Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014

Κάποιες αποκαλυπτικές παραδοχές για την Αμερικανική στάση απέναντι στη Ρωσία

Στις 14 Μάρτη του 2014, λίγο πριν την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία, δημοσιεύτηκε στην Washington Post άρθρο του Jack Matlock, πρώην πρεσβευτή των ΗΠΑ στην ΕΣΣΔ κατά την κρίσιμη περίοδο 1987-1991. Το άρθρο διαπνέεται από γενικότερη ανησυχία για την επιδείνωση των Αμερικανο-Ρωσικών σχέσεων και επιβεβαιώνει, ανάμεσα σε άλλα, τη θέση του LR ότι η Αμερικανο-Ρωσική σύγκρουση δεν προέκυψε επειδή ο Ρωσικός καπιταλισμός επιδίωξε την πολιτική σύγκρουση με τον Αμερικανικό, αλλά επειδή ο Αμερικανικός καπιταλισμός επιδίωξε την πολιτική σύγκρουση με τον Ρωσικό. Θυμίζω ότι στο δικό του άρθρο, ο Anton Latzo σημείωνε ότι η στροφή στην πολιτική της Δύσης σημειώθηκε στις "αρχές του νέου αιώνα", όταν "η Ρωσία ακολούθησε μια πολιτική η οποία έδινε περισσότερη σημασία στα εθνικά της συμφέροντα, και η οποία θα αύξανε την αυτονομία της στις διεθνείς σχέσεις" -- όταν, δηλαδή, μπήκε τέλος, μέσω της ανάδυσης του Πούτιν στην εξουσία, στην πλήρη διάλυση και αποικιοποίηση της χώρας υπό το απερίγραπτο καθεστώς Γέλτσιν. Ακολουθεί μετάφραση κάποιων αποσπασμάτων του άρθρου:

Επιπλέον, η διάλυση της ΕΣΣΔ σε 15 ξεχωριστές χώρες δεν ήταν κάτι που ήθελαν ή προκάλεσαν οι ΗΠΑ. Εμείς ελπίζαμε ότι ο Γκορμπατσόφ θα δημιουργούσε μια εθελοντική ένωση Σοβιετικών δημοκρατιών, μείον τις τρεις χώρες της Βαλτικής. Ο Μπους το έκανε σαφές αυτό τον Αύγουστο του 1991, όταν ενθάρρυνε τις μη ρωσικές Σοβιετικές δημοκρατίες να αποδεχτούν την συμφωνία ένωσης που είχε προτείνει ο Γκορμπατσόφ και προειδοποίησε για τους κινδύνους του "αυτοκτονικού εθνικισμού." Οι Ρώσοι που νιώθουν  λύπη για την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης πρέπει να θυμούνται ότι ήταν ο εκλεγμένος πρόεδρος της Ρωσίας, Μπόρις Γέλτσιν, ο οποίος συνωμότησε με τους Ουκρανούς και Λευκορώσους ομολόγους του για να αντικαταστήσουν την ΕΣΣΔ με μια χαλαρή και αδύναμη "κοινοπολιτεία." 
Ακόμα και μετά το τέλος της ΕΣΣΔ, ο Γκορμπατσόφ ισχυριζόταν ότι "το τέλος του Ψυχρού Πολέμου είναι μια κοινή μας νίκη." Όμως οι ΗΠΑ επέμειναν να αντιμετωπίζουν τη Ρωσία ως τον χαμένο.  
"Με τη βοήθεια του Θεού, οι ΗΠΑ κέρδισαν τον Ψυχρό Πόλεμο", είπε ο Μπους κατά το ετήσιο κρατικό του διάγγελμα το 1992. Η ρητορική αυτή δεν θα ήταν ιδιαίτερα καταστροφική αν ήταν μόνη της. Αλλά την ενίσχυσαν πράξεις που διέπραξαν οι επόμενοι τρεις πρόεδροι.

Ο πρόεδρος Μπιλ Κλίντον υποστήριξε τον νατοϊκό βομβαρδισμό της Σερβίας χωρίς την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Η.Ε, καθώς και την επέκταση του ΝΑΤΟ στις χώρες του πρώην Συμφώνου της Βαρσοβίας. Αυτές οι κινήσεις έμοιαζαν να παραβιάζουν την συμφωνία κυρίων ότι οι ΗΠΑ δεν θα εκμεταλλευόντουσαν την Σοβιετική υποχώρηση από την Ανατολική Ευρώπη. Το 1991, οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι περίπου 80% των πολιτών της Ρωσίας είχαν θετική άποψη για τις ΗΠΑ. Το 1999, το ίδιο περίπου ποσοστό είχε αρνητική άποψη.

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν εξελέγη το 2000 και είχε αρχικά φιλοδυτικό προσανατολισμό. Όταν επιτέθηκαν στις ΗΠΑ τρομοκράτες στις 11 Σεπτεμβρίου του 2001, ο Πούτιν ήταν ο πρώτος ξένος ηγέτης που επικοινώνησε και πρόσφερε βοήθεια. Συνεργάστηκε με τις ΗΠΑ όταν αυτές εισέβαλλαν στο Αφγανιστάν, και απομάκρυνε εθελοντικά τις Ρωσικές [Σοβιετικές] βάσεις στην Κούβα και το Βιετνάμ.

Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Ασήμαντα εγκώμια από τον πρόεδρο Τζορτζ Γ. Μπους, ο οποίος κατόπιν προχώρησε στο διπλωματικό αντίστοιχο των γρήγορων λακτισμάτων στα αχαμνά: περαιτέρω επέκταση του ΝΑΤΟ στη Βαλτική και στα Βαλκάνια, και σχέδια για Αμερικανικές βάσεις εκεί· απόσυρση των ΗΠΑ από την Αντιπυραυλική Συμφωνία· εισβολή στο Ιράκ χωρίς έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Η.Ε· σαφή εμπλοκή στις "χρωματιστές επαναστάσεις" στην Ουκρανία, τη Γεωργία και το Κιργκιστάν· και μετά, τεστάροντας κάποιες από τις πιο σταθερές κόκκινες γραμμές που θα μπορούσε να τραβήξει ένας ηγέτης της Ρωσίας, συζητήσεις για ένταξη της Γεωργίας και της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ. Οι Αμερικανοί, κληρονόμοι του δόγματος Μονρώ [περί μη δικαιώματος ανάμιξης των χωρών της Ευρώπης στην Αμερικανική ήπειρο], θα έπρεπε να καταλαβαίνουν ότι η Ρωσία θα ήταν υπερευαίσθητη απέναντι στις στρατιωτικές συμμαχίες υπό ξένη κυριαρχία που πλησιάζουν ή ακουμπούν τα σύνορά της.

Ο πρόεδρος Ομπάμα είναι διάσημος για το ότι αποπειράθηκε μια "αναδιάταξη" των σχέσεων με τη Ρωσία, με κάποια επιτυχία: Η νέα συμφωνία START ήταν σημαντικό επίτευγμα, και υπήρχε αυξημένη σιωπηλή συνεργασία για περιφερειακά θέματα. Αλλά μετά, η τάση του Κογκρέσου να ανακατεύεται με τις δουλειές των άλλων όταν δεν μπορεί να κάνει τη δική του άρχισε να έχει συνέπειες. Ο Νόμος Magnitsky, ο οποίος στοχοποίησε τη Ρωσία για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων λες και δεν υπάρχουν ανάλογης βαρύτητας παραβιάσεις αλλού, εξόργισε τους Ρώσους ηγέτες και επιβεβαίωσε στο ευρύτερο [ρωσικό] κοινό την εικόνα των ΗΠΑ ως ανελέητου εχθρού. 
Ενδιαφέρον ως περαιτέρω στοιχείο για την αλλαγή στάσης των ΗΠΑ απέναντι στη Ρωσία από τη στιγμή που εμφανίστηκε εκεί κάτι σαν αυτόνομη (και αστικού βέβαια χαρακτήρα) κρατική πολιτική αντί για το διαλυμένο, "μπάτε σκύλοι αλέστε" banana republic του μεθύστακα, από τη στιγμή δηλαδή που άρχισε να εμφανίζεται το ενδεχόμενο η Ρωσία να μην εξελιχθεί σε νεοαποικία των ΗΠΑ, είναι, τέλος, οι δημοσκοπήσεις της εντυπωσιακά χειραγωγήσιμης αμερικανικής κοινής γνώμης σε ό,τι αφορά την στάση της απέναντι στη Ρωσία. Σύμφωνα λοιπόν με το αμερικανικό CBS, τον Φεβρουάριο του 2003, το 20% των ερωτηθέντων Αμερικανών θεωρούσε τη Ρωσία σύμμαχο και το 60% τη θεωρούσε φιλική χώρα, αν και όχι σύμμαχο των ΗΠΑ. Εχθρό τη θεωρούσε μόνο το 4% των Αμερικανών, ενώ μη φιλική χώρα αν και όχι εχθρό το 12%.

Τον Ιούνιο του 2007, τέσσερα χρόνια μετά, σύμμαχο θεωρούσε τη Ρωσία το μισό ποσοστό: 10%. Φιλική χώρα το 58%, εχθρική χώρα το 6%, και μη φιλική το 18%, σχεδόν το διπλάσιο ποσοστό από αυτό του 2003.

Σήμερα, σύμμαχο θεωρεί τη Ρωσία μόνο το 7% των Αμερικανών, ενώ το ποσοστό αυτών που την θεωρούν εχθρό έχει ανέβει στο 18%, πάνω από τέσσερις φορές από τα επίπεδα του 2003. Το ποσοστό όσων την θεωρούν μη φιλική χώρα έχει ξανά σχεδόν διπλασιαστεί από το 2007, και βρίσκεται στο 33%, ενώ το ποσοστό όσων την θεωρούν φιλική αν και όχι σύμμαχο έχει πέσει σχεδόν στο μισό από τα επίπεδα του 2003, στο 35%.

Συνολικά, η εικόνα της αμερικανικής κοινής γνώμης για τη Ρωσία ως φιλική χώρα έχει πέσει από το 80% το 2003 στο 42% σήμερα, ενώ η εικόνα της Ρωσίας ως μη φιλικής χώρας γνώρισε αύξηση από το 12% το 2003 στο 51% σήμερα. Όλα αυτά σε μια περίοδο όπου δέσποσε η μονομερής ιμπεριαλιστική επιθετικότητα των ΗΠΑ απέναντι στη χώρα...

19 σχόλια:

  1. Ενδιαφέροντα δεδομένα αν και νομίζω ότι οι χαρακτηρισμοί "προτεκτοράτο-αποικία των ΗΠΑ" για την Ρωσία του Γιέλτσιν προσδίδουν μία κωμική χροιά στο κείμενο. Δηλαδή (με την ίδια λογική) όλος ο υπόλοιπος πλανήτης της εποχής με εξαίρεση καμία δεκαριά χώρες ήταν "πολιτείες των ΗΠΑ".

    Ο.Χ.Ε.Π.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πώς ακριβώς θα χαρακτήριζες εσύ, με μη κωμική χροιά, τη Ρωσία του Γέλτσιν;

      Διαγραφή
    2. Ως την τρίτη ισχυρότερη καπιταλιστική οικονομία στον κόσμο που προσπαθούσε να κάνει ανοίγματα στις αγορές των ΗΠΑ και της Ευρώπης και να τσακίσει ότι είχε ξεμείνει από την σοβιετική εποχή χρησιμοποιώντας "δυτική" αισθητική;

      Ο.Χ.Ε.Π.

      Διαγραφή
    3. Η Ρωσία του Γέλτσιν ήταν η τρίτη ισχυρότερη καπιταλιστική οικονομία στον κόσμο. Και αυτό δεν έχει κωμική χροιά. Μάλιστα. Η τελευταία ανάρτηση για σένα, και για την "τρίτη ισχυρότερη καπιταλιστική οικονομία στον κόσμο."

      Διαγραφή
    4. Κοίτα έχεις δίκιο, είναι blog σου στην τελική. Διάβασε, όμως, τουλάχιστον τα παρακάτω πριν κάνεις ότι είναι να κάνεις. Ακόμα και αν δεν ήταν τρίτη οικονομία στον κόσμο (που ζητάω συγνώμη προκαταβολικά για αυτό) δεν νομίζω ότι αυτός είναι λόγος να μην μου δημοσιεύεις τις αναρτήσεις και είναι μικρής σημασίας σε αυτό που λέω. Επίσης, νομίζω ότι το κύριο επιχείρημα μου δεν το ανέφερες καθόλου. Η ακραία φιλοδυτική στάση του Γέλτσιν αποσκοπούσε στα ανοίγματα που έκανε η ρωσική αστική τάξη στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Ανοίγματα που αυτή την στιγμή είναι και ήταν το κύριο όπλο του Πούτιν σε μία σειρά από διαφωνίες με τις ΗΠΑ (Ουκρανία, Γεωργία κλπ.). Στην πραγματικότητα οι σχέσεις Ρωσίας-ΗΠΑ ωφελούσαν τις αστικές τάξεις και στις δύο χώρες σε μικρότερο και μεγαλύτερο βαθμό αντίστοιχα. Χαρακτηρισμοί, όπως προτεκτοράτο και αποικία είναι τελείως αβάσιμοι σε κάθε περίπτωση. Εντάξει, η χώρα ήταν πιο μπάχαλο και από την σημερινή Ελλάδα και ειδικά άμα την συγκρίνει κανείς με την ΣΕ σε πιάνουν τα κλάματα. Αλλά, μιλάμε για το μεγαλύτερο πισωγύρισμα που έχει γίνει από την εποχή της Ιερής Συμμαχίας οπότε δεν είναι και τόσο παράλογο.

      Ο.Χ.Ε.Π.

      Διαγραφή
    5. Ποιες αναρτήσεις δε σου δημοσίευσα;

      "Στην πραγματικότητα οι σχέσεις Ρωσίας-ΗΠΑ ωφελούσαν τις αστικές τάξεις και στις δύο χώρες σε μικρότερο και μεγαλύτερο βαθμό αντίστοιχα. "

      Ναι, για αυτό έχουν μόνιμη (ΚΑΙ μετακομμουνιστική) πολιτική διάλυσης της Ρωσίας οι Αμερικάνοι, επειδή το έβλεπαν ως αμοιβαίο το ώφελος...

      Διαγραφή
    6. Όταν είπες πριν "Η τελευταία ανάρτηση για σένα" νόμιζα ότι δεν θα δημοσιεύσεις άλλη. Για την πολιτική των ΗΠΑ μιλάς ή για την ενσάρκωση των ευχών τους; Τότε επιχειρούσαν μία πολιτική διαρκούς εσωτερικής αποσταθεροποίησης με το ρίσκο η προσέγγιση μακροπρόθεσμα να ωφελήσει την Ρωσία ως περιφερειακό παίκτη. Τώρα απλώς θέλουν να την περιορίσουν την δύναμη της σε περιφερειακό επίπεδο. Έτσι και αλλιώς στα τέλη του 90' όταν έφυγε ο μεθύστακας οι φυγόκεντρες τάσεις είχαν σαφώς (δεν μπορούσε να σκορπίσει δηλαδή σε 15 κομμάτια όπως η ΕΣΣΔ) περιοριστεί σε περιπτώσεις όπως η Τσετσενία που καθάρισε ο διάδοχος συνοπτικά με το που ανέβηκε στην Προεδρία.

      Ο.Χ.Ε.Π.

      Διαγραφή
    7. Εννοούσα η πιο πρόσφατη δημοσίευση του μπλογκ είναι για να την κοιτάξεις.

      "Τώρα απλώς θέλουν να την περιορίσουν την δύναμη της σε περιφερειακό επίπεδο"

      Δεν τεκμηριώνεται από τις πράξεις τους η επιδίωξη απλώς του λεγόμενου containment. Υπάρχουν πάρα πολλά τεκμήρια διαρκών προσπαθειών αποσταθεροποίησης, και μέσω γειτονικών κρατών και μέσω χρηματοδότησης ή ενίσχυσης ιδεολογικής κάθε είδους μαφιοζοειδών "αντιπολιτευόμενων."

      "Έτσι και αλλιώς στα τέλη του 90' όταν έφυγε ο μεθύστακας οι φυγόκεντρες τάσεις είχαν σαφώς (δεν μπορούσε να σκορπίσει δηλαδή σε 15 κομμάτια όπως η ΕΣΣΔ) περιοριστεί σε περιπτώσεις όπως η Τσετσενία"

      Καθόλου έτσι δεν ήταν. Υπάρχει πληθώρα πηγών για την πλήρη διάλυση του κράτους και της οικονομίας επί Γέλτσιν, μπορείς να τις συμβουλευτείς. Εγώ απλά θα δώσω επιγραμματικά μια τμηματική εικόνα: το 1992 ο πληθωρισμός ήταν 25000%, η παραγωγή πετρελαίου στη χώρα έπεσε από 600 σε 300 εκατομμύρια τόνους από το 1990 ως το 1995, το προσδόκιμο ζωής γκρεμίστηκε σε ιστορικά χαμηλά, το Συνταγματικό Δικαστήριο διαλύθηκε με διαταγή του μεθύστακα, το ίδιο και το κοινοβούλιο (1993). Αυτή ήταν η διακυβέρνηση που γούσταρε η Δύση. Να πεθαίνουν οι Ρώσοι σαν τις μύγες από αλκοολισμό και πείνα και να βρίσκεται όλο το πολιτικό σύστημα υπό πλήρη διάλυση.

      Διαγραφή
    8. Η διάλυση του κοινοβουλίου και του δικαστηρίου (μαζί με το νέο σύνταγμα που ήρθε την ίδια εποχή) ήταν προφανείς επιλογές της ίδιας της αστικής τάξης της χώρας ώστε να εξαφανιστούν τα σοβιετικά απομεινάρια και κατακτήσεις που προκαλούσαν νοσταλγία στον κόσμο. Το γκρέμισμα του προσδόκιμου ζωής ήταν συνέπεια της εξαφάνισης των σοσιαλιστικών κατακτήσεων και η οικονομική κρίση που περιγράφεις συνέπεια της καπιταλιστικής παλινόρθωσης. Η εγχώρια αστική τάξη ύστερα από 74 χρόνια σοσιαλισμού έτρεμε στην ιδέα επιστροφής του και αντέδρασε με σκληρότητα. Δεν διαφαίνεται πουθενά δυνατότητα πλήρους διάσπασης της χώρας από μεριάς ΗΠΑ.

      Ο.Χ.Ε.Π.

      Διαγραφή
    9. Η ρωσική αστική τάξη διέλυσε το κοινοβούλιο, για αυτό μεθοδεύτηκε η ήσυχη ανατροπή του Γέλτσιν ώστε να σταματήσει μια και καλή το βγάλσιμο της χώρας στο σφυρί, για αυτό επικροτεί πλήρως η ρωσική αστική τάξη την ανάκτηση της συνταγματικής τάξης επί Πούτιν, για αυτό και συσπειρώθηκε γύρω του.

      Ότιναναι, φτάνει να αθωωθούν οι ΗΠΑ και η ΕΕ...

      Διαγραφή
    10. Εντάξει, έχεις δίκιο! Ο μεθύστακας είναι πιόνι των ΗΠΑ στους ρυθμούς της καζάκειας λογικής ότι ο ψηλός είναι πιόνι της Μέρκελ. Ναι, θέλω να "αθωώσω" τα δυτικά συμφέροντα από την κατηγορία ότι διέλυσαν το κοινοβούλιο και τα εργατικά δικαιώματα της... Ρωσίας. Σαν δεν ντρέπομαι λέω εγώ... Λες και η Ρωσία δεν έχει αστούς και περιμένει τους Αμερικάνους να έρθουν να το κάνουν αυτό. Το ότι οι αστοί αλλάζουν τους πολιτικούς τους εκφραστές σαν τα πουκάμισα όταν γίνουν μη δημοφιλείς σαν τον Γέλτσιν, δεν υπάρχει ως σκέψη. Άλλωστε, ο Τσίπκο ως απολογητής του καπιταλισμού δεν έχει κανένα λόγο να αθωώσει κανένα σωστά; Παρότι εσύ ο ίδιος είπες ότι ήταν ήσυχη ανατροπή (οπότε κατά πάσα πιθανότητα και συναινετική). Στην τελική, στον νατοϊκό ιμπεριαλισμό μπορούμε να χρεώσουμε καμία εκατοντάδα εισβολές τα τελευταία 50 χρόνια, τους ναζί της Ουκρανίας και άμεσα ή έμμεσα κάτι παλαβούς που κόβουν κεφάλια στο Ιράκ μαζί με τους βομβαρδισμούς που ακολούθησαν. Το να τους κατηγορούμε, όμως, ότι έκαναν τον μεγαλύτερο ιμπεριαλιστικό αντίπαλο τους "αποικία" για καμιά δεκαετία και μετά φύγαν χωρίς να ανοίξει ρουθούνι από καμία σκοπιά δεν βγάζει νόημα και μάλλον τους μειώνει, γιατί επί τους ουσίας τους λέμε βλάκες.

      Ο.Χ.Ε.Π.

      Διαγραφή
    11. Αφού έχεις το Ζίζεκ να του τα πεις να σε καταλάβει, εμένα γιατί με ταλαιπωρείς; Ζήτω η δυτικοευρωπαϊκή επανάσταση διαρκείας που θα μας φέρει στο πιάτο την κεφαλή του τυράννου Πούτιν, ζήτω οι Πούσι Ράιοτ, ζήτω και ο Σεβαστάκης!

      "Παρότι εσύ ο ίδιος είπες ότι ήταν ήσυχη ανατροπή (οπότε κατά πάσα πιθανότητα και συναινετική)."

      Το ότι ήταν συναινετική το ξέρεις εσύ, κατά πώς φαίνεται, εγώ απλώς παρατηρώ γεγονότα και βλέπω στροφή 180 μοιρών μετά την πτώση του στην εξωτερική πολιτική της Δύσης.

      Διαγραφή
    12. Καποια χρονια πριν, τη δεκαετια του 90, τυχαινε να παιρνω σποραδικα ενα περιοδικο που ειχε τιτλο Γαιοραμα-Experiment. Η θεματολογια του-αναμεσα στα αλλα-ειχε να κανει με ταξιδια (οχι ομως του τυπου "τουριστικος οδηγος", καπως πιο ψαγμενα). Δε θυμαμαι τον τιτλο του ξενου περιοδικου του οποιου αρθρα αναδημοσιευε. Οποτε τα ταξιδιωτικα αρθρα/αφιερωματα αφορουσαν περιοχες της Ρωσιας, περαν του αντικομμουνισμου που εβγαζαν, εβαζαν κ ζητηματα περαιτερω συρρικνωσης της χωρας. Εβαζαν διαφορους γηγενεις (φανταστικους 'η πραγματικους) να λενε οτι θα ευχονταν την αποσχιση των περιοχων τους. Θυμαμαι χαρακτηριστικα ενα αφιερωμα στη χερσονησο της Καμτσατκας που το εκαναν χαρακτηριστικα αυτο. Προφανως δεν ηταν τυχαιες κατι τετοιες λεπτομερειες.

      ρα

      Διαγραφή
    13. Καλά τι σχέση έχει ο ζίζεκ και ο σεβαστάκης με θέσεις του στυλ: "στον νατοϊκό ιμπεριαλισμό μπορούμε να χρεώσουμε καμία εκατοντάδα εισβολές τα τελευταία 50 χρόνια, τους ναζί της Ουκρανίας και άμεσα ή έμμεσα κάτι παλαβούς που κόβουν κεφάλια στο Ιράκ μαζί με τους βομβαρδισμούς που ακολούθησαν" μόνο εσύ ξέρεις. Εγώ δεν ασχολούμαι άλλο.

      Ο.Χ.Ε.Π.

      Διαγραφή
    14. Ανάσταση, γιατί ένα ακόμα τέτοιο να έγραφες, θα το κλεινα να πάω για εκμάθηση καγιάκ.

      Διαγραφή
  2. Ε ναι, αν δουλεύουν όλοι για την Αμερική όλα είναι καλά και είμαστε σύμμαχοι ενώ αν πεις ότι "κάτσε ρε φίλε, γιατί να σε έχω να κάνεις ό,τι γουστάρεις και να σου τα ακουμπάω όλη την ώρα, και στο τέλος να χρωστάω κιόλας (ναι!!!!)", αρχίζουν τα "προβλήματα στις σχέσεις", η αστάθεια κλπ. Όποιος δεν τα βλέπει αυτά είναι άξιος της μοίρας του.
    Πάντως αυτό με την κοινή γνώμη είναι ακριβώς έτσι, αν κάτι αλλάξει η Ρωσία θα γίνει ξαφνικά ο υπέρ σύμμαχος, μέχρι να ξαναλλάξει κάτι βέβαια. Είναι τόσο κωμικά κάποια πράγμα που είναι σχεδόν ανάξια λόγου. Οπως η Ελλάδα που όταν είναι να περάσουν τα μέτρα θα πεινάσει και θα καταστραφεί και όταν περνάνε όλα και η καταλήστευση θα συνεχίσει αμείωτη η Μέρκελ πάλεψε σαν το λιοντάρι για να μας κρατήσει στο ευρώ (ενώ τα περιοδικά της μας ξεφτίλιζαν κάθε μέρα). Αλλά είμαστε όλοι μια απίστευτη οικογένεια με αλληλεγγύη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "αν κάτι αλλάξει η Ρωσία θα γίνει ξαφνικά ο υπέρ σύμμαχος"

      Η ερώτησή μου είναι πολύ συγκεκριμένη: Τι θα μπορούσε να αλλάξει για να ξαναγίνει η Ρωσία σύμμαχος ΑΛΛΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΑΥΤΟΜΠΟΥΡΔΕΛΟΠΟΙΗΣΗ και διάλυση της Ρωσικής Ομοσπονδίας;

      Αυτή ήταν η μόνη φάση στην οποία ήταν "σύμμαχος." Όταν δεν ήταν καν κράτος.

      Διαγραφή
    2. Έτσι είναι ακριβώς, απλώς λέω πως μπορεί γενικότερα να αλλάξουν άρδην το πως παρουσιάζονται κάποια πράγματα ανάλογα με τα συμφέροντα κατά τ'άλλα είναι ακριβώς έτσι.

      Διαγραφή