Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

Podemos?

Το βασικό εξαγωγικό προϊόν της ισπανικής πολιτικής στην Ελλάδα είναι η φανφαρόνικη ανοησία. Μερικές από τις πιο άστοχες, ανούσιες και άνευ λόγου ύπαρξης πολιτικές ιδέες που κυρίαρχησαν στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια αντλήθηκαν από εκεί ή "βρήκαν πατήματα" εκεί. Ωστόσο, η μαρξιστική κριτική δεν μπορεί να περιορίζεται στο να κάνει πικρόχολες διαπιστώσεις. Πρέπει να εντοπίζει πάντα τα χρήσιμα πολιτικά μαθήματα, σε κάθε περίπτωση.

Ας κάνουμε μια προσπάθεια σ' αυτή την κατεύθυνση. Όπως αναφέρθηκε και εδώ, μια από τις βασικές εκστρατείες του ΚΕΑ εδώ κι ένα διάστημα είναι η καμπάνια για την διενέργεια δημοψηφίσματος για την κατάργηση της βασιλείας στην Ισπανία.

Ας πάρουμε αφορμή από αυτήν την πρωτοβουλία, και ας θυμηθούμε πόσες και ποιες ευρωπαϊκές χώρες έχουν κοινοβουλευτική μοναρχία σήμερα, το 2014:


- Ισπανία

- Βέλγιο

- Αγγλία

- Δανία

- Ολλανδία

- Νορβηγία

- Σουηδία

- Λουξεμβούργο

Το αυτό ισχύει και για το Λιχτενστάιν, την Ανδόρρα και το Μονακό.

Και τώρα, ας ρωτήσουμε: είναι αυτές οι χώρες "πίσω" από την Ελλάδα σε καπιταλιστική ανάπτυξη;

Η ερώτηση, φαντάζομαι, προκαλεί γέλιο. Το Μονακό και το Λουξεμβούργο είναι από τις πλουσιότερες --έστω μικρές-- καπιταλιστικές χώρες στον κόσμο, έστω κι αν η γεωγραφικο-κρατική μορφή τους είναι απομεινάρι παλιών φεουδαρχικών διαιρέσεων. Η Ολλανδία και η Αγγλία είναι οι παλιότερες καπιταλιστικές οικονομίες στον κόσμο. Η Ισπανία, περί ης ο λόγος εδώ, και το Βέλγιο, θεωρούνται σαφώς πιο αναπτυγμένες καπιταλιστικά από την Ελλάδα. Όσο για τις Νορβηγία, Δανία και Σουηδία, δεν θεωρούνται απλώς πιο αναπτυγμένες, αλλά επί μακρόν --κι ακόμα και σήμερα-- αντιμετωπίζονται με δέος και σεβασμό ως "κάστρα της έλλογης σοσιαλδημοκρατίας" και της "κοινωνικής πολιτικής."

Συνεπώς, καμία από τις χώρες που έχουν κοινοβουλευτική μοναρχία δεν μπορεί να θεωρηθεί πιο οικονομικά "οπισθοδρομική" από την Ελλάδα. Και φαντάζομαι ότι η τεράστια πλειοψηφία των Ελλήνων θα δυσκολευόταν πολύ να τις δει και ως πολιτικά οπισθοδρομικές. Δεν ήταν για πολλά χρόνια --και δεν εξακολουθούν να είναι-- αυτές οι χώρες "μοντέλα" για τους περισσότερους από όσους πιστεύουν σε έναν καλύτερο, "ορθολογικότερο" και "πιο σύγχρονο" από τον ελληνικό καπιταλισμό;

Συνεπώς, θα ήθελα να σας προσκαλέσω να σκεφτείτε ποια από τις πιο κάτω ερμηνείες θεωρείτε θεωρητικά ορθή σε ό,τι αφορά την πρόταση του ΚΕΑ για δημοψήφισμα:

α) Το δημοψήφισμα είναι αναγκαίο, για να μπορέσει και η Ισπανία να πετύχει την (ειρηνική) αστικοδημοκρατική επανάσταση, φτάνοντας έτσι σε πολιτική ανάπτυξη την Ελλάδα, που κατήργησε τη βασιλεία οριστικά το 1974. Αυτό θα είναι το πρώτο στάδιο για μια κυβέρνηση της αριστεράς, που θα εμφυσήσει προοδευτικό και αντιμοναρχικό πνεύμα στην οικονομία, με τελικό στόχο το να είναι ο άνθρωπος πάνω απ' τα κέρδη. Για αυτό και το υποστηρίζει άλλωστε και το ΚΕΑ, το οποίο παίρνει τα πράματα με τη σειρά: πρώτα να καταργηθεί ειρηνικά και κινηματικά η μοναρχία σε όλη την Ευρώπη, μετά να αποκτήσουμε πραγματική αστική δημοκρατία, και μετά να την μετατρέψουμε σε καμιά τριακοσαριά-τετρακοσαριά χρόνια το πολύ σε σοσιαλισμό, όπως δεν έκανε κανείς πουθενά (επειδή δεν τα πήρε με τη σωστή σειρά!)

β) Το δημοψήφισμα είναι μια κοροϊδία, όπως είναι και κάθε γραμμική και μηχανιστική εξίσωση μεταξύ τυπικών πολιτειακών θεσμών και βαθμού οικονομικής ανάπτυξης --και άρα και ιστορικής ωρίμανσης. Το να απαλλαγείς από βασιλιά σήμερα, ενάμιση και βάλε αιώνα μετά τις αστικές επαναστάσεις, είναι μια απλή αλλαγή διακόσμησης, όχι μια ιστορική αλλαγή, πόσο μάλλον στάδιο για τον σοσιαλισμό. Η εξουσία δεν του ανήκει έτσι κι αλλιώς. Ανήκει στο κεφάλαιο και στην αστική τάξη. Το ότι η Ισπανία δεν έχει καταφέρει να απαλλαγεί ακόμα από τη μοναρχία, στο κάτω-κάτω, δεν την εμπόδισε να περάσει στο ιμπεριαλιστικό στάδιο εδώ και δεκαετίες. Τίποτε απολύτως δεν θα αλλάξει για τα ισπανικά λαϊκά στρώματα, λοιπόν. Άλλα πρέπει να στοχεύουν, κι όχι ένα δημοψηφισματικό 1848.

γ) Πολιτικά, η Ισπανία και οι άλλες χώρες που έχουν μοναρχία είναι πίσω απ' την Ελλάδα, αλλά οικονομικά είναι μπροστά. Άρα, είτε πρέπει κι εμείς να ξαναβγάλουμε μονάρχη για να ανακάμψει η οικονομία μας και να αποκτήσουμε και πολιτισμένη πολιτική (είδαμε το χαίρι μας χωρίς βασιλιά!), είτε οι μισές από τις πρωτοπόρες καπιταλιστικές οικονομίες της Ευρώπης είναι εξαιρέσεις της αντίληψης περί σταδίων, αφού σύμφωνα με την σύζευξη οικονομικής ανάπτυξης και πολιτικών θεσμών που η αντίληψη πρυτάνευε όταν γινόταν λόγος για αστικοδημοκρατικές επαναστάσεις, δεν θα πρεπε να έχουν καπιταλισμό αλλά φεουδαρχία. Δηλαδή, ή οι Ισπανοί είναι τρελοί που θέλουν αλλαγή πολιτεύματος να γίνουν σαν τα μούτρα μας, ή η μισή καπιταλιστικά υπεραναπτυγμένη Ευρώπη τρώει τη σκόνη μας και θα πρεπε να πανηγυρίζουμε κιόλας για το πόσο μπροστά είμαστε. Εεεεε ... βασικά μπερδεύτηκα.

Μπορούμε να απαντήσουμε;

1 σχόλιο:

  1. "Podemos" οι σπανοί Ισπανοί (ξυρίζονται σπανίως), "Υes We Can" ο Ομπάμα, "Όλοι Μαζί Μπορούμε" ο κοινωνικά ευαίσθητος ΣΚΑΙ... Τα 'χει αυτά ο καπιταλισμός! Τυποποιεί μέχρι και το πιο ευφάνταστο παιδί του, το διαφημιστικό λόγο.

    gdmn1973

    ΑπάντησηΔιαγραφή