Κυριακή, 8 Ιουνίου 2014

Η σεισμολογική συνιστώσα

Η σεισμολογική συνιστώσα της Ανταρσύα είναι η πρώτη που έφερε στην ταξική ανάλυση τις αναλυτικές μέθοδες του αθλητικού ρεπορτάζ οπαδικών εφημερίδων, για αυτό και τιμήθηκε με το βραβείο "Γιώργος Γεωργίου-Καφενείο των φιλάθλων"
Για προηγούμενα επεισόδια της δράσης της σεισμολογικής συνιστώσας "ΒΑΝ" της Ανταρσύα, βλέπε:

"Τσουνάμι και σεισμός, Π.Π. είσαι θεός" (Παπακωνσταντίνου)
"Τσουνάμι λιτότητα ευρώ" (Παπακωνσταντίνου)
"Σώου απείρου κάλλους από τον σεισμολόγο του ΝΑΡ" (Δελαστίκ)
"Θα ζήσουμε πρωτοφανή ευρωπαϊκό σεισμό" (Δελαστίκ)
"Εκλογικός σεισμός που τα σάρωσε όλα" (Δελαστίκ)
"Δημοψήφισμα-σεισμός στο Σουδάν" (Δελαστίκ)
"Πολιτικός σεισμός συγκλονίζει την Ευρώπη από χθες το βράδυ εξαιτίας των αποτελεσμάτων των ιταλικών εκλογών για τη Βουλή και τη Γερουσία" (Δελαστίκ)
"Πολιτικός σεισμός με επίκεντρο την Ασία" (Δελαστίκ)
"Πολιτικός σεισμός στην Αίγυπτο" (Δελαστίκ)
"Ιταλικό τσουνάμι εναντίον λιτότητας και ευρώ" (Παπακωνσταντίνου)




Στο καναβάτσο η Ευρώπη της Μέρκελ
 Πέτρος Παπακωνσταντίνου - "Επίκαιρα"

Ηταν το τέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως την ξέραμε. Σε αυτή την παράφραση μιας από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ροκ συγκροτήματος REM μπορεί να συνοψιστούν τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών της περασμένης εβδομάδας.

Απηχώντας το βαθύτατο διχασμό της κατ' ευφημισμόν Ενωμένης Ευρώπης, τα αποτελέσματα υπήρξαν καταφανώς άνισα: νίκες-σοκ των δεξιών, αντιευρωπαϊκών κομμάτων στο Βορρά, εκτόξευση της ριζοσπαστικής Αριστεράς στο Νότο. Είχαν όμως και κοινό παρονομαστή: την απότομη απονομιμοποίηση της Ευρώπης της Μέρκελ, την κατακραυγή εναντίον της λιτότητας που επιβάλλουν Βρυξέλλες και Βερολίνο και το πολιτικό λιντσάρισμα των κατεστημένων κομμάτων εξουσίας στις περισσότερες περιπτώσεις.

Σε τρεις χώρες του σκληρού ευρωπαϊκού πυρήνα -Γαλλία, Βρετανία, Δανία- τα αντι-ευρωπαϊκά κόμματα της ριζοσπαστικής Δεξιάς κατέλαβαν την πρώτη θέση, προκαλώντας πραγματικό πολιτικό σεισμό.


Στη Γαλλία, το Εθνικό Μέτωπο κατέκτησε για πρώτη φορά σε εθνικές εκλογές την πρωτιά με το 25% των ψήφων, ποσοστό τετραπλάσιο από εκείνο που είχε πετύχει ο πατέρας της Μαρίν Λεπέν στην προηγούμενη αναμέτρηση.

Έχοντας ξεφύγει πλέον από την πολιτική καραντίνα, το Εθνικό Μέτωπο διεκδικεί με αξιώσεις να γίνει πλειοψηφικό στον ευρύτερο συντηρητικό χώρο, έχοντας αφήσει πίσω του κατά τέσσερις μονάδες το γκωλικό UMP.

Στα Τάρταρα βρίσκεται η κυβέρνηση του Προέδρου Ολάντ, ο οποίος μάλλον δεν θα αποφύγει τις πρόωρες εθνικές εκλογές, καθώς το Σοσιαλιστικό Κόμμα καταβαραθρώθηκε, περιοριζόμενο στο 14% των ψήφων - ένα εξευτελιστικό, για κυβερνών κόμμα, αποτέλεσμα.

Κλυδωνισμοί στη Βρετανία

Για «σεισμό» μιλούσαν το πρωί της Δευτέρας τα μέσα ενημέρωσης και στην απέναντι πλευρά της Μάγχης, όπου το Κόμμα της Ανεξαρτησίας (UKIP) του Νάιτζελ Φάρατζ, που επιθυμεί την έξοδο της Βρετανίας από την EE, έκοψε πρώτο το νήμα με το 28% των ψήφων έναντι 26% των Εργατικών, αφήνοντας στην τρίτη θέση, με 24%, το κυβερνών Συντηρητικό Κόμμα του Ντέιβιντ Κάμερον. Ήταν η πρώτη φορά μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο που ένα άλλο κόμμα, πέρα από τους δύο παραδοσιακούς πυλώνες του δικομματισμού, αναδείχτηκε νικητής σε πανεθνική αναμέτρηση.

Ας σημειωθεί ότι το UKIP δεν εχει ούτε ένα βουλευτή στο βρετανικό Κοινοβούλιο, ενώ στις προηγούμενες εκλογές είχε πάρει 16%.

Το εκλογικό αποτέλεσμα αποδυνάμωσε καίρια την κυβέρνηση Κάμερον αφού οι Φιλελεύθεροι, κυβερνητικοί εταίροι των Συντηρητικών, συρρικνώθηκαν στο 7% και ο αρχηγός τους, Νικόλας Κλεγκ, οδεύει προς την πρόωρη πολιτική συνταξιοδότηση.

Οι ελίτ των Βρυξελλών θα ήθελαν να ζαχαρώσουν το πικρό χάπι βαυκαλιζόμενες στην ιδέα ότι πρόκειται για απλή ψήφο διαμαρτυρίας, ένα παροδικό φαινόμενο, που αποκλείεται να επαναληφθεί στις βουλευτικές εκλογές των δύο χωρών.

Πλανώνται πλάνην οικτράν.Την περασμένη εβδομάδα το UKIP και τον περασμένο μήνα το Εθνικό Μέτωπο σημείωσαν θεαματική άνοδο και στις τοπικές εκλογές των χωρών τους -ένα πεδίο όπου παραδοσιακά κινούνταν σε περιθωριακά επίπεδα-, πιστοποιώντας ότι έχουν ριζώσει στις τοπικές κοινωνίες.

Το κυριότερο, η νίκη τους στις ευρωεκλογές θα έχει σοβαρότατες επιπτώσεις στην περαιτέρω πορεία της EE, περιπλέκοντας την κρίση της.

Γκωλικοί και Σοσιαλιστές στη Γαλλία είναι υποχρεωμένοι να σκληρύνουν τη στάση τους έναντι της Άνγκελα Μέρκελ, αν δεν θέλουν να δουν το Εθνικό Μέτωπο να κερδίζει τις προεδρικές εκλογές του 2017. Ήδη ο πρώην Πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί πρότεινε σκλήρυνση της μεταναστευτικής πολιτικής με κατάργηση της Συμφωνίας Σένγκεν και ριζική αναμόρφωση της Ευρωζώνης με την καθιέρωση μιας Ευρώπης δύο ταχυτήτων.

Στη Βρετανία, ο Κάμερον θα αναγκαστεί να ζητήσει πολύ μεγαλύτερη αυτονομία έναντι των Βρυξελλών, αν θέλει να πάρει τις εκλογές του επόμενου χρόνου. Κάτι τέτοιο απειλεί, ωστόσο, να «ξηλώσει το πουλόβερ» των ευρωπαϊκών συνθηκών και να τον οδηγήσει σε σύγκρουση με τη Μέρκελ, ενισχύοντας τις πιθανότητες να καταλήξει το δημοψήφισμα του 2017, το οποίο έχει υποσχεθεί, σε έξοδο της χώρας του από την Ένωση.

Παρόμοιες τάσεις καταγράφονται στη Δανία, όπου το ακροδεξιό Κόμμα του Λαού ήρθε πρώτο με 27% και στην Αυστρία, με το Κόμμα της Ελευθερίας να πλησιάζει το 20%. Αλλά και στη Γερμανία, οι Χριστιανοδημοκράτες της Άνγκελα Μέρκελ μπορεί μεν να επικράτησαν των Σοσιαλδημοκρατών, αλλά θα αισθάνονται στο εξής ισχυρότερη πίεση από τη νεοπαγή Εναλλακτική για τη Γερμανία (Af D), που πήρε 7% με σημαία την έξοδο από την Ευρωζώνη και την επιστροφή στο μάρκο.

Όπως το βρετανικό UKIP, έτσι και το γερμανικό AfD, ένα κόμμα επιχειρηματιών και καθηγητών πανεπιστημίου, ασκεί ισχυρή επιρροή σε σημαντική μερίδα του κυβερνώντος συντηρητικού κόμματος, υποχρεώνοντας τη Μέρκέλ να σκληρύνει τη θέση της στα ευρωπαϊκά θέματα, κάτι που περιπλέκει ακόμη περισσότερο την έρπουσα κρίση της EE.

Νότος: Στο προσκήνιο η ριζοσπαστική Αριστερά

Πολύ διαφορετική είναι η εικόνα στις χώρες του Νότου, που μάτωσαν τα προηγούμενα χρόνια από τη λιτότητα, τα Μνημόνια και την ανεργία. Εδώ η υποταγή στις πολιτικές που υπαγόρευαν Βρυξέλλες και Βερολίνο μετέτρεψε τα κυβερνητικά έδρανα σε ηλεκτρικές καρέκλες προς όφελος όχι τόσο της ξενοφοβικής Δεξιάς όσο της ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Στην Ισπανία, τα δύο παραδοσιακά κόμματα εξουσίας, το Λαϊκό Κόμμα και οι Σοσιαλιστές, έχασαν πέντε εκατομμύρια ψήφους, πέφτοντας αθροιστικά κάτω από το 50%, γεγονός χωρίς προηγούμενο μετά την πτώση του φρανκισμού.

Η Ενωμένη Αριστερά και το νέο κόμμα Podemos (Μπορούμε) που προέκυψε από το κίνημα των Αγανακτισμένων πήραν αθροιστικά γύρω στο 18%, ενώ στην Καταλωνία πρώτο κόμμα αναδείχθηκε το αριστερό αυτονομιστικό ERC, με ποσοστό 24%.

Γύρω στο 20% απέσπασαν τα κόμματα της κομουνιστικής και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στην Πορτογαλία, ενώ στην Ιταλία το Κίνημα Πέντε Αστέρων του Μπέπε Γκρίλο ήρθε δεύτερο με 26%, διαψεύδοντας όσους είχαν σπεύσει να το λοιδορήσουν ως μιντιακή «φούσκα».

Φυσικά, η πιο ισχυρή αμφισβήτηση της γερμανικής Ευρώπης ήρθε από την Ελλάδα. Παρά την άκρως ανησυχητική άνοδο της Χρυσής Αυγής, γεγονός παραμένει ότι η κοινωνική δυσαρέσκεια στη χώρα μας εκφράστηκε κυρίως από την Αριστερά, η οποία στο σύνολο της (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ κ.ά.) απέσπασε γύρω στο 35%, ποσοστό τετραπλάσιο των νεοφασιστών.

Χωρίς να μας καθησυχάζει, το γεγονός αυτό από μόνο του αποτελεί μια πρώτη δικαίωση των αγώνων του προηγούμενου διαστήματος και της καθοριστικής συμβολής της Αριστεράς στο να πάρει ο λαϊκός ριζοσπαστισμός προοδευτικό και όχι αυτοκαταστροφικό χαρακτήρα.

Για πρώτη φορά στα χρονικά της χώρας μας, αλλά και της μεταπολεμικής Ευρώπης, ένα αριστερό κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε καθαρά μια πανεθνική εκλογική αναμέτρηση, αφήνοντας πίσω του κατά 4% τη Νέα Δημοκρατία και διεκδικώντας, με αυξημένες πιθανότητες να κερδίσει, τις επόμενες βουλευτικές εκλογές, που μάλλον δεν θα αργήσουν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ επικράτησε σε 32 από τις 56 εκλογικές περιφέρειες της χώρας, γεγονός που δείχνει ότι η κοινωνική του επιρροή έχει ριζώσει και απλωθεί κοινωνικά, ηλικιακά και γεωγραφικά. Ό,τι αλχημείες κι αν επινοήσουν τα στρατευμένα μέσα ενημέρωσης της διαπλοκής δεν μπορούν να κρύψουν ότι τα δύο κυβερνητικά κόμματα έχασαν 11 ολόκληρες μονάδες μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια, ενώ το ΠΑΣΟΚ του κατά φαντασίαν «θριαμβευτή» Ευάγγελου Βενιζέλου απώλεσε περισσότερο από το ένα τρίτο της ήδη απελπιστικά συρρικνωμένης δύναμής του.

Ωστόσο, τα εκλογικά αποτελέσματα δεν δικαιολογούν τον ενθουσιασμό ή την επανάπαυση όσων αγωνιούν για την έξοδο της χώρας από το σκοτεινό τούνελ των Μνημονίων, της λιτότητας και της επιτροπείας.

Οι κάλπες ανέδειξαν ένα ισχυρό παθητικό ρεύμα απόρριψης της κυβέρνησης, αλλά όχι και ένα εξίσου ισχυρό ενεργητικό ρεύμα αριστερής ριζοσπαστικοποίησης. Έστω κι αν επρόκειτο για ευρωεκλογές και όχι για βουλευτικές εκλογές, το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έμεινε στάσιμος στα ποσοστά του 2012 ύστερα από μια εφιαλτική για τα λαϊκά στρώματα διετία, που έδινε τροφή στην αντιπολιτευτική του εκστρατεία, ασφαλώς λέει πολλά.

Η οριακή έστω διάσωση του ΠΑΣΟΚ, το 6,6% που απέσπασε το Ποτάμι και τα φαινόμενα ιδιωτικοποίησης της πολιτικής, τύπου Μώραλη - Μαρινάκη και Μπέου, μαρτυρούν ότι το σύστημα διατηρεί ακόμη πολλές εφεδρείες, πολλές ζώνες άμυνας, πολλά εναλλακτικά σχέδια και ότι η νίκη της Αριστεράς στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση, όποτε κι αν γίνει, δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη, εάν δεν υπάρξει στο μεταξύ ισχυρή κοινωνική δυναμική και αγωνιστική ανάταση.

18 σχόλια:

  1. Μπορώ να διασκεδάζω όταν τα πλαίσια της επιστημονικίστικης δημοσιογραφίας η χρήση μεθόδων metadata analysis επιτρέπει το αθροισμα μήλων με πορτοκάλια και τη σύγκριση του μήκους των μεταξωτών κορδελλών του Παρισιού με το χρώμα των φυκιών στα στενά της Μάγχης.

    Όμως, τουλάχιστον, τα νούμερα πρέπει να είναι ορθά. Ο Γκρίλλο έλαβε 21 και κάτι τοις εκατό, όχι 26. Και το παραξεχασμένο 40% και βάλε του Ρέντζι του οποίου ο λογάριθμος δεν έχει πολλαπλασιασθεί με το μέγιστο διαιρέτη του ποσοστού του Συριζα και του ΚΚΕ, μάλλον αποτελεί νοκντάουν της επιχειρηματολογίας του Π.Π.

    οχ/μαλ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πέρα από την πλάκα, είναι απλώς ιδέα μου ή γεγονός το ότι αντιμετωπίζει θετικά τα διάφορα ευρωσκεπτικιστικά κόμματα όσο ακροδεξιά κι αν είναι; Μήπως τελικά η "αριστερή πίεση" δεν είναι ανάγκη να είναι και τόσο αριστερή;

    Ijon Tichy

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όχι, δεν είναι καθόλου ιδέα σου. Άλλο ένα κοινό σημείο με τον σεισμολόγο Δελαστίκ είναι το "αντιμερκελιστές" (γουατέβερ) "να ναι, κι ό,τι θέλουν ας είναι."

      Διαγραφή
    2. Ας θυμηθούμε λίγο τους θρήνους του Δελαστίκ για τα πεσμένα ποσοστά των ΑΝΕΛ...

      Διαγραφή
    3. Ακριβώς. Δεν υπάρχουν φασίστες σε αυτήν την κοινωνία. Υπάρχει δυσαρέσκεια, αγανάκτηση και αντίδραση στις "πολιτικές λιτότητας", στον "νεοφιλελευθερισμό", στην Μέρκελ.
      "Χέρι, χέρι με τον Καρατζαφέρη".......

      Διαγραφή
    4. Δηλαδη αν την χτυπησει πχ ενας κεραυνος και αποδημισει εις Οντιν η Μερκελ ....ολη αυτη η "αριστερη" θεωρητικη -ιδεολογικη "επενδυση" ....των "αριστερωνε" αναλυτωνε... αυτοκαταστραφκανε
      Θα χαθει το συμπαν γυρω τους ή θα πανηγυριζουν "απο αυριο σοσιαλισμος"??

      Διαγραφή
    5. Άμα τα τινάξει η Μέρκελ, θα έρθουν 15 τσουνάμια, σεισμοί 85 Ρίχτερ και ο σοσιαλισμός αυτοπροσώπως. Ενώ άμα ξεκολλήσει και ο άλλος αμφιβηλοστροειδής του Σαμαρά θα είναι σαν να έχουμε διχτατορία (με "χ" βαρύ) του προλεταριάτου.

      Διαγραφή
  3. ...και συνεχίζουν με την "εποχή των τεράτων"! Δειτε και τα πρώτα 10 λεπτά, απιστευτα πραγματα απο τον Π.Π. .


    http://info-war.gr/2014/06/%CE%BF-%CF%80-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%BA%CF%89%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%BF%CF%87%CE%AE-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%84%CE%B5/


    tkar

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τρομερή η φωτογραφία, ο Π.Π. κάνει πως σκέφτεται!!!!!

      Το βίντεο μόνο πιωμένος θα το βάλω, αλλιώς δύσκολα.

      Διαγραφή
    2. Κι απο πίσω pc game, το Alone in The Dark, όπου σε κυνηγάνε απέθαντοι. Άντε γεια!


      tkar

      Διαγραφή
    3. Videogame με ζόμπι έχει από πίσω ο σκεπτόμενος του Ροντέν;;;; Αχαχαχαχαχαχαχα!!!!

      Διαγραφή
    4. Αχαχαχαχαχαχααχα!!!! Σκάστε ρε μαλάκες σύντροφοι!!! Αχαχαχαχαχαχα!!!!

      Διαγραφή
    5. Στο καναβάτσο η Ευρώπη της Μέρκελ φιλλλαράκι. Την άρχισε ο Νότος στις γρήγορες την κυρία, φαααααπ, και ήρθε στα ίσα της να ουμ, και ο Αλέξης στηρίζει Γιούνκερ, αλλά με την αριστερή έννοια.

      Διαγραφή
    6. Παπαριές κατά ριπάς: Σύντροφοι, φροντίσετε να πάρετε πολύ νερό! Οι Μαρίνες είναι γεμάτες με γιωτ, ένα κομμάτι του πληθυσμού δεν επλήγει απ' την κρίση! Αυτοί που ήταν πιο ριζοσπαστικοί ("οι προδότες στο Γουδί") ήταν οι πασόκοι, που είχαν την αντίδραση του απατημένου συζύγου! Ο ναζισμός ήταν κίνημα μαζών! Αντέγραφε μορφές από το κομμουνιστικό κίνημα! Αυτή είναι μια μοντέρνα ακροδεξιά, όχι σαν του μεσοπολέμου! Τέρατα υπάρχουν, αλλά όχι σαν του Γκράμσι ακόμα! Η ρεαλιστική αίσθηση του καταχτητικού μεγαλείου! Άκουγα έναν να μιλάει γαλλικά - καλέ, ποιο ΚΚ; Ο Λεπέν ήταν αυτός! Και επιπλέον, δεν είχε το ταμπού του ευρώ! Και πήρε το θέμα της εθνικής κυριαρχίας! Είναι δυνατό ένας λαός σαν τους Γάλλους να μην νοιώθει ότι πρέπει να αποκαταστήσει την εθνική - λαϊκή - δημοκρατική κυριαρχία του;

      gdmn1973

      ΥΓ: Άτιμε Πέτρο... Έκαψα τα βιβλία μου, πλην της Αγίας Γραφής και φεύγω για το Όρος, άνευ επιστροφής.

      Διαγραφή
    7. Κάτι σαν να δαιμονίστηκε ο Ζίζεκ με το πνεύμα του Καρατζαφέρη και να υπαγόρευσε τις σκέψεις του στον Αλέφαντο μου ακούγεται.

      Διαγραφή
    8. Εγω σας τα λεγα! Το βιδεον είναι διαμαντάκι!

      tkar

      Διαγραφή
    9. Οι άνθρωποι αυτοί, ενώνονται για ένα και μόνο πράγμα, να είναι αντι-ΚΚΕ ... αριστερά.
      Σε όλα τα άλλα είναι σε άλλο γαλαξία ο καθένας. Παρτάκηδες μικροαστοί που μπορούν να διαφωνούν μεταξύ τους για πάντα. Και οι θεωρητικές τους αναλύσεις έχουν ξεφύγει, δε βγάζεις άκρη.

      Υπάρχουν εκεί μέσα σοβαροί; Η γελοία αντικουκουεδίλα τους όπου σταθούν και όπου βρεθούν, αλλά και η στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ από τους περισσότερους, δε με αφήνει να το δω.

      Διαγραφή