασης (εκ μέρους ΗΠΑ, ΕΕ και ΝΑΤΟ) ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΩΝ ΑΣΤΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ. Τα ερωτήματά μου λοιπόν αφορούν συγκεκριμένα την ενδεδειγμένη στάση των κομμουνιστών απέναντι σε παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου που υφίσταται ανάμεσα σε ΑΣΤΙΚΑ κράτη.

      Εδώ είναι σημαντικό να υπενθυμίσω ότι η στάση του ΚΚΕ στις ανάλογες παραβιάσεις του διεθνούς ΑΣΤΙΚΟΥ δικαίου στη Λιβύη, τη Συρία, κλπ ήταν σαφέστατη. Πιθανώς η διαφορά με τώρα εντοπίζεται στο ότι αυτές οι χώρες λογίζονται ως "εξαρτημένες" ενώ η Ρωσία ως "ιμπεριαλιστική"; Μπορεί κάποιος να μου το διευκρινήσει;

      Διαγραφή
    12. "Σύμφωνα με την παραπάνω διατύπωση λοιπόν, αν η Ρωσία απαντούσε στις βομβιστικές επιθέσεις με κήρυξη πολέμου στις ΗΠΑ επικαλούμενη τα Χ ή Ψ στοιχεία που συνδέουν τις ΗΠΑ με τις τρομοκρατικές επιθέσεις (όπως έκαναν οι ΗΠΑ στο Αφγανιστάν μετά την 9/11), τότε ο πόλεμος αυτός θα ήταν άδικος εκ μέρους της Ρωσίας. "

      Αποψη μου ειναι ενας τετοιος πολεμος θα ηταν αδικος και απο μεριας αστικης ταξης της Ρωσιας και απο μεριας αστικης ταξης των ΗΠΑ. Οποτε το καθηκον του ΚΚ καθε χωρας θα ηταν η επιδιωξη της ηττας τξς αστικης ταξης της χωρας του στον πολεμο και η μετατροπη του πολεμου σε εμφυλιο ταξικο.

      Αν πχ αυριο η Τουρκια επιτεθει στην Ελλαδα για τον ελεγχο των ΑΟΖ ο πολεμος απο μεριας αστικης ταξης της Ελλαδας θα ειναι δικαιος? Ασφαλως οχι. Γιατι ακομα και η αστικη ταξη που παρουσιαζεται ως αμυνομενη σε εναν πολεμο εχει προκαλεσει και αυτη απο μεριας της την συρραξη αυτη στην προσπαθεια της ολο το προηγουμενο διαστημα να κερδισει στον ανταγωνισμο για το μοιρασμα της λειας των αγορων...

      ratm

      Διαγραφή
    13. Αυτήν ακριβώς την σύγκριση περίμενα, με το Ελλάδα-Τουρκία. Η συζήτηση βοηθάει. Πάμε λοιπόν να εξετάσουμε το θέμα που θέτεις: ΠΩΣ έχει προκαλέσει η Ρωσία τις ΗΠΑ-ΕΕ;

      Αυτό που αναδύθηκε εκ μέρους τους, αυτό που οδήγησε στην Μεϊντάν, ήταν ότι τις προκάλεσε με το σύμφωνο Γιανουκόβιτς για οικονομική ένωση με τη Ρωσία.

      Άρα, η θέση του ΚΚΕ είναι ότι αυτή η ένωση είναι ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα, και ότι συνεπώς ό,τι επακολουθεί είναι ενδοϊμπεριαλιστική αντιπαράθεση, ανεξάρτητα από αμυνόμενο και επιτιθέμενο.

      Κατά συνέπεια, σε μας δεν κάνει καμία διαφορά το αν η Ουκρανία θα πάει με την ΕΕ ή με τη Ρωσία, και συνεπώς δεν μας κάνει και καμία διαφορά το τι θα γίνει στρατιωτικά για να επιλυθεί αυτό το θέμα. Είμαστε ουδέτεροι.

      Οπότε επιστρέφω στις σαφείς διαφοροποιήσεις ανάμεσα στους δύο πόλους που υπάρχουν στις αναλύσεις του κόμματος ("φασιστικό πραξικόπημα", "ιμπεριαλιστική ΕΕ-ΝΑΤΟ", κλπ κλπ) και ρωτάω: ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ;

      Διαγραφή
    14. Με νηπιακές γνώσεις από την πλευρά και ζητώντας επιείκεια,η εξήγηση που δίνω στο ερώτημά σου είναι ότι ο ένας ιμπεριαλιστικός πόλος που δεν φοβάται σε τίποτα στρατιωτικά και επικοινωνιακά(έχει τη σημασία του),έχει περάσει τις ιμπεριαλιστικές του επεμβάσεις σε μία φάση ναζιστικού χαρακτήρα.Για παράδειγμα το Ισραήλ έχει κατά τη γνώμη μου τη δυνατότητα να σκοτώσει έναν έναν τους στρατιώτες της Χαμάς και να βλάψει χωρίς να πειράξει κουνούπι τις υποδομές της Παλαιστίνης.Παρ'όλα αυτά η επίθεση ήταν γενοκτονικού τύπου και μπορεί να πει κανείς ότι τα παιδιά μπορεί να ήταν και πρώτος στόχος του Ισραήλ.Τέτοια επίθεση φαίνεται να δέχεται τώρα ή ετοιμάζεται να δεχτεί και η Αν. Ουκρανία.
      Θάνος

      Διαγραφή
    15. Στήριξε το ΚΚΕ το σύμφωνο του Γιανουκόβιτς; Ήταν το σύμφωνο Γιανουκόβιτς ότι θα έπρεπε να κάνει το κομμουνιστικό κόμμα της Ουκρανίας; Μια αστική κυβέρνηση-υποθέτω την κυβέρνηση Γιανουκόβιτς δεχόμαστε να την ονομάζουμε έτσι-τα σύμφωνα που υπογράφει τα υπογράφει με γνώμονα το συμφέρον του λαού; Ο ίδιος ο Γιανουκόβιτς μάλιστα, δεν ήταν αυτός που κυριολεκτικά στο παραένα δεν υπέγραψε σύμφωνο με την ΕΕ όπως είχε υποσχεθεί/δεσμευθεί;
      Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η θέση του ουκρανικού λαού. Σαφώς και μέσα στην ΕΕ η θέση του θα γινόταν δυσκολότερη σε σχέση με μια ανεξάρτητη Ουκρανία. Δεν πάει μια αστική κυβέρνηση να ενταχθεί σε μια ιμπεριαλιστική ένωση για να κάνει την εργατική της τάξη ισχυρότερη. Σημαίνει αυτό ότι αντί της ένταξης στην ΕΕ πρέπει να προκρίνουμε την ένταξη σε άλλους σχηματισμούς που ποιοτικά δεν έχουν ουσιώδεις διαφορές πέραν του ότι ο ισχυρός παίκτης είναι συγκριτικά πιο ανίσχυρος; Πώς ακριβώς ένιωσε για παράδειγμα ο λευκορωσικός λαός όταν το Γενάρη του 2007, μες στο καταχείμωνο, κινδύνευσε να παγώσει; Είδε την τιμή του φυσικού αερίου που προμηθεύονταν να παραμένει σταθερή, την είδε να μειώνεται ή μήπως την είδε να εκτοξεύεται στα ύψη από την κρατικά ελεγχόμενη Gazprom; Με ποιό γνώμονα εκτοξεύθηκαν οι τιμές; Για το καλό του ρωσικού λαού ή για το καλό της ρωσικής αστικής τάξης, για το καλό των ρωσικών μονοπωλίων;

      ρα

      Διαγραφή
    16. Με ένα κείμενο σου που μου είπες να διαβάσω Αντώνη δε νιώθω-απ’ όσο καταλαβαίνω-να διαφωνώ. Σαφώς και μέσα στην κοινωνία υπάρχουν διαφορετικές αντιστάσεις από χώρα σε χώρα. Αυτές σαφώς και πρέπει να λαμβάνονται υπόψη προκειμένου η τακτική του κομμουνιστικού κινήματος να τις βοηθά από το να επιβιώσουν μέχρι του να ενδυναμωθούν όσο το δυνατό περισσότερο. Οι όχι ίσες αποστάσεις (και εδώ εντάσσεται και η επιλογή της φρασεολογίας μια δεδομένη στιγμή ή για μια δεδομένη χρονική περίοδο) έχουν να κάνουν με αυτό ακριβώς. Τη βοήθεια στα υγιή στοιχεία που βρίσκονται μέσα στην κάθε κοινωνία. Να τα βοηθούμε όσο μπορούμε και για το εσωτερικό της χώρας τους να τα βοηθούμε όμως και στο εσωτερικό της δικής μας χώρας. Τα οποία υγιή στοιχεί αλλού είναι περισσότερα και αλλού είναι λιγότερα. Το να κάνουμε όμως εκ των προτέρων υποχωρήσεις ουσίας του τύπου ότι επειδή εκεί οικοδομούνταν κάποτε ο σοσιαλισμός σήμερα ο καπιταλισμός τους είναι κάτι διαφορετικό, αυτό είναι κάτι που δε το βλέπω καθόλου σωστό. Σαφώς και δε χρειάζεται να βροντοφωνάζουμε σε κάθε πρόταση ότι η Ρωσία είναι ιμπεριαλιστική όταν ιμπεριαλιστική επέμβαση εντός της Ουκρανίας κάνουν αυτή τη στιγμή οι δυτικοί, σαφώς και δεν είναι δυνατό να έχουμε ίσες αποστάσεις όταν συμβαίνουν τέτοια εγκλήματα εις βάρος του ουκρανικού λαού. Όχι όμως και να αγνοούμε την ουσία και να πιστεύουμε ότι ο Πούτιν είναι κανένας καλός ή έστω λιγότερο κακός τύπος. Ότι τον βαραίνει κάποιο ιστορικό παρελθόν το οποίο αν η Ρωσία είχε την ισχύ των Δυτικών και η Δύση την ισχύ της Ρωσίας, θα τον έκανε να ενεργεί διαφορετικά στην Ουκρανία από ότι κάνουν οι Δυτικοί σήμερα. Ο Πούτιν χρησιμοποιεί το σοβιετικό παρελθόν με όρους εθνικιστικούς και μόνο. Δεν αναφέρεται σε ένα παρελθόν που όλοι είχαν δουλειά, που όλοι είχαν εγγυημένη μόρφωση και περίθαλψη. Αναφέρεται στο σοβιετικό παρελθόν με όρους στρατιωτικής και πολιτικής ισχύος. Η αντιφασιστική του ρητορεία είναι κενή ουσιαστικού περιεχομένου. Χρησιμοποιεί αυτή τη φρασεολογία ακριβώς για να χειραγωγήσει το Ρωσικό λαό πατώντας ακριβώς στα φιλοσοβιετικά αισθήματα που υπάρχουν σε αυτόν. Άλλο είναι να προσπαθούμε να εκμεταλλευθούμε τις ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, άλλο να βοηθήσουμε κομμουνιστές και εργάτες που βρίσκονται σε κίνδυνο, άλλο να βοηθήσουμε να ισχυροποιηθούν τα υγιή στοιχεία στην Ουκρανία ή τη Ρωσία και άλλο να χάνουμε την ουσία. Ακόμα και με το διάολο μπορούμε να πάμε που λέει ο λόγος, όταν και για όσο μας συμφέρει αρκεί να μην ξεχνάμε ότι έχουμε να κάνουμε με διάολο.
      Η καπιταλιστική Ρωσία είναι σαφώς ιμπεριαλιστική ασχέτως που τώρα είναι αμυνόμενη (μην ξεχνάμε βέβαια ότι το ζήτημα είναι ο Ουκρανικός λαός όχι αν η αστική Ρωσία είναι αμυνόμενη ή επιτιθέμενη στην Ουκρανία).
      Έχω και κάποιες άλλες ενστάσεις αν μου επιτρέπεις.
      Δε θεωρώ το δυτικό στρατόπεδο τόσο μασίφ όσο νιώθω να το θεωρείς. Στο παρελθόν (μεταπολεμικά) είχαν υπερτιμηθεί οι υπαρκτότατες ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις ας μην κάνουμε σήμερα το ίδιο, ούτε όμως και το ακριβώς αντίστροφο λάθος (να τις υποτιμούμε). Δε θεωρώ ότι όλοι οι δυτικοί έχουν επέμβει στην Ουκρανία με τον ίδιο κύριο στόχο και πιστεύω ότι η Ουκρανία δεν είναι μια χώρα που ενδιαφέρει τους Δυτικούς μόνο και μόνο για τη περικύκλωση της Ρωσίας. Η Ουκρανία είναι μια πραγματικά μεγάλη χώρα με καθόλου ευκαταφρόνητες πλουτοπαραγωγικές πηγές. Και μόνο τις αγροτικές της εκτάσεις να σκεφτεί κανείς, μπορεί να αναλογιστεί τη σημασία της μέσα σε ένα περιβάλλον που αρκετοί φοβούνται εκτοξεύσεις τιμών σε αγροτικά προϊόντα στο κοντινό μέλλον. Θα σημείωνα επίσης ότι η επιθετικότητα της Δύσης απέναντι στη Ρωσία εντείνεται όσο ισχυροποιείται η αστική Ρωσία. Θα προσπαθήσω να επανέλθω επί αυτών το βράδυ.

      ρα

      Διαγραφή
    17. Με ένα κείμενο σου που μου είπες να διαβάσω Αντώνη δε νιώθω-απ’ όσο καταλαβαίνω-να διαφωνώ. Σαφώς και μέσα στην κοινωνία υπάρχουν διαφορετικές αντιστάσεις από χώρα σε χώρα. Αυτές σαφώς και πρέπει να λαμβάνονται υπόψη προκειμένου η τακτική του κομμουνιστικού κινήματος να τις βοηθά από το να επιβιώσουν μέχρι του να ενδυναμωθούν όσο το δυνατό περισσότερο. Οι όχι ίσες αποστάσεις (και εδώ εντάσσεται και η επιλογή της φρασεολογίας μια δεδομένη στιγμή ή για μια δεδομένη χρονική περίοδο) έχουν να κάνουν με αυτό ακριβώς. Τη βοήθεια στα υγιή στοιχεία που βρίσκονται μέσα στην κάθε κοινωνία. Να τα βοηθούμε όσο μπορούμε και για το εσωτερικό της χώρας τους να τα βοηθούμε όμως και στο εσωτερικό της δικής μας χώρας. Τα οποία υγιή στοιχεί αλλού είναι περισσότερα και αλλού είναι λιγότερα. Το να κάνουμε όμως εκ των προτέρων υποχωρήσεις ουσίας του τύπου ότι επειδή εκεί οικοδομούνταν κάποτε ο σοσιαλισμός σήμερα ο καπιταλισμός τους είναι κάτι διαφορετικό, αυτό είναι κάτι που δε το βλέπω καθόλου σωστό. Σαφώς και δε χρειάζεται να βροντοφωνάζουμε σε κάθε πρόταση ότι η Ρωσία είναι ιμπεριαλιστική όταν ιμπεριαλιστική επέμβαση εντός της Ουκρανίας κάνουν αυτή τη στιγμή οι δυτικοί, σαφώς και δεν είναι δυνατό να έχουμε ίσες αποστάσεις όταν συμβαίνουν τέτοια εγκλήματα εις βάρος του ουκρανικού λαού. Όχι όμως και να αγνοούμε την ουσία και να πιστεύουμε ότι ο Πούτιν είναι κανένας καλός ή έστω λιγότερο κακός τύπος. Ότι τον βαραίνει κάποιο ιστορικό παρελθόν το οποίο αν η Ρωσία είχε την ισχύ των Δυτικών και η Δύση την ισχύ της Ρωσίας, θα τον έκανε να ενεργεί διαφορετικά στην Ουκρανία από ότι κάνουν οι Δυτικοί σήμερα. Ο Πούτιν χρησιμοποιεί το σοβιετικό παρελθόν με όρους εθνικιστικούς και μόνο. Δεν αναφέρεται σε ένα παρελθόν που όλοι είχαν δουλειά, που όλοι είχαν εγγυημένη μόρφωση και περίθαλψη. Αναφέρεται στο σοβιετικό παρελθόν με όρους στρατιωτικής και πολιτικής ισχύος. Η αντιφασιστική του ρητορεία είναι κενή ουσιαστικού περιεχομένου. Χρησιμοποιεί αυτή τη φρασεολογία ακριβώς για να χειραγωγήσει το Ρωσικό λαό πατώντας ακριβώς στα φιλοσοβιετικά αισθήματα που υπάρχουν σε αυτόν. Άλλο είναι να προσπαθούμε να εκμεταλλευθούμε τις ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, άλλο να βοηθήσουμε κομμουνιστές και εργάτες που βρίσκονται σε κίνδυνο, άλλο να βοηθήσουμε να ισχυροποιηθούν τα υγιή στοιχεία στην Ουκρανία ή τη Ρωσία και άλλο να χάνουμε την ουσία. Ακόμα και με το διάολο μπορούμε να πάμε που λέει ο λόγος, όταν και για όσο μας συμφέρει αρκεί να μην ξεχνάμε ότι έχουμε να κάνουμε με διάολο.
      Η καπιταλιστική Ρωσία είναι σαφώς ιμπεριαλιστική ασχέτως που τώρα είναι αμυνόμενη (μην ξεχνάμε βέβαια ότι το ζήτημα είναι ο Ουκρανικός λαός όχι αν η αστική Ρωσία είναι αμυνόμενη ή επιτιθέμενη στην Ουκρανία).
      Έχω και κάποιες άλλες ενστάσεις αν μου επιτρέπεις.
      Δε θεωρώ το δυτικό στρατόπεδο τόσο μασίφ όσο νιώθω να το θεωρείς. Στο παρελθόν (μεταπολεμικά) είχαν υπερτιμηθεί οι υπαρκτότατες ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις ας μην κάνουμε σήμερα το ίδιο, ούτε όμως και το ακριβώς αντίστροφο λάθος (να τις υποτιμούμε). Δε θεωρώ ότι όλοι οι δυτικοί έχουν επέμβει στην Ουκρανία με τον ίδιο κύριο στόχο και πιστεύω ότι η Ουκρανία δεν είναι μια χώρα που ενδιαφέρει τους Δυτικούς μόνο και μόνο για τη περικύκλωση της Ρωσίας. Η Ουκρανία είναι μια πραγματικά μεγάλη χώρα με καθόλου ευκαταφρόνητες πλουτοπαραγωγικές πηγές. Και μόνο τις αγροτικές της εκτάσεις να σκεφτεί κανείς, μπορεί να αναλογιστεί τη σημασία της μέσα σε ένα περιβάλλον που αρκετοί φοβούνται εκτοξεύσεις τιμών σε αγροτικά προϊόντα στο κοντινό μέλλον. Θα σημείωνα επίσης ότι η επιθετικότητα της Δύσης απέναντι στη Ρωσία εντείνεται όσο ισχυροποιείται η αστική Ρωσία. Θα προσπαθήσω να επανέλθω επί αυτών το βράδυ.

      ρα

      Διαγραφή
    18. "Κατά συνέπεια, σε μας δεν κάνει καμία διαφορά το αν η Ουκρανία θα πάει με την ΕΕ ή με τη Ρωσία, και συνεπώς δεν μας κάνει και καμία διαφορά το τι θα γίνει στρατιωτικά για να επιλυθεί αυτό το θέμα. Είμαστε ουδέτεροι."

      Όχι! Δεν είμαστε ουδέτεροι και σίγουρα δεν είμαστε αδιάφοροι: έχουμε θέση, σαφή θέση: έξω από όλους τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, καμία ιμπεριαλιστική επέμβαση, ειρήνη. Όταν έχεις θέση, δεν είσαι εκ των πραγμάτων ουδέτερος. Όταν δεν θες να δεχθείς κάτι που για τον λαό είναι ένα ψευδοδίλημμα δεν σημαίνει ότι είσαι ουδέτερος.

      Αυτή η λογική ανήκει αντίθετα στο κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό. Είναι αυτό που προπαγανδίζουν και οι κολαούζοι του, οι οποίοι μας λένε ότι δήθεν γουστάραμε Σανταμ, Ασάντ, Καντάφι κλπ. και ανάποδα οι άλλοι που θέλουν πλέον να μας την πέσουν για "ίσες αποστάσεις".
      Εγώ αρνούμαι να μπω σε αυτήν την λογική.

      "Οπότε επιστρέφω στις σαφείς διαφοροποιήσεις ανάμεσα στους δύο πόλους που υπάρχουν στις αναλύσεις του κόμματος ("φασιστικό πραξικόπημα", "ιμπεριαλιστική ΕΕ-ΝΑΤΟ", κλπ κλπ) και ρωτάω: ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ;"

      Οι διαχωρισμοί υπάρχουν, γιατί υπάρχουν. Εξάλλου αλλιώς μιλάμε για τον ΣΥΡΙΖΑ και διαφορετικά για την συγκυβέρνηση, χωρίς όμως να στηρίζουμε κανέναν, χωρίς να απενεχοποιούμε την στάση του ενός πόλου έναντι του άλλου. Και μην μου πεις ότι αυτό αφορά μόνο το γεγονός ότι και οι δυο πόλοι είναι ευρωενωσιακοι, γιατί αν αύριο μεθαύριο (λέμε τώρα) αναδειχθεί κανένα μικροαστικό λαϊκιστικό κόμμα με θέση κατά της ΕΕ χωρίς ρήξη με το κεφάλαιο, τότε η θέση του Κόμματος ίδια θα παραμείνει.

      Επίσης σαφείς διαφοροποιήσεις υπήρχαν μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και στρατοπέδων και στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι κομμουνιστές τις ανέλυσαν, τις εκτιμήσαν. Ένα σημαντικό συμπέρασμα μπορεί για παράδειγμα να θεωρηθεί η θέση για την Ρωσία ως "αδύναμου κρίκου", που ήταν και ουσιαστική για την τακτική των μπολσεβίκων. Αυτά ήταν όμως συμπεράσματα, πως να το πω, "πολεμικού", επιτελικού τύπου, συμπεράσματα ενός επιτελείου ταξικής πάλης όπως οφείλει να είναι ένα ΚΚ, και όχι συμπεράσματα απλής ηθικής αγανάκτησης και καταγγελίας, απενεχοποιήσεων, σχετικοποιήσεων.

      Αυτό που λες για παράδειγμα για την αστάθεια της αστικής εξουσίας στην Ρωσία (που για μένα ωστόσο δεν σχετίζεται με τον μονοπωλιακό ή μη χαρακτήρα της οικονομίας της) είναι πολύ σημαντικό. Είναι όμως σημαντικό όχι για να στηρίξεις κάποια επιεικέστερη στάση προς την Ρωσία. Αντίθετα σημαίνει ότι η αστική εξουσία είναι πιθανώς αναγκασμένη σε υποχωρήσεις (οι οποίες ωστόσο πρέπει να διεκδικηθούν και να είναι και ουσιαστικές και όχι η αναγνώριση κάποιας ιστορικής συνέχειας, που δεν υπάρχει!), αλλά κυρίως ευάλωτη.

      Εξήγησε μου όμως, για να είναι τα πράγματα πιο σαφή: ποια θα μπορούσαν να είναι τα απτά, συγκεκριμένα συμπεράσματα της προσέγγισής σου για ένα ΚΚ; Θέλω να μάθω σε τι συνίσταται η πρακτική αξία της σε τέτοιο θεμελιώδη βαθμό διαφοροποίησης μεταξύ Δϋσης και Ρωσίας, από την στιγμή που απορρίπτεις την "συμπόρευση" ως συμπέρασμα. Και τι πλεονεκτήματα παρουσιάζει σε σχέση με την θέση περί ιμπεριαλιστικών οργανισμών.

      Ξέρω ότι θες να ρίξεις απλά ερωτήματα, αλλά όλοι κάτι στο μυαλό μας έχουμε όταν ανοίγουμε ένα θέμα.

      Διαγραφή
    19. Αντωνη η τακτικη του ΚΚΕ οπως το καταλαβαινω εγω παντα , μπορει να καταλαβαινω και λαθος, πανω στο θεμα της Ουκρανιας ειναι τετοια για μια σειρα λογους.
      1) η Ελλαδα ειναι μελος της ΕΕ και ΝΑΤΟ. Αυτουα τους ιμπεριαλιστες εχει να αντιμετωπισει το λαικο κινημα της χωρας μας. Οχι τους Ρωσους.
      2) η ΕΕ και το ΝΑΤΟ εκαναν επεμβαση, πραξικοπημα και στηριζουν φασιστικα στοιχεια και μια αντικομμουνιστικη κυβερνηση. Οχι η Ρωσια. Αυτη την παραμετρο την θεωρω σημαντικοτατη σε οτι αφορα τη σταση του ΚΚΕ.
      3)Η τακτικη εχει ακριβως το στοιχειο της ευαιλιξιας. Η ανακοινωση των που εφτιαξε το ΚΚΕ με το ΚΚΓερμανιας ηταν τετοια ωστε να βρει διαυλους επικοινωνιας με κομματα οπως το ΚΚΡΟ και το ΚΚΟυ. Οχι γιατι θεωρει το ΚΚΕ σωστη τη σταση τους αλλα γιατι ετσι γινεται η οποια παρεμβαση και ανταλλαγη αποψεων αναμεσα σε ΚΚ που εχουν διαφορετικες προσεγγισεις.
      4)αυτη τη στιγμη ο εργαζομενος λαος της ανατολικης Ουκρανιας πολεμα μια φασιστικη κυβερνηση που εχει συμμαχο την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Εκει γινεται διαπαλη το ΚΚΕ θελει να δωσει το στιγμα που θεωρει σωστο , θελει να βοηθισει τις οποιες συνεπης κομμουνιστικες δυναμεις δρουν στις λεγομενες ΛΔ της ΑΟυκρανιας. Θελει να σταθει αλληλεγγυο στο ΚΚΟυ που διωκεται. Σιγουρα οι ισες αποστασεις και η ουδετεροτητα ουτε σωστη θα ηταν ουτε υα βοηθουσε τα παραπανω. Ο κοσμος της ανατ Ουκρανιας βγαινει με σφυροδρεπανα ,βγαινει ομως και με τη σημαια του Τσαρου. Αυτο δεν αντιμετωπιζεται με ισες αποστασεια οταν απεναντι εχεις φασιστικη κυβερνηση που εχει τη στηριξη του ισχυροτερου ιμπεριαλιστικου μπλοκ σημερα. Αλλα μην ξεχναμε οτι καμια ανακοινωση δεν αθοωνε ή δεν επεσημανε το ρολο της Ρωσιας. Ολες βαζαν λιγο πολυ οτι ο λαος της Ουκρανιας δεν πρεπει να διαλεξει ιμπεριαλιστη.

