Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2014

John Puntis-Ο μύθος του ουκρανικού γενοκτονικού λιμού (ΙV)

Θύματα του αντιεβραϊκού πογκρόμ στο Lviv
Ο λιμός

Αν έλθουμε τώρα στο λιμό και τις αιτίες του, οι δεξιοί ιστορικοί δίνουν λίγη σημασία στους παράγοντες της ξηρασίας και του σαμποτάζ κατά την περίοδο της κολλεκτιβοποίησης. Είναι ενδιαφέρον ότι στο "Ιστορία της Ουκρανίας" του Mikhail Hrushevsky - γνωστού ανάμεσα στους ίδιους τους Ουκρανούς εθνικιστές ως "κορυφαίου ιστορικού της Ουκρανίας" - διαβάζουμε το εξής:  "Για άλλη μια χρονιά η ξηρασία συνέπεσε με χαοτικές συνθήκες στη γεωργία· και κατά το χειμώνα του 1932-33, ένας μεγάλος λιμός, όπως αυτός του 1921-22, ξέσπασε σε όλη τη Σοβιετική Ουκρανία." Πουθενά δεν λέει αυτή η ιστορική πραγματεία ότι ο λιμός ήταν ενσυνείδητος και ότι είχε τους Ουκρανούς ως στόχο· στην πραγματικότητα, αφιερώνεται περισσότερος χώρος στην εξέταση του λιμού του 1921-22. Υπάρχουν πολλές αναφορές στις συνθήκες ξηρασίας στην Ουκρανία κατά το 1931 και 1932. Ακόμα και ο Ewald Ammende, στο βιβλίο του "Η ανθρώπινη ζωή στη Ρωσία", αναφέρεται στις κλιματολογικές και φυσικές αιτίες του λιμού.


Αν και η ξηρασία ήταν ενισχυτικός παράγοντας, η βασική αιτία του λιμού ήταν η πάλη κατά την περίοδο αυτή για την κολλεκτιβοποίηση της επαρχίας.  Το 1928 υπήρχαν εκατομμύρια μικρής κλίμακας αγροκτήματα, τα τρία τέταρτα της γης σπέρνονταν με το χέρι, το ένα τρίτο του καρπού σοδιάζονταν με δρεπάνι, το 40% της σοδειάς  κοσκινίζονταν στο χέρι. Πάνω από το ένα τέταρτο των αγροκτημάτων των χωρικών δεν είχαν ζώα και αγροτικά εργαλεία, και το 47% είχαν στη διάθεσή τους μόνο αλέτρια. Η πίεση για κολλεκτιβοποίηση ήταν μια κύρια όψη του πρώτου πενταετούς σχεδίου, το οποίο εγκαινιάστηκε το 1929. Η μικρή μειονότητα πλούσιων αγροτών, οι κουλάκοι, ήταν αντίθετοι στην κοινωνικοποίηση της γεωργίας και πάλεψαν ενάντια στην κολλεκτιβοποίηση με μια οργανωμένη εκστρατεία μεγάλης κλίμακας καταστροφών. Σε κάποιες περιοχές, περιλαμβανομένης της Ουκρανίας, η διαπάλη έφτασε στην κλίμακα εμφύλιας σύρραξης. Οι ξένοι παρατηρητές που έτυχε να επισκέπτονται την χώρα εκείνη την περίοδο σημείωσαν ότι η αντίθεση των κουλάκων πήρε τη μορφή της σφαγής των βοοειδών και των αλόγων τους, για να μην αφεθούν αυτά να κολλεκτιβοποιηθούν. Από το 1928 ως το 1933, ο αριθμός των αλόγων στην Σοβιετική Ένωση έπεσε από 30 εκατομμύρια σε 15 εκατομμύρια, των βοοειδών από 70 εκατομμύρια σε 38 εκατομμύρια, και των αιγοπροβάτων από 147 εκατομμύρια σε 50 εκατομμύρια. Ορισμένοι κουλάκοι έκαψαν την ιδιοκτησία των κολλεκτίβων και ακόμα και τα δικά τους σπαρτά. Πολλοί από τους θεωρητικούς του γενοκτονικού λιμού αγνοούν το σαμποτάζ των κουλάκων, αλλά άλλοι μας δίνουν ενθουσιώδεις περιγραφές που χαιρετίζουν την αντίθεση στον σοβιετικό σχεδιασμό. Επιπρόσθετα, ο λιμός επιδεινώθηκε λόγω επιδημιών τύφου, οι οποίες κόστισαν αναμφίβολα πολλές ζωές. Το 1933, η σοδειά ήταν πετυχημένη, και καταβλήθηκαν τεράστιες προσπάθειες για να βελτιωθούν οι κολλεκτίβες και να παρασχθεί μηχανικός εξοπλισμός.

Η κατοπινή τεράστια αύξηση στην αγροτική και βιομηχανική παραγωγή στην Ουκρανία ως τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο διαψεύδει τις κατηγορίες περί 7-15 εκατομμυρίων θανάτων λόγω πείνας επτά χρόνια μόνο νωρίτερα. Επιπρόσθετα, το χρονικό της ουκρανικής αντίστασης στους Ναζί και στους Ουκρανούς εθνικιστές συνεργάτες τους είναι παραδειγματικό. Η πίστη στην ΕΣΣΔ ήταν τεράστια και ενεργή στο μεγαλύτερο τμήμα της Ανατολικής Ουκρανίας. Υπήρχαν πάνω από 500.000 οργανωμένοι Σοβιετικοί αντάρτες, και τεσσεράμισι εκατομμύρια Ουκρανοί πολέμησαν στον Σοβιετικό στρατό. Αυτό το παραδέχονται οι ιστορικοί των Ουκρανών εθνικιστών,  και μπορεί κάποιος μόνο να απορήσει με την ικανότητα ενός έθνους να κινητοποιήσει τέτοιους αριθμούς στρατεύσιμων ανδρών με δεδομένους τους εθνικιστικούς ισχυρισμούς περί θυμάτων του λιμού. Η πραγματικότητα ήταν πως για την πλειοψηφία των Ουκρανών χωρικών, εργατών και επαγγελματιών που αναδύθηκαν από αυτές τις τάξεις, το Σοβιετικό σύστημα έδειχνε συντριπτικά οικονομικά και πολιτισμικά πλεονεκτήματα.

Ο μόνος χώρος όπου οι εθνικιστές βρήκαν οποιαδήποτε βάση κατά την ναζιστική κατοχή ήταν η Πολωνική Γαλικία, ως το 1939. Εδώ ήταν που οι Ναζί διενήργησαν την μεγάλη πλειοψηφία των προσλήψεών τους στην φασιστική αστυνομία και στα τάγματα των SS.  Μια εξέταση του τι συνέβη κατά την ναζιστική κατοχή αποκαλύπτει πολλά όχι μόνο για τη λαϊκή στήριξη προς τους Σοβιετικούς που έδειξε ο Ουκρανικός λαός, αλλά και για τον ρόλο των Ουκρανών εθνικιστών.

Συνεργασία και συμπαιγνία

Τον Ιούνιο του 1941, ο στρατός των Ναζί εισέβαλε στο Lviv, την πρωτεύουσα της δυτικής Ουκρανίας. Στην εμπροσθοφυλακή του βρισκόταν το Τάγμα Ουκρανών Εθνικιστών Nachtigall, ντυμένο με ναζιστικές στολές. Κατά τις πρώτες μέρες του Ιουλίου, το τάγμα Nachtigall σφαγίασε 7 χιλιάδες Εβραίους στην περιοχή του Lwow. Δολοφονήθηκαν επίσης μη Εβραίοι συγγραφείς, διανοούμενοι και επαγγελματίες που ήταν γνωστοί για εχθρική στάση απέναντι στους Ναζιστές. Κατά τους πρώτους 8 μήνες της ναζιστικής κατοχής, το 15% των Εβραίων της Γαλικίας - 100.000 άνθρωποι - σφαγιάστηκαν εξαιτίας της συνδυασμένης δράσης των Γερμανών και των Ουκρανών εθνικιστών. Πολλές χιλιάδες εθνικιστών που διέφυγαν στη Γερμανία και αλλού κατά την υποχώρηση του γερμανικού στρατού έπρεπε να βρουν τρόπο να καλύψουν την προσωπική και συλλογική τους ενοχή για το Ολοκαύτωμα και για την προδοσία της πατρίδας τους. Οι θεματικές του αντισημιτισμού και του φασισμού είχαν βαθιές ρίζες στο Ουκρανικό εθνικιστικό κίνημα. Οι ηγέτες των Ουκρανών Εθνικιστών πληρωνόντουσαν από το Ναζιστικό κόμμα πριν εισβάλλει στην ΕΣΣΔ ο Χίτλερ. Τα τάγματα Ουκρανών Εθνικιστών είχαν εκπαιδευτεί στη Γερμανία πριν τον πόλεμο, και κάποια από αυτά χρησιμοποιήθηκαν για την εισβολή στην Πολωνία.  Τα αποσπάσματα ουκρανών εθελοντών Nachtigall και Roland πολέμησαν στο πλευρό του γερμανικού στρατού στα τέλη του 1941 και αναδιοργανώθηκαν σε Αστυνομικό Τάγμα, που απασχολήθηκε στη Λευκορωσία. Παρά το γεγονός ότι όλα αυτά είναι γνωστά, οι υπέρχμαχοι της θεωρίας του γενοκτονικού λιμού παριστάνουν τους εθνικιστές ως αγωνιστές που πολέμησαν και τον Χίτλερ και τον Στάλιν, και κατά κάποιο τρόπο ως αντίστοιχους της γαλλικής αντίστασης. Παρόμοια διαστρεβλωμένος είναι ο ρόλος της 14ης Στρατιάς Waffen SS της Γαλικίας (γνωστής επίσης και ως Στρατιάς Halychyna). Από το 1943 που δημιουργήθηκε, η κύρια λειτουργία της ήταν η ωμή καταστολή των παρτιζάνων. Ακόμα και μετά την γερμανική υποχώρηση από την Ουκρανία, οι εθνικιστές έμειναν πίσω και συνέχισαν να παρενοχλούν τις γραμμές εφοδιασμού των Σοβιετικών. Τα εθνικιστικά στρατεύματα υπηρέτησαν τον Χίτλερ στην Ουκρανία, την Πολωνία, τη Λευκορωσία, την Τσεχοσλοβακία, την Ουγγαρία και τη Γιουγκοσλαβία. Οι συνεργάτες των Ουκρανών βοήθησαν στη δολοφονία εκατοντάδων χιλιάδων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης όπως η Τρεμπλίνκα, το Σόμπιμπορ, η Γιανόφσκα και το Τρανίκι. Αυτά τα είναι τα "αντιναζιστικά" διαπιστευτήρια αυτών που οι σημερινοί εθνικιστές παρουσιάζουν ως "αγωνιστές της εθνικής απελεύθερωσης", ως "ήρωες του Ουκρανικού λαού" και ως "πατριώτες που αγωνίστηκαν για μια ελεύθερη Ουκρανία."

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου