Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

Η πράξη του φόνου (Joshua Oppenheimer, 2012)


8 σχόλια:

  1. Ελληνικοί υπότιτλοι: http://www.small-industry.com/movie-m94eda80b12.html#subtitles

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ας συνοψίσουμε:

    - Η γενοκτονία των κομμουνιστών χαιρετίστηκε ως θρίαμβος της ελευθερίας στη Δύση όταν συνέβη
    - Κανείς δεν την θυμάται σήμερα
    - Οι αρχηγοί των ταγμάτων θανάτου είναι εθνικοί ήρωες
    - οι οποίοι απολαμβάνουν να ξαναζουν τα εγκλήματά τους, δηλώνουν πολύ περήφανοι που εξάλειψαν τους κομμουνιστές και χασκογελάνε ασταμάτητα
    - την ταινία, έστω, θα την δει το ένα δισεκατομμυριοστό του ανθρώπινου πληθυσμού
    - και οι διανοούμενοι και "αριστεροί" ανά τον κόσμο θα συνεχίσουν να εντρυφούν στα "εγκλήματα του ολοκληρωτισμού" και την "σοβιετική γραφειοκρατία"
    - ενώ εξίσου κανείς δεν πρόκειται να δώσει πεντάρα για το ποιος χρηματοδότησε και εκπαίδευσε τον Πολ Ποτ ή ποιος έδωσε τέλος στην γενοκτονία της Καμπότζης

    Όλα καλά, και η ανθρωπότητα στα σκατά ως πάνω απ' το κεφάλι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Α, ναι, και κάθε βδομάδα ψέματα για τη Βόρεια Κορέα για επιδόρπιο σκατών στην σκατοανθρωπότητα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Και το πως καταλήγει κάποια ειρηνική, χωρίς όπλα και με "καλές προθέσεις" προσπάθεια όταν ο αντίπαλος αποφασίσει να χοντρύνει το παιχνίδι του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ας δούμε τη θετική πλευρά! Μπορεί να τους σκότωναν με το τσουβάλι αλλά τουλάχιστον δεν μπήκαν στον πειρασμό του σταλινισμού! Όπως κάθε καλός κομμουνιστής, έκατσαν να τους σφάξουν!

      Διαγραφή
  5. Μια προσθήκη, εν μέρει εκτός θέματος, για τις προθέσεις του σκηνοθέτη,όπως τις άκουσα σε ένα Q&A μαζί του πριν 7-8 μήνες. Είναι νομίζω ενδεικτικές μιας ακαδημαϊκής τυφλότητας που αποθεί την ιστορία με τα απαραίτητα cool θεωρητικά εργαλεία. Ο Οπενχαιμερ λοπόν εξήγησε σ' εμάς, το ακροατήριο του, ότι δεν τον ενδιέφερε τόσο να καταγράψει τα συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα, να καταδείξει τέλος πάντων ένα συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός (θεωρούσε, είπε αρκετά πολεμικά, τελειωμένα τέτοιου είδους ντοκυμαντέρ) αλλά τον ενδιέφερε το ζήτημα της perfοrmativity ως τρόπου αντιμετώπιησης του συγκεκριμένου ιστορικού τραύματος, από τους ίδιους τους μακελλάρηδες. Χωρίς, νομίζω, να απλοποιώ πολύ, θεώρησε πολύ πιο ενδιαφέρον να δώσει έμφαση στον τρόπο με τον οποίο ένα υποκείμενο χρησιμοποιεί την περφόρμανς πρώτα για να απωθήσει το έγληματο οποίο έπραξε,αλλά και να δείξει πως αυτό το περφόρμανς εν τέλει δεν μπορεί να ανέξει το βάρος των... ενοχων. Η όλη προσέγγιση δηλαδή ελάχιστα θα διέφερε αν πχ τα μέλη της Τσαρλς Μάνσον φάμιλι του ήταν διαθέσιμοι. Το ιστορικό-πολιτικό να εδράζεται, ή να ανάγεται εν τέλει στο ψυχολογικό.

    Συγγνώμη αν φαίνεται εχτός θέματος το σχόλιο, ήθελα μόνο να πω γιατί ακόμα και αυτοί οι λίγοι που μπορει να είδαν την ταινία να στραφούν προς άλλες κατευθύνσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ένα AMA με την τρόικα της ταινίας (χέρζογκ, μόρις, οπενχαϊμερ) εδώ: http://www.reddit.com/r/movies/comments/1ypzrg/we_are_werner_herzog_errol_morris_and_joshua/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Εξαιρετικό αφιέρωμα μπράβο Αντώνη.

    Ernest Everhard.

    ΑπάντησηΔιαγραφή