Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2014

Υπάρχει η κατηγορία "αριστερίστικος οπορτουνισμός" στο έργο του Λένιν; (ΙI)

Το Κεφάλαιο 5 ξεκινά τη συζήτηση για τον "Αριστερισμό" συγκεκριμένα.

Ποιοι είναι οι "Αριστεριστές" με τους οποίους ασχολείται:

"Οι γερμανοί κομμουνιστές, για τους οποίους θα μιλήσουμε τώρα, δεν ονομάζουν τον εαυτό τους «αριστερούς», αλλά – αν δεν κάνω λάθος –«αντιπολίτευση αρχών». Από την ανάλυση, όμως, που θα ακολουθήσει, θα φανεί ότι παρουσιάζουν πέρα για πέρα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της «παιδικής αρρώστιας του αριστερισμού»."

Το κεφάλαιο προχωρά σε κριτική του "αριστερισμού" των γερμανών κομμουνιστών. Τους αποκαλεί "οπορτουνιστές" ποτέ ο Λένιν; Όχι, κατηγορηματικά όχι. Ας δούμε τις χρήσεις της λέξης.

"Το άλλο είναι το κόμμα των μαζών, που περιμένει την άνοδο του επαναστατικού αγώνα από τα κάτω, ξέροντας και εφαρμόζοντας γι’ αυτό τον αγώνα μόνο μια μέθοδο που οδηγεί ξεκάθαρα στο σκοπό και απορρίπτει κάθε κοινοβουλευτική και οπορτουνιστική μέθοδο."

Δεν πρόκειται για παράθεμα λέξεων του Λένιν, αλλά για παράθεμα των λέξεων των γερμανών κομμουνιστών, των "αριστεριστών." Οι "αριστεριστές" είναι αυτοί που κάνουν λόγο για ανάγκη απόρριψης "κάθε κοινοβουλευτικής και οπορτουνιστικής μεθόδου".

"Η μονοπωλιακή θέση της Αγγλίας συντέλεσε στο να ξεχωρίσει μέσα από τη «μάζα» μια «εργατική αριστοκρατία», μισομικροαστική, οπορτουνιστική. Οι αρχηγοί αυτής της εργατικής αριστοκρατίας περνούσαν συνεχώς με το μέρος της αστικής τάξης, συντηρούνταν, άμεσα η έμμεσα, απ’ αυτή. Ο Μαρξ συγκέντρωσε το τιμητικό μίσος αυτών των παλιανθρώπων, γιατί τους στιγμάτισε ανοιχτά σαν προδότες. Ο νεότερος ιμπεριαλισμός (του 20ού αιώνα) δημιούργησε για αρκετές προηγμένες χώρες μια μονοπωλιακή-προνομιακή κατάσταση και πάνω σ’ αυτό το έδαφος διαμορφώθηκε παντού μέσα στη II Διεθνή ο τύπος των αρχηγών-προδοτών, των οπορτουνιστών, των σοσιαλσοβινιστών, που υπερασπίζουν τα συμφέροντα της συντεχνίας τους, του λεπτού τους στρώματος της εργατικής αριστοκρατίας. Δημιουργήθηκε μια απόσπαση των οπορτουνιστικών κομμάτων από τις «μάζες», δηλ. από τα πιο πλατιά στρώματα των εργαζομένων, από την πλειοψηφία τους, από τους εργάτες που πληρώνονται χειρότερα. Η νίκη του επαναστατικού προλεταριάτου είναι αδύνατη, αν δεν καταπολεμηθεί αυτό το κακό, αν δεν ξεσκεπαστούν, στιγματιστούν και διωχτούν οι οπορτουνιστές, σοσιαλπροδότες αρχηγοί· κι αυτή ακριβώς την πολιτική ακολούθησε η III Διεθνής."

Καμία σύνδεση με τους "αριστεριστές", οι οποίοι, αντιθέτως, συμφωνούν απόλυτα για την ανάγκη πάλης με τους οπορτουνιστές και σοσιαλπροδότες, και κάνουν ειδικό λόγο για "κόμμα μαζών" σε αντίθεση με τα κόμματα "αρχηγών-προδοτών."

Ποια είναι τότε η κριτική του Λένιν στους αριστεριστές της εποχής τους δεδομένου ότι συμφωνούν απόλυτα για όλα αυτά;

"Να φτάνουν, όμως, γι’ αυτό το λόγο ως το σημείο να αντιπαραθέτουν γενικά τη δικτατορία των μαζών στη δικτατορία των αρχηγών είναι ανοησία και βλακεία που προκαλεί τα γέλια."

Ο απόλυτος και αντιδιαλεκτικός χωρισμός των "μαζών" και των "ηγετών", δηλαδή (σας θυμίζει κάτι αυτό ως προπαγανδιστική τακτική, παρεμπιπτόντως;)

Και η τελευταία χρήση της λέξης "οπορτουνισμός" στο κεφάλαιο, σε συμφραζόμενα που αφορούν την υπεράσπιση της χρησιμότητας της κοινοβουλευτικής δουλειάς κόντρα στους αριστεριστές, δηλαδή στους "γερμανούς κομμουνιστές":

"Για να κερδίσει την εμπιστοσύνη μας ο Μαλινόβσκι, σαν μέλος της ΚΕ του Κόμματος και βουλευτής στη Δούμα, ήταν υποχρεωμένος να μας βοηθάει να βγάζουμε νόμιμες καθημερινές εφημερίδες, που ήξεραν και μέσα στις συνθήκες του τσαρισμού να παλεύουν ενάντια στον οπορτουνισμό των μενσεβίκων και να προπαγανδίζουν με κατάλληλα σκεπασμένη μορφή τις βάσεις του μπολσεβικισμού."


"Στις χώρες που είναι πιο προηγμένες από τη Ρωσία εκδηλώθηκε και έπρεπε να εκδηλωθεί, αναμφισβήτητα, μια ορισμένη αντιδραστικότητα των συνδικάτων με ασύγκριτα μεγαλύτερη δύναμη απ’ ό,τι σε μας. Σε μας οι μενσεβίκοι βρήκαν (βρίσκουν και τώρα ενμέρει σε πολύ λίγα συνδικάτα) στήριγμα στα συνδικάτα ακριβώς χάρη στη συντεχνιακή στενότητα, στο συνδικαλιστικό εγωισμό και στον οπορτουνισμό."

Ο "οπορτουνισμός" και πάλι ως μέρος του ίδιου του εργατικού κινήματος, και εν προκειμένω του "τρεϊντγιονισμού", του συμβιβαστικού συνδικαλισμού εν γένει.

"Αυτό τον αγώνα πρέπει να τον διεξάγουν ανελέητα και να τον οδηγήσουν υποχρεωτικά, όπως τον οδηγήσαμε εμείς, ως την πλήρη καταισχύνη και το διώξιμο από τα συνδικάτα όλων των αδιόρθωτων αρχηγών του οπορτουνισμού και του σοσιαλσοβινισμού. "

Δεν χρειάζεται περαιτέρω σχόλιο εδώ.

"Τον αγώνα ενάντια στους οπορτουνιστές και σοσιαλσοβινιστές αρχηγούς τον διεξάγουμε για να τραβήξουμε την εργατική τάξη με το μέρος μας. Θα ήταν ανοησία να ξεχνά κανείς αυτή τη στοιχειώδη και εξόφθαλμη αλήθεια. Και ακριβώς τέτοια ανοησία κάνουν οι «αριστεροί» γερμανοί κομμουνιστές, που από τον αντιδραστικό και αντεπαναστατικό χαρακτήρα των ηγετικών κύκλων των συνδικάτων βγάζουν το συμπέρασμα ότι... οι κομμουνιστές πρέπει να βγουν από τα συνδικάτα!! Να αρνούνται να δουλέψουν μέσα σ’ αυτά!! Να δημιουργήσουν νέες, επινοημένες μορφές εργατικής οργάνωσης!! Αυτό είναι ασυγχώρητη βλακεία, που ισοδυναμεί με την πιο μεγάλη υπηρεσία που μπορούν να προσφέρουν οι κομμουνιστές στην αστική τάξη. Γιατί οι μενσεβίκοι μας, όπως και όλοι οι οπορτουνιστές, σοσιαλσοβινιστές, καουτσκιστές ηγέτες των συνδικάτων δεν είναι τίποτε άλλο παρά «πράκτορες της αστικής τάξης μέσα στο εργατικό κίνημα»".

