Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

Ένα κερασματάκι για τους "καταστασιακούς" σιωνιστές

...Επειδή φαίνεται να τους έχει βαρέσει άσχημα η ζέστη που εκλύουν εξ αποστάσεως στην Αθήνα οι βόμβες στη Γάζα, με αποτέλεσμα πάλι την ΕΣΣΔ να πιάνουν στο στόμα τους, είπα να προσφέρω κι εγώ κάτι δροσιστικό.

Καταστασιακή Διεθνής, τεύχος 11, Οκτώβρης του 1967, επ' αφορμή του Αραβο-Ισραηλινού πολέμου:


Απ' τις απαρχές του, το Σιωνιστικό κίνημα ήταν το αντίθετο της επαναστατικής επίλυσης αυτού που ονομαζόταν κάποτε "Εβραϊκό ζήτημα." Όντας άμεσο προϊόν του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, δεν είχε ως στόχο την ανατροπή μιας κοινωνίας που είχε ανάγκη την καταδίωξη των Εβραίων, αλλά τη δημιουργία μιας Εβραϊκής κρατικής οντότητας που θα προστατευόταν από τις αντισημιτικές παρεκκλίσεις του παρηκμασμένου καπιταλισμού. Στόχος του ήταν όχι η κατάργηση της αδικίας αλλά η μεταβίβασή της. Το προπατορικό αμάρτημα του Σιωνισμού ήταν πως πάντα συμπεριφερόταν ωσάν η Παλαιστίνη να ήταν κάποιο ερημονήσι. Το επαναστατικό εργατικό κίνημα είδε την απάντηση στο Εβραϊκό ζήτημα στην προλεταριακή κοινότητα, δηλαδή, στην καταστροφή του καπιταλισμού και "της θρησκείας του, του Ιουδαϊσμού": η χειραφέτηση των Εβραίων δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς την χειραφέτηση της ανθρωπότητας. Ο Σιωνισμός εκκίνησε από την αντίθετη υπόθεση. Στην πραγματικότητα, οι αντεπαναστατικές εξελίξεις του περασμένου μισού αιώνα απέδειξαν ότι είχε δίκαιο, με τον ίδιο όμως τρόπο που η ανάπτυξη του καπιταλισμού έδωσε δίκαιο στις ρεφορμιστικές θέσεις του Μπέρνσταϊν. Η επιτυχία του Σιωνισμού και του συνακόλουθού του, της δημιουργίας του κράτους του Ισραήλ, είναι απλά ένα άθλιο παράγωγο του θριάμβου της παγκόσμιας αντεπανάστασης. Στον "σοσιαλισμό σε μια χώρα" ήρθε ως ηχώ το "δικαιοσύνη για ένα λαό" και το "ισότητα σε ένα κιμπούτζ." Ο εποικισμός της Παλαιστίνης οργανώθηκε με κεφάλαιο του Ρόθτσιλντ και τα πρώτα κιμπούτζ στήθηκαν με βάση την ευρωπαϊκή υπεραξία. Οι Εβραίοι αναπαρήγαγαν όλον τον φανατισμό και τον φυλετικό αποκλεισμό των οποίων ήταν τα θύματα. Αυτοί που στην καλύτερη περίπτωση ήταν απλώς ανεκτοί στην κοινωνία τους έμελλε να αγωνιστούν για να γίνουν, σε μια άλλη χώρα, ιδιοκτήτες του δικαιώματος να ανέχονται τους άλλους. Το κιμπούτζ δεν ήταν επαναστατική υπερκέραση του Παλαιστινιακού "φεουδαρχισμού", αλλά μια συνεταιριστική φόρμουλα για την αυτοάμυνα των Εβραίων εποίκων-εργατών ενάντια στις καπιταλιστικές και εκμεταλλευτικές τάσεις του Jewish Agency. Επειδή ήταν ο βασικός ιδιοκτήτης της Παλαιστίνης, ο Σιωνιστικός Οργανισμός αυτο-ορίστηκε ως μοναδικός εκπρόσωπος των ανώτερων συμφερόντων του "Εβραϊκού Έθνους." Αν επέτρεψε τελικά έναν βαθμό αυτοδιαχείρισης, είναι επειδή ήταν βέβαιο ότι αυτή θα βασιζόταν στην συστηματική απόρριψη του Άραβα αγρότη.

Όσο για το Histadrut [το συνδικάτο του Ισραήλ], ήδη απ' τη σύλληψή του το 1920 υπόκειτο στην εξουσία του παγκόσμιου Σιωνισμού, δηλαδή του άμεσου αντιθέτου της εργατικής χειραφέτησης. Οι Άραβες εργάτες αποκλείονταν απ' αυτό και η δραστηριότητά του συχνά συνίστατο στην απαγόρευση πρόσληψής τους από εβραϊκές επιχειρήσεις.

4 σχόλια:

  1. ...Δύσκολο πράμα να είσαι "καταστασιακός" Σιωνιστής, ε; Σας καταλαβαίνω πλήρως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εννοώ, είναι σαν να δήλωνα εγώ "καταστασιακός Λενινιστής". Α πα πα πα....

      Διαγραφή
  2. Ξερουν τι κανουν αυτοι...παιζουν την προπαγανδα στα δαχτυλα. Θυμιθειτε του χρονου ,οχι τυχαια, ποσες ταινιες για το Ολοκαυτωμα θα ξαναβγουν και οπως παντα καποια απο αυτες θα τσεπωσει και το Οσκαρακι του.
    Εγκληματιες οι ναζι και οι απογονοι τους, εγκληματιες ομως και οι Σιωνιστες αμερικανοδουλοι. Πολλα πραγματα μπορουν να ισχυριζονται οτι ειναι οι κυριοι, αλλα ΘΥΜΑΤΑ εχουν παψει να ειναι εδω και πανω απο 50 χρονια, τουλαχιστον.
    Ας τους στοιχειωνουν τα ονειρα τους καποια νεκρα παιδια της Παλαιστινης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Kurt Blumenfeld, chairman of the main German Zionist group, the ZVfD (Zionistische Vereinigung für Deutschland), noted in April 1933, shortly after Hitler came to power, “. . . there exists today a unique opportunity to win over the Jews of Germany for the Zionist idea.” A few months later, the ZVfD sent a memorandum to Hitler:

    Zionism believes that the rebirth of the national life of a people, which is now occurring in Germany through its emphasis on its Christian and national character, must also come about among the Jewish people. For the Jewish people, too, national origin, religion, common destiny and a sense of its uniqueness must be of decisive importance to its existence. This demands the elimination of the egotistical individualism of the liberal era, and its replacement with a sense of community and collective responsibility. (p. 42)

    Not only did Zionists share a völkisch ideology with the Nazis, they received aid from the Gestapo. Dr. Hans Friendenthal, a former chairman of the ZVfD acknowledged in a 1957 interview: “The Gestapo did everything in those days to promote emigration, particularly to Palestine. We often received their help when we required anything from other authorities regarding preparations for emigration. This position remained constant and uniform the entire time, until the year 1938” (p. 57). The most glaring example of Nazi-Zionist cooperation was the Haavara Transfer Agreement, whereby emigrating Jews could receive some of their blocked German assets in the form of German imports to the Middle East. This agreement continued with minor alteration from 1933 until December 1939. There were other examples of cooperation. Within Germany, the authorities favored Zionist Jewish organizations as opposed to the assimilationist Jewish groups: Zionists could publish, propagandize, wear uniforms, and display the blue and white flag which one day would be that of Israel (but Jews in Germany could not display the German flag). Zionists conducted retraining schools throughout Germany so Jews could learn the skills necessary for resettlement in Palestine. While most Jews had difficulty getting passports to enter Germany, Zionists working with the retraining centers were given priority. German Zionists were encouraged to attend World Zionist Congresses and did so throughout the 1930s. Apparently, the Gestapo even gave weapons to the Hagana in 1937 for use against the Arabs in Palestine.

    ημιάγριος

    ΑπάντησηΔιαγραφή