Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2014

Περί της σχέσης Λούξεμπουργκ-Λένιν και περί κράτους του Ισραήλ (αναδημοσίευση)

Βάλτε κανα google να δουλέψει! Δεν τα έγραφα για πλάκα! Αρχική δημοσίευση 29/4/2012.
LR
---

Επειδή τέθηκε το θέμα σε κάποια σάιτ.

Το καλοκαίρι του 2011, έγινε μια συζήτηση ερευνητών με θέμα την στάση του Λένιν απέναντι στις κριτικές της Ρόζα Λούξεμπουργκ με αφορμή την έκδοση του πρώτου τόμου των Απάντων της Λούξεμπουργκ από την αγγλική Verso. Η συζήτηση προκλήθηκε από ένα σχόλιο που έκανε η Jacqueline Rose στην βιβλιοκριτική που έγραψε για τον τόμο. Η Rose είπε ότι ο Λένιν ήθελε να ασκηθεί λογοκρισία στη μπροσούρα της Λούξεμπουργκ Ρωσική επανάσταση, που ήταν έντονα επικριτική για την πολιτική στρατηγική των Μπολσεβίκων (σ' αυτή τη μπροσούρα βασίζεται και ο Πουλαντζάς για την δική του κριτική στον Λένιν και υπέρ του "δημοκρατικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό").

Στο σχόλιο αυτό αντέδρασε ένας από τους γνωστότερους μελετητές της Λούξεμπουργκ, ο Peter Hudis, που είναι και ένας από τους συνεπιμελητές της αγγλικής έκδοσης των Απάντων της.

Ο Hudis σημειώνει τα εξής:
Ο Λένιν επιτέθηκε στον Πάουλ Λέβι για την δημοσίευση του βιβλίου [της Λούξεμπουργκ] το 1922, στη βάση του ότι ο Λέβι ήθελε "να τύχει δημοφιλίας από τη μπουρζουαζία αναδημοσιεύοντας ακριβώς τα έργα εκείνα της Λούξεμπουργκ στα οποία εμφανίζονται τα σφάλματά της." Η φράση εμφανίζεται στην ίδια επιστολή (προς την Πράβδα), στην οποία ο Λένιν αποκαλεί τη Λούξεμπουργκ "αετό" [της επανάστασης] και επιμένει για την "πλήρη έκδοση των έργων της." Ο Λένιν πίεσε τρομερά τους συμμάχους του Λέβι για να δηλώσουν δημόσια ότι [η Λούξεμπουργκ] άλλαξε γνώμη για όσα είπε στη Ρωσική επανάσταση (δεν είχε αλλάξει γνώμη).

Ο Λένιν ήθελε να εκδοθούν τα Άπαντα της Λούξεμπουργκ και όχι μόνο η Ρωσική επανάσταση, γιατί θεωρούσε ότι αυτό θα αναδείκνυε καλύτερα το πλαίσιο των σημείων όπου συμφωνούσαν (και τα οποία ήταν πολλά) και των σημείων όπου διαφωνούσαν. Όμως ήθελε επίσης να δει το έργο της να τυπώνεται ολόκληρο και ποτέ του δεν πρότεινε να καεί οτιδήποτε άφησε πίσω της. Αν και οι κριτικές της Λούξεμπουργκ στον συγκεντρωτισμό και τον αυταρχισμό του Λένιν παραμένουν κρίσιμης σημασίας, τον έβλεπε ωστόσο ως σύντροφο και φίλο.
Η συζήτηση συνεχίστηκε εκτός της σελίδας του London Review of Books, που δημοσίευσε την βιβλιοκριτική της Rose και την πιο πάνω απάντηση του Hudis, στο σάιτ usmarxisthumanists. Όπως θα δείτε αν μεταβείτε στην σχετική σελίδα, το τρίτο σχόλιο στη σειρά έχει την υπογραφή Principia Dialectica. Γράφει λοιπόν ο συγκεκριμένος:
Η Jacqueline Rose έχει δίκαιο που διαφωνεί με τον Peter Hudis για το θέμα του πώς συμπεριφέρθηκε ο Λένιν στην Ρόζα Λούξεμπουργκ. Στην πραγματικότητα, η Λούξεμπουργκ άσκησε κριτική στον Λένιν και τους Μπολσεβίκους το 1904.  Τους αποκάλεσε ένα κάρο μανιακούς, που είχαν εμμονή με την εξουσία. Γιατί τέτοιοι ήταν. Στην πραγματικότητα, έσκαψαν τον τάφο τους παίρνοντας την εξουσία από τον Ρώσικο λαό. Ο Στάλιν επέκτεινε αυτό το χάσμα. Ο Hudis και τα διάφορα μαρξιστο-ανθρωποειδή δεν το καταλαβαίνουν αυτό. Ο Hudis είναι αληθινός γάιδαρος.
Αλλά ποιος είναι ο Principia Dialectica, ο μόνος ανώνυμος συμμετέχων σ' αυτή την ακαδημαϊκή συζήτηση, και, προφανώς, ο μόνος που δεν μοιάζει να ενδιαφέρεται για κώδικες συμπεριφοράς, υβρίζοντας προσωπικά τον Hudis, ο οποίος προφανώς σε τίποτε δεν αναίρεσε ότι η Λούξεμπουργκ διατήρησε κριτική απόσταση από τον Λένιν; Και γιατί αυτή η λύσσα για το θέμα;

Ο Principia Dialectica είναι ανώνυμος ιστολόγος, κατά τα φαινόμενα διαμένων στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το ιστολόγιό του έκανε ανάρτηση για το θέμα, επιχειρηματολογώντας ότι εδώ έχουμε άλλη μια περίπτωση "Μπολσεβίκικης λογοκρισίας." Προφανώς, η διαβεβαίωση του Hudis ότι ο Λένιν δεν είχε καμία τέτοια λογοκριτική διάθεση, αλλά αντίθετα ήθελε να τυπωθούν τα πλήρη έργα της Λούξεμπουργκ, χαλούσε την μανέστρα.

Αλλά τι είδους δύσοσμη μανέστρα απλώνει μεθοδικά και υπομονετικά ο Principia Dialectica;

Η επιγραφή "Καταστρέψτε τον Λενινισμό!" στο ιστολόγιό του είναι εύγλωττη για το είδος της μανέστρας, η οποία φυσικά προωθείται στο όνομα των "δημοκρατικών δικαιωμάτων" που κατέστειλε ο Λενινισμός. Κάτω από την ετικέτα αναρτήσεων "Καταστρέψτε τον Λενινισμό" λοιπόν θα βρείτε μια σειρά άρθρων κατασυκοφάντησης του Λένιν και των Μπολσεβίκων.

Ποιον άλλο, εκτός του Λένιν, μισεί θανάσιμα ο Principia Dialectica;

Μα φυσικά τον Alain Badiou, για τον οποίο θα βρείτε πλειάδα υβριστικών άρθρων και κατασυκοφαντήσεων εδώ.

Γιατί όμως τόση οργή και μίσος για έναν μακράν πεθαμένο Μπολσεβίκο και για έναν σύγχρονο φιλόσοφο που δεν είναι κομματικός αρχηγός και δεν επηρεάζει μαζικά την πολιτική;

Εδώ θα πρέπει να στραφεί κανείς στο τι αγαπά ο Principia Dialectica, τι τον καίει να υπερασπιστεί πάρα πολύ, και αυτό είναι το κράτος του Ισραήλ, για το οποίο μπορείτε να διαβάσετε πλειάδα λατρευτικών αναρτήσεων εδώ.  Σε περίπτωση που μπείτε στον πειρασμό να θεωρήσετε ότι το θέμα Ρόζας-Λένιν έγινε στα δικά του μάτια θέμα υπεράσπισης του Εβραίου μαρξιστή ενάντια στον μη Εβραίο, αναθεωρείστε, γιατί και ο Λένιν ήταν εβραϊκής καταγωγής. Όχι, το θέμα δεν αφορά καταγωγή, αφορά κρατική πολιτική. Μια κρατική πολιτική την οποία ο Principia Dialectica καίγεται να νομιμοποιήσει, για την οποία τρέμει τις μαρξιστικές κριτικές, και για χάρη της οποίας αναγόρευσε εαυτόν σε δήθεν συνήγορο της Ρόζας (και σε δήθεν συνήγορο της Rose, που έγραψε τα σφόδρα επικριτικά για το Ισραήλ Ζήτημα της Σιών και Κράτη Φαντασίωσης), απλά και μόνο γιατί αυτό επιτάσσει η λοιδωρία του μαρξισμού-λενινισμού ως μέρος της εξυπηρέτησης του "εθνικού" (βλ. ταξικού) συμφέροντος ενός συγκεκριμένου κράτους (βλ. μιας εθνικά συγκεκριμένης άρχουσας τάξης) και των διεθνών του/της συμμάχων.

Πέραν του Ισραήλ, το οποίο συμβαίνει να έχει κριτικάρει επανελειμμένα ο Badiou (αλλά και η Rose, που εν προκειμένω επελέγη ως αντιλενινιστικός σύμμαχος, άκουσα εκούσα), υπάρχει και κάτι άλλο στην ευρύτερη μαρξιστική παράδοση που αγαπά υπερβολικά ο Principia Dialectica. Και αυτό είναι ο θεωρητικός, εβραϊκής καταγωγής, Moishe Postone, για τον οποίο θα βρείτε πλειάδα λατρευτικών κειμένων εδώ. Το έργο του Postone Χρόνος, εργασία, και κοινωνική κυριαρχία: Μια επανερμηνεία της κριτικής θεωρίας του Μαρξ προβάλλεται ως ακρογωνιαίος λίθος κάθε μαρξισμού που δεν αξίζει χλεύης, υβρισμού και καταστολής. Εννοείται ότι ο Λένιν είναι η αρχή του κακού για κάθε υγιή και αποκαθαρμένο "μαρξισμό."

Αλλά τι έχει το έργο του Postone και διαχωρίζεται τόσο κάθετα από τον "κουβά σκατά" ("crock of shit", έκφραση του Principia) του επαναστατικού μαρξισμού;

Για να βρείτε την απάντηση σ' αυτό το ερώτημα, μπορείτε να βάλετε στο google search τους όρους "Moishe Postone" και "Israel" κι έτσι να ενημερωθείτε για τις θέσεις του Postone πάνω στο ζήτημα του κράτους του Ισραήλ και της πολιτικής του.

Τώρα, αν βάλετε το όνομα αυτό στο google σε συνδυασμό με το όνομα Principia Dialectica, και πατήσετε "έρευνα στα ελληνικά", θα βρείτε επίσης μια σειρά ελληνικών μπλογκ με "αριστερό" και θολά "μαρξιστικό" πρόσημο.

Τα μπλογκ αυτά έχουν κάποια απίστευτα συμπτωματικά κοινά σημεία.

* Πρώτον, λατρεύουν όλα μετ' επιτάσεως τον Moishe Postone --αν και είναι κατά βάση άγνωστος στο ευρύτερο κοινό των αριστερών στην Ελλάδα--, μιλούν με τα καλύτερα λόγια για την αξία και σημασία του έργου του, το αναδημοσιεύουν, το διαθέτουν δωρεάν σε pdf, κλπ.

* Δεύτερον, μισούν όλα τον Λένιν και τους Μπολσεβίκους και φιλοξενούν ό,τι μπορούν να βρουν εναντίον τους. Ακόμα και αν αυτό επιτάσσει μια φτιαχτή και όψιμη "λατρεία" για την Λούξεμπουργκ που προτείνει τον Λένιν και όχι το SPD ως τον μεγάλη της εχθρό και αντίπαλο.

* Τρίτον, μισούν θανάσιμα τον υπερβολικά "φιλάραβα" (αλλέως φιλάραπα) Alain Badiou και δημοσιεύουν ό,τι μπορούν να βρουν εναντίον του.

* Τέταρτον, έχουν λινκ στον μυστηριώδη Principia Dialectica, τον αναδημοσιεύουν, και παραπέμπουν σ' αυτόν.

* Πέμπτον, το μαντέψατε, μισούν θανάσιμα έναν έλληνα ιστολόγο που συμβαίνει να έχει μεγάλη εκτίμηση για τον Λένιν και τον Badiou, τον έχουν επανειλημμένα υβρίσει και λοιδωρήσει  --με αυθεντικό Principia style-- ως "σταλινομαοϊκό σκυλί", του έχουν αλλάξει το όνομα του μπλογκ σε συνδέσμους σε Stalin Reloaded και άλλα ωραία. Αυτά όταν δεν γράφουν "ψόφος" για τον συνταξιούχο που αυτοκτόνησε, βέβαια.

Κάποιοι κοιμισμένοι όρθιοι, βέβαια, παραμένοντας κοιμισμένοι όρθιοι, μπαινοβγαίνουν σε τέτοιους χώρους χωρίς ποτέ να αναρωτηθούν τι στο καλό συμβαίνει με αυτούς τους πολύ συγκεκριμένου τύπου --και σίγουρα όχι κομματικού-- εγχώριους αντιμπολσεβίκους, αντιλενινιστές, αντιμπαντιουϊκούς και καλτικούς λάτρεις του Postone. Συνεχίζουν να νομίζουν ότι κάνουν απλώς συζητήσεις για την ιστορία και θεωρία του Μαρξισμού. Και συνεχίζουν να θεωρούν ότι μια συζήτηση όπως αυτή περί Ρόζας και Λένιν είναι αθώα, ότι αφορά καθαρά μια κάποια ουδέτερη ιστοριογραφία, και ότι μπορούν να συζητούν με κάτι που στην πραγματικότητα λειτουργεί με όρους κυκλώματος ωσάν να μιλούσαν με το φιλαράκι τους στον καφενέ.

Δεν είναι έτσι, και ήρθε η ώρα για κάποιους να wake up and smell the coffee, όπως λένε και οι Αμερικάνσκι.

Και αυτά ήθελα να σας πω για το ζήτημα Λούξεμπουργκ, Λένιν και κράτους του Ισραήλ.*

Και να προσέχετε όσοι βιάζεστε να έχετε τις συνηθισμένες θλιβερές αναθεωρητικές αποψάρες για κάτι που αποτελεί στην βάση του ένα εσωκομμουνιστικό ζήτημα και όχι εργαλείο νομιμοποίησης της εξωτερικής πολιτικής ενός τρίτου κράτους.

*Υπάρχει βέβαια και το εκπληκτικό spartacus educational, το οποίο συναγωνίζεται τον εκπληκτικό εργαζόμενο του Rupert Murdoch και πρώην τροτσκιστή Stephen Suleiman Schwartz, συμπληρώνοντας την εμπνευσμένη θεωρία ότι ο Στάλιν δολοφόνησε τον Μπένγιαμιν με την εξίσου αξιοθαύμαστη θεωρία ότι ο Λένιν δολοφόνησε τη Λούξεμπουργκ.

Όχι ότι οι μυστικές υπηρεσίες δυτικών κρατών ανακατεύονται σε ζητήματα ιστοριογραφίας με τα πιο εξωφρενικά ρεβιζιονιστικά σενάρια επειδή θεωρούν σημαντικές πολιτικά στο παρόν τέτοιες παρεμβάσεις, ανεξαρτήτως στοιχειώδους ιστορικής φερεγγυότητας ("πες πες, κάτι θα μείνει"). Α πα πα πα. Αυτά είναι παρανοϊκές θεωρίες.

4 σχόλια:

  1. Εντόπισα αυτά,
    http://skalalakonias.wordpress.com/2014/07/23/pakistanimigrantsinterview/
    http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231333509
    είναι σχετικοί? έχουν και "κινηματική" δράση?
    Αναρχικοί, που υπερασπίζουν τα δικαιώματα των Πακιστανών εργαζομένων στην Ελλάδα, αλλά και το "δικαίωμα" των Ισραηλινών να δολοφονούν αμάχους, στο όνομα του Ολοκαυτώματος!

    ημιάγριος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν ξέρω. Σχετικοί είναι: Terminal 119, Cafe Morgenland (Γερμανία-Ελλάδα), Principa Dialectica (Αγγλία, μάλλον), Ζαν Κοέν (σύμβουλος Μητσοτάκη), Athemita, Marxist Reloaded, Ράκος Κουρελάριος, Grassrooteuter, Split Milk. Αρκετοί ακόμα που δεν ξέρω αν είναι απλώς "συμπαθούντες" ή κάτι παραπάνω.

      Διαγραφή
    2. "θεωρητικές αναφορές": Ντεμπόρ και Καταστασιακή Διεθνής (αγνοώ το γιατί, δεδομένου του κραξίματός τους στον Σιωνισμό), Postone, Kurz (και οι δύο σκληροί πολέμιοι κάθε κριτικής στο Ισραήλ και ψευδο"μαρξιστές", Αντόρνο-Χορκχάιμερ (μόνο αυτά που συμφέρουν για ισραηλινή προπαγάνδα). Και μπόλικο "Βήμα", "Καθημερινή", κλπ όταν χρειάζονται για αντικομμουνισμό.

      Διαγραφή
    3. @ ημιάγριος: Για Σκάλα: Ναι, υπάρχει σχέση, τουλάχιστον κοινά εμπλεκόμενα άτομα.

      Διαγραφή