Δευτέρα, 26 Μαΐου 2014

R. P. Dutt-Η άποψη του καπιταλισμού για τη σοσιαλδημοκρατία και το φασισμό I

R. P. Dutt-Η άποψη του καπιταλισμού για τη σοσιαλδημοκρατία και το φασισμό
Από το
Φασισμός και κοινωνική επανάσταση, 1934, μτφρ. Β. Παπαρήγα, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 2014

Θα είναι χρήσιμο να ξεκινήσει η μελέτη του εν λόγω ζητήματος εξετάζοντας την άποψη του σύγχρονου χρηματιστικού κεφαλαίου για το ρόλο της σοσιαλδημοκρατίας και του φασισμού.

Η άποψη του χρηματιστικού κεφαλαίου, για όποιον την αναζητεί, εκφράζεται με παραδειγματική σαφήνεια στα ήδη προαναφερθέντα Deutsche Führerbriefe ή αλλιώς στο εμπιστευτικό δελτίο της Ομοσπονδίας Γερμανικών Βιομηχανιών κατά το κρίσιμο έτος 1932. Τα εν λόγω "Führerbriefe" ή αλλιώς "Επιστολές στους ηγέτες" αποτελούν "ιδιωτική πολιτικοοικονομική αλληλογραφία", η οποία αρχικά κυκλοφόρησε εμπιστευτικά μεταξύ των ηγετών του χρηματιστικού κεφαλαίου, οι οποίοι είχαν οργανωθεί στην Ομοσπονδία των Γερμανών Βιομηχάνων. Τα Νο. 72 και 75, στις 16 Σεπτέμβρη 1932, περιείχαν μια μελέτη με τίτλο "Η κοινωνική επανασταθεροποίηση του καπιταλισμού", η οποία εκφράζει με αποκαλυπτικό τρόπο την αντίληψη των κυρίαρχων οικονομικών ομάδων.

Ο συγγραφέας ξεκινάει με τη βασική άποψη ότι η διατήρηση της καπιταλιστικής κυριαρχίας εξαρτάται από τη διάσπαση της εργατικής τάξης:
Απαραίτητος όρος ώστε να καταστεί δυνατή η όποια επανασταθεροποίηση της αστικής κυριαρχίας στη μεταπολεμική Γερμανία αποτελεί η διάσπαση του κινήματος της εργατικής τάξης. Οποιοδήποτε ενιαίο εργατικό κίνημα που θα πηγάζει από τα κάτω θα είναι επαναστατικό και η εν λόγω κυριαρχία δεν θα καταφέρει να το αντιμετωπίσει για πολύ, ούτε καν με τη χρήση στρατιωτικής δύναμης.
Συνεπώς, ο ουσιαστικός κίνδυνος είναι το ενιαίο μέτωπο της εργατικής τάξης: απέναντι σε αυτό ακόμα και η στρατιωτική δύναμη δεν θα μπορούσε για πολύ να υπερισχύσει. Ο καπιταλισμός, αντιστοίχως, απαιτεί μια κοινωνική βάση εκτός των γραμμών του καθώς και τη διάσπαση της εργατικής τάξης. Αυτό του παρέχει, στη μεταπολεμική περίοδο, η σοσιαλδημοκρατία.
Το πρόβλημα της σταθεροποίησης του αστικού καθεστώτος στη μεταπολεμική Γερμανία καθορίζεται εν γένει από το γεγονός ότι η κυρίαρχη αστική τάξη, η οποία έχει τον έλεγχο της εθνικής οικονομίας, έχει ελαττωθεί κατά πολύ ώστε να κρατηθεί μόνη της στην εξουσία. Για να διατηρήσει την κυριαρχία της απαιτείται, εάν δεν επιθυμεί να βασιστεί στην άκρως επικίνδυνη χρήση της ωμής στρατιωτικής βίας, μια συμμαχία με στρώματα που δεν ανήκουν κοινωνικά σε αυτή, αλλά θα της παρέχουν την αναγκαία υπηρεσία για την εδραίωση της εξουσίας της στο λαό, και συνεπώς θα την καθιστούν τον πραγματικό και τελικό φορέα αυτής της εξουσίας. Αυτός ο τελευταίος ή "έσχατος φορέας" της αστικής κυριαρχίας ήταν, κατά την πρώτη περίοδο της μεταπολεμικής σταθεροποίησης, η σοσιαλδημοκρατία.
Έως εδώ, η ανάλυση είναι απλή. Η σοσιαλδημοκρατία παρείχε τη βάση για τη διατήρηση της καπιταλιστικής εξουσίας και τη διάσπαση της εργατικής τάξης. Ωστόσο, πώς έχει καταστεί η σοσιαλδημοκρατία ικανή να διασπάσει την εργατική τάξη;  Ποια είναι η κοινωνική βάση της σοσιαλδημοκρατίας; Στο σημείο αυτό, η ανάλυση του εκπροσώπου του χρηματιστικού κεφαλαίου πλησιάζει κατά πολύ την αντίστοιχη του Λένιν για τις αιτίες διάσπασης της εργατικής τάξης στις ιμπεριαλιστικές χώρες. Ο συγγραφέας βρίσκει τη βάση της σοσιαλδημοκρατίας και της διάσπασης που προκαλεί στην εργατική τάξη στους προνομιακούς όρους, οι οποίοι εδράζονται στην κοινωνική νομοθεσία και τις παραχωρήσεις σε ένα ευνοούμενο, οργανωμένο τμήμα της εργατικής τάξης:
Κατά την πρώτη περίοδο ανασύστασης του αστικού μεταπολεμικού καθεστώτος, στο διάστημα 1923-24 έως 1929-30, η διάσπαση της εργατικής τάξης υλοποιήθηκε στη βάση των κατακτήσεων αναφορικά με τους μισθούς και την κοινωνική πολιτική, στο πλαίσιο των οποίων η σοσιαλδημοκρατία κεφαλαιοποίησε το επαναστατικό κύμα
Χάρη στον κοινωνικό χαρακτήρα της ως το αυθεντικό κίνημα των εργατών, η σοσιαλδημοκρατία έφερε στο σύστημα της ανασύστασης εκίνη την εποχή, μαζί με την καθαρά πολιτική ισχύ της, κάτι ακόμα πιο πολύτιμο και διαρκές, συγκεκριμένα την οργανωμένη εργατική τάξη, την οποία --ενόσω της παρέλυε την επαναστατικότητα-- έδενε σφιχτά στις αλυσίδες του αστικού κράτους.

Είναι αλήθεια ότι ο σοσιαλισμός του Νοέμβρη* αποτέλεσε εξίσου μαζική ιδεολογική παλίρροια και κίνημα, αλλά όχι μόνο αυτό, διότι πίσω του υπήρχε η δύναμη της οργανωμένης εργατικής τάξης, η κοινωνική δύναμη των συνδικάτων. Η παλίρροια κατάφερε να κοπάσει, αλλά τα συνδικάτα παρέμειναν ακλόνητα και μαζί τους, ή σωστότερα χάρη σ' αυτά, ακλόνητο παρέμεινε και το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα.
Σ' αυτή τη βάση, το κύριο σώμα της οργανωμένης εργατικής τάξης "δέθηκε σφιχτά στις αλυσίδες του αστικού κράτους" μέσω της σοσιαλδημοκρατίας και των συνδικάτων, ενώ ο κομμουνισμός κρατήθηκε μακριά μέσω ενός "τεχνητού φράγματος": 
Αυτές (οι κατακτήσεις αναφορικά με τους μισθούς και την κοινωνική πολιτική) λειτούργησαν ως ένα είδος τεχνητού φράγματος μέσω του οποίου, σε μια φθίνουσα αγορά εργασίας, το εργαζόμενο και σταθερά οργανωμένο κομμάτι της εργατικής τάξης απολάμβανε ένα κλιμακωτό, πλην όμως σημαντικό, πλεονέκτημα σε σύγκριση με την άνεργη κυμαινόμενη μάζα των χαμηλών κατηγοριών, καθώς και μια σχετική προστασία του βιοτικού επιπέδου του από τις ολοκληρωτικές συνέπειες της ανεργίας και της συνολικά κρίσιμης κατάστασης.

Το πολιτικό όριο μεταξύ σοσιαλδημοκρατίας και κομμουνισμού διατρέχει σχεδόν με ακρίβεια όλη την κοινωνική και οικονομική οριοθέτηση αυτού του καναλιού διαλογής· και όλες οι προσπάθειες του κομμουνισμού, όσο και αν σήμερα έχουν αποβεί μάταιες, στοχεύουν να καταφέρουν ένα ρήγμα στην εν λόγω σφαίρα προστασίας των συνδικάτων.
Αυτό το σύστημα δούλεψε αρκετά καλά έως ότου η παγκόσμια οικονομική κρίση άρχισε να καταστρέφει τη βάση σταθερότητας. Η οικονομική κρίση ανάγκασε τον καπιταλισμό να σαρώσει τις "κατακτήσεις" στους μισθούς και την κοινωνική ασφάλιση και κατά συνέπεια να υπονομεύσει τη βάση της σοσιαλδημοκρατίας. Ωστόσο αυτό αύξησε τον κίνδυνο η εργατική τάξη να περάσει στο στρατόπεδο του κομμουνισμού. Γι αυτό ήταν απαραίτητο να βρεθεί ένα νέο εργαλείο για τη διάσπαση της εργατικής τάξης: ο εθνικοσοσιαλισμός.
Η διαδικασία μετάβασης στην οποία βρισκόμαστε σήμερα, λόγω της αναγκαίας ακύρωσης αυτών των κατακτήσεων από την οικονομική κρίση, περνάει το στάδιο του οξυμένου κινδύνου, καθώς με την εξαφάνισή τους ο μηχανισμός διάσπασης της εργατικής τάξης ο οποίος βασίζεται σε αυτές θα πάψει να λειτουργεί, με αποτέλεσμα η εργατική τάξη να αρχίσει να στρέφεται στην κατεύθυνση του κομμουνισμού και η αστική κυριαρχία θα βρεθεί αντιμέτωπη με την αναγκαιότητα της οργάνωσης ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος. Αυτό το στάδιο θα σηματοδοτήσει την αρχική φάση της ανίατης ασθένειας της αστικής κυριαρχίας. Καθώς το παλιό τεχνητό φράγμα δεν μπορεί πλέον να αποκατασταθεί επαρκώς, η μόνη πιθανή σωτηρία της αστικής εξουσίας από την άβυσσο είναι να υλοποιήσει τη διάσπαση της εργατικής τάξης και να την προσδέσει στον κρατικό μηχανισμό, με άλλους πιο άμεσους τρόπους. Εδώ ακριβώς εδράζονται οι δυνατότητες και τα καθήκοντα του εθνικοσοσιαλισμού.

* Αναφέρεται στην επανάσταση το Νοέμβρη του 1918 στη Γερμανία. [Σπαρτακιστές]

26 σχόλια:

  1. ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ανάγνωσμα για κάθε κομμουνιστή, μέσο διαφώτισης, μέσο αντιπαράθεσης με τους νέους σοσιαλδημοκράτες και συνειδητοποίησης της εξαιρετικής τους επικινδυνότητας στις παρούσες περιστάσεις.

    Όσοι μπορείτε, ΑΓΟΡΑΣΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ. Όπως και να έχει, ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συζητήστε το με άλλους, εκλαϊκεύστε το, χωνέψτε το.

      Διαγραφή
    2. Αυτό το βιβλίο ΣΩΖΕΙ κυριολεκτικά ΖΩΕΣ.

      Διαγραφή
    3. Εδώ και καιρό ήθελα να γράψω ένα μικρό σχόλιο για το περιεκτικό, χρήσιμο και πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του Dutt.

      Ένα από τα κεφάλαια του αναλύει τα γεγονότα της 6/2/1934 στη Γαλλία, δηλαδή τις αιματηρές ταραχές που οργανώθηκαν από ακροδεξιές οργανώσεις, κλιμακώθηκαν με επίθεση εναντίον της Εθνοσυνέλευσης και οδήγησαν σε παραίτηση τον πρωθυπουργό Νταλαντιέ την ίδια νύχτα. Με σκοπό (ή με πρόσχημα) την αποφυγή μεγαλύτερης αιματοχυσίας, ο πρωθυπουργός του "Cartel des Gauches" αποχώρησε, παραδίδοντας ουσιαστικά την κυβερνητική εξουσία σε "κυβέρνηση εθνικής ενότητας", σχεδόν απροκάλυπτα φασιστική, στην οποία συμμετείχαν από στελέχη της σοσιαλδημοκρατίας μέχρι το στρατηγό Πεταίν, τον κατοπινό διαβόητο δωσίλογο.

      Κατά σύμπτωση, διάβαζα το παραπάνω κεφάλαιο καθώς εξελίσσονταν το Euromaidan στην Ουκρανία και οι συμπτώσεις ήταν ανατριχιαστικές. Και ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, μετά τους ύμνους της Avgi's και του left.gr στους "εξεγερμένους" και στις πλατείες του Κιέβου, θυμήθηκε το "Cartel des Gauches" σε συνέντευξη στην EurActiv.gr και μάλιστα αναφέρεται σε αυτή τη μορφή κυβερνητικής συνεργασίας κεντρώων και σοσιαλδημοκρατικών με τον όρο... Συνασπισμός της Αριστεράς! Έχει για όλους ο μπαξές...

      gdmn1973

      Διαγραφή
    4. Για να μιλήσουμε για μια ακόμα σύμπτωση...Μόνο η Ομοσπονδία Γερμανών Βιομηχάνων κυκλοφορούσε εμπιστευτικές αναλύσεις για τη σημασία σοσιαλδημοκρατίας και φασισμού για την 'επανασταθεροποίηση' του καπιταλισμού σε περίοδο κρίσης;

      Στον ΣΕΒ λέτε να πετάνε σφεντόνες; Όλοι οι βλάκες βιομήχανοι έγιναν;

      Διαγραφή
    5. Με τον Alexis τι λέτε να συζητάνε, ας πούμε; Το μέλλον της αυτοδιαχείρισης;

      Διαγραφή
    6. @gdmn1973

      Είναι εντελώς λάθος η αναλογία (υπαινίσσεσαι κάτι για το ΚΚΓ;). Μην με κάνετε τώρα να μεταφράσω 50 σελίδες x 440 λέξεις ανά σελίδα, για να σας πείσω από την Lacroix-Riz. Στην Ουκρανία αυτό που βλέπετε σαν αυθόρμητο κίνημα (ρωσοφοβικό, αντισημιτικό), χτίστηκε για μια δεκαετία. Τα είπαμε. Η νεολαία της Ουκρανίας υπέστη εκπαιδευτική πλύση εγκεφάλου για τον «μοσχοβίτικο» (σοβιετικό και μη) ιμπεριαλισμό. Να προσέξετε όμως στα αποσπάσματα που ανέβασε ο Α. τι εννοεί ο Dutt με την διάσπαση τής εργατικής τάξης σε εσωτερικό και διεθνές επίπεδο (πχ. οι σοβιετικοί λαοί ως σκλάβοι, οι αποικιακοί λαοί, σήμερα οι (μουσουλμάνοι) μετανάστες, στην Ουκρανία οι ρωσόφωνοι, κ.ο.κ.).

      ΥΓ «στο πλαίσιο των οποίων η σοσιαλδημοκρατία κεφαλαιοποίησε το επαναστατικό κύμα» εδώ καλύτερα «αξιοποίησε» [για τους δικούς της σκοπούς]. Είναι περίεργη η σύνταξη στο πρωτότυπο: «the split in the working class was founded on the achievements in regard to wages and social policy into which Social Democracy capitalised the revolutionary upsurge» (capitalise: turn to account).

      Διαγραφή
    7. Ας μην είμαστε υπερβολικοί... Εδώ ο απερχόμενος πρόεδρος του ΣΕΒ παραφράζει δημιουργικά το Μαρξ:

      ...ότι η παραγωγή και η βιομηχανία αποτελούν εκδήλωση των πιο ουσιαστικών δυνάμεων του ανθρώπου. Και ότι «δεν είμαστε φιλόσοφοι ώστε να αρκεστούμε να ερμηνεύουμε την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο τόπος, πρέπει να τον μετασχηματίσουμε».

      Κι ο Τσίπρας το Λένιν: Ανάπτυξη ίσον δημοκρατία συν επενδύσεις!

      Ο κ. Δασκαλόπουλος (στο ίδιο) θεωρεί ότι "το αίτημα της αλλαγής σήμερα δεν είναι μονοπώλιο κανενός φορέα. Είναι υπόθεση της Δεξιάς αν πράγματι θέλει να εκσυγχρονιστεί και είναι υπόθεση της Αριστεράς αν πράγματι φιλοδοξεί να κυβερνήσει". Συμμετέχει σε εκδηλώσεις που διοργανώνει το TVXS για την "παραγωγική ανασυγκρότηση της επόμενης μέρας", όπου συγκρούονται δημιουργικά ο κ. Σκυλακάκης, ο κ. Σταθάκης και η κ. Ποδηματά (stand-up comedy: Προκόπης Παυλόπουλος) Κι από σήμερα, last but not least, οραματίζεται νέους επιχειρηματίες με την αγωνιστικότητα της ΚΝΕ...

      gdmn1973

      Διαγραφή
    8. @waltendegewalt: Δεν είχα την πρόθεση να συγκρίνω την κυβέρνηση Νταλαντιέ με την εκλεγμένη κυβέρνηση της Ουκρανίας, αν αυτό εννοείς. Η αναλογίες που βλέπω αφορούν (α) το πώς μπορεί να παρουσιαστεί ένα φασιστικό πραξικόπημα, όχι στρατιωτικό, ως "αυθόρμητη εξέγερση και (β) την πιθανή στάση της σοσιαλδημοκρατίας απέναντι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο στο μέλλον.

      gdmn1973

      Διαγραφή
    9. αν αυτό εννοείς--> όχι, εννοούσα κατ' αρχάς ότι το βιβλίο αν δεν κάνω λάθος είναι από το 1935, και η εγκαθίδρυση τού φασισμού στη Γαλλία τοποθετείται μεταγενέστερα με ευθύνη άλλων πολιτικών προσώπων και δυνάμεων. Η βασική διαφορά με Ουκρανία είναι ότι το 1934 η απόπειρα απέτυχε χάρη στις εργατικές μάζες [η διαδικασία ευθυγράμμισης με τις πολιτικές τού Ράιχ δεν είχε ακόμα ωριμάσει] (και ίσως εδώ αν θες μπορείς να βρεις αναλογίες με τα νεφελώδη «αιτήματα» των ελλήνων αγανακτισμένων και το επεισόδιο τής «εισβολής» στο κοινοβούλιο), ενώ στην Ουκρανία η πραξικοπηματική κυβέρνηση είναι καθαρά φασιστική.

      Διαγραφή
    10. Όπως και να έχει νομίζω η ουσία είναι ότι πάντα, η σοσιαλδημοκρατία ήταν εκεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ώστε να αποσπάσει τον κόσμο από την πορεία ριζοσπαστικοποίησης του. Αυτό το έκανε δημιουργώντας μια διασπαστική διαστρωμάτωση στην εργατική τάξη, μέσω οικονομικών παροχών όπως σωστά αναφέρθηκε!
      Στην περίπτωση της Γαλλίας απλά σαν καιροσκοπικό δημιούργημα που ήταν (και είναι), χώθηκε όταν μπορούσε στην διαχείριση...
      Σήμερα που ξεκάθαρα δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα (των οικονομικών παροχών), η επιλογή τους άραγε θα είναι άμεσα φασισμός? Μάλλον ναι...

      Κώστας

      Διαγραφή
    11. Τα πραγματα στην Ουκρανια νομιζω ξεκαθαριζουν αρκετα σιγα σιγα .Ενθεν κακειθεν οι Ιμπεριαλιστες (Δυτικοι και Ρωσικη Αστικη ταξη ) τα πανε οπου θελουν ακριβως .Δειτε σελιδα που υπαρχει στο ΦΒ .https://www.facebook.com/antiimperialistische.aktion
      Εδω και ενα μηνα αρχισαν να εξαφανιζονται τα Σοβιετικα "συμβολα" και οι Κοκκινες σημαιες απο τις ..."Λαικες Δημοκρατιες" στα ανατολικα και να αντικαθισταντε απο Μεγαλορωσικα και Τσαρικα ...

      Διαγραφή
    12. @Γκ.Ζ.

      Κάνεις λάθος, μεγάλο λάθος. Πρώτον, δεν καταλαβαίνω τι σχέση η «διαπίστωση» τής «αντικατάστασης συμβόλων» με τον Dutt. Υποθέτω ότι έχει μάλλον σχέση με μένα προσωπικά;;; Δεύτερον, η Ουκρανία δεν είναι «Τσετσενία» (ίσως τον καταλάβεις τον υπαινιγμό). Τρίτον, αυτό που έγινε χτες και σήμερα στην Αν. Ουκρανία δεν «ανταγωνισμός μονοπωλίων» έτσι γενικά και αόριστα, είναι έγκλημα πολέμου και αρχή γενοκτονίας. Τέταρτον, φέρε πηγές για τους ισχυρισμούς (να σε ρωτήσω; δεν σε αρέσει η γενική απεργία [http://histoireetsociete.wordpress.com/2014/05/27/27597/]; σου μυρίζει η γενική απεργία, επειδή ίσως εντάσσεται στο πλαίσιο των σχεδιασμών τής ρωσικής αστικής τάξης;). Είχε και πέμπτον αλλά δεν θέλω να ανοίξω μεγαλύτερη αντιπαράθεση.

      Διαγραφή
    13. Θα αρκουσε το "Κάνεις λάθος" ,τα υπολοιπα και σε αυτο το υφος τι τα θες ? Ουτε Ρωσικα ,ξερω ,ουτε Γερμανικα για να καταλαβω αυτα που βαζει η εν λογω σελιδα (και δεν ξερω και τι ρολο παιζει) .Μοναδικες πηγες μου ο Ριζοσπαστης και αυτη η σελιδα με οσα αγγλικα καταλαβαινω και εικονες .Διαπιστωση εκανα παρακολουθωντας την και αν ειναι να φτασουμε εκει να συγκρουονται δυο Εθνικισμοι και Φασισμοι την κατσαμε τη βαρκα (να που κολλαει ο Ντουτ ) .Βεβαιως και ειναι ελπιδοφορο το οτι ξυπνα η εργ.ταξη εκει !!!

      Διαγραφή
    14. αν ειναι να φτασουμε εκει να συγκρουονται δυο Εθνικισμοι και Φασισμοι--->

      Μπορείς ειλικρινά να μου πεις από ποιο κέντρο/α στην Ελλάδα διαδίδεται αυτή η στορία για «δύο φασισμούς»; Πρώτη φορά την είχα ακούσει από τον Σεχτάρ (ή από σένα) δεν θυμάμαι. Δεν λέω ότι το κάνεις επίτηδες. Απλώς ότι αντλείς πληροφόρηση από κάπου.

      Η πρώτη που μίλησε για φασισμό στην Αν. Ουκρανία ήταν η ... Νιούλαντ (ερωτηθείσα αν δρουν φασιστικές δυνάμεις στην Ουκρανία [γενικά], απάντησε ναι, σύμφωνα με πληροφορίες μας, υπάρχουν φασίστες στην ... Αν. Ουκρανία. Έπειτα, στη Γαλλία, η Φουρέστ (η θιασώτρια των Φέμεν), με τον ισχυρισμό ότι ρωσόφωνοι «φασίστες» έβγαλαν τα μάτια [!!!] των 3 συλληφθέντων πρακτόρων τής SBU [οι φωτογραφίες με τους άνδρες με δεμένα τα μάτια με σελοτέιπ]. http://www.les-crises.fr/images/3100-democratie/3500-ukraine/misc/fourest/sbu-alpha-03.jpg [το «τεκμήριο» ήταν ότι η κολλητική «ταινία» ηταν κόκκινη].

      ---

      http://video.repubblica.it/dossier/rivolta-ucraina-2013/ucraina-lombardozzi-civili-in-mezzo-a-una-vera-guerra-per-le-strade/167314/165801?ref=HREC1-8

      -----
      3:55-57

      Νεκρή ηλικιωμένη ρωσοφωνη «εθνικίστρια»-«φασίστρια» τού Ντόνετσκ.

      Καταλαβαίνεις τώρα ποσο αισχρό ακούγεται να μιλάς για φασισμό στην Αν. Ουκρανία; [Το πέμπτο που έλειπε από τη λίστα]

      ΥΓ Ιστορικά, εγώ δεν γνωρίζω να έλαβε ποτέ χώρα «σύγκρουση» μεταξύ δύο «φασισμών». Αυτό το «σχήμα» είναι η λογική προέκταση τής εξίσωσης κομμουνισμού-φασισιμού. Αν υποστηρίζεις κάτι τέτοιο, με γεια σου με χαρά σου. Ελευθερογνωμία έχετε, ό,τι σας κατεβαίνει μπορείτε να λέτε. Να ξέρω μόνο για να μην ξανασχοληθώ.

      Διαγραφή
    15. @waltendegewalt
      πραγματικα θαυμαζω την ευρυμαθεια σου και πολλα απο αυτα που γραφεις, αλλα συντροφε μου, μερικες φορες χτυπας κοφτη σε κινητηρα f1 χωρις λογο.
      δεν εχουμε ολοι το χαρισμα να εκφραζομαστε σε 5 γραμμες και να λεμε οσα θελουμε.
      σαφως και εκανε λαθος ο Γκεόργκυ Ζούκωφ, κανοντας κανονα αυτο που ειδε σε μια ιστοσελιδα αλλα δεν αξιζει τετοιας επιθεσης....

      Διαγραφή
    16. @modesto

      Του τράβηξα λίγο το αυτί. Μια χαρά είναι ο Γκ.Ζ.

      Διαγραφή
    17. χαχαχαχα βρε το ξεριζωσες μπορω να πω ! Τι σκατα ειναι αυτη η σελιδα antiimperialistische.aktion θα μου πεις ? Εγω πιο πολυ γι αυτο εβαλα το σχολιο ....κατι δεν μου κολλαει καλα σ αυτους τους τυπους που την εχουν .

      Διαγραφή
    18. @Γκ.Ζ

      Ενδεικτικά (και καμία σχέση με Dutt), όσα αναφέρονται εδώ είναι παραπληροφόρηση:

      http://diktiospartakos.blogspot.co.uk/2014/05/blog-post_8956.html

      (1) η συνωνυμία [τάγμα Βοστόκ] (το τάγμα των ανταρτών) vs. παλιότερο τσετσένικο-ρωσικό τάγμα
      (2) δεν ισχύει ότι συνέβησαν «συγκρούσεις» μεταξύ «ρωσώφωνων» όπως και τα όσα αναφέρει το άρθρο για χρηματοδότηση τού τάγματος Βοστόκ από Αχμέτοφ (εδώ πρόκειται για συρραφή/«επεκτατική εφαρμογή» παλιότερης δήλωσης Γκουμπάρεφ που αναπαρήχθη στην Γκάρντιαν σε σχέση με ότι ο Αχμέτοφ όπως και πολλοί άλλοι ολιγάρχες [πχ. Κολομόισκι] διατηρούν ιδιωτικούς στρατούς. Οι πληροφορίες για «συγκρούσεις» βασίζονται σε φωτογραφίες καταστροφής και εκ νέου ανέγερσης ισχυρότερων οδοφραγμάτων.

      https://twitter.com/BBCWillVernon/status/472033296353095681/photo/1

      Από σχόλια (29 mai 2014 à 18h29) εδώ:

      http://www.les-crises.fr/actu-ukraine-29-05-2014/

      Διαγραφή
    19. The lesson of Austria is even clearer and sharper in many respects than that of Germany. 1. The Significance of the Austrian Experience. In the first place, Austria revealed a conflict between two rival forces of Fascism, the Heimwehr and the Nazis, openly reflecting the battle for domination of rival imperialist and Fascist Powers over the living body of the Austrian people. There could be no more striking demonstration of the real role of Fascism as the chauvinist predatory policy of particular groupings of finance-capital, belying all the "national," "popular" and "pacific" pretences. The battle of Fascist Germany and Fascist Italy over the body of Fascist Austria provides a foretaste of the "majestic peace of World Fascism." Both these forces were in fact equally united against the working class, but sharply in conflict between themselves for the dominant position. In the initial stage the Clerical Fascism of Dollfuss, subordinate to Italian Fascism, has conquered; but the further development of events may still bring a change of combinations and the possible ultimate dominance of the Nazis and Pan-German Fascism. In this situation the fatal policy of the working-class organisations under Social Democratic leadership was to endeavour to support one Fascist group against the other, Dollfuss against the Nazis, as the "lesser evil," and thus to smooth the way at every stage for the advance and victory of Fascism. (Κεφάλαιο 7, πρώτη παράγραφος).

      Σε σχέση με το «πρόβλημα» τής «σύγκρουσης φασισμών» [the battle for domination of rival Fascist Powers] που έθεσε ο Γκ. Ζούκωφ (και ο Σεχτάρ) με ειδική αναφορά στην Ουκρανία. Οι πιο πάνω εκτιμήσεις τού Ντατ είναι λανθασμένες, καθώς στηρίζονταν σε αναφορές/δηλώσεις στα τότε μαζικά μέσα ενημέρωσης. Θα δώσω στη συνέχεια ενδεικτικά αποσπάσματα από την Lacroix-Riz και θα μεταφράσω αργότερα (αν υπάρχει ενδιαφέρον) τις σχετικές ενότητες από το βιβλίο (μακροπρόθεσμα πρόκειται για διαδικασία περιθωριοποίησης τής [φασιστικής] Ιταλίας με τις ευλογίες τού Βατικανού : «φασιστική»-ιμπεριαλιστική πυραμίδα)

      Συνεχίζεται :--->

      Διαγραφή
    20. --->

      Περιγραφή των «εντάσεων» που δικαιολογεί ως ένα σημείο την οπτική Ντατ (κυρίως η χρηματοδότηση τής Χάιμβερ από την Ιταλία):

      L' assaut vatican [αναφέρεται στη Σερβία και γενικότερα στα κράτη που προέκυψαν μετά τη διάλυση τής Αυστρο-ουγγαρίας [Etats successeurs]] était aussi allemand. Or, Italie et Reich (et satellites), unis contre les Etats successeurs, se déchiraient dans les zones que l'Italie avait arrachées à l'Empire défunt. L'alliance révisionniste, minée par les mêmes tares que la Triplice, passait par l'Anschluss, instrument d'hégémonie du Reich en Europe centrale et balkanique. Le Vatican, son champion, dut donc affronter les délicats aspects italiens de son œuvre. Nitti avait en avril 1920, déclaré à Renner « que l'Autriche pouvait, à l'avenir, compter sur le secours de l'Italie en cas qu'elle voulût se joindre à l'Allemagne suivant la tendance nationale à l'unification ». [Άνσλους, από το 1920 !!!] II resta partisan de l'Anschluss mais le Quirinal hésita longtemps devant les dangers qu'il ferait peser sur sa frontière du Brenner et son expansion balkanique. Ainsi au printemps de 1925 Berlin ordonna-t-il à « tous ses consuls » en Italie de « renseigner régulièrement leur gouvernement sur l'importance des gîtes miniers et des prospections » (telle la bauxite d' Istrie, pour celui de Trieste). Mais l'Italie, fidèle à la tactique de bascule avant choix du plus offrant, ne serait jamais sur ce terrain un allié sûr, rappela Charles-Roux en janvier 1927: elle n'oserait pas « de véritable opposition contre l'Anschluss » et sacrifierait l'Autriche dans le cadre d'« une combinaison [...] aux frais de la Yougoslavie et de la France ». L' antipathie envers « l'Allemagne vaincue [...] aussi prospère, aussi riche, aussi active que l'Allemagne victorieuse [et...] portée à la provocation et à la revanche », qu'exprimait Contarini, secrétaire général des Affaires étrangères avant l'avènement de Mussolini puis ministre après, survécut à son départ: les deux hommes redoutaient, contre le clan Nitti, les périls de l'alliance" qu'ils tissaient avec le révisionnisme germano-magyar. Le Duce, complice du pangermanisme contre la Petite Entente, stipendia certes les Heimwehren « autrichiens ». Mais la haine anti-slave l'agrégeant au bloc austroallemand n'abolit pas les tensions, que la présidence Hindenburg aviva.

      Χάιμβερ=ναζί  (Ανσλούς):
      Dans la partie restée autrichienne du « Sud-Tyrol », elle [la Curie] renforça après guerre les irrédentistes : en 1921, elle nomma administrateur apostolique d'Innsbruck, avec tutelle sur les zones disputées, Mgr Sigismund Waitz, futur évêque de Salzbourg, nœud des intrigues annexionnistes, originaire de ces terres irrédentes. « Pôle catholique et réactionnaire de l'Autriche », la région d'Innsbruck était aussi « un centre de renseignements [...] et l'un des principaux centres [...] des Heimwehren ». « Autrichiens », ces groupes militarisés étaient épaulés en 1920 par des nazis, surtout des « officiers allemands » compromis dans le putsch Kapp, protégés et entretenus par Berlin, qui acquirent à la fin de la décennie l'hégémonie dans toute l'Autriche du sud : ils dirigeaient les groupes du Tyrol (Waldemar Pabst), de Styrie (capitaine Hans von Pranckh, ancien collaborateur du général Franz von Epp, « factotum d'Hitler ») et de Carinthie (le vrai« chef du mouvement » y était le lieutenant-colonel Hermann Kriebel, « l'un des accusés du procès HitlerLudendorff » après la tentative de putsch de novembre 1923). Préposés à l'Anschluss, les Heimwehren complotaient aussi sinon surtout l'invasion des États voisins. Malgré la menace que leurs plans faisaient peser sur sa frontière, l'Italie les subventionnait: c'est un employé du consulat à Innsbruck qui remettait les fonds italiens au chef nazi de la ville.

      Συνεχίζεται --->

      Διαγραφή
    21. Συνεχίζεται --->
      Le clergé austro-allemand participait aux Heimwehren depuis l'origine, sous la direction des prélats et des nonces, Marchetti (puis Enrico Sibilia) et Pacelli. Mussolini savait que l'Église couvrait cette action, aussi antiitalienne qu'anti-Petite Entente, dont l'un des maîtres d'ceuvre était le prieur du cloitre de Wilten, à Innsbruck, « connu comme un des protecteurs des éléments les plus radicaux du Tyrol [...] employés à l'instruction des troupes d'assaut des Heimwehren ». Le bâtiment accueillait « les officiers allemands » officiellement en fuite mais couverts par Berlin après l'équipée Ludendorff-Hitler, et abritait un imposant dépôt d'armes pour ces milices : surtout des mitrailleuses, le reste se trouvant dans l'ancien casino militaire des officiers des Kaiserjäger d'Innsbruck. Cas banal en terre germanique ou germanisée, tant après le premier après-guerre qu'après le second.

      Σελ. 172-3 (Ανσλούς 1920)
      Le projet allégué de monarchie austro-bavaroise ne fut donc qu'une des tactiques d'agrégation des forces unitaires allemandes. Sous les Heimwehren « monarchistes » autrichiens, sous le plan de rattachement de la Bavière à l'Autriche « contre l'Allemagne de la Prusse orientale », leitmotiv pacellien ad usum gallicum depuis 1920, demeura intangible le plan d'Anschluss : […] « le rattachement de l'Autriche à la Bavière ne serait en réalité que le prélude du rattachement de l'Autriche à l'Allemagne d'autant plus que la Bavière devient chaque jour davantage le centre du mouvement pangermaniste et militariste en Allemagne ». Le 24 janvier 1921, juste avant l'équipée hongroise du « pauvre Charles », Benoît XV mit les choses au point par sa lettre à Gasparri sur la misérable Autriche, « tête séparée du corps [qui] se débat au milieu des horreurs, de la misère et du désespoir » : tout s'y effondre, industrie et monnaie, « et l'on ne voit pas comment l'Autriche pourra trouver en elle-même les moyens qui lui permettront d'exister comme État et de donner du pain et du travail à sa population » ; l'indispensable « charité des cœurs généreux » ne pourra panser ses plaies, « puisque [...] l'Autriche ne possède pas les éléments d'une vie propre et indépendante ». Cet appel à l'Anschluss, qui avait été concocté dans le plus grand secret avec Bergen, fut précisé par Tedeschini devant « un diplomate étranger » : il « a écarté résolument l'union avec la Hongrie comme la chose la moins réalisable par suite de l'antagonisme de la race. II a dit qu'une confédération danubienne était impossible [...] et qu'un rattachement à l'Allemagne paraît plus normal en raison de l'identité de race et de langue »

      Συνεχίζεται--->

      Διαγραφή
    22. Συνεχίζεται--->

      Εδώ το σημαντικό :

      Entre ces dates, l'accord austro-vatican était resté intact sur l'Anschluss : Seipel bénéficiait là d'une liberté quasi totale. La Curie (comme l'épiscopat autrichien) cautionna tout: l'absorption par les,« anciens officiers allemands » nazis des Heimwehren dirigés depuis 1930 par le prince Ernst Rüdiger von Starhemberg, stipendié de Mussolini dont les « anciennes relations » avec Hitler, aussi solides, étaient moins notoires, les tractations intensifiées sur l'unification législative et les grandes manifestations rattachistes. Sans oublier le traité Curtius-Schober de mars 1931, pseudo-« union douanière […] {τελωνειακή ένωση} pour jeter les bases d'un Zollverein austro-allemand » (η Zollverein είναι ένα άλλο μεγάλο ζήτημα όσον αφορά τις ευθύνες τής αυστριακής σοσιαλδημοκρατίας) relevant du « même plan » que le « traité » des deux empereurs du 12 mai 1918. La Curie observa sur l'affaire, bloquée par l'Entente un instant regroupée, un silence public de « neutralité ». Elle s'efforça surtout d'étouffer les vives rumeurs sur son enthousiasme. Pacelli et Ottaviani oscillèrent entre les arguments de la neutralité et de l'opposition par peur des rouges : « il suffisait de voir le danger bolchevique qui menace l'Allemagne pour ne pas être tenté d'y livrer aussi l'Autriche si l'Anschluss se faisait. » Pizzardo noya le poisson « avec une énergie rare [...] : "Pour nous ici, il n'y a qu'un Anschluss, celui de la France avec l'Allemagne et la Pologne. 11 est indispensable. 11 est la condition sine qua non de la Salvation de l'Europe" ».


      σελ.377
      Malgré les honneurs alors réservés au tandem Dollfuss-Papen, le Saint-Siège forgea donc le mythe d'un Dollfuss protégé de l'Italie. La Petite Entente « soupçonn[ait son] double jeu » : le chancelier « devenu ouvertement le protecteur des Heimwehren » était officiellement venu « demander au Duce un appui contre les nazis » tout en « nourrissant dans son cceur, et comme son maître Seipel, des sympathies pour » l'Anschluss.

      σελ.380

      La guerre des Heimwehren contre le mouvement ouvrier viennois, avec « bombardement des maisons habitées », révéla aussi « le duel entre l'influence allemande et l'influence italienne en Autriche ». Le 20 [février], le renseignement militaire sur « les coulisses de l'émeute autrichienne » précisa la part prise par « les chefs hitlériens [...au] mouvement de la Heimwehr pour faire perdre l'équilibre à Dollfuss et pour provoquer une révolte des Gauches ». Décrit avec une précision chirurgicale par l'écrivain et journaliste soviétique Ilya Ehrenbourg, ce massacre (plusieurs centaines de morts), suivi de condamnation à pendaison ou travaux forcés de « trois mille ouvriers et employés [...] parqués dans les casernes », ouvrait sur l'Anschluss. Il « a ouvert les voies, commenta-t-on à Berne, sinon à un Anschluss immédiat, du moins une Angleichung - ou assimilation -, dont les milieux nationaux-socialistes d'Autriche et du Reich seraient les principaux bénéficiaires» . « Après la victoire remportée sur les ouvriers, l'Autriche en tant que pays, a définitivement cessé d'exister, elle n'est plus qu'une base d'opérations, quelque chose comme un nouveau Sarajevo », trancha Ehrenbourg.

      Για περισσότερα ρωτήστε τον Μη Απολιθωμένο από την Βαλτική που πιθανώς να γνωρίζει την αυστριακή ιστορία καλύτερα από μένα. Όλα τα αποσπάσματα από «Le Vatican, L'Europe et le Reich»

      Διαγραφή
  2. Πολλοί από μας δεν έχουν λεφτά για να αγοράσουν το βιβλίο. (Αν δεν κάνω λάθος 15 ευρώ και με τιμή ιντερνετική στα 12 περίπου.)
    Παρόλαυτα αν θυμηθείτε τα μαθήματα ξένων γλωσσών σας μπορείτε να το βρείτε στην αγγλική του έκδοση εδώ: https://www.marxists.org/archive/dutt/
    Δεν δίνω την ακριβή διεύθυνση του βιβλίου γιατί θα χάσουμε την ευκαιρία να δούμε και άλλα συγγράμματά του.
    Άλλωστε οι Λαϊκές Επιτροπές και οι μελλοντικές βραδιές βιβλίου τους θα ασχοληθούν αρκετά με την ελληνική έκδοση και θα γίνουν πολλές συζητήσεις γύρω από το θέμα του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αν θέλουμε να καταλάβουμε τι πραγματικά είναι ο φασισμός, είναι επείγον να διαβαστεί αυτό το βιβλίο. Φασισμός δεν είναι απλώς η αυταρχικότητα, ή η απολυταρχία, ή ο μιλιταρισμός ή οι όποιες περιφερειακές, αποσπασματικές αλλά και λαθρόχειρες προσεγγίσεις έχουν γίνει, οι οποίες αδυνατούν να εστιάσουν στην ουσία του φαινομένου. Χρησιμοποιώντας τα μαρξιστικά εργαλεία, τα πρόβλεψε όλα ο Πάλμε-Ντατ: και τον πόλεμο που ερχόταν και τους φούρνους που θα άνοιγαν. Γραμμένο το 1934, κι είναι λες και γράφτηκε χθες.

    Δελτάμι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Θα φανεί σα σπαμάρισμα, αλλά δεν είναι.



    Γιατί ανέβηκε η ΧΑ και ο ΣΥΡΙΖΑ; ΚΟΜΕΠ - 2009 , ΚΕ του ΚΚΕ 2014
    (ΚΟΜΕΠ - Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ)
    http://tro-mpa-xtiko.blogspot.com/2014/05/2009-2014.html


    Σύγχρονος καπιταλισμός, κράτος, πόλεμος, φασισμός. Σύντομο δοκίμιο μίσους και χολής.
    http://tro-mpa-xtiko.blogspot.com/2014/04/blog-post_936.html




    Η ΚΕ του ΚΚΕ τονίζει την αναγκαιότητα περαιτέρω ενδυνάμωσης, μέσα στην εργατική τάξη, τη νεολαία και το κίνημα, της γραμμής αντεπίθεσης και ρήξης σε αντίθεση με τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, την ΕΕ και την πολιτική που στηρίζει αυτό τον δρόμο, με την ενσωμάτωση και την παθητική προσμονή.
    Αν και είναι θετική η τάση συσπείρωσης κυρίως νέων ψήφων υπέρ του ΚΚΕ, τα συνολικά εκλογικά αποτελέσματα δεν εκφράζουν μια σημαντική τάση χειραφέτησης εργατικών λαϊκών δυνάμεων από τα κόμματα του ευρωμονόδρομου, των συμφερόντων του κεφαλαίου, των μονοπωλίων.
    Η πιο ακραία έκφραση αυτής της αναντιστοιχίας είναι το υψηλό ποσοστό της ΧΑ. Συνολικά υπάρχει πισωγύρισμα στη λαϊκή συνείδηση, μεγαλύτερη συντηρητικοποίηση.


    ΚΟΜΕΠ - 2009

    Η δράση των αστικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα της εργατικής τάξης συνιστά πολιτικό ρεύμα με στόχο τη χειραγώγηση της συνείδησης της εργατικής τάξης. Είναι το κύριο εμπόδιο για να μαζικοποιηθεί το συνδικαλιστικό εργατικό κίνημα, για να δυναμώσει ο ταξικός πόλος στις γραμμές του και για ν’ απομονωθεί ο κυβερνητικός-εργοδοτικός συνδικαλισμός.


    Η ύπαρξη της εργατικής αριστοκρατίας αποτελεί την κοινωνική ρίζα του οπορτουνισμού. Γι’ αυτό ο Λένιν χαρακτηρίζει αυτούς τους εργάτες σαν «πράκτορες της αστικής τάξης μέσα στο εργατικό κίνημα», «αληθινούς εντολοδόχους των καπιταλιστών», αγωγούς του ρεφορμισμού και του σωβινισμού.
    Το άπλωμα και το βάθεμα των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής στην εποχή του ιμπεριαλισμού δυσκολεύει την ενότητα της εργατικής τάξης, γενικεύει σταδιακά το φαινόμενο της «εργατικής αριστοκρατίας», η οποία συμβάλλει στη διείσδυση μικροαστικών αντιλήψεων και στάσης στο συνδικαλιστικό και πολιτικό κίνημά της στον καταμερισμό του.

    Ομως η προσπάθεια διαφθοράς και ενσωμάτωσης τμημάτων της εργατικής τάξης δεν περιορίζεται μόνο στην υλική εξαγορά μέσω της αγοράς της εργατικής δύναμης. Η εξαγορά γίνεται και στα πλαίσια των μονοπωλιακών ομίλων, αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο, μέσω των μηχανισμών του αστικού κράτους. Ο Λένιν, ένα χρόνο πριν την Οκτωβριανή Επανάσταση, επεσήμαινε: «Πάνω στην οικονομική βάση που αναφέραμε, οι πολιτικοί θεσμοί του νεότατου καπιταλισμού -τύπος, κοινοβούλιο, ενώσεις, συνέδρια κλπ.- έχουν δημιουργήσει για τους σεβόμενους τα καθιερωμένα, τους φρόνιμους ρεφορμιστές και πατριώτες υπαλλήλους και εργάτες πολιτικά προνόμια και ψιχία. Προσοδοφόρες και ζεστές θεσούλες στα Υπουργεία και στην Επιτροπή πολεμικής βιομηχανίας, στο κοινοβούλιο και στις διάφορες επιτροπές, τις συντάξεις των “σοβαρών” νόμιμων εφημερίδων ή στις διοικήσεις των όχι λιγότερο σοβαρών και “αστικά - πειθήνιων” εργατικών συνδικάτων. Να με τι προσελκύει και αμείβει η ιμπεριαλιστική αστική τάξη τους εκπροσώπους και οπαδούς των “αστικών εργατικών κομμάτων”»

    ΑπάντησηΔιαγραφή