Ποια είναι η κριτική στους αριστεριστές (σ' αυτό που ο Λένιν ονομάζει αριστεριστές, στον δικό του καιρό, έχει τεράστια σημασία να το θυμόμαστε αυτό): Όχι βέβαια ότι είναι ... οπορτουνιστές!!!! Αλλά ότι παίρνουν τόσο στα άκρα την πάλη ενάντια στον οπορτουνισμό που βγάζουν το συμπέρασμα ότι δεν πρέπει οι κομμουνιστές να παραμείνουν στον βασικό πυρήνα οργάνωσης της εργατικής τάξης, τα συνδικάτα. Ποιοι είναι οι οπορτουνιστές, οι "πράκτορες" της αστικής τάξης; Αυτοί που μισούν θανάσιμα και οι αριστεριστές, οι "καουτσκιστές", οι σοσιαλδημοκράτες.

"Για να μπορέσεις να βοηθήσεις τις «μάζες» και να κατακτήσεις τη συμπάθειά τους, την αγάπη τους και την υποστήριξη τους δεν πρέπει να φοβάσαι τις δυσκολίες, δεν πρέπει να φοβάσαι τις στρεψοδικίες, τις τρικλοποδιές, τις προσβολές και τις καταδιώξεις απομέρους των «αρχηγών» (που, όντας οπορτουνιστές και σοσιαλσοβινιστές, συνδέονται στις περισσότερες περιπτώσεις άμεσα ή έμμεσα με την αστική τάξη και με την αστυνομία), αλλά να δουλεύεις υποχρεωτικά εκεί που είναι οι μάζες."

Ξεκάθαρα, η συνέχεια της αμέσως προηγούμενης κριτικής. Σε ό,τι αφορά τους χώρους οργάνωσης της εργατιάς, δεν πρέπει ποτέ να αφήνεις τους οπορτουνιστές να δουλεύουν ανεμπόδιστα, και εκεί συνίσταται το λάθος του αριστερίστικου πουρισμού.

"Δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι κύριοι «αρχηγοί» του οπορτουνισμού θα καταφύγουν σε όλες τις μανούβρες της αστικής διπλωματίας και στη βοήθεια των αστικών κυβερνήσεων, των παπάδων, της αστυνομίας και των δικαστηρίων, για να μην επιτρέψουν στους κομμουνιστές να μπουν στα συνδικάτα, για να τους εκτοπίσουν με κάθε μέσο απ’ αυτά, για να κάνουν τη δουλιά τους μέσα στα συνδικάτα όσο το δυνατό πιο δυσάρεστη, για να τους προσβάλουν, να τους κατατρέξουν και να τους καταδιώξουν."

Δεν χρειάζεται καμία περαιτέρω διευκρίνηση για το πιο πάνω.

Δεν υπάρχει άλλη αναφορά στον "οπορτουνισμό" στο έκτο κεφάλαιο. Θα συνεχίσουμε με τα υπόλοιπα τρία κεφάλαια σε τρίτη ανάρτηση.

3 σχόλια:

  1. Πολύ καλή δουλειά!
    Στην προτελευταία παράγραφο : "Ξεκάθαρα, η συνέχεια ... αριστερίστικου πουρισμού" Το "πουρισμού πρέπει να είναι λάθος...

    Κώστας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. πουρισμός=purism, εμμονή στην καθαρότητα, απολυτότητα για το "καθαρό"

      Διαγραφή
    2. Οκ, ευχαριστώ!

      Κώστας

      Διαγραφή