Κυριακή, 22 Ιουνίου 2014

Το Κοάν της ημέρας ΙΙ

Οι τριπλές εκλογές του Μαΐου ήταν εξαιρετικά εύγλωττες όσον αφορά την πολιτική ηγεμονία. Καταρχάς, η ραγδαία απώλεια ψήφων από την πασοκοδεξιά επιβεβαίωσε ότι η αστική τάξη δεν είναι πια ηγετική τάξη, όσο και αν παραμένει κυρίαρχη. Καμιά άρχουσα τάξη δεν παραμένει ηγετική δύναμη όταν δεν μπορεί να διασφαλίσει τους όρους συντήρησης και αναπαραγωγής των κυριαρχούμενων κοινωνικών τάξεων – και αυτό ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα. Πρόκειται για μια παρακμιακή αστική τάξη που γνωρίζει πλέον να αυξάνει τα κέρδη της μόνο χάρη στους μισθούς πείνας που επιβάλλουν οι κυβερνήσεις της, χάρη στις φοροαπαλλαγές, στην εκμετάλλευση ενός ανυπεράσπιστου, και για αυτό υπάκουου, ευέλικτου εργατικού δυναμικού, χάρη στη διάλυση των θεσμών προστασίας των εργαζομένων και των συνδικαλιστικών τους οργανώσεων. Ας το πούμε πιο απλά: Για πόσο καιρό μπορεί να διατηρεί την πολιτική ηγεμονία μια αστική τάξη που μείωσε μέσα σε πέντε μόλις χρόνια τις δαπάνες αναπαραγωγής των εργαζόμενων τάξεων στο μισό, και επιδείνωσε τις συνθήκες ζωής τους ακόμη περισσότερο, καταλύοντας το κοινωνικό κράτος; Οι ευρωεκλογές μάς έδωσαν την απάντηση: Είναι μια τάξη που δεν μπορεί πια να διατηρεί την πολιτική ηγεμονία διότι δεν διαθέτει πολιτικό σχέδιο στο όνομα του οποίου το ιδιοτελές συμφέρον του κεφαλαίου να μπορεί να εμφανιστεί ως γενικό συμφέρον.

[...]
Οι επάνω, λοιπόν, παραπαίουν, και οι κάτω δεν είναι σε ακόμα σε θέση να τους ανατρέψουν. Μοιραία, έτσι, προκύπτει το ερώτημα: με ποιο τρόπο μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να κατακτήσει την πολιτική ηγεμονία;

[...]

Μοιραία, έτσι, η κουβέντα μάς φέρνει πάλι πίσω στις κοινωνικές τάξεις. Διότι είναι ακατανόητο να μιλάς για κοινωνικές συμμαχίες χωρίς να μιλάς για κοινωνικές τάξεις, και ειδικότερα για τις κινήσεις της αστικής τάξης να αναδιατάξει τις συμμαχίες της με λαϊκά στρώματα και μικροαστικές μερίδες, προκειμένου να υπερβεί την ηγεμονική της κρίση.

[...]

Όσον αφορά την συμμαχία της αστικής τάξης με τα παραδοσιακά μικροαστικά στρώματα των εμπόρων, των μικρο-ιδιοκτητών και της μικρής παραγωγής, η αστική τάξη την έχει ήδη αποκαταστήσει με το δεύτερο μνημόνιο, που έκανε πραγματικότητα το πιο τρελό όνειρο μεγάλων και μικρών επιχειρηματιών, την πλήρη δηλαδή υποταγή των εργαζόμενων τάξεων στις απαιτήσεις του εργοδότη χάρη στην ανεργία και την κατάργηση κάθε πλαισίου προστασίας της εργασίας. Η κυβέρνηση της ΝΔ υλοποιεί μια πολιτική συμμαχία της αστικής τάξης με την παραδοσιακή μικροαστική τάξη, με μέσο την ενσωμάτωση βασικών συμφερόντων της τελευταίας στο Κράτος: κατακόρυφη πτώση των μισθών και απελευθέρωση της μαύρης εργασίας, νομιμοποίηση των πιο άγριων μορφών εκμετάλλευσης των μισθωτών, ανεξέλεγκτη φορολογική συμπεριφορά των μικρών επιχειρήσεων, κατάργηση των ωραρίων και κάθε ελέγχου στις συνθήκες εργασίας κά. Έτσι, ενώ το πρώτο μνημόνιο βύθιζε στην κρίση τις μικρές επιχειρήσεις, περιορίζοντας δραματικά τις πωλήσεις των προϊόντων τους, με το δεύτερο μνημόνιο και τα νομοθετήματα που το ακολούθησαν η αστική τάξη βάζει ξανά κάτω από την φτερούγα της τα παραδοσιακά μικροαστικά στρώματα των μικρών επιχειρήσεων, του εμπορίου, της μικρής ιδιοκτησίας, της φοροδιαφυγής και της αδήλωτης εργασίας, της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και του δεσποτισμού του αφεντικού. Ήταν μοιραίο, για τους λόγους αυτούς, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, γνήσιος πολιτικός εκπρόσωπος αυτών των στρωμάτων μέχρι πρότινος, να χάσουν την εκλογική τους δύναμη.

Αλλά και με την νέα μικροαστική τάξη των ανώτερων και μεσαίων στελεχών του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, η αστική τάξη ανασυγκροτεί τις συμμαχίες της. Πρόκειται για τη νέα μικροαστική τάξη των πτυχιούχων, της ειδικευμένης διανοητικής εργασίας, που καταλαμβάνουν τις μεσαίες και ανώτερες θέσεις της ιεραρχίας των επιχειρήσεων, των πανεπιστημίων και της κρατικής γραφειοκρατίας, που συχνά ασκούν επίβλεψη σε άλλους εργαζόμενους, που οργανώνουν και διευθύνουν την παραγωγή για λογαριασμό του κεφαλαιοκράτη, καθώς και την κρατική μηχανή, για λογαριασμό της αστικής τάξης στο σύνολό της. Πρόκειται για γενικά κοσμοπολίτες, που προσφέρουν στην αστική τάξη το πολιτικό προσωπικό της, τους οργανικούς διανοούμενούς της, τους λογοτέχνες της, τους διαφημιστές της και τους ιδεολόγους της αγοράς, τους οικονομολόγους, τους συγγραφείς και καλλιτέχνες της χρυσής εποχής του ελληνικού καπιταλισμού της περιόδου 1995-2008 και του lifestyle, καθώς και όλους τους παρόμοιους που γαλουχήθηκαν με τις ιδέες του νεοφιλελευθερισμού. Πρόκειται για οπαδούς του κοινωνικού δαρβινισμού που επιβάλλουν οι αγορές, και που ως τέτοιοι, αποδεικνύονται ανεκτικοί θεατές του κοινωνικού δαρβινισμού των ακροδεξιών: Καθώς μοιράζονται με τον φασισμό τον ίδιο ιδεολογικό πυρήνα του κοινωνικού δαρβινισμού, και το ίδιο πάθος να κάνουν στην άκρη οι πιο αδύναμοι για να επικρατήσουν οι ισχυροί, οι ίδιοι αντιμετώπισαν την Χρυσή Αυγή με επιείκεια, ανοχή, και συμπάθεια –συγκεκαλυμμένη μεν, πλην όμως ορατή δια γυμνού οφθαλμού.

Και αυτή η μερίδα της μικροαστικής τάξης εντάσσεται στον επαναπροσδιορισμό των όρων των ταξικών συμμαχιών με συγκεκριμένο ρόλο: ως ιδεολογικός κρίκος μεταξύ της αστικής τάξης, του νέου εμφυλιοπολεμικού κράτους που οικοδομεί, και ενός νεοφιλελεύθερου πλήθους που παραμένει καθηλωμένο στις περασμένες δεκαετίες της οικονομικής και ιδεολογικής ανάπτυξης του νεοφιλελευθερισμού. Πρόκειται για ένα πλήθος προσηλωμένο στην ιδέα ότι η κοινωνία δεν υπάρχει: υπάρχουν μόνο τα άτομα, που προικισμένα με το «ανθρώπινο κεφάλαιό» τους, τις προσωπικές τους ικανότητες, γνώσεις και δεξιότητες, μπορούν να ριχτούν στον ανταγωνισμό της αγοράς και να διακριθούν, να ανέλθουν κοινωνικά και να πλουτίσουν. Ο πολιτικός χώρος που εκφράζει τη συμμαχία της νέας μικροαστικής τάξης με την αστική τάξη είναι η Κεντροαριστερά: Οι διαρκείς ανασχηματισμοί των πολιτικών κομμάτων της Κεντροαριστεράς, όπως η ανάδυση του Ποταμιού και η κατάρρευση της ΔΗΜΑΡ, είναι τα επεισόδια της διαδικασίας εμπέδωσης αυτής της συμμαχίας.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, στη νέα μικροαστική τάξη υπάρχει σήμερα μια πλειοψηφική μερίδα που προσβλέπει σε μια νέα συμμαχία με την αστική τάξη, τις πολιτικές της ιδέες και τα πολιτικά της σχέδια.

Η. Ιωακείμογλου, "Το χρώμα της δικής μας ηγεμονίας", Red Notebook

8 σχόλια:

  1. Που να ήταν και ηγετική τάξη, δηλαδή...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Το παραλήρημα ενός σοσιαλδημοκράτη"

      Και φυσικά εκεί κολλάει ο ΣΥΡΙΖΑ...στο να δώσει στην κυρίαρχη (μη ηγετική!!!!) τάξη όλα εκείνα τα εφόδια για να ενσωματώσει τα λαϊκά στρώματα. Έτσι μπορεί και ο ΣΥΡΙΖΑ να αποκτήσει την πολυπόθητη "πολιτική ηγεμονία" του.

      DManche

      Διαγραφή
    2. Η αστική τάξη έπαψε να είναι ηγεμονική επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε πρώτος στις ευρωεκλογές. Άμα αναδειχθεί πρώτος και στις εθνικές, η αστική τάξη θα πάψει να είναι και κυρίαρχη. Άμα μετά ξανακερδίσει η ΝΔ τις επόμενες εκλογές, η αστική τάξη θα είναι πάλι κυρίαρχη, πιθανώς και ηγεμονική. Έτσι γίνεται με την αστική τάξη. Μεταξύ ζωής και θανάτου είναι σε κάθε εκλογές. Μια ηγεμονεύει, μια είναι του κλώτσου και του μπάτσου, αναλόγως ποιο κόμμα βγαίνει πρώτο.

      Αυτό είναι σύγχρονη ταξική ανάλυση.

      Διαγραφή
    3. Υπορρητη αποδοχή του ρόλου της Αριστεράς σαν βαλβίδα ασφαλείας, όταν το σύστημα ζορίζεται :
      Είτε με άχρωμη Δεξιά είτε με Αριστερή παράταξη
      ποτέ της δεν λύγισε η ηγεμονευουσα αστική τάξη!!!

      Διαγραφή
  2. Και γιατι ειναι ΚΟΑΝ παρακαλω αυτο ?
    Το να κανεις φυτιλια τον Μαρξ ,να παιρνεις τα σωβρακα του Λενιν ΔΕΝ αποτελει ΚΟΑΝ ...αλλα θαρρος τρισμεγιστο ισαξιο ενος "Ραμπο" που τολμα και τα βαζει με ολο τον στρατο των Βιετκονγκ ....ΜΟΝΑΧΟΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ως "Κοάν" ορίζεται στο ιστολόγιο κάθε κείμενο που αναιρεί τον εαυτό του, αυστηρά, και όχι γενικότερα κάθε μη μαρξιστικό ή αντιμαρξιστικό κείμενο. Το πιο πάνω αυτοαναιρείται ξεκάθαρα, αρχικά λέγοντας ότι πάπαλα η αστική ηγεμονία στην Ελλάδα, κατόπιν μιλώντας απλώς για "κρίση ηγεμονίας" (άλλο το ένα και άλλο τ' άλλο, ακόμα και αν ούτε κρίση ηγεμονίας δεν υπάρχει με την γραμσική έννοια), και κατόπιν λέγοντας, λίγο ως πολύ, ότι η αστική τάξη γαμάει και δέρνει σε ό,τι αφορά τις συμμαχίες της με τα μικροαστικά στρώματα, δηλαδή ότι αρχίδια κρίση ηγεμονίας περνάει (και βέβαια ότι δεν έχει καθόλου σταματήσει να είναι ηγεμονική τάξη).

    Με άλλα λόγια, άλλ' ντ' άλλων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΟΚ, τα Κοάν περιλαμβάνουν και μια δεύτερη κατηγορία από τα αυτοαναιρούμενα κείμενα, τα αλαμπουρνέζικα κείμενα, ξέχασα.

      Διαγραφή
  4. Αντώνη το όνομα του συγγραφέα το έχεις γράψει λάθος. Είναι Η.(Ηλίας) Ιωακειμογλου. Τον ένα λόγω είχα την ατυχία να τον γνωρίσω κάποια στιγμή. Μιλάμε για θολωμένο μικροαστο ψευτοδιανοουμενο και απο παλιά τρόφιμο της εργατικής αριστοκρατιας της ΓΣΕΕ κ της ΠΕΟ. Εκτός αυτού πορωμενος αντικομμουνιστης.

    Molotov

    ΑπάντησηΔιαγραφή