Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ για την υποχρεωτική εργασία στην σοσιαλιστική κοινωνία

Rosa Luxemburg
Τι είναι ο Μπολσεβικισμός;
Μτφρ.: Lenin Reloaded

Η επανάσταση που μόλις ξεκίνησε μπορεί να έχει μονάχα ένα αποτέλεσμα: πραγματοποίηση του σοσιαλισμού! Για να πετύχει τον σκοπό της, η εργατική τάξη πρέπει πρώτα από όλα να εξασφαλίσει όλο τον πολιτικό έλεγχο του κράτους. Αλλά για τον σοσιαλιστή, η εξουσία είναι μονάχα μέσο για ένα σκοπό. Είναι το εργαλείο με το οποίο η εργασία θα πετύχει την πλήρη, θεμελιώδη ανοικοδόμηση ολόκληρου του βιομηχανικού μας συστήματος. 


Σήμερα όλος ο πλούτος, τα μεγαλύτερα και τα πιο γόνιμα κομμάτια γης, τα ορυχεία, οι μύλοι και τα εργοστάσια, ανήκουν σε μια μικρή ομάδα από Γιούγκερς και ατομικούς καπιταλιστές. Από αυτούς, οι μεγάλες μάζες της εργατικής τάξης παίρνουν έναν ψευτο-μισθό σε αντάλλαγμα για πολλές ώρες σκληρής εργασίας, που δεν επαρκεί για μια αξιοπρεπή διαβίωση. Ο στόχος και ο σκοπός της σημερινής κοινωνίας είναι ο πλουτισμός μιας μικρής τάξης άεργων. Το βασικό καθήκον της εργατικής τάξης είναι να δώσει στη σύγχρονη παραγωγή νέα πνοή και νέο σκοπό. 

Για τον σκοπό αυτό, όλος ο κοινωνικός πλούτος, η γη και όσα παράγει, τα εργοστάσια και οι μύλοι θα πρέπει να παρθούν απ' τα χέρια των εκμεταλλευτών ιδιοκτητών τους και να γίνουν κοινή περιουσία όλου του λαού. Γίνεται έτσι το βασικό καθήκον μιας επαναστατικής κυβέρνησης της εργατικής τάξης η έκδοση μιας σειράς διαταγών που κάνουν όλα τα σημαντικά μέσα παραγωγής εθνική ιδιοκτησία και τα θέτουν υπό κοινωνικό έλεγχο

Αλλά αυτό είναι μονάχα το πρώτο βήμα. Το πιο δύσκολο καθήκον, που είναι η δημιουργία ενός βιομηχανικού κράτους σε μια ολότελα διαφορετική βάση, μόλις ξεκίνησε.

[...]

Κατ' αρχή, τώρα που η παραγωγή θα γίνεται με μοναδικό στόχο την εξασφάλιση σε όλους μιας πιο ανθρώπινης ύπαρξης, της παροχής σε όλους επαρκούς τροφής, ρουχισμού και άλλων πολιτισμικών μέσων διαβίωσης, η παραγωγικότητα της εργασίας πρέπει να αυξηθεί. Πρέπει να αγροκτήματα να δίνουν πλουσιότερη σοδειά, πρέπει να εισαχθούν οι πιο προχωρημένες τεχνικές διαδικασίες στα εργοστάσια, πρέπει να τύχουν εντατικής εκμετάλλευσης για τώρα μόνο τα πιο παραγωγικά ορυχεία. Επακόλουθο λοιπόν είναι ότι η διαδικασία της κοινωνικοποίησης θα ξεκινήσει μόνο απ' τα πιο αναπτυγμένα εργοστάσια και αγροτικές γαίεςΔεν χρειάζεται να στερήσουμε τον μικροαγρότη ή τεχνίτη από το κομματάκι γης ή το μικροεργαστήρι απ' το οποίο τα βγάζει πέρα με την εργασία των χεριών του, και δεν θα το κάνουμε.  Καθώς περνάει ο χρόνος, θα κατανοήσει την ανωτερότητα της κοινωνικοποιημένης παραγωγής και θα έρθει μόνος του σε μας. 

Για να απολαμβάνουν όλα τα μέλη της κοινωνίας την ευμάρεια, όλα πρέπει να εργάζονται. Μόνο αυτός ο οποίος προσφέρει χρήσιμες υπηρεσίες στην κοινωνία, χειρωνακτικές ή πνευματικές, θα έχει το δικαίωμα σε μερίδιο των προϊόντων για την ικανοποίηση των επιθυμιών και αναγκών του. Πρέπει να μπει τέλος στην τεμπελιά και στη θέση της θα έρθει η καθολική υποχρεωτική εργασία όλων όσων είναι σωματικά ικανοί. Προφανώς, αυτοί που δεν μπορούν να εργαστούν --τα παιδιά, οι σωματικά ανάπηροι και οι υπερήλικες-- πρέπει να συντηρούνται από την κοινωνία. Όχι όμως όπως γίνεται σήμερα, με μίζερη ελεημοσύνη. Η πλούσια διαβίωση, η κοινωνικοποιημένη εκπαίδευση των παιδιών, η φροντίδα για τους γέρους, η δημόσια υγεία για τους ασθενείς -- όλα αυτά πρέπει να αποτελούν σημαντικό μέρος της κοινωνικής μας δομής.

Για τον ίδιο λόγο, δηλαδή για το συμφέρον της γενικής ευμάρειας, η κοινωνία θα είναι πιο οικονόμα, πιο λογική στη χρήση των εμπορευμάτων της, των μέσων παραγωγής της και της εργατικής της δύναμης. Η σπατάλη που βρίσκουμε σήμερα παντού πρέπει να λάβει τέλος.  [...] Η κατασκευή άχρηστων και ακριβών ανοησιών για τη διασκέδαση των πλούσιων τεμπέληδων πρέπει να σταματήσει. Οι προσωπικές υπηρεσίες θα απαγορεύονται, και έτσι θα η εργατική δύναμη που απελευθερώνεται θα βρει πιο χρήσιμη και άξια απασχόληση

Καθώς λοιπόν δημιουργούμε ένα έθνος εργατών, όπου όλοι πρέπει να απασχολούνται παραγωγικά για το γενικό καλό, πρέπει και η ίδια η εργασία να επαναστατικοποιηθεί εντελώς. Σήμερα η εργασία στη βιομηχανία, στο αγρόκτημα και στο γραφείο είναι συνήθως μαρτύριο και βάρος στο προλεταριάτο. Σε μια σοσιαλιστική κοινωνία, όπου όλοι θα εργάζονται μαζί για την κοινή τους προκοπή, η υγεία του ατομικού εργάτη, και η ευχαρίστησή του με την εργασία του θα πρέπει να στηρίζονται και να συντηρούνται με ευσυνειδησία. Πρέπει να θεσπιστεί μικρό διάστημα ωρών εργασίας που δεν θα ξεπερνά την φυσιολογική ανθρώπινη ικανότητα: η αναψυχή και οι περίοδοι ξεκούρασης πρέπει να εισαχθούν στην εργάσιμη μέρα, ώστε όλοι να κάνουν αυτό που τους αναλογεί πρόθυμα και χαρούμενα.

[...]

Σε μια σοσιαλιστική κοινωνία, ο καπιταλιστής με το μαστίγιο εξαφανίζεται. Εδώ όλοι οι εργάτες είναι ελεύθεροι και ίσοι, εργάζονται για το όφελος και την απόλαυση, δεν ανέχονται τη σπατάλη του κοινωνικού πλούτου, και προσφέρουν τίμιες και χρονικά έγκαιρες υπηρεσίες. Φυσικά, κάθε σοσιαλιστικό εργοστάσιο χρειάζεται τεχνικούς διευθυντές οι οποίοι κατανοούν πώς δουλεύει, είναι σε θέση να επιβλέπουν την παραγωγή ώστε όλα να κυλούν ομαλά, να εξασφαλίζουν όγκο παραγωγής ανάλογο με την εργατική δύναμη που ξοδεύτηκε, οργανώνοντας την διαδικασία της παραγωγής σύμφωνα με τις πιο αποτελεσματικές μεθόδους. Για να εξασφαλιστεί η επιτυχής παραγωγή, ο ατομικός εργάτης πρέπει να ακολουθεί τις οδηγίες που παίρνει πλήρως και με προθυμία, πρέπει να διατηρεί πειθαρχία και τάξη, και δεν πρέπει να δημιουργεί εντάσεις ή σύγχυση.

Με δυο λόγια: στο σοσιαλιστικό βιομηχανικό κράτος, ο εργάτης πρέπει να δείξει ότι είναι σε θέση να δουλεύει με αξιοπρέπεια και ευσυνειδησία, χωρίς τους καπιταλιστές και τους επιστάτες δούλων στην πλάτη του. Πρέπει να δείξει ότι με τη δική του βούληση μπορεί να επιδείξει πειθαρχία και να κάνει το καλύτερο. Αυτό προϋποθέτει νοητική πειθαρχία, ηθική δύναμη, αίσθημα αυτοσεβασμού και ευθύνης, πνευματική αναγέννηση του εργάτη.

Ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί από τεμπέληδες, απρόσεχτους, ασυνείδητους και ασταθείς άνδρες και γυναίκες. Η σοσιαλιστική κοινωνία χρειάζεται ανθρώπους που είναι όλοι γεμάτοι ενθουσιασμό και πάθος για το γενικό καλό, γεμάτοι πνεύμα αυτοθυσίας και συμπόνοιας για τους άλλους, γεμάτοι θάρρος και επιμονή, γεμάτοι προθυμία να μη φοβηθούν ακόμα και στα πιο δύσκολα.


[...]

Η προλεταριακή νεολαία χρειάζεται να διεκπεραιώσει αυτό το μεγάλο έργο ως αληθινό θεμέλιο του σοσιαλιστικού κράτους. Πρέπει να δείξει, ακόμα και τώρα πως μπορεί να διεκπεραιώσει το μεγάλο καθήκον του να φέρει το μέλλον του ανθρώπινου γένους στους ώμους της. Υπάρχει ακόμα ένας παλιός κόσμος να ανατρέψουμε. Πρέπει να χτίσουμε έναν νέο κόσμο!

7 σχόλια:

  1. Ο Τρότσκι και η Λούξεμπουργκ δεν μετράνε επειδή ήταν γνωστοί σταλινικοί, δεν πείθεις.
    Γι αυτό πήγαν όλα στο διάολο, ήταν όλοι τους σταλινικοί!
    ozu

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τελικά, μόνο στον Καστοριάδη μπορεί να βασιστεί ο άνθρωπος την σήμερον μου φαίνεται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ο Τρότσκι από διαλεκτική πέρασε και δεν ακούμπησε.
    Αλλά στο παραπάνω κείμενο της Λούξεμπουργκ ποια είναι η κριτική ;

    Άγγελος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ούτε στον Τρότσκι, ούτε στην Λούξεμπουργκ έκανα ή υπονόησα κριτική. Η κριτική αφορά το τι κατάλαβαν ή ισχυρίζονται άλλοι ότι έλεγαν για την εργασία άτομα όπως ο Τρότσκι και η Λούξεμπουργκ.

      Διαγραφή
    2. Δίκιο έχεις.
      Ωστόσο στο συγκεκριμένο θέμα, η σύγκριση αυτών που παρέθεσες από Τρότσκι και Λούξεμπουργκ σε τι συμπέρασμα σε οδηγεί;

      Άγγελος

      Διαγραφή
    3. Με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι τόσο ηγέτες της "Δύσης" που επέκριναν την πολιτική των Μπολσεβίκων, όσο και ηγήτορες της Ρωσικής "αντιπολίτευσης" που έκριναν σκόπιμο να πουλήσουν τρέλα για κατάργηση του "εργατικού ελέγχου" απ' τον Στάλιν, υποστήριζαν ασμένως την υποχρεωτική εργασία, φτάνοντας στην πρόταση ακόμα και της στρατιωτικοποίησής της, και επιτέθηκαν, όπως έκανε και ο ίδιος ο Μαρξ σε πλειάδα έργων του, στην αστική αντίληψη περί "ελεύθερων παραγωγών", "ελεύθερης εργασίας", και τα συναφή.

      Σε τι άλλο συμπέρασμα θα ήταν δυνατόν να με οδηγήσουν;

      Διαγραφή
    4. Με οδηγούν ακόμα στο συμπέρασμα ότι είναι ολικά αδύνατο να αντιπαρατεθεί ο Μαρξ όταν λέει "κανένας που δεν θα δουλεύει δεν θα τρώει" (με τις γνωστές εξαιρέσεις), με το τι έλεγε ο Λένιν (στο Κράτος και επανάσταση), η Λούξεμπουργκ και ο Τρότσκι.

      Με οδηγούν, τέλος, στο συμπέρασμα, ότι όταν ο Μαρξ το διακηρύσσει και το ξαναδιακηρύσσει τούτο, αντιτιθέμενος ακόμα και στην πλήρη εξαίρεση της παιδικής εργασίας (Κριτική στο Πρόγραμμα της Γκότα), τίθεται ένα εξαιρετικά απλούλι ερώτημα: και ΠΟΙΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ θα βεβαιώνεται ότι θα σταματήσουν να υπάρχουν αστικά παράσιτα και χαραμοφάηδες για την συντήρηση των οποίων θα αναγκάζονταν διαφορετικά οι εργάτες να δουλεύουν επιπρόσθετα; ΘΑ ΕΧΕΙ Η ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΕΙ "ΕΞΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ" ΦΥΣΗ ΤΟΥΤΟΣ Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ; ΘΑ ΕΧΕΙ Η ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΗ ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΩΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ;

      Διαγραφή