Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

Πέντε πραγματικά θεωρητικά ζητήματα για την κομμουνιστική πολιτική σήμερα και στο εγγύς μέλλον

"Πραγματικά" ονομάζω τα ζητήματα που εγώ προσωπικά θεωρώ ότι αναδύονται ως ανοιχτά και καίρια όταν --έργο επίπονο και μακρόχρονο-- ξεφορτωθεί κανείς τα ψευδοζητήματα που δημιουργεί η ιστορική στρέβλωση και παραπληροφόρηση και οι διαρκείς παρεμβολές των προπαγανδιστικών ευκολιών του οπορτουνισμού. Μεγάλο κομμάτι των προσπαθειών μου στο θεωρητικό επίπεδο ως τώρα ήταν να μπορέσω να ξεχωρίσω ακριβώς τι παραμένει ζήτημα και τι απλώς εμφανίζεται ως τέτοιο λόγω κεκτημένων συνηθειών και δανεικής σκέψης -- να αποφασίσω, ακόμα, για τους όρους με τους οποίους τίθεται το ζήτημα, το πλαίσιο στο οποίο τίθεται, το για ποιον τίθεται. Η λίστα αυτή απέχει πόρρω από το να είναι εξαντλητική, φυσικά, αλλά περιέχει όλα τα ζητήματα που με έχουν απασχολήσει και βασανίσει τα τελευταία τρία χρόνια.



1. Με δεδομένο ότι η συμμαχία πάνω στην οποία στηρίχτηκε ο Μαρξισμός-Λενινισμός σε όλες τις χώρες όπου επικράτησε ήταν αυτή της βιομηχανικής εργατικής τάξης με την αγροτιά, και με δεδομένες τις αλλαγές που επήλθαν στην σύσταση της εργατικής τάξης μετά τον Β' Παγκόσμιο, καθώς και την δραστική συρρίκνωση της αγροτιάς στις περισσότερες χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού, ποια συγκεκριμένα προβλήματα δημιουργεί για την σοσιαλιστική οικοδόμηση η αναγκαστική αναζήτηση συμμαχιών στους αυτοπασχολούμενους, στα μικρομεσαία στρώματα, τους εμποροϋπαλλήλους και τους ανέργους; Ποια προβλέπεται να είναι σε έναν δυνητικό σοσιαλιστικό τρόπο παραγωγής η στάση αυτών των στρωμάτων απέναντι στην κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και την εργατική εξουσία; Πώς, με ποια συγκεκριμένα μέτρα, θα εξασφαλιστεί η συναίνεσή τους και η πολιτική σταθερότητα που αυτή θα μπορούσε να προσφέρει σε ένα σοσιαλιστικό κράτος; Τι συνέπειες θα έχει η άμεση κατάργηση της μικρής εμπορευματικής παραγωγής για την σοσιαλιστική ταξική συμμαχία;

2. Έχει ξεχωριστή σημασία για τον σοσιαλισμό σήμερα το ζήτημα του "σχετικού υπερπληθυσμού"; Εξακολουθεί να ισχύει ότι σύσσωμος ο "σχετικός υπερπληθυσμός" είναι μεν εκτός συμμετοχής στην παραγωγική διαδικασία αλλά παραμένει εγγενές μέρος της λειτουργίας της καπιταλιστικής συσσώρευσης; Ή μήπως υπάρχουν "ανώτατα όρια" στην παραγωγή "σχετικού υπερπληθυσμού" πέρα από τα οποία τμήμα αυτού του πληθυσμού δεν μπορεί πλέον να ενσωματωθεί λειτουργικά στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής (συμπίεση μισθών, κλπ) και αρχίζει να δημιουργεί πρόβλημα στην αναπαραγωγή των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής; Υπάρχει άραγε μέσα στην ίδια την διαδικασία της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης μια αδυναμία διαχείρισης του πλεονάσματος εργασίας με ευνοϊκά αποσταθεροποιητικές για το πολιτικό και οικονομικό σύστημα συνέπειες, εφόσον την εκμεταλλευτεί κανείς τακτικά;

3. Με δεδομένο ότι το ζήτημα της ιμπεριαλιστικής περικύκλωσης και της διαρκούς λειτουργίας της ως μοχλού ενθάρρυνσης της εσωτερικής αντεπανάστασης φαντάζει αδύνατο να επιλυθεί χωρίς την προσφυγή σε έκτακτα μέτρα καταστολής, με όλους τους κινδύνους επιδείνωσης της δυνατότητας μιας χώρας να βρει στηρίγματα στη εθνική και διεθνή εργατική τάξη που αυτά εγκυμονούν, πώς θα εξασφαλιστεί η λαϊκή συναίνεση σε μια νέου τύπου δημοκρατία για αρκετό χρόνο ώστε να δημιουργηθούν προϋποθέσεις διεθνοποίησης μιας σοσιαλιστικής επανάστασης;

4. Ποια η σημασία για την σοσιαλιστική τακτική σήμερα του γεγονότος ότι οι λεγόμενοι "ενδο-ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί" δεν φαίνεται να μετατρέπονται σε στρατιωτικού τύπου συγκρούσεις τυχαία, αλλά στη βάση ενός ιστορικά κληρονομημένου από την αποικιοκρατία, τον κλασικό ιμπεριαλισμό και τον παγκόσμιο αντικομμουνισμό διπόλου "Ανατολής-Δύσης"; Ποιες είναι, στην Ελλάδα συγκεκριμένα, οι δυνατότητες εκμετάλλευσης της επιβίωσης, έστω με πολύ ισχνότερη από ό,τι στο παρελθόν απήχηση, της ηγεμονίας των κομμουνιστών ως συνεπών φορέων της αντι-ιμπεριαλιστικής πάλης στην λαϊκή συνείδηση; Ποιές οι βασικές παγίδες που πρέπει να προβλέψουν και να αντιμετωπίσουν; Αρκεί ως αναλυτικό εργαλείο και ως τακτικό όπλο η διαπίστωση ότι οι πολεμικές συγκρούσεις εκφράζουν "ενδο-ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς", όταν δεν συνοδεύεται από την αναμέτρηση με την αποικιακή κληρονομιά του ρατσισμού και την ιμπεριαλιστική κληρονομιά του φασισμού που κινητοποιούν σήμερα οι δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις; Σε ποιες συγκεκριμένα χώρες διαπιστώνουμε ίχνη και επιβιώσεις ανολοκλήρωτων αντι-αποικιοκρατικών αγώνων και πώς πρέπει να διαφοροποιήσουμε τη στάση μας εκεί σε σχέση με τη στάση μας σε κοινωνίες όπου υπάρχει ήδη καπιταλιστικά πλήρως αναπτυγμένη και ηγεμονική αστική τάξη; Πώς θα μετατρέψουμε το συγκριτικό μας πλεονέκτημα ως φορείς της αντι-ιμπεριαλιστικής συνείδησης τμημάτων του ελληνικού λαού και ως εκφραστές των δυνητικών ανησυχιών ακόμα και μικροαστικών και μεοσαστικών στρωμάτων για το ενδεχόμενο εμπλοκής σε πόλεμο, σε υλικό ενίσχυσης της απήχησης της Λαϊκής Συμμαχίας; Με δεδομένο το γεγονός ότι ο ιμπεριαλισμός αποτελεί έκφραση του μονοπωλιακού καπιταλισμού, ποιες είναι οι αποτελεσματικότερες τακτικές μέθοδοι για να "ενωθούν" και να ενισχυθούν αμοιβαία η λαϊκή οικονομική αγανάκτηση με την αντίθεση στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την εντεινόμενη διεθνή αστάθεια;

5. Πώς πρέπει κανείς να ερμηνεύσει την απόλυτη σχεδόν σιωπή του επαναστατικού μαρξισμού σε ό,τι αφορά την επιστημονική κριτική της αστικής πολιτικής οικονομίας, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς μετά τον Β Παγκόσμιο; Ενώ εκδίδεται, τουλάχιστο στη χώρα μας, πλήθος σημαντικών και αξιόλογων μελετών για την ιστορία, τον ιστορικό αναθεωρητισμό, καθώς και για την επαναστατική πολιτική θεωρία, διαφαίνονται τεράστιες ελλείψεις στον τρίτο --και στην κρίση, τον σημαντικότερο-- πυλώνα του επαναστατικού Μαρξισμού, στο πεδίο της κριτικής της καπιταλιστικής πολιτικής οικονομίας σε επιστημονικά ολοκληρωμένο επίπεδο. Η παραγωγή (αν εξαιρέσει κανείς αναδημοσιεύσεις των κλασικών) περιορίζεται σε στατιστικές μελέτες και σύντομες πολεμικές, χωρίς όμως ακόμα να φαίνεται να οδηγεί σε εκτεταμένη και φιλόδοξη σύνθεση στατιστικών στοιχείων, ιστορικής θεώρησης των εξελίξεων στις σχέσεις παραγωγής, και εντοπισμού τόσο των όποιων διακριτικών στοιχείων του καπιταλισμού στην τελευταία πενηνταετία όσο και των σημαντικότερων αντιφάσεων που ανακύπτουν μέσα από τις εξελίξεις (ή τις εξελικτικές επιμέρους φάσεις) της περιόδου. Η απουσία τέτοιων μελετών ανοίγει διάπλατα το δρόμο στην ενσωμάτωση της κριτικής του καπιταλισμού σε κάθε είδους αστικές θεωρήσεις, η κραυγαλέα ανεπάρκεια των οποίων έχει συνήθως λειτουργήσει ως ακόμα ένα μέσο επιβεβαίωσης της θέσης ότι "δεν υπάρχει εναλλακτική." Τι είναι αυτό που εμποδίζει τη συλλογική, αναλυτική και συνθετική εργασία πάνω στην εξέλιξη του καπιταλισμού μετά το 1950 από επαναστατική μαρξιστική σκοπιά;

21 σχόλια:

  1. Τόσα πολλά που μπορούν να ειπωθούν. Ας περιορίσουμε κάπως τα πράγματα όμως:
    1) συμφωνώ χωρίς άλλα λόγια με το (5)
    2) Όσον αφορά το (4) θα προσέθετα τα εξής υπο-ερωτήματα, για να συμμετέχω στους προβληματισμούς σας εδώ, και στους "δικούς" σου:
    α) πως αντιμετωπίζεται το ενδεχόμενο να υφίσταται μια αντιφατική θέση της χώρας σε σχέση με το παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα; εξηγούμαι, για να μην παρεξηγούμαι: η ελλάδα είναι θεωρώ ταυτόχρονα ιμπεριαλιστική-δυτική χώρα και υπαγόμενη με "επαχθείς" όρους για την ίδια ως (αδυναμότερη) καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική, πράγμα που εκφράζεται σε ένα πολύπλοκο ιδεολογικό "σύστημα" αστικής ιδεολογίας (και όχι μόνον) που έχει ως (αντιφατικά) στοιχεία του τα εξής,αντανακλώντας (στρεβλά αλλά και πραγματικά) την συγκεκριμένη πραγματικότητα της "χώρας": ενεργός στήριξη του "δυτικού" ιμπεριαλισμού από την σκοπιά της ενεργούς θέσης της "χώρας" στο δυτικο-ιμπεριαλιστικό μπλόκ, αλλά και πλήρης αποδοχή του παθητικού ετεροκαθορισμού της σε σχέση με τις αποφάσεις των δυνατότερων κύκλων του. Αυτό θα μπορούσε να οριστεί περιγραφικά στο πλαίσιο της ''καθημερινής" ιδεολογικής γλώσσας ως ένας συνδυασμός "επιθετικού εθνικισμού-ρατσισμού/ δυτικο-κεντρικού κοσμοπολιτισμού" και "ραγιαδισμού''. Οι διάφορες πολιτικές ομάδες του αστισμού κινούνται μια χαρά σε αυτό το αντιφατικό πλαίσιο, αλλά τα πράγματα γίνονται περίπλοκα και ακατανόητα (σε σημείο γελοιότητας) όταν αναφερόμαστε στον κοινό "λαϊκό" νου που περιέχει τα πάντα μέσα σε αυτό το πλαίσιο, αλλά και διάφορες άλλες ιδεολογίες και αντιλήψεις που χρήζουν προσοχής αφού συνήθως εκφράζονται με μια μεγαλύτερη όξυνση της εσωτερικής αντίφασης των όρων (της κυριάρχης ιδεολογίας όπως εκφράζεται στο συγκεκριμένο αντικειμενικό πλαίσιο αναφοράς). Το ζήτημα είναι αν όντως η "φιλειρηνική" διάθεση των μεσαίων στρωμάτων (και όχι μονον) εκφράζει μιαν προοπτική εξοδου από το πλαίσιο ή το αντίθετο μια μεγαλύτερη βύθιση σε αυτό, αφού μπορεί να σημαίνει απλά την πλήρη αποδοχή του παγκόσμιου καταμερισμού (ιμπεριαλιστικής) ισχύος. Βέβαια, ταυτόχρονα, ανακύπτει το εξής: και μια αντίθετη αντίληψη κριτική προς τον εν λόγω καταμερισμό θα μπορούσε να σήμαινε την επιλογή της μιας ή της αλλής μερίδας της ντόπιας άρχουσας τάξης σε μια "εθνικιστική" κατεύθυνση και όχι έναν λαϊκό αντι-ιμπεριαλιστικο αγώνα με κομμουνιστική κατεύθυνση κ.λ.π. Ποιά είναι τα κριτήρια της ας πούμε "υγιούς" αντίληψης του αντι-ιμπεριαλιστικού αγώνα πέρα απο τα αμιγώς κομμουνιστικά;
    Μιλώντας για τα (1,2,3) " ταυτόχρονα" θα έλεγα τα εξής (θέτω ερωτήματα, για τα οποία δεν ξέρω στ'αλήθεια πολλά πράγματα):
    3) Είναι δυνατη μια τοπική εργατική εξουσία χωρίς την έμπρακτη αλληλεγγύη και ενοποίηση με τους ξένους μετανάστες; απαντώ άμεσα: όχι. Αυτό όμως έχει και άλλες παραμέτρους: πως είναι δυνατόν να οικοδομηθεί ενότητα χωρίς τον σεβασμό της (συνήθως) μη-δυτικής τους ταυτότητας; δηλαδή με την αναπαραγωγή του δυτικού μίσους προς το Ισλάμ είναι ας πούμε αδύνατον να υπάρξει ενότητα, χωρις αυτό να σημαίνει συνθηκολόγηση των κομμουνιστών απέναντι σε κάθε μορφή σκοταδισμού (ισλαμικού, χριστιανικού κλπ). Η παναθρώπινη συνείδηση παράγεται ειδικά σε περιστάσεις κοινωνικής-ιστορικής τήξης ως προϋπόθεση της ταξικής-εργατικής (με όχι τόσο αυτονόητο το αντίστροφο, αλλά για μας εδώ ας πούμε αυτονόητο), και αυτό προϋποθέτει να σπάσει κανείς πάρα πολλά αυγά στην καθημερινή συνείδηση, όλων. Όχι και τόσο παράδοξα αυτό έχει ΑΜΕΣΕΣ συνέπειες και στην πολιτική-διεθνοπολιτική συγκρότηση της εργατικής εξουσίας: όταν ο λαός σπάσει τα "δυτικο-ιμπεριαλιστικά" στερεότυπα και πάψει να σκέφτεται τον εαυτό του ως κυρίαρχο δυτικό λαό (που εν μέρει ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΑΠΌ Ό,ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΙ "ΘΕΩΡΗΤΙΚΟΊ" ΤΗΣ "ΕΞΆΡΤΗΣΗΣ είναι) τότε θα εγκολπώσει καλύτερα και τις νέες διεθνο-πολιτικές συμμαχίες (ακόμα και λυκοσυμμαχίες αν θες) της λαϊκής εξουσίας΄...
    Μπορεί να φαίνεται άσχετη η κατακλείδα:
    Το μέλλον είναι δικό μας..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ ενδιαφέροντα και τα 5, και θέλουν όντως προσοχή.
    Νομίζω όμως ότι κάποια (1 και 3) δεν είμαστε ακόμα σε θέση να τα απαντήσουμε, λόγο των αρνητικών συσχετισμών, της αστάθειας και αβεβαιότητας παγκοσμίως και γενικά της θολούρας... Κάτι μου λέει ότι θα πρέπει να έχουμε γρήγορα αντανακλαστικά ώστε να μπορέσουμε να δώσουμε λύσεις όταν ο καιρός θα το ευνοεί.

    Κώστας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η προσπάθεια πολυδιάσπασης της εργατικής τάξης, σε εθνοτικές ομάδες, σε μπλε και λευκά κολλάρα, σε ντόπιους και μετανάστες, σε χειρώνακτες και ελαφρότερα εργαζόμενους, κυρίως εμποροϋπαλλήλους - ειδικά νέους που συμμετέχουν στη διαδικασία κυκλοφορίας εμπορευμάτων, σε "ευνοημένους" με καλό κοινωνικό στάτους και σε κακοπληρωμένους που ζουν στηναστάθεια ... έχει πετύχει.

    Ταυτόχρονα, οι νέες γενιές έχουν υπερβολικά χαμηλό μορφωτικό επίπεδο (ιστορία, πολιτική, λογοτεχνία) και έχουν αποκοπεί από τις αναμνήσεις των ανταρτών. Εκτός από την αμορφωσιά, υπάρχει μεγάλη απειρία και πολύ ψέμα στη ζωή τους. Απειρία λόγω ανεργίας και ψέμα - όλα θα είναι παροδικά από τη μία, αλλά από την άλλη, κοίτα την πάρτη σου και χαμηλά το κεφάλι.

    Όλα αυτά θέτουν ένα βασικότατο ζήτημα :

    Πως πλησιάζεις ξανά την εργατική τάξη και πως την ενώνεις διεθνιστικά. Δεν υπάρχει ισχυρό εργατικό κίνημα που θα ενωθεί κάτω από μία διεθνή.
    Πώς θα το φτιάξεις και πώς θα το ενώσεις;

    Όλα αυτά έρχονται κάπως να δέσουν στο ερώτημα 1. Το οποίο αν θέλεις απαντιέται και πολύ περιεκτικά : "Δεν υπάρχει πείρα. Όχι μόνο τα σύμμαχα στρώματα είναι μακριά, αλλά και η ε.τ. πολυδιασπασμένη. Μόνο όταν οι λαοί ξαναμπούν σε μάχες θα ανέβει η συνείδηση - που μπορεί και να είναι παροδικό φαινόμενο".

    τσαφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Πως πλησιάζεις ξανά την εργατική τάξη και πως την ενώνεις διεθνιστικά. Δεν υπάρχει ισχυρό εργατικό κίνημα που θα ενωθεί κάτω από μία διεθνή."

      Μην ξεχνάμε ότι και η Τρίτη Διεθνής δημιουργήθηκε μέσα από τις φλόγες της ρώσικης επανάστασης και των επαναστατικών κινημάτων της ευρώπης μετά τον Α ΠΠ.
      Δεν λέω ότι λύνεται κάποιο ζήτημα με αυτή την απόφανση, απλά η Κομμουνιστική Διεθνής προκύπτει μέσα από μια τομή[νικηφόρα επανάσταση] παρέχοντας έτσι οργάνωση και συντονισμό του διεθνούς εργατικού κινήματος.

      viul

      Διαγραφή
    2. Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα, και αναγκαστικά πέφτουν σε εμάς τους κατοίκους του ελλαδικου χώρου. Αν τα έχω παρακολουθησει καλά μόνο το κκε έχει το πρόγραμμα και μια συμπαγής ομάδα και ομοιδεατες που μπορεί να αποτελέσει βάση για χτίσιμο της λαϊκής συμμαχίας και στον ξεσηκωμό. Φυσικά απέχουμε πολύ ακόμα από την επαναστατική κατάσταση αλλά η βάση υπάρχει. Πάνω σε εμάς το βάρος όλου του κόσμου........

      Johngr1973

      Διαγραφή
    3. To μόνο σίγουρο είναι ότι δεν πρέπει να απογοητευόμαστε!
      Η τσαρική Ρωσία και το παγκόσμιο εργατικό κίνημα ήταν σε πολύ χειρότερη θέση πριν την Οκτωβριανή επανάσταση...
      Οι συνειδήσεις μπορούν να αλλάξουν πολύ απότομα δεδομένου των συνθηκών, ενώ τώρα πια η πολύ πιο εκτεταμένη σαπίλα του καπιταλισμού και οι γενικευμένες αντιθέσεις, δεν δείχνουν να δίνουν πολλά περιθώρια τόσο καλά οργανωμένης αντίδρασης, σε ένα νέο ενδεχόμενο επαναστατικό κύμα.
      Επίσης μην ξεχνάμε ότι για την εποχή της η επανάσταση στην Ρωσία ήταν μια έκπληξη, ποτέ δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για κάποια πράγματα...
      "Υπάρχουν δεκαετίες στις οποίες τίποτα δεν συμβαίνει και υπάρχουν εβδομάδες στις οποίες συμβαίνουν δεκαετίες." -Λένιν

      Κώστας

      Διαγραφή
    4. Παιδια ας μην γελιόμαστε μια είναι η απάντηση για το πως αλλάζουν οι συνειδήσεις και αυτο ειναι ο γενικευμένος πόλεμος. Οταν ο εργατης θα παιζει καθε μερα την ζωη του κορώνα γραμματα , οταν θα χέζεται απο τον φόβο του ο εμποράκος οταν θα σκάνε οι μπόμπες διπλά του, οταν η απολιτικ κυράτσα θα μετρα τα πλευρα της απο την πεινα και το σημαντικότερο οταν η αποδιοργανωμένη αστική τάξη οπλίσει το χέρι του λάου.
      Οι εξουσια της αστικης ταξης θα αμφισβητηθεί. Τοτε και μονο θα μπορεσουν οι κομμουνιστες να πεισουν την εργατικη ταξη και τους συμμάχους της να στρέψουν τα οπλα στους αστους και να παρουν την εξουσία. ΠΡΟΛ

      Διαγραφή
    5. Δυστυχώς δεν έχεις άδικο.
      Εμείς πρέπει απλά να είμαστε όσο πιο έτοιμοι και όσο πιο πολλοί γίνεται...

      Κώστας

      Διαγραφή
  4. Αντώνη έχεις μια ανταπάντηση: http://bestimmung.blogspot.gr/2014/07/leninreloaded.html
    Θα περιμένω με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον τη συνέχιση του διαλόγου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Την είδα, αλλά δεν υπάρχει τίποτε απολύτως που έχω να πω.

      Πιθανώς να αναπτύξω περαιτέρω τις ιδέες μου για το θέμα στο ακαδημαϊκό πλαίσιο, εκτός ιστολογίου και διαλόγου. Εκεί όσα ήταν να ειπωθούν έχουν ειπωθεί και τα περιθώρια εξαντλήθηκαν.

      Διαγραφή
  5. στο (1) γιατι ξεχωριζεις ανεργους και εμπορουπαλληλους από την εργατικη ταξη ? Μέλη της είναι και οι δυο ομαδες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "συμμαχία πάνω στην οποία στηρίχτηκε ο Μαρξισμός-Λενινισμός σε όλες τις χώρες όπου επικράτησε ήταν αυτή της ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ εργατικής τάξης"

      Διαγραφή
    2. Όσο για τους ανέργους, έκανες καμία δημοσκόπηση να δεις σε ποια τάξη θεωρούν ότι ανήκουν, πχ, οι άνεργοι ηθοποιοί, δημοσιογράφοι, επιστήμονες, κλπ; Ή με ποια τάξη ταυτίζουν τα συμφέροντά τους;

      Διαγραφή
    3. Γιατί αν ήταν με κάποιο τρόπο "αυταπόδεικτο" στους ίδιους ότι ανήκουν στην εργατική, από το πάνω από το 1.000.000 ανέργους που έχει η Ελλάδα, κάτι θα ερχόταν και στο ΚΚΕ.

      Διαγραφή
    4. ο καθε ανεργος ανηκει στη ταξη / στρωμα απο την οποια προηλθε. Δεν υπαρχει στατιστικη για τη συσταση των ανεργων αλλα η πλειοψηφεια της προερεχεται απο την εργατικη ταξη γιατι αρχικα ακομη και στη μικρη επιχειρηση πρωτα απολυονται οι υπαλληλοι και μετα το αφεντικο την κλεινει ή την υπολειτουργει..

      μαλιστα αν δε με απατα η μνημη μου τα ποσοστα του ΚΚΕ στους ανεργους ηταν μεγαλυτερα απο τον μ.ο

      κατα εσε η βιομηχανικη εργατικη ταξη χωριζεται απο την λοιπη εργατικη ταξη ; λαβε υποψη σου οτι και ενας μισθωτος ηθοποιος υπεραξια παραγει να συμγωνησω οτι οτ βιομηχανικο προλεταριατο ειναι η αιχμη του δορατος αλλα ειναι η αιισμη του δορατος της εργατικης ταξης σα συνολο

      Διαγραφή
    5. Όταν μιλάς για συμμαχία --κι εγώ μιλώ για συμμαχία-- μιλάς για την ανάγκη να δει μια μερίδα ότι έχει κοινά συμφέροντα με την βιομηχ. εργατική τάξη. Ασφαλώς και ΤΜΗΜΑ των ανέργων προέρχεται από την εργατική τάξη. Πάρε τους οικοδόμους. Υπάρχουν όμως και άλλα τμήματα, πολλά άλλα τμήματα. Οι εμποροϋπάλληλοι είναι εργατική τάξη, είναι όμως μια πάλη να συνειδητοποιήσουν το ρόλο τους στην σημερινή παραγωγή και να τοποθετηθούν στην πρώτη γραμμή του εργ. κινήματος, και ο κλασικός μαρξισμός δεν τους περιελάμβανε ως βασικό στήριγμα. Είναι από τα δεδομένα που προκύπτουν μετά τον Β παγκόσμιο.

      Αυτό λέω.

      Διαγραφή
    6. Υπάρχει κάποια δημοσκόπηση ή στατιστική ανάλυση που να μας λέει κάποια πράγματα περί της ταξικής θέσης των ανέργων; ή τουλάχιστον κάποιες τάσεις που να διαφαίνονται;

      viul

      Διαγραφή
    7. την καλυτερη αναλυση την κανει ο καθενας στον περιγυρο του.

      Διαγραφή
    8. Μωρέ σίγουρα απλά και από την πιο πάνω συζήτηση προκύπτουν διαφωνίες σχετικά με την ταξική σύνθεση των ανέργων.

      viul

      Διαγραφή
    9. σιγουρα υπαρχουν!
      υπαρχουν ανεργοι 45+ που δουλευαν σαν στελεχη σε πολυεθνικες που εντεχνως σπρωχτηκαν στην παραιτηση και ειναι ανεργοι, υπαρχουν οι ανεργοι εμπορουπαλληλοι και κυριως σε μαγαζια με γυναικεια που θεωρουσαν τον εαυτο τους λιγο υπερανω με τους σχετικα καλους μισθους και τα "δωρακια" που τις επετρεπαν να ντυνονται παραπανω απο οσο αντεχε ητσεπη τους και να δειχνονται. σε πολυκαταστημα που κατα βαση επισκαιπτονται γυναικες το σαββατο εκαναν υπερωρια το βραδυ και την κυριακη ξαναπηγαν με χαρα.
      υπαρχουν ανεργοι μηχανικοι που μεχρι πριν απο λιγο καθαριζαν 3χιλ καθαρα και τωρα καθονται, υπαρχουν και μηχανικοι των 800 μικτα που επισης ειναι ανεργοι, υπαρχει ο εργατης του νικα και της φαγε και της χαλυβουργιας.
      ολοι αυτοι αν και με κοινη ταξικη καταγωγη, δυστηχως, δεν βλεπουν ενιαια την κατασταση. τα πρωτα παραδειγματα που ανεφερα σαφως και διαχωριζουν την θεση τους απο τον εργατη της χαλυβουργιας.
      για να το σχηματοποιησω λιγο "απλοικα", οσο ποιο ψηλα ειναι ο ηλιος οταν πιανεις δουλια τοσο ποιο δυσκολο ειναι να καταλαβεις, αν δεν το εχεις ψαξει απο πριν.
      σαφεστατα υπαρχουν παραδειγματα για το αντιθετο, αλλα ειναι τοσο λιγα που απλα επιβεβαιωνουν τον κανονα

      Διαγραφή
  6. Τα 1-3-4-5 είναι κλασσικά, με ειδική εστίαση στην συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης, ίσως υπάρχει και ένα νο 6, που να αφορά στο Κόμμα.
    Το νο 2, είναι ιστορικά πρωτότυπο, γιατί για πρώτη φορά, ο καπιταλισμός έχει εκτοπίσει παλιότερους τρόπους παραγωγής, σχεδόν από το σύνολο του πλανήτη.
    Όσο λιγότερο είχε επεκταθεί στο παρελθόν, τόσο πιο εύκολο ήταν να χρησιμοποιεί τους άλλους τρόπους παραγωγής σαν δεξαμενή εργατικής δύναμης, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα.
    Τώρα πρέπει να συντηρεί μόνος του όλο τον υπερπληθυσμό που δημιουργεί (εις βάρος των κερδών) η να τον εξοντώσει.
    Φτάνουμε σε μία ακόμα επιβεβαίωση του Μαρξ, ότι η αστική τάξη, τον σκλάβο της "είναι υποχρεωμένη να τον ρίξει ως την κατάσταση που θα χρειάζεται να τον τρέφει αυτή αντί να τρέφεται η ίδια απ' αυτόν".
    Προς το παρόν, για τις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, λειτουργεί η λύση να τον τρέφουν άλλοι σκλάβοι, που βρίσκονται σε χειρότερη μοίρα από αυτόν, αλλά φαίνεται ότι αυτά τα περιθώρια τελειώνουν.
    Αυτό μας συνδέει με το νο 4 και τις επόμενες σχετικές αναρτήσεις.

    ΥΓ.
    Είδηση σχετική με τα περιθώρια που τελειώνουν η το Κεφάλαιο σαν junky υπεραξίας που ετοιμάζεται να χρησιμοποιήσει την τελευταία του "καβάντζα".

    "Η Σουηδία και οι ΗΠΑ δημιούργησαν μια ομάδα εργασίας, έτσι ώστε να υπάρξει σύντομα μια πρόταση που θα απλοποιήσει τις διαδικασίες μέχρι το τέλος του χρόνου, ώστε οι συντάξεις να επενδύονται στην Αφρική, δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών της Σουηδίας, Anders Borg."

    http://www.902.gr/eidisi/diethni/48791/soyidia-epidromi-stin-afriki-me-ta-lefta-ton-syntaxioyhon


    ημιάγριος

    ΑπάντησηΔιαγραφή