Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2014

Υπάρχει η κατηγορία "αριστερίστικος οπορτουνισμός" στο έργο του Λένιν; (ΙIΙ)

Κεφάλαιο 7: "Είναι πολύ εύκολο να δείχνεις την «επαναστατικότητά» σου απλά με βρισιές ενάντια στον κοινοβουλευτικό οπορτουνισμό, απλά με την άρνηση συμμετοχής στα κοινοβούλια, μα ακριβώς επειδή αυτό είναι πολύ εύκολο, δεν είναι και λύση για ένα δύσκολο, δυσκολότατο πρόβλημα. "

Η κριτική των αριστεριστών στη συμμετοχή στο αστικό κοινοβούλιο ως "οπορτουνισμό" είναι υπερβολικά εύκολη και αγνοεί τις δυσκολίες του προβλήματος.

Καμία άλλη χρήση της λέξης στο κεφάλαιο.


Κεφάλαιο 8: "Οι μικροαστοί δημοκράτες (μαζί μ’ αυτούς και οι μενσεβίκοι) ταλαντεύονται αναπόφευκτα ανάμεσα στην αστική τάξη και στο προλεταριάτο, ανάμεσα στην αστική δημοκρατία και στο σοβιετικό καθεστώς, ανάμεσα στο ρεφορμισμό και στην επαναστατικότητα, ανάμεσα στο φιλεργατισμό και στο φόβο της δικτατορίας του προλεταριάτου κτλ. Η σωστή τακτική των κομμουνιστών πρέπει να συνίσταται στο να εκμεταλλεύονται αυτές τις ταλαντεύσεις και όχι να τις αγνοούν. Η εκμετάλλευση τους απαιτεί υποχωρήσεις απέναντι στα στοιχεία εκείνα που προσανατολίζονται, από τη στιγμή και στο μέτρο που προσανατολίζονται προς το προλεταριάτο, παράλληλα με τον αγώνα ενάντια σε εκείνους που προσανατολίζονται προς την αστική τάξη. Το αποτέλεσμα της εφαρμογής αυτής της σωστής τακτικής ήταν ότι ο μενσεβικισμός πάθαινε αποσύνθεση και αποσυντίθεται όλο και περισσότερο στη χώρα μας με την απομόνωση των αρχηγών που επιμένουν στον οπορτουνισμό τους και το πέρασμα στο στρατόπεδο μας των καλύτερων εργατών, των καλύτερων στοιχείων από τη μικροαστική δημοκρατία."

Κριτική στους αριστεριστές γιατί δεν εκμεταλλεύονται επαρκώς τις ταλαντεύσεις των μικροαστών δημοκρατών ώστε να απομονώσουν όσο γίνεται τους οπορτουνιστές ηγέτες.

"Είναι ολοφάνερο πως το γερμανικό «Ανεξάρτητο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα» δεν έχει εσωτερική ομοιογένεια. Δίπλα στους παλιούς οπορτουνιστές αρχηγούς (Κάουτσκι, Χίλφερντιγκ και όπως φαίνεται σε σημαντικό βαθμό και τον Κρίσπιν, τον Λέντεμπουρ και άλλους), που απόδειξαν ότι είναι ανίκανοι να καταλάβουν τη σημασία της Σοβιετικής εξουσίας και της δικτατορίας του προλεταριάτου, ότι είναι ανίκανοι να καθοδηγήσουν τον επαναστατικό του αγώνα, μέσα σ’ αυτό το Κόμμα σχηματίστηκε και αναπτύσσεται εξαιρετικά γρήγορα η αριστερή, η προλεταριακή πτέρυγα. Εκατοντάδες χιλιάδες μέλη αυτού του Κόμματος (που έχει, μου φαίνεται, ως 750.000 μέλη) είναι προλετάριοι, που φεύγουν από τον Σάιντεμαν και τραβούν γρήγορα προς τον κομμουνισμό."

Οι ριζοσπάστες προλετάριοι συνυπάρχουν ανταγωνιστικά στο ίδιο κόμμα με τους "παλιούς οπορτουνιστές αρχηγούς" και πρέπει να ληφθούν υπόψη οι δυνατότητες που δίνει στους κομμουνιστές η μη ομοιογενής φύση του Ανεξάρτητου Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, όπως τις έλαβαν υπόψη και οι Μπολσεβίκοι στη Ρωσία.

"για τους κομμουνιστές είναι υποχρεωτικό να ψάξουν και να βρουν την κατάλληλη μορφή για έναν συμβιβασμό μαζί τους, για έναν τέτοιο συμβιβασμό που, από το ένα μέρος, θα διευκόλυνε και θα επιτάχυνε την απαραίτητη πλήρη συγχώνευση μ’ αυτή την πτέρυγα και, από το άλλο, δεν θα εμπόδιζε καθόλου τους κομμουνιστές στην ιδεολογική-πολιτική τους πάλη ενάντια στην οπορτουνιστική δεξιά πτέρυγα των «ανεξάρτητων»."

Αναφορά στο ότι οι γερμανοί κομμουνιστές θα πρέπει να συμμαχήσουν με αυτή την αριστερή πτέρυγα μέσα στο Ανεξάρτητο Σοσισαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας ώστε να πετάξουν έξω τους σοσιαλδημοκράτες.

"Και πολλοί σοφιστές (που είναι υπερβολικά ή εξαιρετικά «έμπειροι» πολιτικάντηδες) συλλογίζονται ακριβώς όπως και οι άγγλοι ηγέτες του οπορτουνισμού, που τους αναφέρει ο σύντροφος Λάνσμπερι: «εφόσον στους μπολσεβίκους επιτρέπεται ένας τέτοιος συμβιβασμός, γιατί να μην επιτρέπονται και σε μας οποιοιδήποτε συμβιβασμοί;»"

Όχι, δεν αναφέρεται στην χρήση του έργου "Ο Αριστερισμός" από τους απατεώνες του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί ευτυχώς για τον Λένιν πέθανε προτού το δει και αυτό. Φυσικά, οι ένοχοι του σοφισμού στους οποίους αναφέρεται ο Λένιν είναι οι άγγλοι σοσιαλδημοκράτες και όχι οι άγγλοι αριστεριστές που τους καταγγέλουν για σοφισμό.

"Οι αφελείς και οι ολότελα άπειροι άνθρωποι φαντάζονται πως αρκεί να παραδεχτεί κανείς ότι επιτρέπονται γενικά οι συμβιβασμοί –και θα εξαλειφθεί αμέσως κάθε όριο ανάμεσα στον οπορτουνισμό, που ενάντια του διεξάγουμε και πρέπει να διεξάγουμε αδιάλλακτη πάλη– και στον επαναστατικό μαρξισμό ή στον κομμουνισμό. Τους ανθρώπους όμως αυτούς, αν δεν ξέρουν ακόμη πως όλα τα όρια και στη φύση και στην κοινωνία είναι κινητά και ως ένα βαθμό συμβατικά, με τίποτε άλλο δεν μπορεί να τους βοηθήσεις παρά μόνο με μακρόχρονη μορφωτική, διαπαιδαγωγική και διαφωτιστική δουλειά, με την πολιτική και πρακτική πείρα. Στα πρακτικά ζητήματα της πολιτικής σε κάθε χωριστή ή ειδική ιστορική στιγμή το σπουδαίο είναι να ξέρεις να ξεχωρίζεις τα ζητήματα στα όποια εκδηλώνεται η κυριότερη μορφή των συμβιβασμών που είναι απαράδεκτοι, προδοτικοί, που ενσαρκώνουν τον ολέθριο για την επαναστατική τάξη οπορτουνισμό και να κατευθύνεις όλες σου τις προσπάθειες στο ξεσκέπασμά τους και στην καταπολέμησή τους. Τον καιρό του ιμπεριαλιστικού πολέμου του 1914-1918 ανάμεσα σε δυο ομάδες εξίσου ληστρικών και αρπακτικών χωρών, η κυριότερη, η βασική μορφή του οπορτουνισμού ήταν ο σοσιαλσοβινισμός, δηλ. η υποστήριξη της «υπεράσπισης της πατρίδας», που στην πραγματικότητα μέσα σε έναν τέτοιο πόλεμο ισοδυναμούσε με την υπεράσπιση των ληστρικών συμφερόντων της «δικής τους» αστικής τάξης. Ύστερα από τον πόλεμο η υπεράσπιση της ληστρικής «Κοινωνίας των Εθνών»· η υπεράσπιση των αμέσων ή έμμεσων συμμαχιών με την ντόπια αστική τάξη ενάντια στο επαναστατικό προλεταριάτο και το «σοβιετικό» κίνημα· η υπεράσπιση της αστικής δημοκρατίας και του αστικού κοινοβουλευτισμού ενάντια στη «Σοβιετική εξουσία»· –αυτές ήταν οι κυριότερες εκδηλώσεις των απαράδεκτων και προδοτικών συμβιβασμών, που στο σύνολό τους αντιπροσώπευαν έναν οπορτουνισμό ολέθριο για το επαναστατικό προλεταριάτο και την υπόθεση του."

Η σημασία του να μπορείς να διακρίνεις τους ολέθριους συμβιβασμούς με τον οπορτουνισμό από τις αναγκαίες και συμφέρουσες για σένα, για τον κομμουνιστή, αναδιπλώσεις, πράγμα που δεν έχουν κατανοήσει σωστά οι αριστεριστές.

"Στην περίοδο 1903-1912 για κάμποσα χρόνια ανήκαμε τυπικά μαζί με τους μενσεβίκους στο ενιαίο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, ποτέ όμως δεν σταματήσαμε τον πολιτικό και ιδεολογικό αγώνα ενάντια στους μενσεβίκους, σαν φορείς της αστικής επιρροής μέσα στο προλεταριάτο και οπορτουνιστές. Στο διάστημα του πολέμου συνάψαμε ένα είδος συμβιβασμού με τους «καουτσκιστές», με τους αριστερούς μενσεβίκους (Μάρτοφ) και με ένα μέρος των «σοσιαλιστών-επαναστατών» (Τσερνόφ, Νατανσόν), παρακαθίσαμε μαζί τους στο Τσίμμερβαλντ και στο Κιντάλ και βγάλαμε κοινές διακηρύξεις, δεν σταματήσαμε όμως και δεν αδυνατίσαμε ποτέ τον ιδεολογικό-πολιτικό αγώνα ενάντια στους «καουτσκιστές», στον Μάρτοφ και στον Τσερνόφ (ο Νατανσόν πέθανε το 1919."

Παράδειγμα τακτικής συμβιβασμού προς όφελος των κομμουνιστών και εις βάρος των οπορτουνιστών που ο Λένιν δίνει για να διδάξει στους αριστεριστές την πιο πάνω διαφορά επιτρεπτών και ανεπίπτρεπτων συμβιβασμών.

Εδώ τελειώνουν οι χρήσεις της λέξης "οπορτουνισμός" στο κεφάλαιο.

Το κεφάλαιο 9 αφορά κριτικά τους Άγγλους αριστεριστές.

Διαβάζουμε:

"Φαίνεται πως ένα από τα κυριότερα εμπόδια για την άμεση δημιουργία ενιαίου Κομμουνιστικού Κόμματος είναι οι διαφωνίες πάνω στο ζήτημα της συμμετοχής στο κοινοβούλιο και της προσχώρησης του νέου Κομμουνιστικού Κόμματος στο παλιό, συνδικαλιστικό, αποτελούμενο κυρίως από τρέιντ-γιούνιον, οπορτουνιστικό και σοσιαλσοβινιστικό «Εργατικό Κόμμα». Η «Εργατική Σοσιαλιστική Ομοσπονδία» –όπως και το «Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα[12]»– τάσσονται ενάντια στη συμμετοχή στις βουλευτικές εκλογές και στο κοινοβούλιο, ενάντια στην προσχώρηση στο «Εργατικό Κόμμα», διαφωνώντας σ’ αυτό το σημείο με την πλειοψηφία των μελών του Βρετανικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, που το βλέπουν σαν τη «δεξιά πτέρυγα των κομμουνιστικών κομμάτων» στην Αγγλία (σελ. 5 του άρθρου, που αναφέραμε, της Σίλβιας Πάνκχερστ)."

Και πάλι βέβαια, οι "αριστεριστές" είναι αυτοί που εναντιώνονται στην συμμαχία με ένα κόμμα το οποίο βλέπουν ως οπορτουνιστικό, και το να διερευνηθεί το θέμα είναι η μέριμνα του κεφαλαίου.


"Το επίσημο Ανεξάρτητο Εργατικό Κόμμα είναι άσπονδος εχθρός της III Διεθνούς, ενώ η μάζα είναι μαζί της. Το να υποστηρίζεις με οποιονδήποτε τρόπο τους κοινοβουλευτικούς-οπορτουνιστές σημαίνει απλώς να παίζεις το παιχνίδι των κυρίων που αναφέραμε παραπάνω."

Παράθεμα της αγγλίδας αριστερίστριας Σ. Πάνκχερστ που προπαγανδίζει τη θέση μη συνεργασίας με το Εργατικό Κόμμα.

"Αν οι Χέντερσον και οι Σνόουντεν αποκρούσουν το συνασπισμό μαζί μας μ’ αυτούς τους όρους, κερδίζουμε ακόμη περισσότερο. Γιατί θα δείξουμε αμέσως στις μάζες (σημειώστε πως ακόμη και μέσα στο καθαρά μενσεβίκικο, στο τελείως οπορτουνιστικό Ανεξάρτητο Εργατικό Κόμμα η μάζα είναι υπέρ των Σοβιέτ), ότι οι Χέντερσον προτιμούν τις στενές σχέσεις τους με τους καπιταλιστές από τη συνένωση όλων των εργατών. "

Τμήμα της ανάπτυξης της τακτικής πρότασης του Λένιν στους 'Αγγλους αριστεριστές για συνεργασία υπό όρους με το Εργατικό Κόμμα.

Εδώ τελειώνουν οι αναφορές στον οπορτουνισμό και στο 9ο κεφάλαιο. Στο επόμενο και τελευταίο τμήμα θα προβούμε σε συμπεράσματα.

2 σχόλια:

  1. Πρώτον, ξαναδές το σχόλιό μου, δεν λέω ότι ο Λένιν χρησιμοποίησε τον όρο αριστερίστικος οπορτουνισμός.
    Ωw γνωστών ο Λένιν- στην αγγλική έκδοση ιδιαίτερα- https://en.wikipedia.org/wiki/%22Left-Wing%22_Communism:_An_Infantile_Disorder μιλάει για "αριστερούς κομμουνιστές", αλλά νομίζω και στην ρωσική, αν καταλαβαίνω το Κυριλικό αλφάβητο.
    Η θεωρία του αριστερού κομμουνισμού έμεινε στους μετέειτα θεωρητικούς ως αριστερός οπορτουνισμός.
    http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=4150775&publDate=2007-08-05%2000:00:00.0
    http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=7353403
    http://geranista.wordpress.com/%CE%BF-%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%81%CF%84%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%89%CF%82-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%81%CE%B5%CF%8D%CE%BC%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. @Κώστας Camus:
    Στο πρώτο κείμενο του "Ρ" η λέξη "αριστερός" είναι ορθά σε εισαγωγικά δίπλα από την λέξη οπορτουνισμός. Δεν μιλάει δηλαδή για κάποιον αριστερό οπορτουνισμό (αντίφαση εν τοις όροις) αλλά για κανονικότατο δεξιό οπορτουνισμό με "αριστερή" φρασεολογία.
    Το άρθρο από την ΚΟΜΕΠ στο οποίο παραπέμπεις δικαιώνει την πιο πάνω διαπίστωση (και φυσικά τοποθετεί -ορθά- την λέξη "αριστερό" και πάλι εντός εισαγωγικών):
    "...Το σύγχρονο «αριστερό» οπορτουνιστικό ρεύμα δεν αποτελεί σίγουρα «παιδική αρρώστια του κομμουνισμού» – όπως το χαρακτήριζε ο Λένιν στην εποχή του – και έχει διαφοροποιηθεί ακόμα και σε σχέση με αυτό της δεκαετίας του 1970. Πρέπει να σημειώσουμε ιδιαίτερα την επίδραση «αντιεξουσιαστικών» απόψεων στη διαμόρφωση της φυσιογνωμίας του σύγχρονου «αριστερού» οπορτουνισμού, καθώς και την πιο έντονη επίδραση νεο-τροτσκιστικών και άλλων «δεξιών» οπορτουνιστικών ρευμάτων και του ευρωκομμουνισμού.
    Ο σύγχρονος «αριστερός» οπορτουνισμός εμφανίζεται να χρησιμοποιεί «αριστερά» συνθήματα, αλλά οδηγείται στο μηδενισμό και στην άρνηση της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και του κομμουνιστικού κινήματος στον 20ό αιώνα. Ετσι συμπίπτει με τον αντικομμουνισμό άλλων δυνάμεων. Οι δυνάμεις του δε διστάζουν να διαπραγματεύονται τη θέση τους με τη σοσιαλδημοκρατία και το «δεξιό» οπορτουνισμό. Αποτελούν πρόθυμους συμμάχους στη στήριξη των αντινεοφιλελεύθερων μετώπων και έτσι αντικειμενικά συμβάλλουν στην ενσωμάτωση και το συμβιβασμό με την αστική πολιτική..."
    Το λινκ από τον προσυνεδριακό διάλογο δεν αποτελεί επίσημη θέση του κόμματος, και κατά συνέπεια δεν είναι δυνατόν να στοιχειοθετήσει κάποια άποψη επί του θέματος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή