Σάββατο, 21 Ιουνίου 2014

"Ανατολή" και "Δύση" από τη σκοπιά του επαναστατικού μαρξισμού

Από τη σκοπιά του επανασταστικού μαρξισμού, "Ανατολή" και "Δύση" δεν είναι ονόματα για μια γεωγραφική κατατομή του κόσμου, που αν δεν δεχτούμε ότι έχει ένα περιεχόμενο διαφορετικό από την απλή γεωγραφία δεν θα είχε καμία θεωρητική σημασία.

Από τη σκοπιά του επαναστατικού μαρξισμού, όμως, "Ανατολή" και "Δύση" δεν είναι ούτε ονόματα για δύο διαφορετικές και ασύμβατες "πολιτισμικές σφαίρες", δυο διαφορετικές και ασύμβατες "κουλτούρες", ούτε, βέβαια για τους όρους μιας "σύγκρουσης πολιτισμών." Το περιεχόμενό τους για τον μαρξισμό δεν είναι "πολιτιστικο-ιδεολογικό."


Από τη σκοπιά του επαναστατικού μαρξισμού, τέλος, "Ανατολή" και "Δύση" δεν είναι καν ονόματα για την "ανάπτυξη" και την "υπανάπτυξη", για την "κεντρικότητα" και την "περιφερειακότητα". Αν ήταν, ο επαναστατικός μαρξισμός θα ήταν, στην καλύτερη των περιπτώσεων, αστική κοινωνιολογία.

Από τη σκοπιά του επαναστατικού μαρξισμού, "Ανατολή" και "Δύση" είναι προσδιορισμοί ενός θεμελιώδους στις συνέπειές του σχίσματος στην θεωρία και πρακτική του σοσιαλισμού ως έκφρασης του εργατικού κινήματος.

Το πραγματικό τους περιεχόμενο μπορεί άμεσα να μετατραπεί σε "μεταρρύθμιση" (Δύση) εναντίον "επανάστασης" (Ανατολή), ή, που είναι το ίδιο πράγμα, σε "σοσιαλδημοκρατία" και "μπολσεβικισμό", ή --και είναι πάλι το ίδιο πράγμα-- σε "θεωρία της 'κατάκτησης' του αστικού κράτους" και "θεωρία της συντριβής του αστικού κράτους", ή (πάντα πρόκειται για τους ίδιους όρους αντίθεσης) σε "δημοκρατικό δρόμο για το σοσιαλισμό" απέναντι στη "δικτατορία του προλεταριάτου."

Αυτά είναι τα πραγματικά περιεχόμενα της αντίστιξης "Ανατολής" και "Δύσης" από τη μαρξιστική σκοπιά. 

Το ότι ιστορικά, το σχίσμα σοσιαλδημοκρατίας και μπολσεβικισμού προκύπτει ξεκάθαρα στη βάση της σχέσης με τον ιμπεριαλισμό δεν είναι καθόλου τυχαίο ή ασύνδετο με τα παραπάνω. Ο ιμπεριαλισμός παρουσιάζει στον σοσιαλισμό σε απόλυτα οξυμένη μορφή ένα καθοριστικό δίλημμα: ή σύνταξη της εργατικής τάξης με την αστική στο όνομα της επικράτησης του έθνους σε βάρος άλλων, ή "ταξική συνεργασία" και πρόθυμος ιμπεριαλιστικός πόλεμος δηλαδή, ή πόλεμος της εργατικής τάξης στην αστική, δηλαδή εμφύλιος πόλεμος σε άμεση σύνδεση με την απόπειρα επανάστασης. Έτσι, οι κρίκοι της νοηματικής αλυσίδας που προαναφέρθηκε συνδέονται μετά το 1914 ως εξής:

α) μεταρρύθμιση-σοσιαλδημοκρατία-κατάκτηση του αστικού κράτους βαθμιαία και κοινοβουλευτικά-δημοκρατικός δρόμος στο σοσιαλισμό-συμμετοχή στον ιμπεριαλισμό κάτω απ' την αιγίδα της "ταξικής ειρήνης" εντός του έθνους-κράτους

β) επανάσταση-μπολσεβικισμός-συντριβή του αστικού κράτους-δικτατορία του προλεταριάτου-χρησιμοποίηση του ιμπεριαλιστικού πολέμου για τον οπλισμό του και ανατροπή του αστικού κράτους ως οργάνου αστικής εξουσίας-"εμφύλιος" πόλεμος.

Το γεγονός ότι ο καπιταλισμός αναπτύχθηκε πολύ γρηγορότερα από ό,τι το εργατικό κίνημα, και ότι είχε φτάσει ήδη στη βιομηχανική ωριμότητα αρκετά πριν κυριαρχήσει ο σοσιαλισμός των Μαρξ-Ένγκελς επί των αντιπάλων του στο κίνημα αυτό, σήμαινε ότι το ζήτημα της τακτικής και της στρατηγικής της μετάβασης στον σοσιαλισμό δεν είχε το χρόνο να ωριμάσει πλήρως στην περίοδο πριν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Όσο κι αν οι Μαρξ και Ένγκελς παράγουν πλούσιες επεξεργασίες για τα κεντρικά ζητήματα της στρατηγικής και της τακτικής του προλεταριακού κόμματος, απέχουν απ' το να μπορούν να προκαθορίσουν με λεπτομέρεια τα ζητήματα αυτά εφόσον δεν έχει ακόμα ιστορικά διασαφηνιστεί στην εποχή τους η αλυσίδα που περιγράφτηκε.

Μετά το θάνατο του Μαρξ, ο Ένγκελς δείχνει πως σε ό,τι αφορά τη Γερμανία και το SPD, δεν έχει απόλυτα ξεκαθαρίσει τη θέση του απέναντι στο ουσιώδες ζήτημα του πώς θα επιτευχθεί ο σοσιαλισμός από το γερμανικό εργατικό κίνημα. Η αδυναμία του να το πετύχει, αδυναμία που δεν είναι υποκειμενική αλλά αποτέλεσμα της συγκριτικής ανωριμότητας του εργατικού κινήματος σε σχέση με την εξέλιξη του καπιταλισμού, που ήδη από το 1880 περίπου φτάνει στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο, ανοίγει τα κρίσιμα για την μετέπειτα πορεία ρήγματα στους Μπέρνσταϊν και Κάουτσκι, οι οποίοι επιχειρούν καθοριστικής σημασίας "επιδρομές" στην μαρξιστική κληρονομιά με στόχο να σιγουρέψουν την απορρόφησή της από την "προοδευτική" ιδεολογία σταδιακής καλυτέρευσης των συνθηκών για την εργατική τάξη, κόντρα σε βασικές διαστάσεις της μαρξικής "απαισιοδοξίας" για τη βιωσιμότητα τέτοιου είδους "φυσικών" προοπτικών υπέρ της εργατικής τάξης (νόμος της πτωτικής τάσης του κέρδους, της κυκλικότητας όλο και επιδεινούμενων κρίσεων, νόμος του σχετικού υπερπληθυσμού και της μεταβολής της οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου).

Ο Λένιν είναι η απάντηση της "Ανατολής" στις προαναφερθείσες "επιδρομές" στην μαρξιστική παράδοση, ή, καλύτερα, είναι το σημείο πολεμικής σύστασης της ίδιας της διχοτόμησης "Ανατολής" και "Δύσης", με όλες τις ουσιώδεις θεωρητικές προεκτάσεις που προαναφέρθηκαν.

Ο στόχος του Λένιν όμως δεν ήταν ποτέ η "δικαίωση" της "Ανατολής" κόντρα στη "Δύση", αλλά η αποκατάσταση μιας ενότητας που είχε ήδη φθαρεί από τη δεκαετία του 1880, μετά το θάνατο του Μαρξ· ο στόχος του Λένιν ήταν ο επαναστατικός θρίαμβος του σοσιαλισμού πέρα από την (κατασκευασμένη από τους γερμανούς σοσιαλδημοκράτες Μπέρνσταϊν και Κάουτσκι) αντίθεση "Ανατολής"-"Δύσης".

Απόλυτα κρίσιμη σημασία σ' αυτό το εγχείρημα είχε η επανάσταση στην βιομηχανικά αναπτυγμένη Γερμανία (1918-1919) και τα γερμανικά Σοβιέτ. Η ήττα αυτής της επανάστασης (ήττα που ήρθε με τη μορφή της στρατιωτικής ανάπτυξης των οργανωτικών προπλασμάτων του φασισμού, των Freikorps) είναι ο λόγος που ο Λένιν δεν μπόρεσε να εκπληρώσει το στόχο της αναίρεσης μιας "αντίθεσης" που κατασκεύασαν θεωρητικά και νομιμοποίησαν ως "αντικειμενικότητα" οι Μπέρνσταϊν και Κάουτσκι. 

Το κρίσιμο λάθος του Γκράμσι, στην περίοδο του ιταλικού φασισμού και των Τετραδίων της φυλακής, είναι ότι αναπτύσσει μια σκέψη για την τακτική και τη στρατηγική αποδεχόμενος χωρίς κριτική ενσυνειδητότητα, χωρίς ιστορική επίγνωση των διακυβευμάτων του, τον "ουσιοκρατικό" χαρακτήρα της αντίθεσης "Ανατολής"-"Δύσης". Αποδεχόμενος το σχίσμα ως θεωρητικά αυτονόητο και αξιόπιστο κάνει τις ολέθριες παρατηρήσεις για το πώς η ουσιοποιημένη (σχεδόν μεταφυσικοποιημένη πλέον) διαφορά των δύο επιβάλλει μια διαφορετική τακτική και στρατηγική στη "Δύση". Η Λούξεμπουργκ, στην πολεμική της ενάντια στον Κάουτσκι, είχε σωστά αποφύγει αυτή την παγίδα. Ο Γκράμσι, από την άλλη, πρόσφερε χωρίς να το συνειδητοποιεί (και υπό το κράτος του περιορισμού του από τη μουσσολινική λογοκρισία), στη σοσιαλδημοκρατία το βασικό μέσο αυτονομιμοποίησής της (συγκεκριμένες και βολικές για την ίδια ερμηνείας της "ηγεμονίας" ως "δυτικοσοσιαλιστικής"/"ευρωκομμουνιστικής" απάντησης στην επανάσταση) και "ανταμείφθηκε" με δεκαετίες εξευτελιστικής οικειοποίησης από τους σοσιαλδημοκράτες, παρά τον έντιμο, θεωρητικά ανήσυχο και αγωνιστικό επαναστατισμό του.

Αν πριν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο του 1914, το εργατικό κίνημα δεν είχε ακόμα ωριμάσει στον βαθμό που να του επιτρέπει να δει καθαρά τη φύση του ιμπεριαλιστικού σταδίου και το πώς η έλευσή του καθιστούσε ολότελα ανέφικτες τις ελπίδες περί "προοδευτικής βελτίωσης της κατάστασης της εργατικής τάξης", αν δεν ήταν αντικειμενικά ακόμα σε θέση να αντικρύσει σε όλες τις χώρες και κατάματα το γεγονός ότι η μαζική σφαγή θα ήταν πλέον αξεπέραστο εμπόδιο σε κάθε γλυκιά ελπίδα ξεπεράσματος του καπιταλισμού χωρίς αποφασιστική και ένοπλη σύγκρουση, μετά τον Λένιν η αδυναμία αυτή είναι ασυγχώρητη, όταν δεν είναι ευθέως προδοτική. Το μασκάρεμά της δια της προσφυγής στο σοσιαλδημοκρατικά δομημένο δίπολο "Ανατολής" και "Δύσης" δεν πρέπει να κλείνει κανενός τα μάτια. Ο κόσμος δεν χωρίζεται σε δυο σφαίρες γιατί η ταξική πάλη και ο ιμπεριαλισμός είναι ενιαία και συνδετικά φαινόμενα. Το ίδιο, αναγκαστικά, είναι στη βάση της η σοσιαλιστική στρατηγική: δεν υπάρχουν δύο στρατηγικές του σοσιαλισμού στην ιμπεριαλιστική εποχή, αλλά μία στρατηγική του σοσιαλισμού και μια στρατηγική της αέναης παγίδευσης του εργατικού κινήματος στην αστική εξουσία.

8 σχόλια:

  1. Από τα καλύτερα κείμενα που έχουν γραφτεί εδώ μέσα. Πιάνει το βασικό ζήτημα που θέτει ο ευρωκομμουνισμός [και με την βοήθεια/παρερμηνεία του Γκράμσι] περί διαφορετικής τακτικής-στρατηγικής που πρέπει να ακολουθηθεί. "Ανατολικός δεσποτισμός" και άρα σύγκρουση και επαναστατική ρήξη με το κράτος στην μια περίπτωση, σύγχρονο αστικό κράτος με τους διάφορους ΙΜΚ και άρα σταδιακή ηγεμόνευση και δημοκρατικός δρόμος προς τον σοσιαλισμό.
    Τουλαχιστόν η ιστορία έδειξε τι εστί αστικό κράτος και καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής: δηλαδή νομοτέλειες που δεν καταργούνται ούτε καταρρέουν από μόνα τους παρά με την επαναστατική ρήξη.

    viul

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πράγματι, το θεωρώ ένα από τα σημαντικότερα κείμενα που έχω γράψει εδώ. Βέβαια δεν θα κρίνω εγώ αν αυτό σημαίνει ότι είναι σημαντικό γενικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. > "Ο κόσμος δεν χωρίζεται σε δυο σφαίρες γιατί η ταξική πάλη και ο ιμπεριαλισμός είναι ενιαία και συνδετικά φαινόμενα."

    Imperialism means the progressively mounting oppression of the nations of the world by a handful of Great Powers; it means a period of wars between the latter to extend and consolidate the oppression of nations; it means a period in which the masses of the people are deceived by hypocritical social-patriots, i.e., individuals who, under the pretext of the “freedom of nations”, “the right of nations to self-determination”, and “defence of the fatherland”, justify and defend the oppression of the majority of the world’s nations by the Great Powers.

    That is why the focal point in the Social-Democratic programme must be that division of nations into oppressor and oppressed which forms the essence of imperialism, and is deceitfully evaded by the social-chauvinists and Kautsky. This division is not significant from the angle of bourgeois pacifism or the philistine Utopia of peaceful competition among independent nations under capitalism, but it is most significant from the angle of the revolutionary struggle against imperialism. It is from this division that our definition of the “right of nations to self-determination” must follow, a definition that is consistently democratic, revolutionary, and in accord with the general task of the immediate struggle for socialism.

    https://www.marxists.org/archive/lenin/works/1915/oct/16.htm

    Να που όχι μόνο ο κόσμος χωρίζεται σε δύο σφαίρες (καταπιέζοντα και καταπιεζόμενα έθνη), αλλά η διαίρεση αυτή είναι για το Λένιν η "ουσία του ιμπεριαλισμού":

    A handful of wealthy countries—there are only four of them, if we mean independent, really gigantic, “modern” wealth: England, France, the United States and Germany—have developed monopoly to vast proportions, they obtain superprofits running into hundreds, if not thousands, of millions, they “ride on the backs” of hundreds and hundreds of millions of people in other countries and fight among themselves for the division of the particularly rich, particularly fat and particularly easy spoils.

    This, in fact, is the economic and political essence of imperialism, the profound contradictions of which Kautsky glosses over instead of exposing.

    https://www.marxists.org/archive/lenin/works/1916/oct/x01.htm

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. > "Το ίδιο, αναγκαστικά, είναι στη βάση της η σοσιαλιστική στρατηγική: δεν υπάρχουν δύο στρατηγικές του σοσιαλισμού στην ιμπεριαλιστική εποχή, αλλά μία στρατηγική του σοσιαλισμού και μια στρατηγική της αέναης παγίδευσης του εργατικού κινήματος στην αστική εξουσία."

    The degree of economic development of Russia (an objective condition) and the degree of class consciousness and organisation of the broad masses of the proletariat (a subjective condition inseparably connected with the objective condition) make the immediate complete emancipation of the working class impossible. Only the most ignorant people can ignore the bourgeois nature of the democratic revolution which is now taking place; only the most naive optimists can forget how little as yet the masses of the workers are informed about the aims of Socialism and about the methods of achieving it. And we are all convinced that the emancipation of the workers can be effected only by the workers themselves; a socialist revolution is out of the question unless the masses become class conscious and organised, trained and educated in open class struggle against the entire bourgeoisie. In answer to the anarchist objections that we are putting off the socialist revolution, we say: we are not putting it off, but we are taking the first step towards it in the only possible way, along the only correct road, namely, the road of a democratic republic.

    https://www.marxists.org/archive/lenin/works/1905/tactics/ch02.htm

    Concrete political aims must be set in concrete circumstances. All things are relative, all things flow and all things change. The program of the German Social-Democratic Party does not contain the demand for a republic. The situation in Germany is such that this question can in practice hardly be separated from the question of Socialism (although even as regards Germany, Engels, in his comments on the draft of the Erfurt Program in 1891, warned against belittling the importance of a republic and of the struggle for a republic!).[6] In the Russian Social-Democratic Party the question of eliminating the demand for a republic from its program and agitation has never even arisen, for in our country there can be no talk of an indissoluble connection between the question of a republic and the question of Socialism.

    https://www.marxists.org/archive/lenin/works/1905/tactics/ch10.htm

    Να που ο χαρακτήρας της επανάστασης σε μια χώρα δεν εξαρτάται αποκλειστικά από το "χαρακτήρα της εποχής" ("αφού ζούμε στην εποχή του ιμπεριαλισμού η επανάσταση θα είναι παντού σοσιαλιστική" λέει ο ψευτολενινιστικός συλλογισμός), αλλά από τους αντικειμενικούς και υποκειμενικούς παράγοντες εντός της συγκεκριμένης χώρας. Εκτός αν ο Λένιν αυτά δεν τα 'γραφε στην εποχή του ιμπεριαλισμού, ή ο ιμπεριαλισμός έχει αλλάξει από τότε μέχρι σήμερα.

    Οι θέσεις αυτές, που δεν είναι δικές σου αλλά τις μοιράζεσαι με το ΚΚΕ, είναι άρνηση του λενινισμού προς όφελος οπορτουνιστικών καουτσκικών ιδεολογημάτων περί ενιαιότητας του ιμπεριαλιστικού κόσμου και τροτσκιστικών παγκόσμιων προγραμμάτων του δήθεν μοναδικού δρόμου προς το σοσιαλισμό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είσαι πολύ αστείος. Θες να παίξουμε Λένιν;

      "Σε ποια χώρα, κάτω από ποιους ιδιαίτερους εθνικούς όρους ή όρους καπιταλιστικής ανάπτυξης, σε ποιο μέτρο τέλος θα εφαρμοστεί αυτός ή εκείνος ο περιορισμός, αυτή ή εκείνη η παραβίαση της δημοκρατίας σε βάρος των εκμεταλλευτών, αυτό εξαρτιέται από τις εθνικές ιδιομορφίες αυτού ή εκείνου του καπιταλισμού, αυτής ή εκείνης της επανάστασης. Θεωρητικά, το ζήτημα είναι εντελώς διαφορετικό και μπαίνει έτσι: η δικτατορία του προλεταριάτου είναι δυνατή χωρίς παραβίαση της δημοκρατίας σε βάρος της τάξης των εκμεταλλευτών;

      Την ερώτηση αυτή, τη μόνη σημαντική και ουσιαστική θεωρητικά, ο Κάουτσκι την απόφυγε.Παραθέτει κάθε λογής τσιτάτα από το Μαρξ και τον Έγκελς, έξω από κείνα όπου εξετάζεται το ζήτημα και που αναφέραμε πιο πάνω. Ο Κάουτσκι σας μιλάει για ό,τι θέλετε, για ο,τιδήποτε κολακεύει τους φιλελευθέρους και τους αστούς δημοκράτες χωρίς να βγει από τον κύκλο των ιδεών τους, έξω από το κυριότερο, ότι δηλαδή το προλεταριάτο δε μπορεί να θριαμβέψει παρά μονάχα όταν συντρίψει την αντίσταση της αστικής τάξης και τσακίσει με τη βία τους αντιπάλους του και πως εκεί που υπάρχει «βίαιη καταστολή» δεν υπάρχει ελευθερία και γι’ αυτό ούτε και δημοκρατία.

      Διαγραφή
    2. Νά λοιπόν σε τί συνίσταται ο διεθνισμός του Κάουτσκι και των μενσεβίκων: να ζητήσουν μεταρρυθμίσεις από την αστική ιμπεριαλιστική κυβέρνηση, μα να εξακολουθούν να την υποστηρίζουνε, να εξακολουθούν να υποστηρίζουν τον πόλεμο που κάνει η κυβέρνησή τους, ώσπου όλοι οι εμπόλεμοι να υιοθετήσουνε το σύνθημα: χωρίς προσαρτήσεις, ούτε αποζημιώσεις. Αυτήν εδώ την ιδέα την εκφράσανε πολλές φορές και ο Τουράτι και οι καουτσκιστές (Χάαζε και Σία) και ο Λογκέ και οι φίλοι του, υποστηρίζοντας όλοι τους «την άμυνα της πατρίδας».

      Από θεωρητική άποψη είναι σα να είσαι ολότελα ανίκανος να ξεχωρίσεις από τους σοσιαλσοβινιστές και να δείχνεις ολοκληρωτική σύγχυση πάνω στο ζήτημα της άμυνας της πατρίδας. Από πολιτική άποψη, είναι σα να υποκαθιστάς τον εθνικισμό στο διεθνισμό, και να περνάς με το μέρος του ρεφορμισμού, είναι σα ν’ απαρνιέσαι την επανάσταση.

      Το ν’ αναγνωρίζεις την «άμυνα της πατρίδας» είναι, από την άποψη του προλεταριάτου, σα να δικαιολογείς τον πόλεμο, σα ν’ αναγνωρίζεις τη νομιμότητα του. Και καθώς ο πόλεμος, τόσο κάτω από τη δημοκρατία όσο και κάτω από τη μοναρχία, είτε εχθρικά στρατεύματα βρίσκονται στο έδαφος μας ή σε ξένο έδαφος, παραμένει ιμπεριαλιστικός, το ν’ αναγνωρίζεις την άμυνα της πατρίδας είναι σα να υποστηρίζεις την ιμπεριαλιστική και ληστρική αστική τάξη, είναι σα να προδίνεις ολότελα το σοσιαλισμό.

      Στη Ρωσία, ακόμα και κάτω από την αστικολαϊκή δημοκρατία με τον Κερένσκι, ο πόλεμος εξακολουθούσε να είναι ιμπεριαλιστικός, αφού τον έκανε η αστική τάξη σαν τάξη κυρίαρχη, και ο πόλεμος δεν είναι παρά η «επέκταση της πολιτικής». Ο ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας του πολέμου αποδείχτηκε με τον πιο χτυπητό τρόπο από τις μυστικές συνθήκες, αναφορικά με το μοίρασμα του κόσμου και τη λεηλασία των ξένων χωρών, που έκλεισε ο τσάρος με τους καπιταλιστές της Αγγλίας και Γαλλίας.


      Οι μενσεβίκοι εξαπατούσαν επαίσχυντα το λαό παρουσιάζοντας τούτο τον πόλεμο σαν αμυντικό ή επαναστατικό, και ο Κάουτσκι, επιδοκιμάζοντας την πολιτική των μενσεβίκων, επιδοκιμάζει τον εμπαιγμό του λαού, επιδοκιμάζει την τακτική των μικροαστών που υπηρετούσαν το κεφάλαιο εξαπατώντας τους εργάτες και δένοντάς τους στο άρμα των ιμπεριαλιστών. Ο Κάουτσκι ακολουθεί μια πολιτική τυπικά μικροαστική και φιλισταϊκή φανταζόμενος (και υποβάλλοντας στις μάζες την παράλογη αυτή ιδέα) πως το «σύνθημα» αλλάζει την ουσία του ζητήματος. Όλη η ιστορία της αστικής δημοκρατίας έρχεται να καταστρέψει εδώ το ονειροπόλημά του: Για να εξαπατήσουν το λαό οι αστοί δημοκράτες σκορπάνε ανέκαθεν ό,τι «συνθήματα» θέλεις. Πρόκειται να εξακριβώσουμε μονάχα την ειλικρίνειά τους, να αντιπαραβάλουμε τις πράξεις με τα λόγια, να μην ικανοποιούμαστε με ιδεαλιστικές ή τσαρλατάνικες φράσεις μα να ψάχνουμε να βρούμε το πραγματικό ταξικό περιεχόμενο. Ο πόλεμος δεν παύει να είναι ιμπεριαλιστικός επειδή οι τσαρλατάνοι, οι φρασεολόγοι και οι μικροαστοί φιλισταίοι ρίχνουν ένα ζαχαρωμένο «σύνθημα». Ο πόλεμος δε θα πάψει να είναι ιμπεριαλιστικός, παρά μονάχα όταν η τάξη που διεξάγει τον ιμπεριαλιστικό αυτόν πόλεμο και που είναι δεμένη μ’ αυτόν με χίλια δυο οικονομικά νήματα (αν όχι με σκοινιά) θα ανατραπεί πραγματικά και θα αντικατασταθεί στην εξουσία από την αληθινά επαναστατική τάξη, από το προλεταριάτο. Δεν υπάρχει άλλο μέσο να γλιτώσουμε από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, καθώς και από τη ληστρική ιμπεριαλιστή ειρήνη.
      Απ' το "Η Προλεταριακή επανάσταση κι ο αποστάτης Κάουτσκι".

      Άντε, και καλή συμπόρευση με τη χούφτα των "καταπιεσμένων συμπατριωτών" σου Μπόμπολα, Ψυχάρη, Μάνεση, Βαρδινογιάννη, Κόκκαλη, κλπ, ενάντια στους Γκαουλάιτερ και τη "μεταμοντέρνα αποικιοκρατία" μεγάλε.

      Διαγραφή
    3. Κι έχει κι άλλο:

      Ότι ο Κάουτσκι δεν καταλαβαίνει καν την τεράστια θεωρητική σημασία κι ακόμα περισσότερο τη σημασία που έχει για την προπαγάνδα και τη ζύμωση αυτή η «κατηγορία» για προδοσία απέναντι στη ρωσική επανάσταση, που απευθύνεται ενάντια στους προλετάριους της Ευρώπης, αυτό θα μείνει πραγματικό ιστορικό μνημείο μικροαστικής αποβλάκωσης του «μέσου» αρχηγού της επίσημης γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας. Ο Κάουτσκι δεν καταλαβαίνει ότι η «κατηγορία» αυτή, κάτω από το καθεστώς της «αυτοκρατορικής» γερμανικής λογοκρισίας, είναι λίγο - πολύ το μόνο μέσο για τους γερμανούς σοσιαλιστές που μείνανε πιστοί στο σοσιαλισμό, τον Λίμπκνεχτ και τους φίλους του, να κάνουν την έκκληση τους στους γερμανούς εργάτες να ξεφορτωθούν τους Σάϊντμαν και τους Κάουτσκι, να διώξουν τέτοιους «αρχηγούς», να απαλλαγούν από το αποκτηνωτικό και εξευτελιστικό τους κήρυγμα και να υψωθούνε ενάντια σ’ αυτούς, χωρίς αυτούς, πάνω απ’ αυτούς, ως την επανάσταση!

      Ο Κάουτσκι δεν το καταλαβαίνει αυτό. Πως θέλετε να καταλάβει την τακτική των μπολσεβίκων; Μπορεί κανείς να περιμένει, από έναν άνθρωπο που απαρνήθηκε την επανάσταση, να ζυγίσει και να εκτιμήσει τους όρους ανάπτυξης της επανάστασης σε μιαν από τις πιο «δύσκολες» περιπτώσεις;

      Η τακτική των μπολσεβίκων είτανε σωστή, είταν η μόνη διεθνιστική τακτική, γιατί βασιζόταν όχι πάνω στον άναντρο φόβο της παγκόσμιας επανάστασης, πάνω στον μικροαστικό σκεπτικισμό απέναντι της, ούτε πάνω στη στενά εθνικιστική επιθυμία να υπερασπίσουν την πατρίδα «τους» (την πατρίδα της αστικής τάξης) φτύνοντας πάνω σ’ όλα τ’ άλλά, μα βασιζότανε στη σωστή εκτίμηση (την αναγνωρισμένη απ’ όλο τον κόσμο πριν από τον πόλεμο, πριν απ’ την αποστασία των σοσιαλσοβινιστών και σοσιαλπατσιφιστών) της επαναστατικής κατάστασης στην Ευρώπη. Η τακτική αυτή είταν η μόνη διεθνιστική τακτική γιατί έκανε το μάξιμουμ απ’ ό,τι μπορεί να γίνει σε μια χώρα, για ν’ αναπτύξει, να υποστηρίξει, να ξεσηκώσει την επανάσταση σ’ όλες τις χώρες. Η τακτική αυτή επαληθεύτηκε από μια τεράστια επιτυχία, γιατί ο μπολσεβικισμός (όχι χάρη στην αξία των ρώσων μπολσεβίκων, μα χάρη στη βαθιά και γενική συμπάθεια των μαζών για την αληθινά επαναστατική τακτική τους) έγινε ο παγκόσμιος μπολσεβικισμός, έδοσεμιαν ιδέα, μια θεωρία, ένα πρόγραμμα, μια τακτική, όλα συγκεκριμένα και πρακτικά, που ξεχωρίζουν από το σοσιαλσοβινισμό και τον σοσιαλπατσιφισμό.

      [...]

      Πραγματικά ο μπολσεβικισμός βοήθησε την ανάπτυξη της προλεταριακής επανάστασης στην Ευρώπη και στην Αμερική τόσο, όσο κανένα κόμμα σε καμιά χώρα δε μπόρεσε ακόμα να κάνει. Ενώ οι εργάτες σ’ όλο τον κόσμο αντιλαμβάνονται κάθε μέρα και πιο καθαρά, ότι η τακτική των Σάϊντμαν και των Κάουτσκι δεν τους γλίτωσε από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, ούτε από τη μισθωτή σκλαβιά προς όφελος της ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης και πως η τακτική αυτή δε θα μπορούσε να χρησιμέψει σαν υπόδειγμα στον κόσμο –οι προλεταριακές μάζες όλων των χωρών αντιλαμβάνονται κάθε μέρα και πιο καθαρά, ότι ο μπολσεβικισμός έδειξε το σωστό δρόμο για ν’ απαλλαγούμε από τις φρικαλεότητες του πολέμου και του ιμπεριαλισμού, ότι ο μπολσεβικισμός μπορεί να χρησιμέψει σαν πρότυπο τακτικής για όλους.

      [...]


      * * *
      Οι γραμμές αυτές γράφτηκαν στις 9 Νοέμβρη 1918. Τη νύχτα της 9 προς τη 10 έφτανε από τη Γερμανία η είδηση για το αρχίνισμα της νικηφόρας επανάστασης, πρώτα στο Κίελο και στις άλλες παραλιακές πόλεις της βόρειας Γερμανίας όπου η εξουσία πέρασε στα χέρια των Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών, ύστερα στο Βερολίνο όπου το Σοβιέτ πήρε όμοια στα χέρια του την εξουσία.

      Το συμπέρασμα που έμενε να γράψω για τη μπροσούρα μου σχετικά με τον Κάουτσκι και την προλεταριακή επανάσταση γίνεται περιττό.

      10 Νοέμβρη 1918

      Διαγραφή
    4. Πληρωμένη απάντηση, για να μην σου 'χω χρωστούμενα:

      http://ulyanovism.wordpress.com/2014/09/06/%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%82-%CE%AE-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%83%CF%80%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CE%B9%CE%BC%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CF%84/

      Διαγραφή