Κυριακή, 18 Μαΐου 2014

Gerrard Winstanley-Η Πλατφόρμα του νόμου της ελευθερίας (1652). Κεφάλαιο 1

Gerrard Winstanley
Η Πλατφόρμα του νόμου της ελευθερίας (1652)
Κεφάλαιο 1
Μτφρ.: Lenin Reloaded

Στις μέρες μας, η μεγάλη αναζήτηση αφορά το πού βρίσκεται η πραγματική ελευθερία, ώστε η αγγλική Κοινοπολιτεία να ζήσει ειρηνικά.

Μερικοί λένε "βρίσκεται στο ελεύθερο εμπόριο, και στην απομάκρυνση όλων των αδειών, πατεντών και εμποδίων". Αλλά αυτή είναι ελευθερία που υπόκειται στη βούληση ενός κατακτητή.


Άλλοι λένε, "Πραγματική ελευθερία είναι να έχεις ιερείς για να κηρύττουν, και ο λαός να ακούει όποιον θέλει, χωρίς να περιορίζεται ή να εξαναγκάζεται σε οποιαδήποτε μορφή λατρείας." Αλλά αυτή είναι μια ασταθής ελευθερία.

Άλλοι λένε, "Πραγματική ελευθερία είναι η κοινότητα με όλες τις γυναίκες, και η ελευθερία να ικανοποιείς τη λαγνεία και την ασύδοτη επιθυμία." Αλλά αυτή είναι η ελευθερία των ανεξέλεγκτων και παράλογων ζώων, και οδηγεί στην καταστροφή.

Άλλοι λένε, "Πραγματική ελευθερία είναι ο μεγάλος αδελφός να είναι αφέντης της γης, και ο μικρός αδελφός να είναι υπηρέτης." Και αυτή δεν είναι παρά μισή ελευθερία, και φέρνει δυσαρέσκεια, πολέμους και συγκρούσεις.

Όλες αυτές και άλλες τέτοιες είναι πράγματι ελευθερίες· αλλά οδηγούν στη δουλεία, και δεν είναι η πραγματική βάση στην ελευθερία που φέρνει την ειρήνη στην Κοινοπολιτεία.

Η πραγματική ελευθερία της Κοινοπολιτείας βρίσκεται στην ελεύθερη απόλαυση της γης.

[...]

Οι καταπιεστές άρχοντες των επαύλεων, οι γαιοκτήμονες που απαιτούν αποζημιώσεις, αυτοί που αρπάζουν τη δεκάτη, θα μπορούσαν το ίδιο απλά να πουν πως τα αδέλφια τους δεν πρέπει να ανασαίνουν, ούτε να απολαμβάνουν τη θερμότητα του σώματος, ούτε να πέφτει το νερό πάνω τους, εξόν κι αν πληρώνουν φόρους για αυτό, αφού λένε πως τα αδέλφια τους δεν δικαιούνται να δουλέψουν τη γη, εξόν κι αν ενοικιάσουν αυτό το δικαίωμα από τους ίδιους. Γιατί αυτός που αναλαμβάνει να περιορίσει την ελευθερία του αδελφού του στο ένα, μπορεί στην ίδια βάση να τον περιορίσει από την ελευθερία και των τεσσάρων, δηλ. της φωτιάς, του νερού, της γης και του αέρα [Σημ.: δηλαδή των τεσσάρων, ήδη κατά την αρχαιότητα, "πρωταρχικών στοιχείων" του κόσμου].

Καλύτερα ο άνθρωπος να μην είχε σώμα παρά να μην έχει φαΐ να το θρέψει. Γι' αυτό, ο περιορισμός της πρόσβασης στη γη αδελφών από αδέλφια είναι καταπίεση και δουλεία. Αλλά η ελεύθερη απόλαυση της γης είναι πραγματική ελευθερία.

[...]

Όταν ο Γουλιέλμος, Δούκας της Νορμανδίας, κατέκτησε την Αγγλία, πήρε την ιδιοκτησία της γης για τη δική του ελευθερία και μοίρασε την αγγλική μας γη στους φίλους του όπως ήθελε αυτός, και έκανε τους υπόδουλους Άγγλους υπηρέτες του, ώστε να καλλιεργούν τη γη για λογαριασμό του και για λογαριασμό των φίλων του.

Και όλοι οι βασιλιάδες, από τον καιρό του ως τον βασιλιά Κάρολο [τον πρώτο] ήταν απόγονοι της εισβολής. Και όλοι οι νόμοι που έφτιαξαν έγιναν για να νομιμοποιήσουν την εισβολή αυτή.

[...]

Κι όπως οι βασιλιάδες, έτσι και η παλιά αριστοκρατία και η νέα αριστοκρατία, που βαδίζουν στα ίδια χνάρια, δεν είναι παρά απόγονοι της Νορμανδικής επικράτησης.

Αλλά δεν ηττήθηκαν οι Νορμανδοί και η εξουσία τους από τον κοινό λαό της Αγγλίας; Και τότε, γιατί να μην ξαναπάρουμε πίσω την ελευθερία της γης μας απ' το ζυγό κι απ' την εξουσία τους;

Περαιτέρω, ο Νορμανδός κατακτητής έφτιαξε νόμους με τους οποίους να κυβερνάται η αγγλική γη και όρισε δυο εθνικούς αξιωματούχους ώστε να εφαρμόζονται αυτοί οι νόμοι.

Ο πρώτος αξιωματούχος ήταν ο δικηγόρος. Και η δουλειά του δεν αφορά τίποτα παρά τη νομή της γης, και όλα τα δικαστήρια και οι αγωγές αφορούν την κατανομή της σύμφωνα με τον νόμο που έφτιαξε ο ίδιος και το συνάφι του.

Ο δεύτερος αξιωματούχος ήταν οι ιερείς. Και η δική τους δουλειά ήταν να πείθουν το πλήθος του λαού να αφήσουν τον Γουλιέλμο τον Κατακτητή ήσυχο, να απολαμβάνει με την ησυχία του την περιουσία του και την διακυβέρνηση της γης, και να την λένε δική του τη γη και όχι δική τους, ώστε να μην εξεγερθούν εναντίον του.

Και έπρεπε να λένε στο λαό ότι αν αποδεχόντουσαν τον Γουλιέλμο τον Δούκα της Νορμανδίας και τους απογόνους του ως αφέντες τους, βασιλιάδες και ηγέτες, και αν ήταν υπάκουοι στην κυβέρνησή τους, τότε θα πήγαιναν στον παράδεισο, δηλαδή θα ζούσαν εν ειρήνη. Και ότι θα έπρεπε ήσυχα να απολαμβάνουν γη που νοίκιαζαν, και τα σπίτια τους και τους καρπούς της εργασίας τους χωρίς να κάνουν φασαρίες.

Αλλά αν δεν τον αποδεχόντουσαν ως Κύριό τους και βασιλιά και ηγέτη τους, ούτε υπάκουαν στην κυβέρνησή του, τότε θα πήγαιναν στην κόλαση, δηλαδή στη θλίψη των φυλακών, της φτώχειας, του μαστιγίου και του θανάτου. Και τα σπίτια τους και οι περιουσίες τους θα αρπάζονταν, κλπ.

Επρόκειτο για αληθινά προφητικό και πειραματικά επαληθεύσιμο δόγμα. Διότι δεν είδαμε πως οι νόμοι του βασιλιά, όσο είναι βασιλιάς, έχουν ισχύ ζωής και θανάτου μέσα τους; 

[...]

Όμως σε κατοπινούς καιρούς, όταν αυτοί οι ιερείς άρχισαν να φαίνονται στο λαό ως απλοί υπάλληλοι, και καθώς ο λαός απέκτησε περισσότερη γνώση, ανακάλυψε την υποκρισία τους όλο και περισσότερο, τότε αυτοί οι ιερείς (το πνεύμα των παλαιών Φαρισαίων) άρχισαν να εξαπατούν το λαό με την επίδειξη, δήθεν, αγιότητας και πνευματικών δογμάτων, όπως τα λένε, που δύσκολα τα καταλαβαίνει οποιοσδήποτε εξόν απ' τους ίδιους. Και έπεισαν το λαό να πιστεύει ή να φαντάζεται πως η πραγματική ελευθερία ήταν να τους ακούει να κηρύττουν, και να απολαμβάνει αυτόν τον παράδεισο στον οποίο έλεγαν ότι θα πάει όποιος πιστεύει στα δόγματά τους αφού πεθάνει. Κι έτσι μας έλεγαν για παράδεισο και κόλαση μετά θάνατον, όπου ούτε αυτοί ούτε εμείς ξέρουμε τι υπάρχει. 

[...]

Παλιά, δίδασκαν για την κόλαση των φυλακών, του μαστιγίου και της κρεμάλας για να κρατήσουν σε υποταγή στο βασιλιά το λαό. Αλλά μ' αυτή την προφητευμένη κόλαση μετά θάνατον, κηρύττουν για να κρατήσουν τόσο το βασιλιά όσο και το λαό σε καθεστώς δέους προς τους ίδιους, για να συντηρήσουν το εμπόριό τους σε δεκάτες και τις νέες ανάγκες συντήρησής τους.

[...]

Αλλά αν τα μάτια του λαού αρχίσουν ν' ανοίγουν, κι αν αρχίσει ο λαός να αναζητά τη γνώση μέσα στον εαυτό του και να αμφισβητεί τα δόγματα των ιερέων, και να γίνει σαν τον σοφό Θωμά, που δεν πίστευε αν δεν έβλεπε το λόγο να πιστέψει, τότε οι ιερείς εξαπολύουν πόλεμο σε οποιονδήποτε τέτοιο άνθρωπο, και δεν συνάπτουν συμφωνία ή ειρήνη μαζί τους, μέχρι αυτός να αποδεχτεί να του βγάλουν πράγματι τα μάτια, δηλαδή να τυφλωθεί η λογική του ώστε να πιστεύει ό,τι δόγμα κηρύσσεται και να μην αμφισβητεί ποτέ τίποτε, λέγοντας "Το δόγμα της πίστεως δεν μπορεί να κριθεί από τη λογική."

[...]

Μερικοί από όσους ακούν για αυτή την κοινή ελευθερία νομίζουν πως πρέπει να υπάρξει κοινοκτημοσύνη όλων των καρπών της γης είτε εργάζονται είτε όχι, κι έτσι επιζητούν να ζουν παρασιτικά πάνω στην εργασία των άλλων.

Άλλοι, μέσα απ' την ίδια παράλογη και κτηνώδη άγνοια, νομίζουν πως πρέπει να υπάρξει κοινότητα όλων των ανδρών και γυναικών για συνουσία, και έτσι επιζητούν μια αποκτηνωμένη ζωή.

Άλλοι νομίζουν ότι δεν θα υπάρχει νόμος, και ότι όλα θα φτάσουν στη σύγχυση λόγω της έλλειψης κυβέρνησης· αλλά αυτή η Πλατφόρμα αποδείχνει το αντίθετο.

Γι' αυτό, επειδή αυτές οι παραβάσεις πηγάζουν και μπορούν να πηγάσουν από την άγνοια και τη χοντροκομμένη φαντασία του ανθρώπου, προστίθεται ο νόμος.

Αυτό που η πραγματική δικαιοσύνη κατά την κρίση μου αποκαλεί κοινότητα είναι το εξής, η απελευθέρωση της γης από κάθε βασιλόφρονα δουλεία στους αφέντες των επαύλεων και στους καταπιεστές γαιοκτήμονες, η οποία προέρχεται από τη βία, όπως ένας κλέφτης αρπάζει το πορτοφόλι ενός τίμιου ανθρώπου στο δρόμο επειδή είναι δυνατότερος απ' αυτόν.

Και ότι ούτε η γη, ούτε κανένας από τους καρπούς της, πρέπει να αγοράζεται ή να πουλιέται από τους κατοίκους απ' τον έναν στον άλλον, πράγμα που είναι δουλεία που την έφεραν οι βασιλικοί κατακτητές. Γι αυτό και έβαλαν τη σφραγίδα τους πάνω στο ασήμι, ώστε όλοι να πουλούν και να αγοράζουν στο όνομά τους.

Κι αν και αυτό θα γίνει [να μην αγοράζεται και να μην πωλείται η γη και οι καρποί της], ωστόσο οι άνθρωποι δεν θα ζουν άπραγοι, γιατί η γη θα πρέπει να σπαρθεί και να σοδιαστεί, και οι καρποί να μεταφέρονται σε αγροκτήματα και αποθήκες με τη βοήθεια κάθε οικογένειας, σύμφωνα με όσα δείχνονται εφεξής εδώ.

