Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2014

25 προτάσεις για σινεμά

Η Κομμούνα (Peter Watkins)
Οι αρμονίες του Werckmeister (Béla Tarr)
Στάλκερ (Andrej Tarkovsky)
Η γυναίκα στους αμμόλοφους (Hiroshi Teshigahara)
Ζαν Ντ' Αρκ (Carl Dreyer)
Η λευκή κορδέλα (Michael Haneke)
La Jetée (Chris Marker)
Τα πλέγματα του απογεύματος (Maya Deren)
Ο άνθρωπος με την κινηματογραφική μηχανή (Djiga Vertov)
Είμαι η Κούβα (Mikhail Kalatozov)
Γη χωρίς ψωμί (Luis Bunuel)
Η βροχή (Joris Ivens)
Οκτώβρης (Sergei Eisenstein)
Ο κλέφτης ποδηλάτων (Vittorio da Sica)
Η μάχη του Αλγεριού (Giulio Pontecorvo)
Οι κανόνες του παιχνιδιού (Jean Renoir)
Ο καθρέφτης (Andrej Tarkovsky)
Το χρήμα (Robert Bresson)
Ο θίασος (Θόδωρος Αγγελόπουλος)
Η χρυσή εποχή (Luis Bunuel)
Μ (Fritz Lang)
Η νύχτα του κυνηγού (Charles Laughton)
Η οργή του Θεού (Carl Dreyer)
Αρχάγγελος (Guy Maddin)
Κάσπαρ Χάουζερ (Werner Herzog)

27 σχόλια:

  1. Ο Αρχάγγελος είναι αυτό με τον Daniel Craig?
    gorf

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό που λες είναι από τις πιο ΑΣΤΕΙΕΣ αντικομμουνιστικές ταινίες που έχουν γυριστεί ποτέ. Δηλαδή εντάξει - Βρετανός ιστορικός και Ρωσίδα call-girl να προσπαθούν να σταματήσουν τον χαμένο γιο του Στάλιν απ' το να πάρει την εξουσία; Έπος.

      Διαγραφή
    2. "Αρχάγγελος" είναι το όνομα μιας φανταστικής σοβιετικής πόλης στην ταινία του Καναδού Guy Maddin. Δεν ξέρω καν ποιος είναι ο Daniel Craig.

      Διαγραφή
  2. Μια προσωπική πρόταση για μια συγκλονιστική ταινία - ντοκυμαντέρ που είδα χτες με φίλους.
    Λέγεται "The Act of Killing" και είναι του 2012.
    Αναφέρεται στην Ινδονησία, την εκεί γενοκτονία των κομμουνιστών (τουλάχιστον 1.000.000 νεκροί) από την χούντα του Σουχάρτο που προέκυψε με το πραξικόπημα του 1965 και τους παραστρατιωτικούς λούμπεν γκάνγκστερ στους οποίους ανέθεσε τη βρώμικη δουλειά των μαζικών δολοφονιών. Αυτά τα αθύρματα της κοινωνίας ακόμα και σήμερα κοκορεύονται για τα κατορθώματά τους και λατρεύονται σαν εθνοπατέρες.
    Ο σκηνοθέτης κάνει λοιπόν το εξής "παρανοϊκό" κερδίζει την εμπιστοσύνη ενός τέτοιου γκάνγκστερ και τον πείθει να γυρίσει μια ταινία για τη ζωή του. Τη συνέχεια δείτε τη!!
    Πραγματικά αριστουργηματικό και σοκαριστικό το αποτέλεσμα, κάτι σα να βλέπεις τον Χίμλερ ή το Ρουντολφ Ες, πλήρως ιστορικά δικαιωμένους, να κομπάζουν για τα κατορθώματά τους 70 χρόνια μετά...

    Υ.Γ. την είδα με αγγλικό υπότιτλο δεν ξέρω αν παίζει ελληνική βερσιόν.

    Ernest Everhard.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διάβασα για αυτή την ταινία, δυστυχώς ... απ' τον Ζίζεκ.

      Θα προσπαθήσω να τη δω.

      Διαγραφή
  3. Επίσης αξιόλογη ταινία "The wind that shakes he barley" που πραγματεύεται τον ιρλανδικό εμφύλιο μετά την ανεξαρτησία της Ιρλανδίας απο το Ηνωμένο Βασίλειο. Παρά τα κάποια κλισέ και μελοδραματισμούς, βγαίνουν συμπεράσματα για τη συσχέτιση εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα με την προπάθεια για οικοδόμηση σοσιαλιστικού κράτους. Ιδιαίτερα αν συνδέσουμε το θέμα, με τη δράση του ΕΑΜ στην Ελλάδα και τα γεγονότα του '45.
    Πολύ καλή και στοχευμένη ταινία και μου κάνει εντύπωση που βραβεύτηκε και στο φεστιβάλ των Καννών. Μάλλον οι εποχές που βράβευαν ταινίες-"διαμάντια" τύπου "Δόκτωρ Ζιβάγκο" περάσαν ανεπιστρεπτί και έγιναν και τούτοι αντιιμπεριαλιστές.

    Χαϊνης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Να σε ευχαριστήσουμε γιατί αυτό είναι δώρο για το καλοκαίρι και να σε συγχαρώ που συμπεριέλαβες 3 πολύ αγαπημένες : La commune, man with a movie camera, stalker.


    Να προτείνω κ εγώ μία που υπάρχει με αγγλικούς στο youtube.

    Memories of Underdevelopment (1968).
    Κουβανέζικη. Δείχνει μια πλασματική ιστορία ενός αριστοκράτη καλλιτέχνη παράλληλα με πραγματικές σκηνές από την περίοδο της επανάστασης. Ο καλλιτέχνης στον κόσμο του ενώ η ιστορία αλλάζει γύρω του.

    Άντε κ άλλη μία :
    The road to guantanamo.
    Αληθινή ιστορία, η βαρβαρότητα της CIA μακριά από κάθε λογική, όχι πάνω σε λαούς, αλλά σε μια παρέα φίλων που ταξίδεψε στη Μ. Ανατολή για γάμο.

    τσαφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τίποτε, να 'στε καλά.

      Το Αναμνήσεις Υπανάπτυξης του Αλέα έχει περιόπτη θέση στη συλλογή μου, και είναι πολύ ενδιαφέρον (στυλ σινεμά βεριτέ, στους αντίποδες του επικού κινηματογράφου του Καλοτόζοφ). Μοιράζονται όμως τον ίδιο κεντρικό ηθοποιό, τον Sergio Corrieri.

      Το The road to Guantanamo δεν το έχω δει.

      Χθες είδα το Άνθρωπο απ' το Λονδίνο του Ταρ, βασισμένο σε διήγημα του αγαπητού στην Ελλάδα Ζορζ Σιμενόν. Εξαιρετικό. Ανθρώπινα πρόσωπα από το Ζαν Ντ' Αρκ του Ντράγιερ.

      Διαγραφή
  5. θενκς για τις προτάσεις, πραγματι ο Μπέλα Ταρ ειναι τέλειος.

    κ κάτι προσωπικό αν επιτρέπεται. Στον Θίασο πρωταγωνιστεί ο θείος μου (με τον οποίο εχω πολύ στενες σχέσεις) στον ρόλο του ποιητή-Κατσαρού. Μεγάλωσε κ γέρασε με φίλους όπως ο Ι.Καμπανέλλης, ο Τσαρούχης, ο Αγγελόπουλος...

    Σήμερα μπορεί να υπάρχουν τέτοιοι δημιουργοί που προφανώς είναι δυσκολότερο να τους ανακαλύψεις, πόσο μάλλον να κάνεις παρέα, αλλά κ πάλι δένομαι με έργα τέχνης που αιχμαλωτίζουν το ιστορικό στοιχείο, κάτι που συστηματικά εξωθείται σαν έννοια κ συνεπώς δεν μπορεί στη συνέχεια να αποτελέσει εύκολα πρωτεύουσα πηγή έμπνευσης για κάποιον.

    Θα μου πείς βέβαια η τέχνη δεν είναι ευκολία, όσο κ αν μια ναρκοκουλτουρα θέλει να επιβάλει κάτι τέτοιο. Ειμαι ο πρωτος που πιστεύω οτι πρέπει κανείς να "στρώσει κώλο" αν θέλει (κ έχει) να πει κάτι ουσιαστικό.

    Διονύσης Ε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Πολύ καλές επιλογές και μια καλή ευκαιρία να προτείνω και εγώ μερικές ταινίες με θέματα που θα ενδιαφέρουν το αναγνωστικό κοινό του ιστολογίου.

    Ρωσικός εμφύλιος:

    Τσαπάγιεφ (1934) Ταινία για τον θρυλικό κομμουνιστή διοικητή. Απέσπασε διεθνή βραβεία στην Αμερική και το Παρίσι.
    Δύο σύντροφοι υπηρετούσαν (1968) (εδώ με αγγλικούς υπότιτλους: https://www.youtube.com/watch?v=Zhq-aNlQJuo)

    Οικόδομηση και κολλεκτιβοποίηση:

    Γη (1930) Βουβή ταινία για την κολλεκτιβοποίηση στην Ουκρανία. Εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=fInaSOtpqE0
    Εμπρός! (1966) Περιγράφει μια ημέρα στα εργοτάξια του Μαγκνιτογκόρσκ, πόλη σύμβολο της Σοβιετικής εκβιομηχάνισης. Εδώ με αγγλικούς υπότιτλους https://www.youtube.com/watch?v=RGZAzR4p3T4

    ΜΠΠ:

    Οι γερανοί πετούν (1957)
    Μπαλάντα για ένα στρατιώτη (1959) https://www.youtube.com/watch?v=h0zr877200s
    Έλα να δεις (Μεταφρασμένο ως Come and See στα αγγλικά) (1985). Πολεμικό δράμα και ψυχολογικό θρίλερ που διαδραματίζεται στην κατεχόμενη Λευκορωσία.

    Σύγχρονη Ρωσία:
    O Θερμαστής (Кочегар, The Stoker, 2010). Η σαπίλα της καπιταλιστικής Ρωσίας ιδωμένη μέσα από τη μοναχική ζωή ενός Γιακούτιου βετεράνου του πολέμου στο Αφγανιστάν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το "Γη" το είδα στο σινεμά μικρός, το ίδιο και το "Οι γερανοί πετούν". Τα άλλα δεν τα ξέρω, θενκς.

      Διαγραφή
  7. Μπόνους:
    Σοβιετικά Παιχνίδια (1924). Ταινία κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους του Βέρτωφ. https://www.youtube.com/watch?v=on5Ufl14N7s

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Δυστυχώς έχω δει μόνο δυο από αυτές. Τη μια μάλιστα, το Θίασο, θα την αντικαθιστούσα με την Αναπαράσταση (γούστα είναι αυτά). Από τις υπόλοιπες 23 η πρώτη που μου κάνει ως υπόθεση κλικ να δω είναι "Η γυναίκα της άμμου".

    Προσωπικά θα πρότεινα τις:
    Harakiri του Κομπαγιάσι
    Samurai Rebellion πάλι του Κομπαγιάσι
    Tokyo Story του Όζου
    In the moood for love του Γουόνγκ Καρ Γουάι

    Μιας και ξεκινά το μουντιάλ, μια σχετική με το ποδόσφαιρο είναι το ID του Φίλιπ Ντέηβις

    Τεράστια αδυναμία ο Κλιντ

    ρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δίσταζα για αρκετή ώρα ανάμεσα στο "Θίασο" και την "Αναπαράσταση". Τελικά αποφάσισα για το πρώτο γιατί τεχνικά είναι πολύ πιο πολύπλοκη και καινοτόμα ταινία αν και η Αναπαράσταση μου αρέσει υποκειμενικά περισσότερο.

      Το Τόκιο Στόρι θα το δω σύντομα. Υπάρχουν αρκετές ακόμα γιαπωνέζικες που είναι αριστουργηματικές. Μάλλον αδίκησα και τον Κουροσάβα.

      Αυτό εδώ του Τεσιγκαχάρα είναι απίστευτη ταινία: http://en.wikipedia.org/wiki/Pitfall_(1962_film)

      Και του Κινουγκάσα το Μια σελίδα τρέλας επίσης: http://en.wikipedia.org/wiki/A_Page_of_Madness

      Διαγραφή
  9. Ευχαριστώ για τις προτάσεις.

    Ας ρωτήσω εδώ, ίσως μπορείτε να με βοηθήσετε. Ψάχνω εδώ και κάποιο καιρό τους υπότιτλους για τη 2η ταινία σχετικά με τον Τελμαν, υπάρχουν κάπου;

    Γιάννης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ, ΑΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ

    «Η λευκή κορδέλα» (ταινία του 2009) του Michael Haneke [Μίκαελ Χάνεκε] (Haneke με ένα n παρακαλώ!) έχει γυριστεί πολύ κοντά στο μέρος όπου ζω.

    Το σημειώνω, γιατί υπογράφω «από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής» και πολλοί ίσως να νομίζουν η Ανατολική Βαλτική είναι αποκύημα φαντασίας.

    Και μια και το ’φερε η κουβέντα: «Η λευκή κορδέλα» (ο πλήρης τίτλος της: Das weiße Band – Eine deutsche Kindergeschichte «Η λευκή κορδέλα – Μια ιστορία παιδιών της Γερμανίας») είναι καταπληκτική ταινία ―διάβασα και το σενάριό της που κυκλοφόρησε σε βιβλίο―, αλλά φοβάμαι πως παρά τις διακρίσεις των οποίων έτυχε, δεν προσέχτηκε όσο έπρεπε, ούτε στην Γερμανία, ούτε στην Αυστρία, ούτε στην Ελβετία (καλά και στην Ελλάδα, ούτως ή άλλως). Κρίμα…

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ για τη Λευκή Κορδέλλα, για αυτό και συμπεριλήφθηκε. Αν και μισώ το Funny games όσο τίποτε, Η ώρα του λύκου μου άρεσε επίσης πάρα πολύ, ενώ το τέλος της το ξεχωρίζω ως ανάμεσα στα καλύτερα του κινηματογράφου. Δεν έχω δει ακόμα το πολυσυζητημένο Amour, η Δασκάλα του πιάνου ήταν δύσκολη εμπειρία, αν και σε σχέση με το Funny Games το στομάχι μου άντεξε καλύτερα.

      Διαγραφή
    2. ΓΕΡΑ ΝΕΥΡΑ ΚΑΙ ΓΕΡΟ ΣΤΟΜΑΧΙ

      Αν δεν έχεις γερά νεύρα και γερό στομάχι, Αντώνη, να μην το δεις το «Amour»· το είδα και, ειλικρινά, δεν μου άρεσε καθόλου.

      «Η δασκάλα του πιάνου» υπολείπεται, πάντα κατά την ταπεινή μου γνώμη, πολύ του ομώνυμου μυθιστορήματος της Ελφρίντε Γιέλινεκ, αλλά αυτό έχει να κάνει με την μεταφορά λογοτεχνίας στον κινηματογράφο, οπότε το αφήνω στην κρίση των θεατών με την παρατήρηση ότι αν και η Ιζαμπέλ Ιπέρ ήταν όπως πάντα υπέροχη, αδυνατούσε να «πιάσει» την εθνική νοοτροπία, τον εθνικό αέρα και την εθνική ιδιομορφία της ηρωίδας: άλλο Γαλλίδα κι άλλο Αυστριακή, πώς να το κάνουμε…

      Το «The Man from London» του Béla Tarr το παράγγειλα· ίσως θα πρέπει να γράψω κάποτε κάτι για τον μεγάλο Joris Ivens και το έργο του, θα δω.

      Χαιρετώ,

      Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

      Διαγραφή
    3. ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΙΚΟΝ

      Να βελτιώσω και την μετάφραση του τίτλου της ταινίας του Χάνεκε.

      Das weiße Band – Eine deutsche Kindergeschichte Η λευκή κορδέλα – Μια γερμανική ιστορία με παιδιά

      Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

      Διαγραφή
  11. Δεν εισάγει τίποτα καινούριο κινηματογραφικά, αλλά είναι εντελώς... "in your face". Είναι τόσο εγκληματική η κράτησή τους που σε κάνει να ρωτάς αν οι λονδρέζοι μουσουλμάνοι όντως ήθελαν να έχουν σχέσεις με τους Ταλιμπάν.
    Έρχεσαι αντιμέτωπος και με δικές σου προκαταλήψεις. Πέρα από την ωμή κράτηση με τα βασιανιστήρια της ΣΙΑ σε βάζει σε σκέψεις αυτοκριτικές.

    Και ακόμα περισσότερο μετά από αυτό.
    www.theguardian.com/uk/2006/feb/21/film.terrorism

    τσαφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Πολύ καλή λίστα.
    Αν και είμαι πιο πολύ του σαπιο-σινεμά, το Soy Cuba είναι νο. 2 στο τοπ 100 μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Από Ιαπωνία, εκτός από τις ταινίες που προτείνει ο ρα που είναι εξαιρετικές και τις δύο του Τεσιγκαχάρα που προτείνει ο Αντώνης και που είναι οι αγαπημένες μου αυτού του σκηνοθέτη, να συμπληρώσω τις Ningen no jôken (the human condition 1,2,3), του Μασάκι Κομπαγιάσι καθώς και το kuroi kawa - black river του ίδιου.
    Επίσης πολλές ταινίες του Ozu είναι εξαιρετικές όπως και του Naruse (πχ το Ukigumo-Floating Clouds).
    Έχω ανακαλύψει τον παλιό Ιαπωνικό κινηματογράφο τα τελευταία χρόνια και τον θεωρώ συγκλονιστικό.
    Μερικές υπέροχες ταινίες είναι επίσης από Σ.Ε. το Krylya (wings) της συζύγου του Έλεμ Κλίμοφ (come and see) Λαρίσα Σεπίτκο, που ήταν μεγάλη μορφή του Σοβιετικού σινεμά.
    Από ΗΠΑ το Ace in the hole του Μπίλι Γουάιλντερ, από την Ινδία το Jalsaghar (the music room) του μεγάλου Σατάτζιτ Ράι, από Γαλλία το Les orgueilleux (The Proud and the Beautiful) του Ιβ Αλεγκρέ από μιά ιστορία του Σαρτρ.

    Σε αυτό το μπλογκ, που παρότι έχει σταματήσει εδώ και καιρό, θα βρείτε πολλά διαμάντια του παγκόσμιου κινηματογράφου να κατεβάσετε με πολύ καλές ταχύτητες με αγγλικούς υπότιτλους (όπου δεν έχει υπότιτλους από λινκ του μπλογκ, υπάρχουν αλλού στο διαδίκτυο που ταιριάζουν, είναι τσεκαρισμένο)
    http://scalisto.blogspot.gr/
    ozu

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Βισκόντι : Ossessione, La terra trema, Rocco e i suoi fratelli, Il gattopardo, The damned.

    Παζολίνι, Mamma Roma, La Rabbia, Teorema, Porcile, Salo.

    Φελλίνι: La strada, La Dolce Vita.

    Αντονιόνι: La notte.

    Jacques Demy: Lola, La Baie des Anges.

    Γκοντάρ: A bout de souffle, Vivre sa vie, Le mepris, Pierrot le fou, Weekend

    Λίνα Βερτμίλερ: Film d'amore e d'anarchia

    Εττόρε Σκόλα: Una giornata particolare, La terazza, Le bal...


    Kαι , γενικώς, μην στηρίζεστε αποκλειστικά στο τι ανεβαίνει στο youtube...

    Με μια επίσκεψη στο Pirate Bay, θα βρείτε τα πάντα (κυριολεκτικά) σε ό,τι ποιότητα θέλετε.

    Όσο για υπότιτλους, τα πάντα όλα σε αγγγλικά, γαλικά και το 80-90% σε ελληνικά στο
    www.opensubtitles.org


    Μάνος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Συμφωνω και επαυξάνω όσον αφορά τον Κομπαγιάσι. Καταπληκτική αισθητική και πανέξυπνο βλέμμα...Μαρξιστής νομίζω δηλωμένος......

    Παρατήρησα όμως μια μεγάλη απουσία του ιταλικού κινηματογράφου....
    Παζολίνι.....ιδιαίτερα με το "θεώρημα", το "Μαμα Ρόμα" και το "Σαλό"...
    Ταβιάνι....."Αλοζανφαν", "Ο σαν Μικέλε είχε έναν κοκκορα"(με την φοβερή κριτική τους στον αναρχισμό)
    και το τελευταίο τους το "Ceasar must die", του 2012 παρακαλώ (κοντα 85 χρονών και βλέμμα ξυράφι, νέο σαν τον κόσμο για τον οποίον πάλεψαν μέσω της τέχνης τους)
    Και φυσικά Μπερτολούτσι "Ο Κονφορμίστας"....από τις αγαπημένες μου ταινίες, που πραγματικά βγάζεις το καπέλο στον σκηνοθέτη, μόλις 28 ετών τότε, με την οξυδερκή του ανάλυση ακριβώς πάνω στο φαινόμενο του "προσαρμόσιμου" μικροαστού αλλά και την αναποτελεσματικότητα, την κωμικότητα, της σοσιαλιστικόστροφης αστικής διανόησης....

    Από ελληνικές θα έβαζα οπωσδήποτε τους "Τεμπέληδες της ευφορης κοιλάδας",
    Στο δίλημμα σου φίλε αντώνη , (θίασος ή αναπαράσταση), θα απάνταγα "Αναπαράσταση" αλλά θα προβληματιζόμουν για τους "Κυνηγούς", όχι μόνον για την φοβερή ιδέα του παγωμένου αντάρτη, αλλά κυρίως για τον φόβο και την αμηχανία που προκαλεσε (και προκαλεί , λέω εγώ) στους αμήχανους αστούς της ιστορίας της ταινίας, και τους νικητές τελικά της αληθινής ιστορίας.

    Τέλος, η βόρεια ευρώπη.....
    Καουρισμάκι, αυτός ο απίστευτος τύπος που με περηφάνια δηλώνει ότι ήρωες του θα μπορούσαν να είναι μόνο εργάτες και φτωχοί, πως οι ιστορίες αυτών των ανθρώπων είναι οι μόνες που έχουν νόημα να ειπωθούν, και πως οι διάλογοι σε μια ταινία έχουν νόημα μονο αν θα εκφράσουν κάτι που αξίζει να εκφραστεί..."Match Factory Girl" aka "Το κορίτσι που δούλευε στο εργοστάσιο με τα σπίρτα"

    Δανία: "Τραγούδια από το δευτερο όροφο"

    Και αυτός ο καημένος ο αμερικάνικος κινηματογράφος που αν θέλει να πει κάτι, απλά , λαικά, το κάνει με τρόπο μοναδικό (άλλο αν συνήθως μένει απλά στη περιγραφή ή τη διαπίστωση)...
    Θα έβαζα το "Σημαίες των προγόνων μας" του Ιστγουντ (και άλλες δικές του μάλλον) μα και τον ταξιτζή του Σκορτσέζε, το "Εγκλημα στο Γκοσφορντ παρκ" του Αλτμαν και το "Θα χυθεί αίμα" του Αντερσον.

    Ευκαιρία για καλή κουβέντα πάντως το ποστ......Και για αυτό ευχαριστώ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Επιστρέφω για μερικές ακόμα προτάσεις!

    Μου κάνει εντύπωση που αναφέρθηκε ο Μπερτολούτσι χωρίς να αναφερθεί η επική του ταινία 1900 (Novecento) που ακολουθεί την ταξική πάλη στην Ιταλική ύπαιθρο από την αρχή του 20ου αι μέχρι και την απελευθέρωση από το φασισμό.

    Για τον Καουρισμάκι, σχεδόν όλες του οι ταινίες είναι αριστουργηματικές. Το κορίτσι που δούλευε στο εργοστάσιο με τα σπίρτα είναι η τελευταία ταινία της λεγόμενης προλεταριακής τριλογίας του. Οι άλλες δύο είναι οι Σκιές στον Παράδεισο (1986) και Άριελ (1988). Είναι όλες αρκετά μικρές (περίπου 1 ώρα) οπότε αξίζει να τις δείτε μαζί.

    Στην άλλη πλευρά της βόρειας Ευρώπης τώρα, ο Σκωτσέζικος κινηματογράφος έχει να προσφέρει αρκετά κρυμμένα διαμαντάκια όπως τα Red Road (2006) Ratcatcher (1999) Restless Natives (1985) και Neds (2010).

    Ο αμερικανικός κινηματογράφος έχει επίσης να προσφέρει ταινίες με ταξική σκοπιά, όπως το Salt of the Earth (1954) και το Matewan (1987). Εξαιρετικές και οι δύο.

    Τέλος, για τους φίλους του σοβιετικού κινηματογράφου, στον ιστότοπο της Μοσφιλμ μπορείτε να δείτε streaming πολλές ταινίες. Με υπότιτλους εδώ http://cinema.mosfilm.ru/films/comp/Podborki/Filmy-s-subtitrami/

    ΑπάντησηΔιαγραφή