      Αυτα λιγο πολυ θεωρω οτι παιζουν ρολο στη σταση του ΚΚΕ.
      Αλλο η ευαιλιξια ωστε να προσεγγισεις , να παρεμβεις, να σταθεις αλληλεγγυος στο ΚΚΟυ αλλα να βαλεις και τη λογικη σου και αλλο το οτι η ουσια ειναι η ενδοιμπεριαλιστικοι ανταγωνισμοι που οξυνονται κσι αυτο ειναι πισω απο την κριση στην Ουκρανια.

      ratm

      Διαγραφή
    20. Οσο αφορα το ερωτημα πως προκαλεσαι η Ρωσια ΗΠΑ και ΕΕ.
      Δεν ισχυριζεται κανενας σοβαρος ανθρωπος οτι η Ρωσια ειναι ο επιτιθεμενος αλλα οτι μετεχει στον ανταγωνισμο και προσπαυει ειτε να μην χασει κεκτημενα ειτε να τα διευρυνει ισχυει.
      Μην ξεχναμε οτι στους δρομους ενεργειας που περνανε και απο τη χωρα μας η Ρωσια επαιξε ρολο. Βλεπε Μπουργκας-Αλεξανδρουπολη. Διαγωνισμος για ΔΕΠΑ-ΔΕΣΦΑ κλπ Αντγωνισμος για το αν θα περασει ο ΤΑΠ ή ο ρωσικος αγωγος απο την Ελλαδα κλπ. Επιπλεον η Ρωσια εχασε τη βαση στη Λυβιη αλλα πατησε ποδι οταν πηγαν να κανουν τα ιδια στη Συρια(που εινσι η τελευταια προσβαση της Ρωσιας στη Μεσογειο). Επισης η ενεργειακη εξαρτηση της ΕΕ ειδικα της Γερμανιας απο το ρωσικο φυσικο αεριο δειχνει οτι επιδιωκει η αστικη ταξη της Ρωσιας να αναβαθμισεξ το ρολο της εναντι των ΗΠΑ. Αν μπορει να το καταφερει ειναι αλλης ταξης ζητημα. Ωστοσο η ταση της συτη σε συνδυασμο με την αναδυση νεων ισχυρων οικονομιων των Brics που διεκδικουν μεριδιο στην παγκοσμια αγορα ολο και μεγαλυτερο και μαλιστα ενμεσω της μεγαλυτερης καπιταλιστικης κρισης σε ΗΠΑ και ΕΕ απο το 29 και μετα , ηταν αρκετο για να κανει τους αμερικανους και ευρωπαιους ιμπεριαλιστες να μαζεψουν την αγελη για επιθεση.
      Εξαλλου το οτι η Μαινταν κλπ ξεκινησε οταν αρχισε να φαινεται οτι το σχεδιο για επεμβαση στη Συρια απο ΗΠΑ και ΕΕ δεν προχωραει καθως ο Πουτιν δεν διστασε ακομα και τις ρωσικες φρεγατες να φερει εξω απο τη Συρια...
      Γενικα οταν μπλεκεσαι στο κινηγι του κερδους και του ξεφρενου ανταγωνισμου για τις αγορες δεν εισαι αμοιρος ευθυνων ειναι σα να παιζεις ρουλετα και οταν χανεις να δισμαρτυρεσαι για τους ορους του παιχνιδιου. Γι'αυτο δεν υπαρχει δικαιος πολεμος απο μεριας αστικης ταξης την εποχη του ιμπεριαλισμου σνεξαρτητα αν το οπλο το σηκωσε αυτη ή η αντιπαλη αστικη ταξη πρωτη.

      ratm

      Διαγραφή
    21. Δεν είδα κάποιον να υποστηρίζει συμπόρευση με τη Ρωσία στη συζήτηση, είναι σαφές οτι δεν τέθηκε τέτοιο θέμα νομίζω. Σκέψεις κάνουμε μπροστά στην πιθανή προοπτική αποκαθήλωσης της δυτικής ηγεμονίας, του κυρίαρχου εκφραστή του δυτικού ιμπεριαλιστικού μπλοκ και για το πως τα ΚΚ μπορούν να επωφεληθούν από μια τέτοια πιθανότητα και για το ποια τακτική θα πρέπει να ακολουθήσουν.
      Φυσικό είναι σε μια τέτοια συζήτηση να μπει και το θέμα αν η ανάλυση " ιμπεριαλιστές οι μεν ιμπεριαλιστές κι οι δε" είναι επαρκές μπροστά σε ένα τόσο σοβαρό ιστορικά ενδεχόμενο.
      Προσωπικά δεν το βρίσκω καθόλου επαρκές χωρίς αυτό να σημαίνει οτι έχω αυταπάτες για τη ρωσική αστική τάξη.
      Η συζήτηση είναι πολύ σημαντική και διδακτική ταυτόχρονα, τα χρειαζόμαστε αυτά τα πράγματα ειδικά εμείς οι πιο νέοι τόσο σε κατάρτιση αλλά και σε ηλικία.

      Decadent

      Διαγραφή
  18. Αξίζει να σημειωθεί οτι μια απο τις βασικές θέσεις που έχει φέρει το ΚΚΕ σε σχετική ρήξη με κόμματα που μέχρι πριν κάποια χρόνια ήταν πιο στενές οι σχέσεις τους, είναι ακριβώς ο ρόλος των BRICS. Οταν δηλαδή κάποια ΚΚ βλέπαν σαν θετικό τον "πολυπολικό κόσμο", το ΚΚΕ έκανε ξεκάθαρο οτι κάτι τέτοιο δεν έχει να προσφέρει τίποτα απολύτως στους λαούς.


    Και για να μη τα λέω εγώ για το κόμμα, ας μιλήσει το ίδιο επ αυτού.



    "

    Στάση απέναντι στις λεγόμενες «αναδυόμενες» χώρες: Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα αυτές οι χώρες, στις οποίες κυριαρχούν οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, δεν είναι «εισαγόμενα» από το εξωτερικό, όπως παρουσιάζονταν στο σχέδιο Κοινής Ανακοίνωσης, αλλά είναι αποτέλεσμα του ίδιου του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής αυτών των χωρών.

    Το ίδιο ισχύει για τις εξελίξεις στη Λατινική Αμερική. Το ΚΚΕ παρακολουθεί προσεκτικά τις εξελίξεις και τις διεργασίες, εκφράζει την αλληλεγγύη του στην πάλη των ΚΚ και των λαών, αλλά ασκεί κριτική στην πολιτική που εφαρμόζεται σε καπιταλιστικές χώρες με ισχυρή μονοπωλιακή βάση, που παίζουν ιδιαίτερο ρόλο στον ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό και εφαρμόζουν στρατηγική που υπηρετεί τα συμφέροντα και την κερδοφορία του κεφαλαίου, σε βάρος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων που ζούνε σε συνθήκες εκμετάλλευσης.


    (...)


    Αντιθέσεις μεταξύ καπιταλιστικών χωρών: Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις «παλιές» και στις νέες, ανερχόμενες καπιταλιστικές χώρες, εκδηλώνεται για τα μερίδια των αγορών, τον έλεγχο των φυσικών πόρων, των δρόμων περάσματος των αγωγών κ.λπ. Κάθε αστική τάξη, με βάση την ισχύ της (οικονομική, πολιτική, στρατιωτική) είναι ένα «αρπακτικό», μεγαλύτερο ή μικρότερο, που εκμεταλλεύεται την εργατική δύναμη, και επιπλέον επιδιώκει την αύξηση του ρόλου της στις διεθνείς υποθέσεις.

    Ετσι, θεωρούμε πως η εργατική τάξη δεν μπορεί να λάβει το μέρος καμιάς αστικής τάξης, σε αντίθεση με διάφορες διατυπώσεις, που υπήρχαν στο κείμενο της Κοινής Ανακοίνωσης.
    Ειδικά στο θέμα της Λατινικής Αμερικής, το σχέδιο Κοινής Ανακοίνωσης έφτανε μέχρι του σημείου να θεωρεί ότι αστικές κυβερνήσεις ισχυρών καπιταλιστικών δυνάμεων, ιμπεριαλιστικών χωρών, που φιγουράρουν μεταξύ των G20, δίνουν ώθηση στην αντιιμπεριαλιστική πάλη. Ξεπερνώντας το γεγονός ότι οι κυβερνήσεις αυτές διαχειρίζονται την αστική κρατική εξουσία για την ισχυροποίηση των μονοπωλίων, που κυριαρχούν στην οικονομία τους."

    http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=15/12/2013&pageNo=6&direction=1

    O καθένας απο κει και πέρα μπορεί να έχει τις εκτιμήσεις και τις αναλύσεις του, μπορεί να αναρωτιέται, και σίγουρα όταν κάτι τέτοιο είναι καλόβουλο είναι μόνο σημαδι υγείας, αλλά τα δεδομένα παραμένουν, και η θέση του ΚΚΕ είναι συγκεκριμένη.


    metalorixos

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Αντώνη, τα κριτήρια για το χαρακτηρισμό μίας χώρας και της οικονομίας της ως ιμπεριαλιστικών, είναι πολύ συγκεκριμένα.

    Κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός με όλα τα χαρακτηριστικά του ισχύει στη Ρωσία.
    Δλδ ιμπεριαλισμός.

    τσαφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Καλά, όσο στοχαζόμαστε την τωρινή διεθνή οικονομική και πολιτική κατάσταση με όρους του 1903 και του 1918, επικαλούμενοι τον Lenin της εποχής συγγραφής του "Ιμπεριαλισμού" (π.χ. βλ. πιο πάνω το σχόλιο του ratm: "O Λένιν είπε ότι όταν ο καπιταλισμός έχει φτάσει στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο, τότε ο σοσιαλισμός είναι στην ημερήσια διάταξη"), όχι προχώρημα της κομμουνιστικής/εργατικής θεωρίας και πρακτικής δεν πρόκειται να δούμε (και πράγματι δεν βλέπουμε· μόνο στείρα αναπαραγωγή τσιτάτων βλέπω εγώ από τους περισσότερους), αλλά ούτε την ίδια αυτή τη ρημάδα πραγματικότητα δεν θα μπορούμε να κατανοήσουμε, πόσο μάλλον να εξηγήσουμε/ερμηνεύσουμε και να διακρίνουμε τάσεις, ώστε να χαραχθεί κατόπιν στη βάση των αναλύσεων αυτών η ανάλογη τακτική.

    Πρώτα απ' όλα, ο μαρξισμός, όπως και ο λενινισμός, δεν είναι ένα σετ καθορισμένων ως προς το περιεχόμενο τους προτάσεων που εφαρμόζονται σε κάθε περίσταση και εποχή· ο μαρξισμός (ο ιστορικός υλισμός) είναι ΜΕΘΟΔΟΣ, είναι «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης», και ο μόνος που προσπαθεί να σκεφτεί με τωρινούς όρους και όχι με αυτούς της... Β' Διεθνούς είναι ο Αντώνης και κάποιες άλλες τιμητικές εξαιρέσεις σχολιαστών.

    Δηλαδή, ο καπιταλισμός στις Η.Π.Α. και την Ευρώπη δεν έχει εισέλθει στην ιμπεριαλιστική βαθμίδα ανάπτυξης του εδώ και 100 χρόνια; Υπάρχει κανείς που θα υποστήριζε σοβαρά ότι ο σοσιαλισμός βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη στη Δύση μετά το 1945; Τι νόημα έχει η άκριτη αναπαραγωγή τέτοιων αφοριστικών "διαπιστώσεων"; Αυτός ο τρόπος σκέψης είναι καραμπινάτο παράδειγμα αυτού που ο Lukács ονόμαζε «αγοραίο μαρξισμό» (Vulgärmarxismus), αν και για άλλο λόγο και σε άλλα συμφραζόμενα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Δηλαδή, ο καπιταλισμός στις Η.Π.Α. και την Ευρώπη δεν έχει εισέλθει στην ιμπεριαλιστική βαθμίδα ανάπτυξης του εδώ και 100 χρόνια; Υπάρχει κανείς που θα υποστήριζε σοβαρά ότι ο σοσιαλισμός βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη στη Δύση μετά το 1945;"

      Προφανώς δεν έχεις καταλάβει τι σημαίνει η διαπίστωση ότι ζούμε σε εποχή περάσματος από την καπιταλισμό στον σοσιαλισμό, αλλιώς δεν θα μιλούσες για "αφοριστικές διαπιστώσεις".

      Δεν έχει καμία σχέση ούτε με τον συσχετισμό δυνάμεων ούτε με την "ημερήσια διάταξη" των αστικών δυνάμεων. Δεν έχει ούτε σχέση με το κατά πόσον υφίστανται οι υποκειμενικές και αντικειμενικές συνθήκες για την ανατροπή της αστικής εξουσίας.

      Έχει σχέση με τις υλικές προϋποθέσεις για την εργατική εξουσία και την σοσιαλιστική οικοδόμηση. Έχει σχέση με την όξυνση των αντιφάσεων του καπιταλισμού και το σάπισμα του ιμπεριαλιστικού συστήματος. Έχει σχέση με το γεγονός ότι δεν υπάρχουν μεταβατικά προγράμματα και κοινά μέτωπα με αστικές δυνάμεις.

      Το κίνημα στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, τέλος, δεν πάσχει από «άκριτη αναπαραγωγή τέτοιων αφοριστικών "διαπιστώσεων"», όπως τις ονομάζεις, αλλά από την απουσία και την εγκατάλειψη των θεμελιωδών παραδοχών του μαρξισμού-λενινισμού, από το «θάψιμο» δηλαδή των αναφορών στον σοσιαλισμό. Αυτά για τον υποκειμενικό παράγοντα. Για τις αντικειμενικές συνθήκες μπορούμε να πούμε πολλά, αλλά ποτέ δεν θα δικαιολογήσουν την εγκατάλειψη του στρατηγικού σκοπού.

      ΥΓ. Λιγότερες "εξυπνάδες" από τους σουπερ-ντουπερ "προλετάριους" του “Sarajevo”, μπορεί να σου έκαναν καλό.

      Διαγραφή
  21. Οταν αναλυεις την κοινωνια και οτιδηποτε αλλο χρησιμοποιεις εργαλεια. Ο διαλεκτικος υλισμος ειναι το εργαλειo του μαρξισμου. Αν ειναι να αρχισουμε να ψαχνουμε σε εργαλεια ερμηνειας που βασιζονται στον ιδεαλισμο, αυτο δεν ειναι προοδος του μαρξισμου αλλα βιασμος.
    Ο χαρακτηρας της εποχης καθοριζεται απο συγκεκριμενα πραγματα. Ασφαλως και οι υλικες προυποθεσεις που φερνουν το σοσιαλισμο στην ημερησια διαταξη υπηρχαν κσι υπαρχουν στη δυτικη ευρωπη πριν και μετα το 45. Δηλαδη μια επικειμενη επανασταση στη δυτικη ευρωπη θα ειχε ή εχει αλλο χαρακτηρα περα απο σοσιαλιστικο? Τωρα αυτο ειναι ζητημα ανεξερευνητο που ο Μ-Λ δεν μπορει να δωσει σημερα απαντησεις? Συγνωμη αλλα και οι ναριτες ετσι ξεκινησαν το 89 και φτασαμε να ακουμε για υπεριμπεριαλισμους και τα ρεστα.
    Ενα απο τα σημαντικοτερα εργαλεια αναλυσης του Μ-Λ ειναι οτι καθορισε τη διαλεκτικη σχεση μεταξυ οικονομιας και πολιτικης. Οι σχεσεις παραγωγης αντικαθιστουνται επσναστατικα απο νεες οταν αυτες ωριμασουν-σαπισουν και βαζουν φρενο στις παραγωγικες δυνατοτητες. Αν αυτο δεν συμβαινει σημαινει οτι οι υπαρχουσες σχεσεις παραγωγης εχουν ακομα να προσφερουν οτι δεν εφτασε ακομα η ωρα αντικαταστασης τους. Ο Λενιν με τον ιμπεριαλισμο ανελυσε και κατεδειξε αυτο ακριβως το σταδιο οπου ο καπιταλισμος περνα στη φαση που σαπιζει που βαζει φρενο στην αναπτυξη των παραγωγικων δυνατοτητων. Θεωρουμε σημερα οτι η Ρωσια ή Κινα δεν εχουν τετοιο καπιταλισμο? Εγω οχι ουτε το ΚΚΕ απ'οσο καταλαβαινω. Αν η Ρωσια ηταν ιμπεριαλιστικη το 1917 και δεν ειναι το 2014 αυτο δεν μπορω να το συλλαβω εγω. Αλλο τα πισωγυρισματα της ανθρωποτητας και τα ζικ ζακ μεχρι να επικρατησει το νεο στο παλιο και αλλο οτι μπορει ο καπιταλισμος να γυρισει πισω στο προμονοπωλιακο του σταδιο! Αυτο το ισχυριζονται μονο οι υπερμαχοι της αιωνιοτητας του καπιταλισμου που προσπαθουν να πεισουν οτι ετσι θα ειναι για παντα. Μονο που η κοινωνικη εξελιξη παει παντα προς τα μπρος εντελει. Ουτε ο 2ος παγκοσμιος που ισοπεδωσε μια ηπειρο δεν πηγε τον καπιταλισμο προς τα πισω στο σταδιο πριν την μετοχικη εταιρια και την εμφανιση του μονοπωλιου...

    ratm

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Πολυ χρησιμο ποστ. ΣΤΗ ΒΑΣΗ ΤΗς ΣΥΓΧΥΣΗς που δεν ειναι τωρινη βρισκεται ισως η θεωρια της "εθνικης αστικης ταξης" που εχει εξαντλησει τα καυσιμα της στην ευρωπη. Εδω μιλαμε για πληρως αναπτυγμενες καπιταλιστικες χωρες που ζουμε το σαπισμα τους. Ακομα και το '17 οι μπολσεβικοι δεν πηραν το μερος της αδυναμης καπιταλιστικης ρωσιας αλλα αντιθετα εκμεταλλευτηκαν το σαπισμα της για να καταλαβουν Α Ν Α Ι Μ Α Κ Τ Α την εξουσια. Α ν τι θ ε τ α, την ιμπεριαλιστικη επεμβαση (την καθε επεμβαση) την πληρωσε ο λαος.
    συγνωμη για την διακοπη. φ.μ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. δυσκολευομαι να ακολουθησω ολη την ροη της κουβεντας γιατι εχω χασει την αρχη, αλλα πιανοντας καποια κομματια και αφου θυμηθηκα και την κουβεντα περι του αρθρου του φιντελ για την κινα εχω να προσθεσω τα εξης, καποια γενικα, καποια ειδικα.

    στην ευρωπη αυτη την στιγμη δεν υπαρχει σοσσιαλιστικο κρατος αναφορας οπως το 40
    νομιζω οτι συμφωνουμε ολοι για το τι ρολο παιζουν οι δυτικοι και το οτι προσπαθουν να απομονωσουν την ρωσια που ειναι ο μοναδικος ευρωπαιος της brics. επισης νομιζω οτι συμφωνουμε οτι χωρις ρωσια brics δεν υπαρχει.
    δεν νομιζω οτι πρεπει να μας μπερδευει το γεγονος οτι επειδη η ρωσια πρακτικα βρισκεται σε αμυνα αυτη την στιγμη δεν ειναι ιμπεριαλιστικη χωρα. ειναι.
    το κομμα σαφεστατα ειναι επιθετικο απεναντι σε εε και νατο αλλα βαση δεδομενων δεν μπορει να εχει την ιδια φρασεολογια απεναντι στην ρωσια. αν η ρωσια αμολυσει τον στρατο της και σε 2 μερες πινει ο κατα τα αλλα συμπαθης υπουργος αμυνας καφε στην μαινταν σιγουρα θα αλλαξει και η σταση μας. π.χ. επειδη αναφερθηκε το παραδειγμα του 40. το κομμουνιστικο κομμα αλβανιας δεν θα επρεπε να στηριξει τον αμυντικο πολεμο της ελλαδας; εγω λεω ναι. αν ομως απο την στιγμη που ο ελληνικος στρατος κοντευε να φτασει σλοβενια τι θα επρεπε να πει και για την ελλαδα και το κομμουνιστικο της κομμα αν αυτο συμφωνουσε σε αυτη την πραξη;
    σιγουρα η ρωσια ειναι ενα λιγο διαφορετικο κρατος απο τα "κλασικα" δυτικα ιμπεριαλιστικα κρατη και αυτο γιατι: ειναι μια χωρα που μπορει ο πουτιν να ειναι στο 70% σε δημοφιλια (κυριως γιατι εδωσε το αισθημα της περηφανιας στους ρωσους) αλλα ειναι και μια χωρα που σε ολες τις δημοσκοπισεις ο πατερουλης ειναι στην πρωτη τριαδα μαζι με τον βλαδιμηρο και ενα πολυ μεγαλο κομματι του πλυθησμου νοσταλγει την ΕΣΣΔ. επισης ειναι μια χωρα που παρολα οσα λεει και κανει το ΚΚΡΟ εχει πολυ μεγαλα ποσοστα ενα κομμα που παταει πανω εκει και συμβολο του εχει το σφυροδρεπανο.
    ειναι μια χωρα που εθνικος της υμνος (η μελωδια) ειναι της ΕΣΣΔ (γατα ο κοντος).
    αυτα τα γνωριζει και ο κοντος και ισως ειναι και ο λογος που δεν μπορει να βγει ποιο επιθετικα και προτιμα να απανταει σε προκλησεις (που μπορει να στηνει και ο ιδιος).
    ηταν ας πουμε πολυ περιεργη η σιωπη της ρωσιας την εποχη της μεινταν αλλα αναιμκτα πηρε την κριμαια και με "νομιμο" τροπο. αντιστοιχα εγω βλεπω οτι λειτουργει και στην ανατολικη ουκρανια.
    οσο διαλυμενος και να ειναι ο στρατος της ουκρανιας δεν τον ανατρεπεις/αιχμαλωτιζεις/καταριπτεις με ατακτους με 2 μηνες εκπαιδευση και βρισκεις πολεμοφοδια και τροφιμα την ωρα που οι πολεις πεινανε.
    το προβλημα απο οτι καταλαβαινω ειναι ησταση που πρεπει να κρατησουμε. νομιζω οτι η διαλεκτικη, η ιδεολογια μας και η σωστη εκτιμηση των συνθηκων και η προβλεψη τους ειναι αυτη που θα μας δινει την καθε φορα σταση. γιατι η θεση που εχουμε τωρα με βαση τα σημερινα δεδομενα σε 5 μερες μπορει να ειναι παλια, ανεδαφικη κτλ κτλ. αν ισχυει ας πουμε το πυροτεχνημα των ουκρανων οτι υλες αρματων ρωσικων κανουν βολτες στην ουκρανια, δεν νομιζω οτι το κομμα θα βγαλει την ιδια ανακοινωση

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Βάζω και ένα απόσπασμα από τον χθεσινό ριζοσπάστη αναφορικά με τον ρόλο τον λεγόμενων ΛΔ της ανατολικής Ουκρανίας. Νομίζω ότι υπάρχει μια σχετική διαφοροποίηση/επιπλέον κριτική:

    " Αυτήν την ιμπεριαλιστική επέμβαση ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ θέλουν τώρα να διευρύνουν ακόμα περισσότερο και με πιο άμεση εμπλοκή, για να προωθηθούν τα συμφέροντα των αμερικανικών και ευρωενωσιακών μονοπωλίων στον ανταγωνισμό τους με τα ρωσικά. Το τίμημα πληρώνουν οι εργαζόμενοι της Ουκρανίας, η νεολαία της, που με εθνοτικά κριτήρια έχουν εμπλακεί σε μια σύγκρουση όπου τμήματα της πλουτοκρατίας των ανατολικών περιοχών, που έχουν αυτοανακηρυχθεί «Λαϊκές Δημοκρατίες» τραβώντας και το λαό με τα συμφέροντά τους, διαγκωνίζονται για την επιλογή συμμαχιών με ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα και είναι υπέρ της Ρωσίας."

    ΑπάντησηΔιαγραφή