[...]

Αν κάποιος πει, "αυτό θα θρέψει την τεμπελιά", απαντώ ότι αυτή η Πλατφόρμα αποδείχνει το αντίθετο, γιατί οι τεμπέληδες και οι ζητιάνοι θα εξαναγκαστούν στην εργασία.

Αν κάποιος πει "αυτό θα κάνει κάποιους να παίρνουν αγαθά από άλλους με τη βία και να τα λένε δικά τους, γιατί η γη και οι καρποί θα είναι από κοινού", απαντώ, οι νόμοι και οι κανόνες που ακολουθούν αποτρέπουν τέτοια άγνοια. Γιατί αν και οι αποθήκες και τα δημόσια καταστήματα θα γεμίζουν από κοινού με τη βοήθεια κάθε οικογένειας, και για τη χρήση κάθε οικογένειας, όπως δείχνω εφεξής, ωστόσο το σπίτι του καθένα είναι δικό του, και το ίδιο και όλη η επίπλωσή του, και οι προμήθειες που έφερε από τις κοινές αποθήκες είναι δικές του. Κάθε γυναίκα του άνδρα και κάθε άνδρας της γυναίκας ανήκουν ο ένας στον άλλο, και το ίδιο και τα παιδιά μέχρι να ενηλικιωθούν.

Κι αν οποιοσδήποτε προσπαθήσει να τους πάρει το σπίτι, την επίπλωση, την τροφή, την σύζυγο ή τα παιδιά, λέγοντας πως τάχα είναι όλα κοινά, κι έτσι παραβιάσει τον νόμο της ειρήνης, αυτός είναι παραβάτης και θα τιμωρηθεί, όπως εκφράζεται από την κυβέρνηση και τους νόμους που ακολουθούν.

[...]

Αν οποιοσδήποτε ασκήσει βία ή κακομεταχειριστεί γυναίκες και επικαλεστεί την κοινότητα [των ανθρώπινων σωμάτων], τότε οι νόμοι που συνεπάγονται [απ' την Πλατφόρμα] θα τιμωρήσουν τέτοια παράλογη και απαίδευτη συμπεριφορά. Γιατί οι νόμοι της Κοινοπολιτείας είναι νόμοι μετριοπαθούς φροντίδας και αγνότητας στους τρόπους συμπεριφοράς.

[...]

Η Μοναρχία είναι κάτι διττό. Είτε εξουσιάζει ο βασιλιάς, είτε εξουσιάζουν πολλοί, αλλά με βασιλικές αρχές. Γιατί η εξουσία του βασιλιά δεν βρίσκεται στο όνομά του, αλλά στους νόμους του. Κι αν κυβερνά είτε ένας βασιλιάς είτε πολλοί με βάση τις αρχές του, θα αναδύονται πολλές διαμαρτυρίες, παράπονα, προβλήματα και συγκρούσεις στους καταπιεσμένους με κάθε ευκαιρία.

Αλλά αν η κοινή ελευθερία εντοπιστεί, ώστε να απαλύνει τη θέση των καταπιεσμένων, τότε θα αποτρέψει τη μουρμούρα και τους καυγάδες, και θα φέρει την οικουμενική ειρήνη στον κόσμο.

Για αυτό, βλέποντας πως η κυβερνητική εξουσία βρίσκεται στα χέρια ατόμων που διακηρρύσσουν στον κόσμο θεϊκή δικαιοσύνη, πιο αγνή από αυτή των καταπιεστών βασιλιάδων, είναι αναμφίβολο πως η πίστη τους και η σοφία τους πρέπει να αποδειχτεί στην πράξη, κι όχι μόνο στα λόγια.

Αλλά αν αυτοί που διατείνονται πως είναι πιο δίκαιοι και ελεύθεροι στα λόγια από την κυβέρνηση των βασιλιάδων, όμως δεν βρίσκουν μορφή διακυβέρνησης για να απαλύνουν τα βάσανα του λαού αλλά εγκαθιδρύουν τους παλιούς νόμους του βασιλιά με νέα ονόματα, τότε αφήνω την ποινή που αξίζει σε τέτοιες διακηρύξεις και τέτοιους ανθρώπους στη δικαιοδοσία της καρδιάς κάθε λογικού ανθρώπου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου