Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014

Karl Marx-Για τον υποχρεωτικό χαρακτήρα της εργασίας και την ανάγκη σχεδιασμού της παραγωγής των άμεσων παραγωγών, Κεφάλαιο τομ. 3

Karl Marx
Το Κεφάλαιο, τομ. 3 (αρχ. εκδ. 1894)
Μτφρ. Παναγιώτης Μαυρομμάτης
Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή
Κεφάλαιο 49, σελ. 1041-1046

[...] ένα μέρος του κέρδους, δηλαδή της υπεραξίας, επομένως και του υπερπροϊόντος, που αντιπροσωπεύει (σαν αξία) μόνο νεοπροσθεμένη εργασία, χρησιμεύει σαν κεφάλαιο ασφάλειας. Οπότε δεν αλλάζει καθόλου η φύση του πράγματος από το γεγονός, ότι αυτό το κεφάλαιο ασφάλειας το διαχειρίζονται ασφαλιστικές εταιρίες σαν ξεχωριστή επιχείρηση, είτε όχι. Αυτό είναι το μοναδικό μέρος του εισοδήματος, που ούτε καταναλώνεται σαν εισόδημα, ούτε χρησιμεύει υποχρεωτικά σαν κεφάλαιο συσσώρευσης. Αν πραγματικά χρησιμεύει σαν κεφάλαιο συσσώρευσης ή αν απλώς καλύπτει τα ελείμματα της αναπαραγωγής, αυτό είναι ζήτημα τύχης. Είναι επίσης το μοναδικό μέρος της υπεραξίας και του υπερπροϊόντος, δηλαδή της υπερεργασίας που, εκτός από το μέρος που χρησιμεύει για συσσώρευση, δηλαδή για τη διεύρυνση του προτσές αναπαραγωγής, θα έπρεπε να εξακολουθεί να υπάρχει και μετά την κατάργηση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.  Αυτό προϋποθέτει φυσικά, ότι το μέρος, που καταναλώνεται κανονικά από τους άμεσους παραγωγούς, δεν θα έμενε περιορισμένο στο τωρινό ελάχιστο όριο του. Εκτός από την υπερεργασία για εκείνους που, λόγω ηλικίας, δεν μπορούν ακόμα ή δεν μπορούν πια να συμμετέχουν στην παραγωγή, θα εξέλειπε κάθε εργασία για τη συντήρηση εκείνων που δεν εργάζονται.


[...] ύστερα από την κατάργηση του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, διατηρούμενης όμως της κοινωνικής παραγωγής, παραμένει κυρίαρχος ο καθορισμός της αξίας με την έννοια, ότι γίνεται ουσιαστικότερη από κάθε άλλη φορά η ρύθμιση του χρόνου εργασίας και ο καταμερισμός της κοινωνικής εργασίας ανάμεσα στις διάφορες ομάδες παραγωγής, τέλος η λογιστική για όλα αυτά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου